zaterdag 28 oktober 2017

Hoe angst transformeert tot intuitie

Ik zit midden in het proces van het omarmen van mijn angsten. Aangezien ik theoretisch weet hoe angst werkt, waar het uit voortkomt en wat de functie ervan is, gaat dat best makkelijk. De crux zat 'm in de bewustwording ván die angst. Eerder vond ik angst altijd een abstract en moeilijk iets. Ik hoorde wel kreten in de spirituele wereld dat angst iets van het ego is, en dat je juist moet doen waar je bang voor bent omdat daar je expansie ligt, wat mij verder van mijn gevoel afbracht, zoals spirituele kreten soms doen. Ik heb al eerder blogs geschreven over de stupiditeit van het negeren van je angsten en vol in uitdagingen te gaan waar je (nog) niet tegen opgewassen bent. Ik heb genuanceerd wat het hele idee van een comfortzone is: die is niet nodig zonder behoefte aan troost. Daar zomaar uit stappen zonder enig beleid, is daarom niet zo lief voor jezelf. Vinden dat je je angst aan moet gaan, terwijl je eigenlijk geen benul hebt van de betekenis ervan, is ook niet zo lief, vooral niet als je in een spiraal terechtkomt waarin je jezelf op je kop geeft omdat je zo lafhartig bent.

Ik heb lang mijn angsten ontkend. Ze waren op de achtergrond aanwezig als een soort ruis. Ik herkende de signalen van angst in mijn lichaam niet volledig. Ik wist wel dat hoge ademhaling, adrenaline, trillen en een kloppend hart tekenen waren van angst. En ik adem over het algemeen diep in mijn buik en had die andere dingen alleen soms, waarbij ik mezelf meteen tot rust probeerde te brengen. (Ontkenning.) Maar er zijn nog veel meer fysieke manifestaties van (langdurige) angst, zoals slaapproblemen, haaruitval, nachtangst (iets anders dan nachtmerries, aangezien je er niet uit wakker wordt en er dus geen bewustzijn op zit), een suizend geluid in je oren, pijnscheuten in je hoofd, een zeurend pijngevoel in je lichaam of stijfheid, het vaak koud hebben en veel plassen. Google maar eens op 'anxiety symptoms'. Waarbij ik wil zeggen dat anxiety disorder of angststoornis een medisch gediagnostiseerde stoornis is, waar ik niet gekwalificeerd voor ben om over te spreken, en waar ik ook geen diagnose voor heb gekregen. Maar ik schrijf dit vanuit de wetenschap dat we allemaal wel angstgevoelens kennen. Als het over langere tijd en aanhoudend je levenskwaliteit beperkt, kan het trouwens handig zijn om hierbij hulp te zoeken van een professional. 

Niet alleen vind ik dit soort fysieke symptomen heel interessante research voor mijn verhaal - een hoofdpersoon die ineens een suizend gevoel in zijn oren krijgt en wil wegrennen maar verstijfd is, zegt tenslotte meer dan 'angst schoot door me heen' - ook zijn ze interessant voor mij persoonlijk. Ja, in die volgorde, want ik leef voor het schrijven. Begint het patroon al duidelijk te worden? Ik ga uit mijn lichaam en in mijn hoofd... Te lezen over dit soort fysieke symptomen verbindt me dus weer met mijn gevoel, mijn lichaam. Toen eenmaal mijn blinde vlek op mijn angst weg was, kon ik veel beter herkennen wanneer mijn lichaam angstsignalen afgaf. Oh wacht, dat suizende geluid betekent dat ik me ongemakkelijk begin te voelen. Dat ik de hele dag al stijf ben, betekent dat ik in de overlevingsstand sta. Dat ik 's nachts veel moet plassen, betekent dat ik me onbewust ergens veel zorgen over maak. Etcetera. Een overlevingsstand is een overlevingsstand. Dan ga je niet lekker ontspannen op je gevoel zitten letten, maar sta je in de automatische modus. Logisch als je je dan niet bewust bent van je onderliggende angst. Vandaar dat ik ook zoveel voorbeelden noem. Juist die bewustwording van de angst maakt dat je uit die overlevingsstand kunt gaan. 

Door twee dingen kon ik eindelijk mijn lang meegedragen angsten gaan helen. De eerste stap was het loslaten van familie-programmeringen (DNA herprogrammeren) waardoor ik niet stevig op mijn benen stond - de overgeërfde neiging tot angst, dus. Mijn Chinese dokter noemde mij een niertype. Ik ben letterlijk angstig aangelegd. Geen wonder dat daar geen bewustwording of ruimte in zat. De tweede stap was het herkennen van mijn Enneagramtype: nummer 6. Enneagram is een persoonlijkheidstyperend systeem, waaruit je belangrijk inzicht kunt halen over je overlevingsmechanismen. Dit specifieke enneagramtype wordt beheerst door angst en de zoektocht naar zekerheid. Ik zal er verder niet zo diep op ingaan, omdat dat niet in deze blog past. Voor mijn verhaal is het genoeg om te weten dat het helen van die angst cruciaal is voor een 6. En dat ben ik aan het doen, want ik geef niet van alles de schuld aan mijn familie, die overigens niet een enorme vertakking aan angstige mensen is, dat is alleen het stukje waarvoor mijn ziel koos om het te erven omdat het in mijn expansie paste.  

Nu had ik eindelijk de ruimte om mezelf te gaan dragen en bevestigen. Op chakraniveau kon ik mijn 1e chakra weer gaan helen en ontwikkelen. Niet dat die nou potdicht zat of helemaal vertroebeld was, hij functioneerde eigenlijk best wel goed. Heel goed zelfs, die angst in aanmerking genomen. Ongeveer zoals een voet met een wond eronder ook best goed functioneert, ondanks die wond. Met voortdurende pijn en ongemak, maar tegelijk gewenning. En het is nog steeds een voet, tenslotte. Je kunt erop staan. Ik kon staan. Alleen kon ik mezelf niet volledig dragen. Ik ging een beetje uit mijn lichaam, uit het hier-en-nu, en in mijn hoofd, op momenten dat die angst getriggerd werd. En gedurende een dag gebeurde dat best vaak. Niet dat ik paniekaanvallen had (die heb ik nooit gehad) of er zo erg last van had dat het mijn leven blokkeerde... maar toch, het was ruis op de achtergrond, en ik kon daardoor niet volledig landen en ontspannen in mezelf. Net zoals je niet volledig kunt ontspannen als je nodig moet plassen. Dat gevoel, die nervositeit, heeft ook alles te maken met angst. In de Chinese Geneeskunde gaan de nieren als orgaan over angst. Veel angst slaat op de blaas en op de nieren. Je kunt het koud gaan krijgen, met koude voeten en last van je onderrug. Weet je dat verband ook weer. Aangezien ik graag in mijn hoofd ga, zijn dat soort verbanden voor mij zo'n beetje levensbloed, en ze brengen mij weer terug mijn lichaam in, tot ik dat zelf kan door gewoon te 'zijn'. 

Een ander systeem geeft nog meer puzzelstukjes. In Human Design wordt duidelijk dat angst een functie is van het Miltcentrum, één van de negen belangrijkste energiecentra in ons lichaam. Die vangt de signalen van onze omgeving op, voortdurend alert in het hier-en-nu. Tenminste, als je hem gedefinieerd hebt (bruin driehoekje links). Als je hem open hebt (wit driehoekje links) werkt dit centrum niet op een consistente of gefixeerde manier, maar kun je de angsten en manieren om met angst om te gaan oppikken uit je omgeving. En dan ook nog eens versterkt - je pikt dus niet alleen die angst op, je ervaart hem ook nog eens dubbel. Dit Miltcentrum is een overblijfsel van onze zoogdier-afkomst. Het was het bewustzijnscentrum waarmee we vroeger, voor er taal kwam, navigeerden in de wereld. Een fysiek bewustzijn, van instinctief weten wat gezond en wat gevaarlijk is, met een ingebouwde vecht-, vlucht- en bevriesrespons. We hebben er nog steeds beschikking over (de één consistent ingetuned, de ander niet-consistent maar met meer gevoeligheid), maar inmiddels hebben we ook mentaal bewustzijn. Dit bewustzijn overstemt ons instinct. Daarbovenop komen ook nog eens emoties en die overstemmen alles. 

Ik vertel dit, omdat het Miltcentrum niet alleen gaat over angst en instinct, maar ook over intuïtie. En die kan wel eens verloren gaan onder de propaganda van ons hoofd en de druk van onze emoties. Daarmee komen we op de titel van mijn blog. Ik heb namelijk gemerkt dat het omarmen van mijn angsten leidt tot de optimalisatie van mijn intuïtie. Wauw, wat ben ik dán goed afgestemd! Werkelijk niets ontgaat mij! Niet wat belangrijk voor mij is, tenminste. Poort 50. Ik kan dan voortdurend meebewegen met het appèl van mijn omgeving. Ik ben niet meer hyperalert op ingebeelde gevaren (overblijfselen uit niet doorvoelde angsten uit het verleden) maar op wat er daadwerkelijk gebeurt. En ik kan er adequaat op reageren. Ik kan gegrond in het hier-en-nu aanwezig zijn. Mijn Miltcentrum is dan ook gedefinieerd, dus als ik gezond ben, dan is dit een gegeven. Dan weet ik intuïtief wat belangrijk voor mij is. Als je dit centrum niet gedefinieerd hebt, kun je dit ook allemaal ervaren, alleen niet op een consistente manier. Dan is de werking van je instinct afhankelijk van je omgeving of het moment en kan het er soms niet zijn, soms wel zijn, en soms helemaal de spuigaten uitlopen. Je bent dan eigenlijk nóg gevoeliger voor je omgeving en wat wel en niet gezond voor je is. Je kunt nóg bewuster zijn van de werking van angst. Eigenlijk zou jij deze blog nog tien keer beter kunnen schrijven, met meer nuance en wijsheid. 

Voor mij is het cruciaal om me bewust te zijn van mijn angst. Ik weet inmiddels wat voor fysieke symptomen dit bij mij aanneemt, afgezien van de voor de hand liggende. Ik kan inmiddels volledig voelen wanneer mijn instinct wordt getriggerd. En omdat ik dit centrum gedefinieerd heb, kan ik het daardoor onder controle houden. Controle als in: het beheerst mij niet, maar ik kan ermee omgaan. En doordat ik mijn angstgevoelens niet meer ontken, komt daardoor een stukje van mijzelf terug in het geheel. Een heel belangrijk stukje, dat een diepere dimensie toevoegt aan mijn leven.

Een voorbeeld: laatst deed ik een presentatie voor een groep. Of eigenlijk was het een geleide meditatie. Elke week in de les wordt gevraagd wie van ons de inleidende meditatie wil doen en ik voelde respons. Ik voelde de angst als een band om mijn ribben trekken, en een knoop in mijn maag. Ik voelde het in mijn ademhaling en hoorde het in de spanning in mijn stem. Met onzichtbare armen omhelsde ik mezelf, omhelsde ik die angst, terwijl ik rustig door praatte. Ik liet even een stilte vallen en ademde naar mijn buik, tot die weer ontspande. Een paar zinnen later kwam de angst weer op - nu nam ik een risico, zei ik iets van mezelf, in mijn kracht als lichtwerker, in plaats van de woorden van anderen te gebruiken. Ik liet mezelf volledig zien in al mijn licht en inzicht. Ik verweefde iets wat de docent had gezegd in de meditatie, bouwde daarop voort, namelijk in het hier en nu zijn. Co-creatie. De knoop in mijn maag kwam terug: "Wie ben ik om te co-creëren met de directeur van mijn opleiding?" Ik omhelsde die weer zachtjes en liet weer een pauze vallen waarin ik hem heelde. Ik liet de angst door me heen stromen, terwijl ik met beide benen op de grond en mijn kont op de stoel zat. Gegrond, met een volledig open en functionerend basischakra. Ik keerde terug naar binnen, en bracht mijn intuïtie tot expressie, in plaats van alert te zijn op signalen van buitenaf. Het beeld van een volledig gouden roos met een bibbersteel aan de onderkant (mijn zelfcheck-reading-beeld) rechtte zich weer een stukje.

Ik heb daardoor mezelf en die meditatie volledig beleefd. Ik heb dingen gezegd die ik normaal uit angst onder de radar zou houden. Met andere woorden: ik ben moedig geweest. Heel belangrijk voor enneagramtype 6. (Mag ik nu een schouderklopje van de Enneagram-god?) (Onee, de bevestiging mag ik in mezelf gaan zoeken ;)) Daardoor heb ik mijn gave voor nuance en opmerkzaamheid kunnen delen in de meditatie. Nu nog deze angst-omarmende meditatieve staat meenemen op elk moment van de dag. Nu nog elk moment 'zijn'. En mezelf daarmee 100% bevestigen. Ik heb belangrijke stappen gezet. Ik voel dat ik de laatste restjes onbewuste angst uit het verleden aan het helen ben. Daardoor kan ik me vanaf nu focussen op nieuwe angst, nieuwe situaties waarin ik mezelf kan zijn, en moedig blijven.

Nog even voor de HD-nerds (sla deze alinea maar over als je dat niet bent): de verbinding tussen het Human Designcentrum en het basischakra is snel gelegd, alleen zit Human Design complexer in elkaar dan dat. Volgens het chakrasysteem zijn er 7 basischakra's, volgens Human Design 9. Als je goed bij jezelf voelt hoe dit allemaal in jouw lichaam en energie functioneert, kun je de verbanden zelf leggen. Ik voel in mijn zonnevlecht soms wel drie verschillende energiecentra: mijn open ego, mijn emoties uit de Solar Plexus en mijn angst uit het Miltcentrum. Soms voel ik in mijn hartgebied mijn open ego. Soms voel ik emoties in mijn buik, rond het sacrale chakra. Ik kan overal emoties voelen waar zenuwen lopen. Het wortelchakra is puur een krachtcentrum volgens Human Design, dat kundalini en adrenaline levert, maar voor mij heeft het ook bewustzijn. Alles heeft bewustzijn. Het is voor mij direct gerelateerd aan angst, waarschijnlijk omdat ik een kanaal tussen mijn wortel en milt heb lopen, zodat stress en angst voor mij één pot nat zijn. Maar in de chakraleer zit de emotie angst in het basischakra. Voel dus vooral voor jezelf hoe dit allemaal in elkaar zit in jouw systeem.

Ik schreef deze blog voornamelijk voor andere Zessen, en verder ook voor andere mensen met angst. Wat iedereen is, want iedereen heeft een Miltcentrum. Het is wonderbaarlijk, maar waar: zodra je je angst omarmt in het moment, transformeert die tot intuïtie. Dan kun je op een diep en afgestemd niveau verbinding maken met jezelf en je omgeving. En wellicht kun je dan zelfs stappen zetten die niemand anders zet, domweg omdat niemand ze opmerkt. Misschien ben jij dan degene die ervoor zorgt dat niet-opgemerkte mensen in een leeg en uit te rangeren treinstel waar met koeienletters NIET INSTAPPEN op staat, uit kunnen stappen, terwijl de rest van de treinreizigers gewoon langs het treinstel loopt (inclusief de conducteurs) zonder iets op te merken. Oké, laat ik eerlijk zijn, ik geef toe dat ik niet alle mensen heb gered, want ze bleven een beetje stompzinnig op dezelfde deurknop drukken in plaats van naar de open deur vooraan te lopen waar ik de conducteur had aangeschoten, maar goed, dat is gewoon hun eigen leuke reisje door het leven (of rangeerterrein) en ik ben niet óveral verantwoordelijk voor en bovendien had ik er geen zin in om iedereen aan te schieten omdat mijn (emotionele) veiligheid belangrijker was... Maar om maar even een voorbeeld te geven.

Je kunt een held zijn in andermans leven zodra je je eigen angst omarmt. Dat betekent niet dat je overal bij hoeft te blijven. Je kunt je intuïtie gebruiken voor niet alleen je eigen veiligheid, maar ook je eigen integriteit als mens. Wellicht zit jij zo in elkaar dat je vooral voor jezelf zorgt, of voor je naasten. Misschien heb je de neiging om het collectief te willen verbeteren met je opmerkzaamheid, en heb je daar het talent voor. Misschien kun je voorkomen dat patronen uit het verleden zich herhalen en je overgeven aan de expressie- en manifestatiekracht die daaruit voortkomt, voor jezelf, voor anderen, voor de mensheid... Maar je intuïtie of innerlijke wijsheid zegt wanneer je iets aan kunt gaan, en wanneer beter niet. Ontdek je eigen Miltcentrum! Mocht je daar hulp bij willen: je kunt altijd een sessie bij mij aanvragen, waarin ik met mijn Readingtechnieken op je invoel en je Human Design chart ernaast leg voor diepgang en handvatten in jouw persoonlijke bewustwording. Dit kan op afstand, via de mail, of in Zwolle, net wat je wilt. Ik kan je helpen zelfvertrouwen en innerlijke rust te ervaren en de connectie met je intuïtie te maken. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten