zaterdag 17 juni 2017

De oorzaak van eczeem

Ik geef mezelf de vrijheid om deze blog niet te publiceren. Sinds de start van deze maand heb ik namelijk weer eczeem gekregen, een beetje maar, nadat dit maandenlang genezen was. En daarbij komen emoties als schaamte naar boven, en de drang om mezelf te verstoppen. Hierover schrijven is dus wel het laatste dat mijn ego wil doen.

Mijn huid is genetisch gezien mijn zwakke plek, zoals we allemaal onze zwakke plek hebben. Als ik in balans ben, heb ik er geen last van. Maar dit is waar het fysiek merkbaar wordt als ik met iets zit. Ik heb het geërfd van mijn oma en het begon zich al op jonge leeftijd te manifesteren (na de vaccinaties). Het punt van fysieke kwalen is dat de oorzaak ervan onbewust is - anders had het zich niet fysiek hoeven te manifesteren.

Met de kennis en ervaring die ik de afgelopen tien jaar over dit ziektebeeld heb opgedaan, heb ik meerdere aanknopingspunten. Emotioneel gezien gaat dit over het onderdrukken van mijn woede (het zit ook bij mijn lever), wat te maken heeft met het stellen van grenzen. Toen ik begin 2017 een duidelijke grens stelde (waardoor ik mijn beste vrienden van me vervreemdde), genas mijn eczeem. Mooie ruil en heel erg liefdevol naar mezelf, zegt mijn hart. Lekker egoïstisch en gericht op zelfbehoud en ik ben een afschuwelijk persoon en zou me diep schuldig moeten voelen, zegt mijn innerlijke criticus. Maandenlang is het weggeweest. Ik was authentiek en liet mijn innerlijke gevoel zichtbaar worden in mijn realiteit. Huid gaat namelijk ook over zichtbaarheid en de stromende wisselwerking tussen binnen en buiten.

Mentaal weet ik dus hoe het ziektebeeld in elkaar zit. Maar waar zit die woede nu dan? Er is iets nieuws geblokkeerd, waardoor het ziektebeeld weer is teruggekomen. Welke grens mag ik gaan stellen? Wat zit er in mij dat zichtbaar wil zijn in de realiteit, waar ik me voor schaam en wat ik wegdruk?

Ik weet het nog niet, en ik ben er een beetje bang voor. Ik draai er omheen. En dus zit ik al twee dagen weg te zinken in een depressie. Ik eet veel en kijk tv-series. Ik isoleer mezelf. Ik heb wanhopige gedachten. Ik voel me schuldig om die gedachten. Mijn innerlijke criticus slaat me om de oren met spirituele kreten als 'denk positief' en 'wees dankbaar voor wat je wél hebt' en 'belast hier niemand mee, want je moet je eigen verantwoordelijkheid nemen' en 'je bent nu je noodlot over je af aan het roepen met deze lage vibraties en precies aan het manifesteren waar je bang voor bent' en 'laat dit aan niemand zien, je moet een positief imago uitstralen, want spirituele mensen zijn positief'. Zo irritant hoe je ego spirituele waarheden gaat verdraaien. Dat is de schaduwkant van de spirituele mens: alle waarheden kunnen slim verdraaid worden door het ego en zijn dan moeilijker te detecteren of door te prikken. Ik droom over bezetenheid, demonen en over Voldemort. Ik ben overduidelijk een duister deel in mezelf aan het ontkennen, en het zit achter me aan en weet precies hoe het op mijn zwakke plekken moet inspelen. Het is éng. Tot nu toe heb ik ervoor gekozen om het niet aan te gaan. Of nou ja, gekozen: ik had er de ruimte niet voor.

Nu ik mijn emoties zo opschrijf en het zichtbaar maak (wat therapie op zich is bij eczeem), komt er een kiertje licht en inzicht naar binnen vallen. Ik realiseer me dat ik hierbij om hulp kan vragen. Dus dat doe ik, in eerste instantie naar mijn gidsen, god en het universum. Die zullen me de juiste ingevingen geven om dit te ontrafelen.

Ik voel een heel duidelijke respons bij het publiceren van deze blog. Ik weet dat ik me er vreselijk nerveus door ga voelen. Want mijn ego schreeuwt nu dat ik mijn zwakheden niet mag laten zien en probeert mijn pijn te beschermen. De positieve intentie daarvan doorzien helpt me om mijn bange egootje bij de hand te nemen, en het emotionele kindje dat nu tevoorschijn komt te troosten. Stap 1. Wie weet deel ik de volgende stappen ook nog wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen