maandag 3 juli 2017

Waarom deed ik Jong Bewust?

Insert herkenbare, veralgemeniseerde inleiding:
Waarom werkt het niet om iets te doen wat je passie lijkt, maar het net niet is? Misschien dat je wel eens met het idee hebt gespeeld om iets te doen dat je eigenlijk niet 100% had gewenst, maar wat er dicht bij ligt, omdat het op je pad komt en verleidelijk lijkt. Misschien zeg je er ja tegen, vooral als het eruit ziet als iets wat je passie zou kunnen zijn. Maar het wringt. En op een gegeven moment komt de vraag steeds sterker: waarom doe je dit toch? Wat werkt er steeds toch niet? Dat is in ieder geval mijn leven als 3/5 (mijn profiel uit Human Design): het experimenteren en tot conclusies komen over wat er wel en niet werkt en dit dan generaliseren (die vijfde lijn) met een conclusie in de je-vorm in de inleiding van bijvoorbeeld deze blog. Maar laat ik het nu verder op mezelf betrekken, want dat is de aard van die derde lijn, en lekker over mezelf gaan praten. 

De reden waarom ik Jong Bewust bleef doen, tegen de flow in, als een worsteling, zat in mijn onderbewuste. Of eigenlijk waren het twee redenen. Onbewuste redenen, die voortkwamen uit schaduwstukken, behoeften die ik niet had vervuld omdat ik ze ontkende. Jong Bewust was in de eerste plaats een manier voor mij om aandacht te krijgen. Iemand anders had het opgezet en mensen aangetrokken, waarop ik lekker kon meeliften. Ik had behoefte aan die aandacht, maar tegelijkertijd mocht ik dit niet van mezelf omdat ik vond dat ik onafhankelijk moest zijn, dus drukte ik dit weg in de schaduw. Maar wat je wegdrukt, komt alleen maar sterker terug. Daarnaast was het een manier om de goedkeuring van mijn ouders te krijgen, zolang ik nog geen 'echte baan' had tijdens het volgen van mijn opleiding. Ik vond eigenlijk bewust dat ik die goedkeuring niet nodig had en wilde niets liever dan onafhankelijk zijn, maar toch was er een deel van mij dat nog steeds ingeplugd is op de liefde en aandacht van mijn ouders, en dat leefde zich hierin uit.

Dat waren de delen van mij dat in Jong Bewust geïnvesteerd was. Mijn open centra uit Human Design, met name het keelcentrum en het ego-centrum. Alle andere delen van mij wilden het niet, zoals mijn hart. Daarom was het ook zo'n opluchting om Jong Bewust los te laten. Dat kon pas toen ik dit deel van mezelf had geïntegreerd. Ineens wilden alle delen in mij weer hetzelfde! Weg worsteling!

Dat eerste deel, dat aandacht wilde, had ik maanden geleden al omarmd, toen Ariane me vertelde dat alles wat ik uit gewoon geuit wil worden vanuit mijn Zelf, en dat het mijn ware Zelf niet uitmaakt of er aandacht voor komt of niet. Dat het alleen mijn niet-zelf (in mijn open keelcentrum) uitmaakt of er aandacht voor komt. Ik brak door de barriere heen die me belemmerde om dingen online te uiten en uitte gewoon alles wat ik voelde, hoe moeilijk dat ook voelde, en hoe weinig reactie ik daar ook op kreeg. Ik ontdekte dat ik niet bang was om afgewezen te worden, maar dat ik in feite mijn kwetsbaarheid aan het wegdrukken was, en daarmee mijn verlangen naar eenheid. Dat mijn behoefte aan aandacht eigenlijk een behoefte aan verbinding was die ik nog te spannend vond om toe te laten. Toen ik dat eenmaal had beseft, begon ik die verbinding overal te zien en te voelen. Nog steeds vond ik het niet fantastisch dat ik niet zoveel aandacht voor Jong Bewust kreeg, maar nu raakte het me minder diep. Ik creëerde ruimte voor mezelf en mijn eigen expressie en ging meer schrijven voor mezélf, in plaats van op blogs, door een full-time schrijfritme op te bouwen voor mijn boek. Ik verbond me dus met mezelf, en van daaruit begon een nieuwe manier van verbinding met de mensen om me heen te ontstaan. Niet meer vanuit gemis, maar vanuit overvloed. En toen pas kon ik ook echt mijn afhankelijkheid toelaten, want die had ik diep weggestopt. Ik durfde weer te leunen op mensen. Ik was immers al verbonden met en compleet in mezelf. Maar ik ben geen eiland. Mens zijn is onderdeel zijn van een sociaal netwerk. En daar mocht ik op gaan bouwen en met mijn volle gewicht op gaan leunen, terwijl ik in mijn kracht bleef. Zo werden geven en ontvangen deel van dezelfde beweging, en liefde uitwisselen werd iets gelijkwaardigs, waarbij mijn behoefte samenviel met precies dezelfde behoefte in de ander, en 'ik heb dit nodig' of 'zij heeft dit nodig' veranderde in 'wij hebben dit nodig'. Eenheid.

Het andere deel, dat de goedkeuring van mijn ouders wilde, heb ik pas recentelijk geïntegreerd, toen ik alle feiten op een rijtje zetten omtrent mijn financiële situatie. Daardoor zag ik heel helder wat mijn mogelijkheden waren en wat mijn beperkingen waren (beperkingen als in: geen respons voelen op die mogelijkheden). Doordat ik van mezelf mocht leunen op andere mensen, was het ook gemakkelijker om toe te laten dat mijn dierbaren (waaronder mijn moeder) mij financieel ondersteunen. Ik accepteer dat nu, omdat het niet anders is. Dat is op dit moment mijn weg, omdat ik er een respons op heb, en vooral omdat ik de alternatieven niet wil en er feitelijk gezien ook vrij weinig alternatieven zijn. Een beetje een vaag verhaal, maar liever zet ik niet de details van mijn financiële situatie online.

Natuurlijk wil ik nog steeds graag mijn eigen inkomen, maar niet met Jong Bewust. En die energie komt vrij voor mijn werkelijke passie. Ik weet met wat voor werk ik dat wél wil: het publiceren van mijn boeken, én (maar pas als ik klaar ben met mijn opleiding) het openen van een praktijk. Want ik ben nog in opleiding, en ook al heb ik al diploma's, ik voel dat de tijd er nog niet rijp voor is om al een officiële praktijk te starten. Dat mág. Eerst dacht ik dat ik mezelf daar juist mee belemmerde, zo van: ik zou toch altijd moeten kunnen Healen en Readen, ook al ben ik nog in opleiding? Als ik nu geen praktijk open, geef ik dan niet eigenlijk toe dat ik imperfect ben? Ik ben toch op elk moment in mijn reis van bewustwording al perfect en dus in staat om te Healen en Readen? Die twee dingen (perfect zijn en sessies geven) schakelde ik gelijk. Perfectie + sessies geven = Verlichting, en alleen dan kan ik liefde krijgen van mijn vrienden en mijn ouders. Zoiets. Nu voel ik heel sterk dat deze opleiding mij door een belangrijk proces leidt, dat ik eerst wil afronden. Ik ben eigenlijk continu in flux, en word voortdurend omgevormd, waardoor elke vorm die ik aan mijn lichtwerk geef niet van de grond komt. Dat heeft dus niets te maken met 'perfect' (of Verlicht) zijn. Ik ben al Healer en Reader, en perfect in staat om sessies te doen met mensen. Ik ben daar alleen nu niet op gericht, aangezien ik gericht ben op andere dingen: het schrijven en het volgen van mijn opleiding. Zo simpel is het.

Al deze delen van mij willen nu hetzelfde, in plaats van dat het ene deel me de ene kant op trekt, en het andere deel de andere kant.

Jong Bewust lag dicht bij mijn werkelijke passies: het schrijven (door blogs te schrijven) en het helen (door een helende sfeer te creëren tijdens bijeenkomsten), beide vormen die mijn ziel heeft gekozen om te helpen met bewustzijnsverruiming hier op aarde. Liever ga ik de diepte in op één stuk bij één persoon, dan dat ik ietwat oppervlakkiger ontmoetingsdagen organiseer. Ik volgde een keer mijn gevoel tijdens een ontmoetingsdag door iemand in een meditatie over haar droom te begeleiden, en vond dat zó fijn om te doen, omdat we echt de diepte in konden gaan - maar ondertussen zat de rest van de groep er voor mijn gevoel op te wachten. Ook al zeiden ze dat ze het niet erg vonden, Jong Bewust was niet echt de juiste setting of vorm voor datgene waar ik écht van aan ging. Er waren teveel belemmeringen in de vorm om mezelf vrijelijk te kunnen neerzetten.

Ik wil nog even benadrukken dat Jong Bewust absoluut geen grote vergissing was. Het was mijn leerschool, als het ware mijn stageplek, en onderdeel van mijn ontwikkeling, want door te experimenteren leer ik. Ook al was het niet mijn werkelijke passie, ik heb echt niet met knarsende tegenzin rondgelopen op die ontmoetingsdagen, ik bedoel, het was geen wc's schoonmaken, maar gewoon een beetje hangen met gelijkgestemden in een fijne setting, niks mis mee. Het was alleen niet 100% mijn passie.

Mijn innerlijke criticus wil graag nog even meedelen dat jullie waarschijnlijk denken dat ik iets vermijd door met Jong Bewust te stoppen (dat weet 'ie vrij zeker, dat jullie daarover oordelen, maar stiekem oordeelt 'ie er zelf natuurlijk over). Het punt is: alles wat ik vermijd, zit in mezelf. Dus als ik met een bepaalde vorm stop, neem ik mezelf gewoon weer mee naar het volgende, met alle uitdagingen en lessen die ik nog moet leren. Met iets stoppen is dus niet per se iets vermijden, tenzij ik het niet zou willen aangaan in een andere vorm. Ik weet dat ik het zakelijke aspect lastig vind, bijvoorbeeld, maar dit zal ik hoe dan ook weer gaan tegenkomen. Ook vind ik het moeilijk om in samenwerkingen duidelijk mijn grenzen aan te geven, maar ook dat zal ik op een andere manier gaan tegenkomen. Deze lessen zullen in ieder geval veel makkelijker zijn om te leren in iets waar mijn hart voor 100% in zit. Ha, en daar had die innerlijke criticus niet van terug. Maar ach, die wilde me alleen maar helpen, dus laat ik die ook maar omarmen.

Ik vind het zo enorm bevrijdend om mezelf niet meer in een zelf-bedachte vorm van spiritualiteit te hoeven persen - want dat was wat ik deed met Jong Bewust. Dat was waarom ik zo tekeer ging tegen die spirituele mythes. Doordat dit nu wegvalt, kan ik authentieker zijn op deze blog. Ik hoef niet meer een schijnheilig imago hoog te houden. Ik hoef niet meer aardig gevonden te worden. Ik heb vrijdag in mijn opleiding een zeer verhelderend gesprek gevoerd tussen de engel en de duivel in mijn keelchakra, waaruit ik een belangrijke conclusie trok. Alles wat ik zeg, zeg ik in mijn ruimte, en wat de ander daarvan hoort is een echo in diens eigen ruimte. Met andere woorden: alles wat ik zeg, ook al is het authentiek en zuiver vanuit mijn gevoelsbron (want zo zit ik in elkaar, ik ben heel eerlijk), heeft de potentie om een ander te kwetsen, maar dat komt alleen maar door diens eigen pijnstukken. Heerlijk, ik kan mijn voorzichtigheid dus helemaal loslaten!

Ik heb nog steeds behoefte aan aandacht. Ik heb nog steeds behoefte aan de goedkeuring van mijn ouders. Het punt is alleen: zolang ik me dat bewust blijf, en het niet wegdruk in de schaduw, gaat het mij niet leven door op ongewenste manieren zichtbaar te worden, maar blijf ik afgelijnd op wat ik werkelijk wil, mét alle onhandige elementen van mijn menszijn aan boord. Dat is wat heling werkelijk betekent: de weggedrukte delen van jezelf integreren. En dat was mijn gegeneraliseerde, verheven klinkende conclusie. Einde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen