maandag 18 september 2017

Waarom affirmaties niet werken

Eigenlijk had de titel moeten zijn ‘waarom affirmaties (vaak) niet werken’. Maar dat is te genuanceerd. Dan trekt het de aandacht niet. Mensen denken namelijk graag in zwart-wit. Vooral op dat vluchtige internet. Met weinig aandacht is er veel contrast nodig om iets te zien. Als ik zeg dat iets niet werkt, wordt de nieuwsgierigheid opgewekt: waarom dan niet? Als iets (vaak) niet werkt, wordt het al een stuk minder interessant, want dan kun je het niet direct indelen, dan is er niet genoeg contrast om het te zien. 

En ik wil juist die lezer aantrekken die gelokt wordt door deze robuuste titel. Precies dit zwart-wit-denken is namelijk de reden dat affirmaties vaak niet werken. Als je wit denkt (de positieve affirmatie) en je ontkent daarbij het zwart, dan zal je niet het witte aantrekken, maar ook het zwarte. Alles wat je ontkent, wordt namelijk alleen maar sterker. Dat gaat zich onbewust uitleven in je gedrag en je realiteit. Hoe meer je iets weerstaat, hoe sterker het wordt. Dat komt doordat we leven in een universum dat gebaseerd is op de Wet van Aantrekking: alles waar je op focust, vermeerdert zich. Of je je er nou onbewust of bewust op focust. 

Precies die Wet is de reden dat je met affirmaties wilt werken, natuurlijk. Affirmaties zijn steeds herhaalde positieve zinnetjes, geformuleerd in de tegenwoordige tijd, die als toverspreuken zullen aantrekken wat ze benoemen. Zoals: ‘ik ben gelukkig en mijn zelfliefde maakt mij vitaal’. Door de Wet van Aantrekking zul je dit dan ook daadwerkelijk belichamen en vermeerderen. Wat is dan precies het probleem?

Ik ga in deze blog uitleggen wat de valkuil is van affirmatie. 


Eigenlijk zijn affirmaties niet per se nodig. Het kan een handige tool zijn, een extraatje, om je te helpen focussen op datgene dat je wilt. Maar je wilt het tóch al in je hart, dus je bent er tóch al op weg naartoe. Dat doet de Wet van Aantrekking voor je. Heerlijk, toch, om je daar gewoon aan over te geven en het door het universum te laten regelen? (Nee-wat-help?! - denkt het ego nu.) 

Bovendien hebben we periodes in ons leven die nou eenmaal zwart zijn. Er kan niet alleen maar wit bestaan. (Als 'zwart' een te sterke lading heeft, kun je ook andere kleuren gebruiken zoals koel versus warm - maar ik wou even voortborduren op het zwart-wit-denken omdat het relevant was.) Voor expansie moet er eerst contractie zijn. We leven namelijk ook in een universum dat gebaseerd is op dualiteit. Op het moment dat je je gaat verzetten tegen de zwarte periodes met positieve affirmaties, stuit je op een muur. Dit heet ‘spiritual bypassing’. Dan werken affirmaties dus niet. Punt. Het enige wat je dan kan doen, is recht de duisternis in gaan, en jezelf toestaan om negatieve emoties en gedachten te hebben. Juist datgene wat je dan niet mag doen, denken of voelen van jezelf, dat is waar je heen moet. Dit is het moment dat je kan zeggen ‘fuck de wet van aantrekking’. Lekker even loslaten. Aangezien er in onze wereld een grote weerstand bestaat tegen negatieve emoties, is het namelijk al moeilijk genoeg om gezond om te gaan met deze zwarte periodes. Doe het jezelf alsjeblieft niet aan dat je dan ook nog eens je gedachten een positieve draai moet geven om spiritueel te zijn. 

Een valkuil in je spirituele weg kan zijn dat je affirmaties gaat gebruiken om je aan je negatieve gedachten te onttrekken. Je ego probeert de controle te grijpen en de realiteit te dirigeren volgens wat ie dénkt dat er moet gebeuren. Maar omdat je ego gebaseerd is op angst, zit er altijd een ander punt van aantrekking onder: datgene waar je juist bang voor bent dat het gebeurt, dat je probeert te bedekken met een positief laagje. Dat ga je dan aantrekken. Of eigenlijk ga je dan gebeurtenissen aantrekken die die angst versterken, niet per se de ramp zelf. Als je bijvoorbeeld bang bent dat er iemand dood gaat, trek je niet direct aan dat die persoon dood gaat, maar juist dingen als telefoontjes die niet worden beantwoord, het nieuws dat die persoon een griepje heeft, andere mensen die misverstanden over die persoon verspreiden, etcetera. Zorgen trekken meer dingen aan om je zorgen over te maken. Gelukkig trekken we alleen de grootste rampen aan vanuit vibraties van diepe machteloosheid, en daarvoor moet je flink getraumatiseerd zijn, dat gaat niet zomaar. Vanuit neutraliteit een ramp aantrekken vraagt héél veel negatieve gedachten over een grote tijdsperiode. Daar ben je wel even mee bezig. Het ego, dat het enige deel van ons is dat dit zou kunnen willen vanuit een verwrongen patroon, is maar klein en heeft niet veel creatiekracht. Heel weinig, vergeleken met ons hart. Over het algemeen trekt een negatieve gedachte gewoon nog een negatieve gedachte aan, en dat stapelt zich steeds verder op, maar je zult niet direct een tsunami ontketenen die alles wat je liefhebt verzwelgt. 

Het enige wat je hoeft te doen is te onderkennen waar je bang voor bent. Dan verliest het zijn macht over je. 

We hebben in deze realiteit een vertraging tussen intentie en manifestatie. Dat is heel fijn, want daardoor ontstaan die tsunami’s niet zomaar. Je krijgt eerst gewoon wat waarschuwingssignalen, emotiegolven, pech, lichamelijke klachten, en die worden steeds sterker, tot je je onderliggende angst durft aan te kijken. Zodra je die angst hebt geïntegreerd (die angst hoeft nergens heen, je hoeft er niet vanaf, je hoeft het niet los te laten of op te lossen of te laten verdwijnen) verdwijnt het punt van aantrekking. Dat komt omdat de weerstand dan weg is. Daardoor loopt de energie in dat punt van aantrekking leeg, en die komt vrij voor nieuwe, bewuste creatie. Je angst is geïntegreerd met de rest van wie je bent en dus kan je vanuit je heelheid gaan creëren. Dat is puur een kwestie van focus: op welk deel van jezelf (en als verlengstuk van jezelf: je leven) wil je je richten, waar wil je meer van? 

Zie de vrijgekomen energie als een extraatje in zakgeld: hier mag je iets leuks mee doen! 


Dat is het moment dat je met affirmaties kunt gaan werken. Voor mij voelen affirmaties als doodsaai huiswerk, strafregels schrijven, maar gelukkig kan het ook op een andere manier. Je kunt je gewoon richten op het gevoel dat je meer wilt voelen. Daarvoor hoef je niet eens iets heel ingewikkelds of vergezochts te bedenken dat je nog nooit gevoeld hebt, je kunt gewoon putten uit wat je al hebt. Bijvoorbeeld één leuke vriendschap: daar wil ik meer van. Die vriendschap en het gevoel dat het je geeft steeds even in gedachten laten komen is genoeg om meer vriendschappen aan te trekken. Gaat het je duizelen van alle dingen die je dan in je focus moet gaan managen? 

Een goede gewoonte om hier meer thuis in te worden, is een dankbaarheidsdagboekje. Er gaan wel eens challenges rond op internet om elke dag drie dingen op te schrijven om dankbaar voor te zijn, vijf dagen lang of zo. Ik deed daar eens aan mee. Ik heb gemerkt dat als ik dit elke dag doe, het een blijvend effect heeft. Dus ik heb er een gewoonte van gemaakt. Ik hoef niet gaan zitten veinzen dat ik toch zo geboft heb met mijn leven terwijl de kindjes in Afrika verhongeren, terwijl ik eigenlijk flink baal van iets. Ik hoef alleen maar weer even stil te staan bij dat deel van mijn leven (mezelf) dat me blij maakt, zonder het negatieve te ontkennen. Daar kunnen hele lijstjes uit ontstaan. Je kunt hele leuke gevoelens en situaties in jezelf ontdekken waar je gelukkig van wordt. 

Mijn favoriet op dit moment: het gevoel dat ik krijg als twee mensen waar ik van hou elkaar voor het eerst ontmoeten en het heel goed met elkaar blijken te kunnen vinden en dat ik daar dan toeschouwer van ben. Dat is echt zo’n leuk gevoel. Alsof twee delen in jezelf ineens een huwelijk met elkaar sluiten. 

Net als een dankbaarheidsdagboekje kun je een creatiedagboekje gaan bijhouden. Dat is eigenlijk wel een goed idee voor mezelf, had ik nog niet aan gedacht. 

De kunst is te herkennen wanneer je in een periode van contractie bent (zwart) en wanneer in expansie (wit). Wanneer moet je je op je negatieve gedachten richten en wanneer op je positieve gedachten? Dit vraagt de capaciteit dat je in jezelf kunt voelen. Heel concreet: in je lichaam. Wat daarin aanwezig is, is je clue. Is het (je lichaam) positief, in balans, enthousiast, verveeld, wachtend? Dan kun je aan de slag met je nieuwe creatie. (Verveling is het teken dat je hogere zelf iets wil creëren waar je je op mag aflijnen.) Is het (je lichaam) moe, onrustig, verdrietig, boos, angstig, vol weerstand, gespannen, pijnlijk, niet voelbaar? Dan kun je aan de slag met je heling. Let wel: heling betekent dat je deze gevoelens verenigt met jezelf. Er hoeft niets weg. Je maakt jezelf juist ‘heel’, je ‘heelt’ jezelf, door het weer bewust in je op te nemen en dan kun je kiezen waar je je op focust. 

Dit is niet zo abstract. Wat er aanwezig is in het nu is je clue voor wat je het beste kunt doen. En daarvoor hebben we een lichaam: daarin is dat allemaal te voelen. 

Om spiritueel te zijn, kun je dus je lichaam gaan voelen. Voelt het oké? Ligt de weg open naar expansie? Dan kun je je focussen op dat waar je meer van wilt. Voelt het niet oké, is er weerstand en stilstand? Dan kun je je focussen op het gevoel in je lichaam dat aandacht vraagt. En wees gerust, dat zul je heus wel voelen. Daar hebben we een zenuwstelsel voor, immers. 

Op de momenten echter dat ik niet goed in mijn lichaam kan voelen, dat ik geen contact kan maken met mijn emoties, focus ik me op het enige waar ik wel contact mee heb: mijn gedachten. Een praktische tip in dit geval: schrijf je gedachten op. Zo kun je zien wat je nou eigenlijk denkt. Een boze gedachte (die en die persoon verwacht dat ik over mijn grenzen ga, ja hallo) leidt je naar een boos gevoel, en je kunt je daarbij afvragen, hoe voel ik me hierbij? Waar voel ik dat? En hoe voelt het precies aan? Je lichaam komt daarbij toch tot stilstand. Er is contractie, een pauze. Alle ruimte om je op je gevoelens en emoties te focussen, naar binnen te gaan, samen te trekken tot in je kern. Zo kun je stapje voor stapje door de emotie bewegen, tot je de energie erin voelt vrijkomen. Je kunt het bijvoorbeeld ineens warm krijgen, je energie gaat stromen, je handen en voeten gaan tintelen, je krijgt misschien kippenvel, je voelt een lichtheid en opluchting in je lichaam. Dat zijn allemaal fysieke tekenen van expansie. 

Contractie voelt als stilstand, rust, afwezigheid van iets, onbestemdheid, vastzitten, naar binnen keren, je ogen willen sluiten, je lichaam zwaar voelen worden en in je gronding/bed/stoel zinken. 


Elke gedachte is als het topje van een ijsberg van onderliggende emoties. Emoties die nog geheeld moeten worden, die vastzitten in je systeem omdat je er op het moment zelf niet volledig doorheen kon gaan (een trauma) vragen om aandacht met die gedachten. Je emotionele lichaam zendt signalen door je chakra’s, die signalen naar je DNA en hormoonstelsel zenden, die hormonen en chemische verbindingen produceren die in je lichaam vrijkomen, en je zenuwstelsel merkt dat op en zendt signalen vanuit die knoop in je maag, die spanning in je benen, naar je hersenen. Als je dat niet bewust opmerkt, vertalen die signalen zich in gespannen gedachten, angstige gedachten die maar blijven malen, hoe je ze ook probeert om te zetten in iets positiefs. Normaal scheppen je gedachten je werkelijkheid via je emotionele systeem als tool (je focussen op een gewenst gevoel waar je meer van wilt, wellicht door middel van een affirmatie), maar nu niet. Nu scheppen je emoties je gedachten. En dat is omdat er een contractieperiode is waarin er iets geheeld mag worden. Om wat voor reden dan ook (trigger) is er een emotie vrijgekomen in je lichaam. Je gedachten zullen net zo lang de kleur  van die emoties aannemen tot je de onderliggende emotie helemaal hebt doorvoeld. Dan komt er energie vrij, die je als extra zakgeld kunt besteden om jezelf te verwennen met iets wat je echt wilt. Mocht je dat nog niet weten, dan is het inademen en uitademen van deze energie in je hart een goede besteding. Vertrouw maar op je hart, dat weet wel wat het met die energie moet doen. 

Mochten affirmaties voor jou wel werken, dan is dat natuurlijk prima. Ik wilde gewoon met deze blog die ene persoon ontlasten die tegen haar eigen negatieve gedachten in aan het ploeteren is met affirmaties of de innerlijke druk van ‘ik zou eigenlijk positief moeten denken’. Dat is namelijk een onprettige toestand, die ik zelf goed ken. Ik vertel niets nieuws onder de zon, maar dit kwam mijn kruin in en maakte heel veel misbaar, dus ik moest het uiten. Waarschijnlijk raakt het net diegene die het moet raken. Let wel, dit is allemaal gewoon mijn mening, en ik heb de gewoonte aangenomen om dingen gewoon te zeggen zoals ze zijn, zoals ik ze zie. Ik weet uit ervaring dat dit het effect kan hebben dat mijn woorden als waarheid worden aangenomen, maar je eigen autoriteit is natuurlijk leidend hierin. Wat denk jij van affirmaties? Gebruik je ze, en herken je de valkuilen die ik beschrijf? Hoe staat het met jouw eigen intenties en helingsproces? Is het een ongeordend rommeltje van bewust gestelde maar inmiddels weer vergeten intenties en wensen, zoals bij mij? Heb je zoiets van ‘het komt allemaal wel goed, zolang ik me gelukkig voel’. Of heb je tools zoals creatiedagboekjes die je helpen om je leven te organiseren? Hoe wil je dit vormgeven? Bewust, on top of it? Af en toe een beetje? Of lijkt dit allemaal te ingewikkeld? Stuit je hierin op het grote probleem dat je gewoon niet goed contact kan maken met je lichaam, je gevoel? Je bent niet de enige. Collectief wordt ons dit niet aangeleerd, we leren om in ons hoofd te zitten, dus je bent geen sukkel als je dit niet kan. Tot je 8e levensjaar leef je vanuit je gevoel, je emoties, en als dit niet goed wordt geïntegreerd, is het makkelijk om in de overgang naar het cognitieve (vanaf je 8e levensjaar) het contact met je gevoel te verliezen.

De grote conclusie van dit verhaal: eigenlijk is het allerbelangrijkste als je met affirmaties wilt werken, dat je in contact staat met je gevoel. Als je met de Wet van Aantrekking wilt werken, is het belangrijkste ook het gevoel. En dat gevoel, dat liegt niet. Ons lichaam, waarmee we voelen, liegt niet. Zo kunnen we steeds weer uitkomen bij onze innerlijke waarheid. 

Misschien ben je in een periode van heling, en mag je juist alles toelaten waar je minder van wilt. Het wegtoveren van weerstand tegen wat je niet wilt is de sleutel. Daar krijg je behoorlijk veel energie van, zodat je lichaam, geest en ziel zich weer kunnen opladen voor nieuwe stappen. Ga maar lekker schreeuwen, vervloek maar alles wat niet werkt hoe hard je het ook probeert, laat maar al je ambities en wensen los uit pure doodsangst, geef maar toe dat je het eigenlijk niet aankunt, geef maar toe dat je (iets) hebt verloren en dat je dat eigenlijk heel erg vindt. Etcetera. Het lijkt contraproductief, maar het is het beste wat je kunt doen. Je voelt het namelijk toch al, en pas als je dat er volledig laat zijn, verdwijnt de weerstand, kan de emotionele golf uitrollen en komt er energie vrij voor iets nieuws. 

Om nog even de paradox in deze blog scherp neer te zetten: mijn belangrijkste advies in het werken met affirmaties is dus om keihard negatieve gedachten te gaan hebben. Quod erat demonstrandum. Watte? - "Zoals zojuist aangetoond."   

Geen opmerkingen:

Een reactie posten