vrijdag 4 augustus 2017

Energietekeningen en innerlijk werk

Ik begon in juli met het maken van auratekeningen, en dat heeft zich ontwikkeld tot het bredere concept van Energietekeningen. Tekeningen waarin ik me afstem via Reading op iemands hogere zelf, en vraag om een beeld dat die persoon zal ondersteunen. Dat beeld laat ik door me heen gaan, zodat ik het innerlijk werk doe dat voor het helende aspect zorgt en mijn artisticiteit erin laat stromen. Maar dit heldere perspectief op wat ik doe heb ik pas aan het einde van de blog gevonden, en na het afronden van de blog in deze inleiding ingevoegd. Hier volgt het proces waarmee ik tot deze formulering kwam:

In het begin zat ik in een enorme flow. Ik vroeg mensen of ik met hun energie mocht oefenen en maakte het ene na het andere portret. Ik was plotseling van 0 naar 100 gegaan. Op een gegeven moment droogde mijn productiviteit op, en was het tijd voor reflectie (in de week met de transit van poort 33, die inhaakt op mijn poort 13).

Wat heeft deze ervaring me geleerd? Wat ben ik precies aan het doen met die energietekeningen, wat voor waarde heeft het? Tot zover de nodige vragen die ik moet beantwoorden om het überhaupt naar buiten toe te presenteren. Maar ook kwamen er allerlei rationele én irrationele twijfels opspringen. Is het wel zuiver, is het wel waar ik echt mijn energie aan wil geven, wil ik hiermee door en het professionaliseren, bied ik hiermee mensen wel echt een ervaring die het geld waard is? Is wat ik teken wel goed genoeg? Maak ik geen fouten, zie ik geen dingen over het hoofd? Wordt dit niet geleid door een onbewuste negatieve drijfveer? Stralen de tekeningen wel echt die energie uit die ik heb getekend? Zijn de tekeningen wel mooi en bijzonder genoeg om aan de muur te hangen?

Deels herken ik die twijfels van de kunstacademie. Deel herken ik die twijfels van mijn Readingopleiding. Maar het huwelijk tussen die twee werelden heeft ook een heel scala aan nieuwe twijfels gebaard. Jeeej! Ik ben op onbekend terrein. Ik weet dat twijfels me kunnen helpen om me nog beter te focussen op wat ik verlang. Twijfels zijn als een soort antenne die uitschiet naar alle mogelijke frequenties, alle mogelijke percepties en invalshoeken... en het is aan mij om me te focussen op de betekenis die ik ergens aan wil geven, en daarmee mijn realiteit te duiden en creëren. Twijfels geven me de kans om te onderzoeken: wat is echt? Wat is de realiteit van mijn intuïtie, van mijn gevoelens, van mijn responsen? En wat wil ik met die rode draad doen?

Het brengt me ook op een andere vraag: zal ik hier nog wel de drijfveer voor blijven hebben? Of was het gewoon een leuke tussenstop in mijn leven waar ik belangrijke lessen uit heb getrokken, maar was het puur en alleen voor mezelf, en niet voor de wereld?

Ik schrijf deze blog om mijn hoofd leeg te maken, en hopelijk wat antwoorden uit mijn onbewuste denken naar buiten te lokken.

Maar eigenlijk wil ik hier gewoon mijn creatieproces laten zien. Aha. Daar heb ik een onbewust antwoord! Ik wil mijn proces laten zien, ik wil deze creatie en mijn innerlijke proces zichtbaar maken door te bloggen. En dat is precies wat ik wil met de energietekeningen: energie zichtbaar maken. Zodat die tastbaarheid als een steuntje werkt in de fysieke realiteit, een herinnering aan een hoger perspectief op je levensthema's dat gewoon aan de muur hangt, gegrond in de wereld van de vijf zintuigen. En daarnaast wil ik gewoon een mooi kunstwerk afleveren, een bijzonder werkje, dat die zintuigen streelt. Met andere woorden: het huwelijk tussen Reading en kunst. Ik heb met deze energietekeningen een aantal stappen gezet op een enorm, onbekend terrein. De grootsheid van de mogelijkheden overweldigde me eerlijk gezegd een beetje. Dit is niet zomaar iets dat ik 'ernaast kan doen', alsof ik een bijbaantje heb. Ik maak geen leuke illustratietjes zonder diepere waarheid. Dit is net zo goed een full-body-and-mind-and-soul-experience als het schrijven van mijn verhalen (mijn diepste levensdoel). Met andere woorden: ook hierin moet ik alles geven, wil ik dat het waarde heeft, dat het écht raakt. Ik zou het ook niet voor minder doen. Als ik zelf een energietekening zou kopen, zou het niet bij iemand zijn die er maar halve aandacht aan geeft, die het alleen doet voor het geld. Ik zou het bij iemand doen die er bezieling in legt.

Ik heb twee talenten gekregen in dit leven: schrijven en tekenen. Die talenten heb ik ontwikkeld en gevoed. Eén ervan is een cruciaal onderdeel van mijn dagelijks leven geworden, namelijk het schrijven. Ik ben gezonder, gelukkiger en vervulder dan ooit, sinds ik dat mijn prioriteit heb gemaakt boven al het andere. Maar dat tekenen zat op een plankje te wachten tot ik er weer iets mee zou gaan doen. Ik heb er niet alleen in geïnvesteerd met drie jaar opleiding aan de kunstacademie, maar ik ben het ook aan mijn ziel verplicht.* Ik heb dit talent niet voor niets gekregen. Ik heb het ontwikkeld, maar het stokte toen ik er niet verder mee kon op de kunstacademie.

Waarom? Omdat ik de spirituele dimensie van kunst miste. Omdat ik op de kunstacademie een hoop gebakken lucht en mentale concepten vond, een boel ego-opklopperij zonder diepere laag. En voor mij werkt kunst niet zo. Bovendien veroordeelt mijn gekwetste kunstenaarszieltje dat soort kunst keihard en razend van onbegrip, laten we wel eerlijk blijven - ik voel me er misselijk en verraden door.* Voor mij moet kunst een expressie zijn van een diepere waarheid. Dat zit in mijn design. Deel is mijn creativiteit bewust, deels is het onbewust en moet ik me gewoon ongestoord door mijn lichaam, door mijn hand en mijn oog, laten leiden als ik iets creëer. (Pluto in 1.5 en 1.2.) Al dat denken is dus maar tot op zekere hoogte nuttig. Vandaar dat ik het ook op deze blog pleur, zodat mijn hoofd er even van verlost is.

Zoals met al het nieuwe, zoek ik naar bevestiging en erkenning. Doe ik het wel goed? En zoals met al het nieuwe, kan ik de zinloze twijfels nog niet van de zinvolle twijfels onderscheiden. Enerzijds moet ik er niet teveel over nadenken, en gewoon vertrouwen op mijn intuïtie, anderzijds moet ik mezelf niet een rad voor de ogen draaien door diezelfde ego-opklopperij te gaan maken waar ik zo'n hekel aan heb. Het is gemakkelijk om voor een minder sprekende oplossing te kiezen in een tekening, wanneer de zuivere handeling eigenlijk is om nog een keer in trance te gaan en weer contact te maken met de energie. Op zo'n moment is een sprankje van twijfel een signaal van mijn hogere zelf, dat me weer bij de les roept. Op andere momenten zijn mijn twijfelgedachten bedekte emotionele behoeften, die het masker van een logisch vraagstuk opgezet hebben in de hoop om op die manier erkenning, waardering en geruststelling te krijgen.

Is het nodig dat ik innerlijk werk doe, kindjes ga vissen in mezelf, op zoek naar momenten waarop mijn creativiteit niet werd erkend? Ik heb dat al een beetje gedaan uit een herinnering die naar voren kwam. Ik denk alleen dat ik niet alle kindjes/fragmenten van mezelf uit die herinnering heb gehaald. Dus, daar gaan we, een demonstratie van zelfheling:

Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, tekende ik vaak samen met mijn oma - die ook prachtig kon schilderen. Soms was ze er om me te bevestigen, soms had ze kritiek, soms was ze er gewoon niet of zag ze iets niet. Aangezien het verhaal in mijn familie de ronde ging dat ik mijn talent van haar had geërfd, identificeerde ik me sterk met haar mening, sterker dan bij iemand anders (afgezien van mijn vader, die ook erg creatief is: zijn mening kan me nog steeds dieper raken dan die van wie dan ook). Ik herinnerde me een moment dat ik aan de dikke eikenhouten tafel zat met mijn nichtje, en iets had getekend dat ik heel graag wilde laten zien aan oma, maar ze was weg, en toen ze terugkwam was ze afgeleid en niet erg geïnteresseerd. Dat was erg pijnlijk voor me. Ik heb de verschillende fragmenten van mijn bewustzijn teruggehaald en geïntegreerd die op dat moment lossprongen. Het perspectief van de kikker op de plank, waar ik een deel van mezelf in dissocieerde zodat die vanuit een hoger perspectief kon kijken, het perspectief van mijn nichtje waar ik het deel van mezelf in plaatste dat mijn twijfel of ik wel goed genoeg was kanaliseerde, het perspectief van de tafel, dat gewoon een goede gronding was die mijn creatie droeg... en natuurlijk het perspectief van mijn oma, die afgeleid was en niet emotioneel betrokken. Al die aspecten mogen er nu zijn. Ik mag me niet emotioneel betrokken voelen bij mijn tekeningen. Ik mag me niet goed genoeg voelen over het tekenen. Ik mag dissociëren om een hoger perspectief te vinden.  Ik mag de kalme gronding voelen die mijn creaties draagt. En ik mag de tekening zelf zijn, die iets exploreerde dat ik nog niet eerder had betreden.


Mijn hoofd is gesust, mijn twijfels tot rust gebracht. De enige vragen die me resten, zijn die waarmee ik de waarde bepaal van deze onderneming, het pure 'wat doe ik nou eigenlijk?' dat cruciaal is om bewustzijn te vergaren.

De tekening hierboven is een Energietekening van mezelf. Een zuivere spiraal van krachtig geel dat uit mijn licht naar buiten toe stroomt en zorgt voor heling. Daaromheen blauwe wolken die het zuiverende element tot rust en balans brengen. De twijfel die ik bij deze tekening had, was: is dit beeld wel interessant genoeg? Twee primaire kleuren, een beetje saai misschien. Het lijkt wel een kindertekening. Niemand zal dit goed genoeg vinden, het moet bijzonderder zijn, meer details hebben, vondsten, vindingrijkheid, om er kunst van te maken... Maar nu zie ik dat deze tekening juist gaat om de pure, zuivere essentie die ik ben, waar ik niets aan hoef toe te voegen of te veranderen om die er te laten zijn. Vanaf nu zal die tekening me daar steeds aan blijven herinneren. Misschien dat ik 'm wel ophang.

Hé, wat een ontdekking: de twijfels die ik tijdens het tekenen voel óver de tekening, zijn in feite de triggers, de plaatjes, die ik mag helen tijdens het tekenen. Dit te helen zorgt ervoor dat het energetische werk gedaan wordt en dat de tekening ook daadwerkelijk de getransformeerde energie kan kanaliseren en uitstralen. Ook hierin zijn dus alle twijfels over mijn creatieve resultaten puur psychologische twijfels, en precies datgene wat ik mag helen om de creatie het juiste resultaat te geven. Zo logisch. Bedankt, 63-4-kanaal, bedankt transits in poort 63 én 4 en mijn eigen onbewuste activatie in 4 (bedankt als je nog tot hier hebt gelezen, want die kan een beetje excessief zijn), want ook al maken jullie me soms helemaal gek van twijfel, zonder die druk had ik deze blog niet kunnen schrijven, en waarschijnlijk ook niet zo'n heldere formulering gevonden over wat ik dan precies doe. Ik ben benieuwd wat ik nog meer ga ontdekken...

*Ik heb nog wonden vanuit de kunstacademie die me belemmeren om echt puur te tekenen vanuit mijn plezier. Daarom zie ik het tekentalent nu nog als iets dat ik aan mijn ziel 'verplicht' ben - omdat het tekenen op de kunstacademie een verplichting is - pardon, was. Zie? Ik zeg het in de tegenwoordige tijd, alsof ik er nog steeds in zit. Daar zit nog een punt van aantrekking naar een wond uit mijn kindertijd, ongetwijfeld, iets met een 'moeten' dat mijn pure staat van zijn vertroebelde. Iets met een 'zo hoort het' dat ik heb geïnternaliseerd. Misschien op school. Maar ho - dat is voor een volgende keer. Voor nu heb ik genoeg innerlijk werk gedaan. Tijd om weer te gaan creëren.

2 opmerkingen:

  1. Oh wauw... Mooi proces... en herkenbaar. Grappig is dat, er zijn een paar mensen in mijn leven waarbij ik vaak het gevoel krijg dat we in dezelfde ontwikkeling zitten, en met jou had ik dat ook regelmatig. Een herkenning in de thema's, ook al zit ik nu niet meer bij je in de M&I groep. Dankbaar dat je deze blogs schrijft en het onder woorden en beelden brengt.

    Wat een fijn concept, die energietekeningen, en de ene die je hier deelt raakt me. Hij is zo JIJ - de kleuren, ze passen, ze stralen, eenvoud maar rijkdom in de essentie.

    Ik zou zeggen (en ben me bewust van het feit dat ik dat ook vooral tegen mijzelf zeg... haha): laat lekker stromen! Maak het, teken het, blijkbaar is dit een vorm die nu er uit wil komen. Wat er uiteindelijk mee gebeurt doet er dan niet zo veel toe.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Iris! Wat een fijne reactie! Aangezien het allemaal nog aan het ontwikkelen is, is het fijn om even een ander perspectief erop te krijgen dan het mijne :)
      Ja, dezelfde thema's? Grappig!

      Ja idd, gewoon vrij experimenteren zonder aan het resultaat te hechten, of een bepaalde vorm...
      Ik wens jou ook veel flow :)

      Verwijderen