zaterdag 7 oktober 2017

Lichtwerkers

Het wordt me steeds duidelijker wat lichtwerk precies inhoudt. Het is een term die inmiddels een beetje aan betekenis verliest omdat hij vaker gebruikt wordt in de new age wereld. Ik doe een opleiding waarin ik van binnenuit ervaar hoe het is om lichtwerker te zijn. En dat betekent eigenlijk: hoe ik mijn steentje kan bijdragen door een gevoelige idealistische ziel te zijn. Niet door de hele wereld energetisch op mijn schouders te nemen (dat deed ik vroeger graag) maar door puur voor mezelf te leven. Heel individualistisch. Uitgaande van mezelf. Me focussend op mijn eigen hart, alleen doen wat mij voldoening geeft, vanuit liefde voor mezelf. Ook al betekent het dat ik mensen laat vallen, verplichtingen niet nakom, en andere taboes doorbreek. Dat is iets dat veel mensen heel moeilijk vinden. Want ben je dan niet egoïstisch?

Als je alleen maar doet waar je zin in hebt, vanuit je hart, ben je dan niet egoïstisch?

Het is mijns inziens het meest liefdevolle dat je kunt doen. Alleen dan kun je al je kracht en licht op aarde manifesteren. En op die manier bijdragen aan een betere wereld. Vanuit de motivatie dat het goed voelt. Waarom zou je dat egoïstisch vinden? Omdat je bent opgevoed om dat te denken. Omdat je voorouders zichzelf wegcijferden en dit patroon meegaven aan iedereen in je familielijn, tot jou aan toe. En dan mag jij beslissen of het bij jou stopt, of dat je ermee doorgaat om niet authenthiek te leven. Hoe je daarmee stopt, en hoe je authentieker gaat leven, dat is een proces dat voor iedereen persoonlijk anders is. Er is een overvloed aan tools, cursussen en healers om je heen om je erbij te helpen.

Ik zit nu middenin mijn opleiding, wat betekent dat ik mijn verantwoordelijkheid voor de wereld even daar neer kan leggen. Ik doe immers een opleiding, dus ik zit gebakken. Ik draag mijn steentje bij. En één van de dingen waarop ik dat nu concreet doe, is door alle zwaarte los te laten rondom het thema 'autonomie', en stapje voor stapje op eigen benen te gaan staan, zodat ik die verantwoordelijkheid straks licht als een veertje kan dragen. Als er al sprake is van het gevoel van verantwoordelijkheid. Ik heb zo'n vermoeden dat ik dit eerder zal ervaren als spelen, genieten, leven. Ik had voor 2017 de intentie gesteld om autonoom te zijn. Die is halverwege het jaar weer naar me teruggekomen. Laagje na laagje zink ik er dieper in en heel ik oude patronen. Niet alleen van mij, maar ook van mijn voorouders. Op DNA-niveau. Wat heel concreet betekent dat ik er tegenwoordig elke nacht uit moet om te plassen. Want je nieren zijn de plek waar je loslaat, en waar ook de energie van je voorouders is opgeslagen. In de Chinese Geneeskunde staat dat orgaan o.a. voor diepe emoties, familie en loslaten.

Ik breng het even heel fysiek in kaart omdat dit precies het niveau is waarop lichtwerkers hun lichtwerk kunnen doen: op aarde. En hoe dat er precies uitziet, verschilt van persoon tot persoon. De ene mens doet z'n werk door elke nacht met halfdichte ogen naar de wc-pot te strompelen, en daarna terug in bed de eerste bus te horen langskomen (zo fijn, dat gevoel dat je het langzaam licht ziet worden - ahem) de ander lijkt het wat productiever aan te pakken. Met de nadruk op 'lijkt'. Want eigenlijk maak ik nu een grapje.

Sommige mensen - zelfs één van mijn docenten - zeggen dat we geen levensdoel hebben hier op aarde. Dat we hier gewoon zijn om van moment tot moment voluit te leven en te genieten. Ik geloof persoonlijk dat we wel een levensdoel hebben, alleen dat dit niet iets is waar ons hoofd een hand in heeft. Dat zit in ons hart en de uitgestippelde weg in het leven die we volgen als we vanuit ons hart leven. Met andere woorden: dat levensdoel ontplooit zich vanzelf zodra je vanuit je hart gaat leven. Elke keer dat je denkt 'ja DIT is mijn betekenis, mijn purpose, mijn doel' hecht je je ergens aan, en daardoor kan de grond weer onder je voeten weggetrokken worden als blijkt dat je toch weer uitgenodigd wordt om een andere weg in te slaan. Je levensdoel heeft geen hechting nodig. Je levensdoel heeft geen planning nodig, geen organisatie, geen handelingen vanuit een zwaar gevoelde verantwoordelijkheid of levensangst of doodsangst of conditionering of verplichting. Je levensdoel heeft niets anders nodig dan dat je elk moment in je hart voelt wat je wilt doen. En soms is dat echt contraproductief - denkt je hoofd tenminste. Zoals rust nemen. Zoals aanrommelen en tijdenlang niets produceren, alleen maar door zware periodes heen gaan. Zoals ziek zijn. Zoals een zinloos bijbaantje om de huur te kunnen betalen. Zoals iets uitproberen en dan weer stoppen, en dan weer iets nieuws uitproberen en daar ook weer mee stoppen. Je doel niet bereiken. Dat lijkt allemaal contraproductief. Maar wie ben jij om te zeggen wat je hart al vanbinnen weet? En met 'jij' bedoel ik je ego, je hoofd, je denken, je niet-zelf.

Onder de oppervlakte is er zoveel meer gaande dan ons hoofd kan bedenken.

Een ruimteschip dat op een planeet moet landen, gaat niet rechtstreeks op de oppervlakte af, maar gaat eerst in orbit (draait om die planeet heen). En gaat dan in een hoek op de oppervlakte af. Zo lijkt het voor ons hoofd alsof we om ons doel heendraaien, maar ondertussen zijn we er allang naar op weg. Ja, ik heb een beetje veel science fiction-series gekeken, zodat ik nu in ruimteschepenmetaforen denk. The Expanse, om precies te zijn, fantastische serie, als je van dystopische series houdt die bijdragen aan je levensgeluk door de mensheid voor te spiegelen hoezeer ze de aarde verwoest hebben. ;)

Maar weet je wat? Een dierbare vriendin van mij zei laatst: de aarde heeft ook voor haar eigen lessen gekozen. Die heeft ervoor gekozen om óns te dragen. Om haar eigen lessen te leren en door dit proces te gaan. Wat weten wij met ons kleine insectenbreintje nou van haar plannen af? Waarom zouden wij die aarde gaan dragen? Zie je het al voor je, een minuscuul klein mensje met de aarde op z'n rug?

Maar er is wel een concreet antwoord op die vraag: waarom zouden we de aarde gaan dragen? We willen de aarde redden omdat we onze ouders willen redden. Een lichtwerker wil van nature graag de wereld veranderen, maar diens ouders kunnen hem leren en gidsen hoe dit fysiek het beste aangepakt kan worden. Dan leert ie om dit vanuit z'n hart op een lichte manier te manifesteren op aarde, kort gezegd. Als dit proces hier en daar niet helemaal vlekkeloos begeleid wordt, dan komt die hechting aan 'de wereld redden' vast te zitten. Niet dat die ouders ons nou zwaar getraumatiseerd hebben, maar puur wanneer we de boodschap internaliseren dat we verantwoordelijk zijn voor het geluk van onze ouders, wanneer die even niet hun eigen emoties of problemen kunnen dragen en die (onbedoeld) bij ons neerlegden. Als dat geen oplossing vindt, kunnen we als volwassenen nog steeds het idee hebben dat wij de wereld (een grotere manifestatie van onze ouders) moeten redden, want anders... wordt er niet voor ons gezorgd en gaan we dood. Want als kind is dat zo'n beetje de conclusie die je trekt. In je systeem zit die energie nog steeds ergens vast en daardoor kun je dus als volwassene niet echt verder stromen en loop je keer op keer tegen die schuldgevoelens aan. Ik generaliseer het proces nu natuurlijk, dus voel je vooral niet aangesproken (alsjeblieft, de uitweg voor je ego), maar dit geldt in ieder geval voor mij. Sorry hoor, ik zit weer een beetje te prikken. Ik kan het niet helpen! Het voelt gewoon zo goed...

Mijn terugkerende thema is niet begrepen zijn in mijn hooggevoeligheid, hoog bewustzijn of hoe je het ook wilt noemen. En daarom ben ik zo graag aan het prikken, of sarcastisch aan het zijn met mijn kennis. Eigenlijk wil ik gewoon zo graag begrepen worden, mezelf voluit zien resoneren in de wereld om me heen. En eigenlijk gebeurt dat allang, alleen mag ik dat leren te ontvangen.

Ik schrijf deze blog omdat ik binnenkort een evaluatiegesprek van mijn opleiding heb, en eigenlijk geen idee heb wat er allemaal precies is getransformeerd het afgelopen trimester. Dat schijnt iets goeds te zijn, omdat ik daarmee mijn controlerende denken losgelaten heb en me gewoon heb overgegeven aan het proces. Maar hoe leuk zou het zijn om met mijn egootje ook wat mee te krijgen, als getuige, van het wonderlijke proces dat mijn leven nu is? Ik heb het gevoel dat mijn blog met die zin eindigt, al weet ik eigenlijk niet wat voor punt ik nou gemaakt heb. Maar mijn hart zegt dat het oké is zo. Dus dat vertrouw ik dan maar. Schoorvoetend. En nu ga ik wachten tot het 11.11 uur is met de publicatie van mijn blog, om de indruk te wekken dat ik heel erg spiritueel afgelijnd ben. ;) Hm nee, toch niet, ik heb het gevoel het nu te moeten publiceren. Dat zegt mijn hart. Ben ik ook weer integer, pfieuw. Nummer 1107 is trouwens toch veel leuker.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten