woensdag 6 september 2017

Innerlijke leiding via vloeken en scheldwoorden; een semi-wetenschappelijke blog

Oké, stel dat jouw ware zelf heel anders is dan dat je het voorstelt. Stel dat je ware zelf graag vloekt, boos wordt, onverschillig is voor dingen waar het niets mee te maken heeft, resoluut de banden met mensen verbreekt die niet interessant meer zijn, graag dagenlang lui op de bank hangt, toezeggingen afzegt zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel, zich alleen focust op de leukste mensen op een feest en de rest negeert, vrijelijk nadenkt over vreemdgaan, de meest rare fantasieën heeft over dingen die je eigenlijk niet wilt, enorm lange tenen heeft en gevoelig is voor alles wat los en vast zit... Stel dat je ware zelf precies het tegenovergestelde is van wat je denkt dat het is. Niet een baken van licht en liefde. Nee, juist die persoon waar je een beetje bang voor bent, maar die je stiekem ook bewondert.

Als je een beetje zicht hebt op je schaduwkanten, op je zwakke punten en de dingen die je in jezelf veroordeelt en ontkent, kun je je ware zelf eigenlijk al vrij goed samenstellen. Heb je moeite met boos worden? Oké, dan is je ware zelf schokkend in haar vermogen om zich direct af te reageren, zonder compromis. Heb je altijd geleerd dat je overal de verantwoordelijkheid voor moet nemen? Dan gaat dat ware zelf wel heel losjes om met verplichtingen, wat eigenlijk zwaar strafbaar zou moeten zijn in de grotemensenwereld. Heb je altijd geleerd dat vloeken niet mag? Dan drukt je ware zelf zich graag uit met kleurrijke scheldwoorden. Maar er is nog een andere reden waarom vloeken interessant is.

Wist je dat onze intuïtie wordt geassocieerd met onze rechterhersenhelft, en dat daar ook kleinere taalcentra zitten?* In onze logische, rationele linkerhersenhelft (die in onze maatschappij domineert) zit in principe de taalverwerking. Dat regelt alle ingewikkelde formuleringen, zoals het schrijven van deze blog (gebied van Broca), maakt grammaticale constructies en zinsverbanden die enige inspanning vergen om te begrijpen, en zorgt ervoor dat je het ook daadwerkelijk begrijpt. Dat laatste zit in het gebied van Wernicke. Daarmee luister je, kort gezegd. Bij mensen die 'stemmen horen', is niet alleen het gebied van Wernicke actief, maar ook de taalcentra in de rechterhersenhelft. Dat is de hersenhelft die het grotere geheel kan zien en receptief is voor onze intuïtie. Dat deze taalcentra actief zijn, betekent dat die rechterhersenhelft taal aan het produceren is. Voor wetenschappers is dit natuurlijk een teken dat die stemmen helemaal niet echt zijn, en dat je maar wat aan het verzinnen bent. Oei, hoor de pijn in die zin... Jarenlange onderdrukking van mijn gevoeligheid aan het woord! Ik hoor namelijk ook stemmen - alleen zijn die niet negatief. Het zijn de stemmen van mijn gidsen, mijn hogere zelf en andere begeleiders. Mijn rechterhersenhelft is daarbij actief woorden en zinnetjes aan het produceren om hun boodschappen te vertalen naar begrip. Ik luister, en tegelijk vertaal ik wat ze zeggen in simpele bewoordingen. Waarom simpel? Omdat dit met de taalcentra in mijn rechterhersenhelft gebeurt. Die zijn niet in staat tot ingewikkelde formuleringen. Wél kunnen ze vloeken, en goed ook. Kernachtig, kort en bondig. Als ik een boodschap van mijn gidsen krijg, is het vaak zoiets als 'vertrouw op je hart' of 'laat het los'. Dat zijn niet gewoon maar woorden. Er zit een diep, gevoelsmatig begrip achter.

Mijn hogere zelf zegt wel eens 'fuck die shit' - juist door die vloek wordt mijn aandacht getrokken, ontspant iets in mij en kan ik het daadwerkelijk loslaten. Dat komt omdat ik dan het 'boze' gedeelte in mezelf niet meer onderdruk, maar toelaat. Daardoor kom ik weer in mijn kracht en heb ik het niet meer nodig om vast te houden aan dingen die mijn kracht onttrekken.

Eigenlijk is 'fuck die shit' dus een andere manier om 'laat het los' te zeggen. Dat komt omdat mijn rechterhersenhelft de gevoelsmatige, energetische boodschap omzet in taal. Vervolgens kan mijn linkerhersenhelft daar een ellenlange blog over schrijven.

Ik vertel dit om je vertrouwen te geven in de vaak simpele gedachten die in je opkomen als je even receptief bent. Hecht waarde aan vloeken, aan korte maar krachtige bewoordingen die veel emotionele lading dragen. Het kunnen boodschappen zijn van je gidsen of van je hogere zelf. Ze hebben veel waarde, omdat ze een abstract maar diep begrip in zich dragen. Wat je ook kunt doen, is automatisch schrijven met je andere hand. Voor de meeste mensen is dit hun linkerhand, die verbonden is met de rechterhersenhelft. Die geeft rechtstreeks boodschappen door vanuit je receptieve intuïtie, en waar die ook maar op afgestemd is.

Als ik ben afgestemd op iemand in een Reading, wordt de energie achter zulke simpele boodschappen direct doorgegeven. Deze boodschappen worden door de ander niet gehoord als 'alleen maar woorden', maar raken direct. Als ik zeg 'zorg voor jezelf' en ik ben op je afgestemd, snapt je direct wat ik ermee bedoel en hoe het raakt aan diepe thema's in je leven. In tegenstelling tot wanneer je op internet vluchtig een artikelkop zou lezen. Als je op Facebook voorbij de woorden 'vertrouw op je hart' scrollt en dit niet echt binnenkomt, activeert dit alleen maar je gebieden van Wernicke en Broca. Maar als hier een met jou resonerende energie achter zit, worden ook andere gebieden in je hersenen actief. Daardoor hebben verhalen een grotere impact dan feiten: ze activeren de gebieden in je hersenen die te maken hebben met ervaring. Als je een verhaal leest waarin iemand een krachtige sprong maakt over een kloof, en zijn linkervoet verzwikt, wordt het deel van je hersenen dat met beweging te maken heeft geactiveerd, en misschien ook wel een beetje je pijncentrum. Als je leest over een korrelige, droge kleimassa met natte stukjes in het midden (voel je het?), wordt het gebied in je hersenen van zintuiglijke waarneming actief. Je voelt het alsof je het fysiek voelt. Misschien trekken je vingers zelfs even samen. Voor je hersenen is er geen verschil.

Ik wilde dus wat licht laten schijnen op de verschillende onderdelen van ons bewustzijn, dat door onze hersenen wordt gefaciliteerd. Weten dat je hersengebieden hebt die verantwoordelijk zijn voor de stem van je intuïtie, kan helpen om dat wat helderder en tastbaarder te maken. Er zitten nog veel meer implicaties in deze informatie over de hersenen. Zoals uit de vorige alinea: voor onze hersenen is er geen verschil tussen een daadwerkelijke ervaring en het lezen over een ervaring. Dezelfde gebieden worden geactiveerd. Wat betekent dat? Dat betekent dat je compassie kunt hebben, dat betekent dat we met meer communiceren dan het begrip van taal alleen. Ik ben geen hersenwetenschapper (gelukkig stopte ik na drie maanden al met mijn studie Psychobiologie aan de UvA) maar met een beetje fantasie kan ik hier eindeloos pseudowetenschappelijk implicaties uithalen om mijn complex over 'zie je wel dat ik niet wat aan het verzinnen ben met mijn intuïtie' te voeden. Ik geloof niet dat dit een heel lineair 'artikel' is geworden, meer een verzameling inzichten, conclusies en andere feitjes die ik interessant en onderhoudend vond. Moge het resoneren waar het resoneert.

*Bron: artikel Iris Sommer in de Volkskrant, helaas moet je wel abonnee zijn om het te kunnen lezen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten