vrijdag 17 november 2017

Communicatie & het open keelcentrum

Ik trok vanmorgen op mijn opleiding een engelenkaartje 'communicatie'. En wat héb ik me gecommuniceerd. Met mijn open keelcentrum (zoek op in verband met Human Design - sorry, dit is geen blog voor theoretische uiteenzettingen, maar voor ervaringen) is communicatie voor mij een enorme soep van woorden waar ik geen grip op heb. Wanneer zeg ik teveel, wanneer zeg ik te weinig? Hoeveel van mijn intelligentie wil zich uitdrukken, hoeveel van mijn gevoel? Is mijn timing juist, of wordt het zo'n onhandige opmerking die verloren gaat in mijn eigen gemompel (laat maar) en de overstemming van anderen? Je kunt twee kanten op met het open keelcentrum: of je hebt het patroon aangeleerd dat je gaat overcompenseren en heel veel zegt en algeheel irritant bent doordat het allemaal totaal niet afgestemd is, of je klapt helemaal dicht en wordt stil. Dat laatste was mijn tactiek. Nu ik mezelf steeds meer neerzet (die zin komt me echt mijn neus uit) communiceer ik ook meer. En het is een enorm gestuntel waarin ik soms niet uit mijn woorden kom, en er andere keren ineens iets uit flap met een perfecte komische timing waar een hele groep om moet lachen, waar ik dan weer niet mee om kan gaan. Dat is dan wel weer schattig, en dan moet ik blozen en staar ik naar een specifieke plek op de grond. Sorry als dat teveel informatie was. Was dat teveel informatie? Te persoonlijk? Onnodig om te delen? Moet ik dat inhouden of juist alle remmen los gooien? Kijk, dat bedoel ik dus. Het punt is, er moet energie achter zitten, wil ik iets uiten. En het is altijd een groot wonderbaarlijk afwachtingsfeest waar die energie vandaan gaat komen, en heel goed voelen of ik mezelf maar wat in mijn hoofd haal of dat het zuiver is. Anders haken mensen af, want woorden zonder energie erachter zijn als lege vliegenomhulseltjes: ze zien er wel oké uit, maar kunnen uit zichzelf niet vliegen. Is dat een ding? Vervellen vliegen? Volgens mij niet. Maar je krijgt het idee. Het is dan eigenlijk gewoon gebakken lucht. En hoe belangrijk is het voor mij als er resonantie optreedt? Tot nu toe ben ik zelf gewoon altijd afgehaakt als er geen resonantie was. Mag ik ook stuntelen en niet gehoord worden, maar toch uitdrukken? Mag ik ook in de oppositie gaan? Opmerkingen maken die neervallen als dode vogeltjes en ongemakkelijke stiltes veroorzaken met wat ik zeg? En daar dan juist weer grappige opmerkingen over maken? Helemaal losgaan en dan nóg meer uitdrukken, dwars door het ongemak heen en met een omtrekkende beweging terug naar huis? Archaïsche woorden gebruiken waarvan ik weet dat niemand ze kent, en ze toch zeggen? Natuurlijk mag ik dat, daar gaat het niet om. In hoeverre is communicatie voor mij iets wat ik voor mezelf doe, en in hoeverre iets wat ik voor de ander doe? Wat is communicatie eigenlijk? En wat is zelf-expressie? Waar ligt het verschil, en wanneer kan je het één doen en wanneer het ander? Zoveel vragen en het verwijdt zich alleen maar verder.

Ik heb vanmorgen tijdens de les zoveel gezegd, mezelf zo geprofileerd, en nog is het niet genoeg: het verlangen om mezelf uit te drukken is wakker geworden als een brullende, hongerig leeuw. Wat zit hieronder? Dingen in mij willen aandacht. Ik wil verbinding ervaren, al-een zijn. Daar kom ik pas als ik die 'dingen' aandacht heb gegeven. Welke 'dingen' zijn dat dus? Ik kan gewoon stil blijven en alles gaan zitten voelen en alles gaan zitten zijn. Ik weet dat dit de way to go is voor een Generator, vooral eentje met een open keelcentrum. Maar ik geloof niet dat ik dit nu moet doen. Voelen is niet het antwoord. Ik geloof dat ik best wel eens alle remmen los mag gooien op een plek die helemaal van mij is, en dit allemaal hardop mag onderzoeken in mijn eigen ruimte, zodat eventuele enorme uitwijdingen gewoon opgevangen worden en mensen kunnen afhaken wanneer ze het niet willen lezen - niemand die tegen me zegt dat ze nu moe zijn van het luisteren, of dat ik te snel praat, in mijn hoofd zit, of op wat voor manier dan ook mijn issue dat ik mensen belast spiegelen (oh hee, jou ken ik, welkom terug!). Ik kan niet buiten adem raken van een hoge ademhaling als ik schrijf. Dit is mijn sluipweggetje.

Op het moment dat ik met een vriend of vriendin praat (ja ja, ik heb er nog een paar over!) is mijn keelcentrum alweer afgestemd op die persoon. En dan praat ik met diens stem. Mijn uitdaging is om daarin ook met mijn stem te blijven praten, maar zoals ik al zei, dat is een nogal ongrijpbaar ding, die stem van mij. Hier op mijn blog hoor je hem, dit is 100% mijn stem. Enigszins sarcastisch, nerdy en zweverig, met een shitload aan moeilijke woorden erin, naïef maar tegelijk wijs en trefzeker en ook wel poëtisch en bij vlagen ontroerend. Vooral zit er veel humor in. Ik weet precies hoe mijn stem voelt en klinkt, en tegelijkertijd bestaat hij niet. Er zit niets in. Het is slechts een omhulsel, een geleider, waar energie doorheen kan komen. Het is op zichzelf geen vorm. Zoals mensen met een open G geen identiteit hebben, heb ik geen stem. En toch ook weer wel. Alleen is die altijd aan verandering onderhevig, aan omstandigheden, aan getijden, en ben ik de stilte. In de kern van mijn keelchakra zit stilte. En dat kan frustrerend zijn.

Frustratie is het teken dat ik een onbewust (geconditioneerd) patroon aan het uitleven ben, als Generator. Nogmaals, wat wil er aandacht in mij? Ik ga nu over op automatisch schrijven, dus als je al op het randje van afhaken zat in deze stream of consciousness, nu ga ik pas echt los! Dit is wat mijn keelchakra wil zeggen, los van de oordelen en veroordelingen die ik daarover heb:

"Ik wil me uitdrukken, ik wil dat mensen mij zien in mijn bijzonderheid, ik wil dat mijn beelden en tekeningen en metaforen worden gezien, ik wil dat mijn verhaal gelezen wordt, ik wil dat mijn verhaal tot leven komt in de hoofden van andere mensen, ik wil een ripple effect maken, ik wil de ontroering voelen van de schoonheid die ik heb gecreëerd die nu weer bij me terugkomt in dankbaarheid, ontvangen door de harten van zoveel mensen. Ik verlang ernaar dat mijn innerlijke schoonheid eindelijk helemaal ontvouwen is in een grote, complexe vorm, in een filigraan van woorden, van nauwelijks aangeraakte witte blanco vellen papier waar met slechts één trefzekere penseelstreek een volledig herkenbare vibratie op geschetst is, ik wil de voelsprietjes van slakken aanraken en helemaal gezien en gehoord worden, in mijn totaliteit, ik wil dat de energie achter mijn woorden zichtbaar wordt, dat waarvan ik al zo lang zwanger ben. Ik wil spelen met oeroude wijsheid. Ik wil in een vingerknip overgaan van peilloze verstilde diepte tot een vonkende uitbarsting van levensvreugde, en mijn essentie uitdrukken. Ik wil niet alleen mezelf zijn, ik wil ook mezelf creëren."

Wauw. Nou, dat was best mooi. Daar zat tenminste energie in. Een pijnlijk, knellend verlangen, dat zit erin, een hartekreet, een eindeloze sprong in een betraande gouden ruimte.

Vandaag in de meditatie in de les gingen we weer vanuit onze cocon van het afgelopen trimester (dat over overgave ging) terug in de wereld staan. En ik voelde direct die knelling in mijn keel, op het moment dat ik contact maakte met de wereld. Ik wil mezelf uitdrukken! En ik kan dat alleen als ik mag spelen van mezelf, als ik gek mag doen, meegenomen aan de hand van mijn innerlijk kind. Dat heb ik tot nu toe lekker veilig ontkend. Maar je zou me eens moeten horen met mijn vriend (die ook een open keelcentrum heeft, godzijdank). Het repertoire aan gekke stemmetjes, eigenbedachte woorden, in-jokes en sowieso totaal waanzinnige melige acties is eindeloos. We zeiden laatst tegen elkaar dat het jammer is dat we met deze vaardigheid (in feite: kinderen nadoen) niet zoveel kunnen, en dan terwijl we dagelijks zoveel uren oefenen! Ik zie mezelf dat nog niet per se doen in mijn dagelijks leven. Zijn we aan het inhalen? Hebben we vroeger, als kinderen, zoveel niet kunnen zeggen, zijn we zo vaak niet gehoord, dat het er nu allemaal met terugwerkende kracht uit komt? Of is dit gewoon onze essentie?

Dit is een blog vol vragen en weinig antwoorden. De vragen zijn namelijk mijn antwoorden: ze scheppen die ruimte waar ik zo naar snak, ze benoemen zijpaden die ik in kan slaan, waardoor het gehele plaatje duidelijk wordt. Er komt namelijk geen oplossing voor. Ik heb nou eenmaal een open keelcentrum en zal dat hebben tot ik doodga. Hooguit kan ik mezelf ontwikkelen en hierin wijze lessen leren in een spiraal die steeds terugkomt in dezelfde thema's. Dat is een proces dat continu doorgaat. En uiteindelijk kan ik (zoals mijn keelchakra zojuist verwoorde in dat verlangen) die opeengestapelde windingen van wijsheid teruggeven aan de wereld.

Op dit moment houd ik het verlangen tot expressie losjes vast in mijn hart, in mijn keel, en laat ik de tranen opkomen die er eindelijk beweging in brengen, die het hele roestige mechaniek weer smeren, die alles schoonmaken. Er is geen probleem. Alles is goed. Ik ben. En om dit te zijn, moest ik het eerst volledig uitdrukken in woorden op deze blog. En ik ga 'm publiceren zonder er verder nog over na te denken, want dat mag ook wel eens. Vertrouwen op mijn expressie en als het misging of er geen reacties komen (of, god beware me, als mensen me er daadwerkelijk complimenten over geven), kan ik daar dan wel weer van leren. Dan ga ik nu verder met mijn creative frenzy, die ik gisteren ook al had, waarin mijn fineliner als een gek over het papier kraste en de muziek mijn melancholische stemming droeg. Energie in beelden uitdrukken als aanvulling op deze woorden. Tijd voor expressie, expansie en ruimte in mijn hart en keel!

2 opmerkingen: