vrijdag 30 juni 2017

Juni

Het is het einde van de maand: tijd voor de maandelijkse blog!

Normaal doe ik dit tijdens mijn menstruatie, maar mijn menstruatiecyclus heeft zich wat naar voren opgeschoven. Vorige week, op midzomerdag (21 juni) werd ik namelijk al ongesteld. Symbolisch gezien betekende dit dat de zon (mijn hogere zelf) me vertelde wat ik moest loslaten (spoiler: Jong Bewust - maar daar kom ik nog op), en de nieuwe maan, die ook over het loslaten gaat, werkte daar nog lekker in na. Mijn menstruatiecyclus valt nu samen met nieuwe maan en niet meer met het einde van de maand. Dat betekent dat deze maandelijkse blogs in de knel komen, dus ik zal volgende maand zien of mijn natuurlijke reflectieperiode nog steeds met het einde van de maand samenvalt. Je kunt de vier seizoenen in je menstruatiecyclus zien, één voor elke week. Mijn 'winter' (de week van inkeer) kwam deze maand ná mijn menstruatie, die eerder bij het loslaten van de 'herfst' paste, dus tot nog toe lijkt het erop dat ik mijn ritme kan volhouden. Toch is deze maand, en deze blog, een soort wrap-up van het afgelopen halfjaar waarin er processen die begin 2017 startten hun afronding vonden, dus wie weet komen deze blogs ook wel ten einde in de tweede helft van het jaar. We zullen het zien. De afgelopen maand stond de zon ook in poort 5 en 15, de afzonderlijke poorten van mijn het kanaal van ritme, dus dat dit thema sterker aanwezig is, is logisch. 

Lente - opbouw en nieuwe inspiratie
De eerste week van juni las ik het nieuwste boek van mijn schrijf-idool (Robin Hobb). Dat was een teleurstelling. Daardoor werd ik met een omweg bekrachtigd als schrijfster - ik onderzocht mijn teleurstelling en werd me bewuster van mijn eigen waarden. Ik koppelde me los van mijn idool en ging in mezelf staan.


Zomer - bloeien
De tweede week ging ik op vakantie met mijn moeder. Ik zat enorm in de flow, met mijn verstand op nul, en ontving overvloedige inspiratie, want ik was op Oerol op Terschelling. Niet alleen werd ik vervuld door inspirerende voorstellingen maar ook met de blije, levende, warme energie van Terschelling zelf. Toen ik thuiskwam vertelde ik er vol enthousiasme over en zei mijn docente: 'volgens mij weet je nog niet helemaal waar al deze energie toe gaat leiden, en zal je er nog door verrast worden'. Ik ontving en gaf een Leading waarbij ik mijn verstand hier weer op aflijnde.

Herfst - oogsten en loslaten
Op midzomerdag, halverwege de derde week, viel het kwartje. Tijdens een meditatie, op de eerste dag van mijn menstruatie, daalde het inzicht uit mijn hogere zelf neer dat het tijd was om Jong Bewust los te laten. Dat voelde als een grote opluchting. Ik liet dat een paar dagen bezinken (dat wil zeggen, ik zag mijn angsten voor vergetelheid, verlatenheid en mislukking onder ogen tijdens de nieuwe maan) en na mijn menstruatie begon ik het naar buiten te brengen. Hier mijn tekst en uitleg, mocht je die nog niet gelezen hebben.

Ik kreeg begin deze maand ook weer eczeem. Dat heb ik tijdens deze 'herfstperiode' deels geheeld met een enorme release van emoties die al maandenlang onder de oppervlakte lagen. Ik ben me daarin bewust geworden van een kernovertuiging die me belemmerde om afhankelijk te zijn. Op een gezonde manier, die van wederzijdse afhankelijkheid en steun, als onderdeel van het netwerk van eenheid van het leven op deze aarde. Het is helend voor mij om mijn inhoud volledig naar buiten te laten en iemand daarmee te raken, en de inhoud van anderen volledig naar binnen te laten en daardoor gevoed te worden. Dat is wat wederzijdse afhankelijkheid voor mij betekent: eenheid toelaten. Uitwisselen. Synchroniseren. Ik heb al genoeg zelfliefde. Ik mag me juist ook verbinden met anderen door een beetje op ze te leunen. Dat is mijn intentie voor de komende maancyclus. Verzachting in mijn contact met anderen (close vrienden, om specifiek te zijn) en mijn emoties ook daarin te laten stromen. Ik ben er al mee begonnen.


Winter - inkeer en reflectie
De laatste week van de maand: tijd voor rust en inkeer. (De zon stond deze laatste week van juni ook in de poort van inactie, poort 52). Ik begrijp nu dat mijn enorme behoefte aan introversie, die ik met de start van 2017 voelde, voortkwam uit een te lange ontkenning hiervan in mijn leven. Mijn krampen tijdens elke menstruatie vertelden me dat ik meer naar binnen moest om te voelen, geabsorbeerd door mezelf. Ook mijn opleiding ging een fase in van inkeer. Daar heb ik gehoor aan gegeven door in mijn creatieve bubbel te gaan en tijdelijk (wist ik toen niet) banden door te snijden, hoe schuldig ik me ook voelde. Alle emoties die naar boven kwamen heb ik getransformeerd, gekatalyseerd door mijn opleiding. Ik begon maandelijks te bloggen. Dit heeft me geholpen om weer af te lijnen op mijn natuurlijke ritme. Op zich was ik daar wel in tune mee, maar op een onbewust niveau. Het was bijvoorbeeld één van de redenen dat ik een paar jaar geleden instinctief heb gekozen voor een leven waarin ik niet elke werkweek dezelfde taken moest uitvoeren. Ik ben me nu bewuster van mijn ritme geworden, door elke maand terug te kijken, patronen te zien en ze op te schrijven. De rode draad kwam naar voren en ik heb daarin een gevoel van flux gekregen. Dat was magisch. Elke maand werd een verhaal met een duidelijk begin, midden en einde.

Ik zink dieper in mijn zonpoort: 60, die van het accepteren van de beperkingen, de poort van de dood en het einde van de cyclus, waarin alles wat je niet kan veranderen geaccepteerd moet worden en zijn plekje krijgt voor je het loslaat. Ik heb afgelopen maand in mijn opleiding veel geleerd over de dood en hoe ik een stervensproces kan begeleiden. Dat is nederig stemmende, ontroerende en wonderbaarlijke kennis. Elk moment sterft het vorige moment, en als ik dat loslaat, kan ik volledig in eenheidsbewustzijn, in flux, iets nieuws creëren vanuit mijn diepste zelf. Mijn contact met mijn gids heeft zich verdiept, ik heb beter begrepen hoezeer mijn verhaal een samenwerkingsproject is, en ik ben bezig nog dieper in mijn personages te zinken. Ik heb deze maand relatief weinig geschreven, omdat ik met de laatste paar duizend woorden van boek 2 worstelde, en al bezig was boek 3 te plotten. Ik zat eerder ideeën te verzamelen dan daadwerkelijk woorden neer te hameren. Dat vond ik lastig, want ik had mijn doel om boek 2 in juni af te maken niet bereikt.

Mijn intentie voor juni was ook iets bereikerigs en presteerderigs, maar dat experiment is mislukt. Daar ging mijn energie niet naartoe. Het thema was eerder loslaten en beëindigen, een noodzakelijke stap om dichter bij de vrije expressie van mijn talenten te komen. Ik heb afgelopen maand zo sterk beseft dat dit de sleutel van mijn leven is: de feiten onder ogen te zien, zodat ik alles kan accepteren dat ik niet kan veranderen. Ik heb weinig verlangens die ik niet al op volle kracht manifesteer en logischerwijs gaat mijn aandacht naar het hier en nu, dieper in de acceptatie van wat er is - want niks is een vergissing. Zo kan ik genieten van alles wat er langskomt in de flow. Ik heb echt het gevoel dat mijn leven een film is, precies op mij toegespitst, en moet mezelf er soms aan herinneren dat ik het door me heen kan laten gaan als regen (zoals in dat American Beauty-citaat). Wederom ging mijn aandacht naar binnen, en heb ik geleerd dat naar buiten reiken en dingen willen bereiken niet het juiste gebruik van mijn energie is. Dus is verzachting in contact met de wereld om me heen de juiste intentie voor juli. Dat, en dat ik mijn ruimte inneem qua expressie. Nu ik Jong Bewust heb losgelaten, voel ik namelijk dat ik mezelf vrijelijk kan uiten. Mijn laatste les voor de vakantie gaf me daarin het laatste puzzelstukje: alles wat ik zeg, zeg ik vanuit mijn gevoel, en als mijn gevoel naar mijn keel stroomt kan ik het uiten in mijn ruimte, en die ruimte is er dan al omdat het gevoel er dan al is, en als ik het zeg in mijn eigen ruimte, is de reactie van de ander op wat ik zeg een echo in hun eigen ruimte, en dus hoef ik niet bang te zijn om mensen te kwetsen met mijn zijn. Ik mag fouten maken in mijn expressie. Duh, 56.3. 

Eén van de banden die ik de afgelopen maanden doorsneed, kwam eindelijk weer terug in mijn leven, waar ik heel dankbaar voor ben. De eerste helft van 2017 stond in het teken van inkeer en mijn creatieve bubbel. Ik heb geleerd hoe ik daarin toch ook mijn sociale contacten kon aangaan, en ik heb veel van de blokkades getransformeerd die me belemmerden om echt voor deze behoefte te kiezen, zodat ik nu minder vanuit verlatingsangst aan iemand ga hangen. Daardoor kwam ook mijn band met mijn moeder (waar dit hele patroon vandaan komt) op een nieuw niveau. Hoe meer ik mijn oude pijn rondom het kiezen voor mezelf (in plaats van het zorgen voor haar) transformeer, hoe vrijer ik kan stromen en ontvangen. Tot mijn verbazing doet mijn moeder allerlei spirituele workshops waarin ze echt de verantwoordelijkheid voor haar eigen proces neemt. Hopelijk kan ik haar ooit nog eens loslaten! ;)

Grapje, maar dit proces zal nog wel even doorgaan. Mijn opleiding maakt pas eind 2017 weer een natuurlijke beweging naar buiten. De zomervakantie knipt mijn trimester doormidden, dus de thematiek waar ik nu mee bezig ben (overgave, inkeer & de dood) zal nog wel een paar maanden bij me blijven. Ik vind het heerlijk, maar ik weet wat ik kan verwachten deze vakantie: vooral nog meer inkeer en heel veel schrijven. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren en hoe mijn intenties vormkrijgen. Ik ga in ieder geval nóg een keer op vakantie naar Terschelling met mijn moeder, dus dat zal een behoorlijk intensieve spirituele real-life 'workshop' gaan worden.

Ik ben klaar voor de verzachting en verdieping van juli!

Inspiratie deze maand:

Oerol en gedichten van Rutger Kopland, maar deze maand was ik vooral geïnspireerd door mijn opleiding en alle meditaties en wederzijdse Leadings daarin.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen