vrijdag 30 juni 2017

Juni

Het is het einde van de maand: tijd voor de maandelijkse blog!

Normaal doe ik dit tijdens mijn menstruatie, maar mijn menstruatiecyclus heeft zich wat naar voren opgeschoven. Vorige week, op midzomerdag (21 juni) werd ik namelijk al ongesteld. Symbolisch gezien betekende dit dat de zon (mijn hogere zelf) me vertelde wat ik moest loslaten (spoiler: Jong Bewust - maar daar kom ik nog op), en de nieuwe maan, die ook over het loslaten gaat, werkte daar nog lekker in na. Mijn menstruatiecyclus valt nu samen met nieuwe maan en niet meer met het einde van de maand. Dat betekent dat deze maandelijkse blogs in de knel komen, dus ik zal volgende maand zien of mijn natuurlijke reflectieperiode nog steeds met het einde van de maand samenvalt. Je kunt de vier seizoenen in je menstruatiecyclus zien, één voor elke week. Mijn 'winter' (de week van inkeer) kwam deze maand ná mijn menstruatie, die eerder bij het loslaten van de 'herfst' paste, dus tot nog toe lijkt het erop dat ik mijn ritme kan volhouden. Toch is deze maand, en deze blog, een soort wrap-up van het afgelopen halfjaar waarin er processen die begin 2017 startten hun afronding vonden, dus wie weet komen deze blogs ook wel ten einde in de tweede helft van het jaar. We zullen het zien. De afgelopen maand stond de zon ook in poort 5 en 15, de afzonderlijke poorten van mijn het kanaal van ritme, dus dat dit thema sterker aanwezig is, is logisch. 

Lente - opbouw en nieuwe inspiratie
De eerste week van juni las ik het nieuwste boek van mijn schrijf-idool (Robin Hobb). Dat was een teleurstelling. Daardoor werd ik met een omweg bekrachtigd als schrijfster - ik onderzocht mijn teleurstelling en werd me bewuster van mijn eigen waarden. Ik koppelde me los van mijn idool en ging in mezelf staan.


Zomer - bloeien
De tweede week ging ik op vakantie met mijn moeder. Ik zat enorm in de flow, met mijn verstand op nul, en ontving overvloedige inspiratie, want ik was op Oerol op Terschelling. Niet alleen werd ik vervuld door inspirerende voorstellingen maar ook met de blije, levende, warme energie van Terschelling zelf. Toen ik thuiskwam vertelde ik er vol enthousiasme over en zei mijn docente: 'volgens mij weet je nog niet helemaal waar al deze energie toe gaat leiden, en zal je er nog door verrast worden'. Ik ontving en gaf een Leading waarbij ik mijn verstand hier weer op aflijnde.

Herfst - oogsten en loslaten
Op midzomerdag, halverwege de derde week, viel het kwartje. Tijdens een meditatie, op de eerste dag van mijn menstruatie, daalde het inzicht uit mijn hogere zelf neer dat het tijd was om Jong Bewust los te laten. Dat voelde als een grote opluchting. Ik liet dat een paar dagen bezinken (dat wil zeggen, ik zag mijn angsten voor vergetelheid, verlatenheid en mislukking onder ogen tijdens de nieuwe maan) en na mijn menstruatie begon ik het naar buiten te brengen. Hier mijn tekst en uitleg, mocht je die nog niet gelezen hebben.

Ik kreeg begin deze maand ook weer eczeem. Dat heb ik tijdens deze 'herfstperiode' deels geheeld met een enorme release van emoties die al maandenlang onder de oppervlakte lagen. Ik ben me daarin bewust geworden van een kernovertuiging die me belemmerde om afhankelijk te zijn. Op een gezonde manier, die van wederzijdse afhankelijkheid en steun, als onderdeel van het netwerk van eenheid van het leven op deze aarde. Het is helend voor mij om mijn inhoud volledig naar buiten te laten en iemand daarmee te raken, en de inhoud van anderen volledig naar binnen te laten en daardoor gevoed te worden. Dat is wat wederzijdse afhankelijkheid voor mij betekent: eenheid toelaten. Uitwisselen. Synchroniseren. Ik heb al genoeg zelfliefde. Ik mag me juist ook verbinden met anderen door een beetje op ze te leunen. Dat is mijn intentie voor de komende maancyclus. Verzachting in mijn contact met anderen (close vrienden, om specifiek te zijn) en mijn emoties ook daarin te laten stromen. Ik ben er al mee begonnen.


Winter - inkeer en reflectie
De laatste week van de maand: tijd voor rust en inkeer. (De zon stond deze laatste week van juni ook in de poort van inactie, poort 52). Ik begrijp nu dat mijn enorme behoefte aan introversie, die ik met de start van 2017 voelde, voortkwam uit een te lange ontkenning hiervan in mijn leven. Mijn krampen tijdens elke menstruatie vertelden me dat ik meer naar binnen moest om te voelen, geabsorbeerd door mezelf. Ook mijn opleiding ging een fase in van inkeer. Daar heb ik gehoor aan gegeven door in mijn creatieve bubbel te gaan en tijdelijk (wist ik toen niet) banden door te snijden, hoe schuldig ik me ook voelde. Alle emoties die naar boven kwamen heb ik getransformeerd, gekatalyseerd door mijn opleiding. Ik begon maandelijks te bloggen. Dit heeft me geholpen om weer af te lijnen op mijn natuurlijke ritme. Op zich was ik daar wel in tune mee, maar op een onbewust niveau. Het was bijvoorbeeld één van de redenen dat ik een paar jaar geleden instinctief heb gekozen voor een leven waarin ik niet elke werkweek dezelfde taken moest uitvoeren. Ik ben me nu bewuster van mijn ritme geworden, door elke maand terug te kijken, patronen te zien en ze op te schrijven. De rode draad kwam naar voren en ik heb daarin een gevoel van flux gekregen. Dat was magisch. Elke maand werd een verhaal met een duidelijk begin, midden en einde.

Ik zink dieper in mijn zonpoort: 60, die van het accepteren van de beperkingen, de poort van de dood en het einde van de cyclus, waarin alles wat je niet kan veranderen geaccepteerd moet worden en zijn plekje krijgt voor je het loslaat. Ik heb afgelopen maand in mijn opleiding veel geleerd over de dood en hoe ik een stervensproces kan begeleiden. Dat is nederig stemmende, ontroerende en wonderbaarlijke kennis. Elk moment sterft het vorige moment, en als ik dat loslaat, kan ik volledig in eenheidsbewustzijn, in flux, iets nieuws creëren vanuit mijn diepste zelf. Mijn contact met mijn gids heeft zich verdiept, ik heb beter begrepen hoezeer mijn verhaal een samenwerkingsproject is, en ik ben bezig nog dieper in mijn personages te zinken. Ik heb deze maand relatief weinig geschreven, omdat ik met de laatste paar duizend woorden van boek 2 worstelde, en al bezig was boek 3 te plotten. Ik zat eerder ideeën te verzamelen dan daadwerkelijk woorden neer te hameren. Dat vond ik lastig, want ik had mijn doel om boek 2 in juni af te maken niet bereikt.

Mijn intentie voor juni was ook iets bereikerigs en presteerderigs, maar dat experiment is mislukt. Daar ging mijn energie niet naartoe. Het thema was eerder loslaten en beëindigen, een noodzakelijke stap om dichter bij de vrije expressie van mijn talenten te komen. Ik heb afgelopen maand zo sterk beseft dat dit de sleutel van mijn leven is: de feiten onder ogen te zien, zodat ik alles kan accepteren dat ik niet kan veranderen. Ik heb weinig verlangens die ik niet al op volle kracht manifesteer en logischerwijs gaat mijn aandacht naar het hier en nu, dieper in de acceptatie van wat er is - want niks is een vergissing. Zo kan ik genieten van alles wat er langskomt in de flow. Ik heb echt het gevoel dat mijn leven een film is, precies op mij toegespitst, en moet mezelf er soms aan herinneren dat ik het door me heen kan laten gaan als regen (zoals in dat American Beauty-citaat). Wederom ging mijn aandacht naar binnen, en heb ik geleerd dat naar buiten reiken en dingen willen bereiken niet het juiste gebruik van mijn energie is. Dus is verzachting in contact met de wereld om me heen de juiste intentie voor juli. Dat, en dat ik mijn ruimte inneem qua expressie. Nu ik Jong Bewust heb losgelaten, voel ik namelijk dat ik mezelf vrijelijk kan uiten. Mijn laatste les voor de vakantie gaf me daarin het laatste puzzelstukje: alles wat ik zeg, zeg ik vanuit mijn gevoel, en als mijn gevoel naar mijn keel stroomt kan ik het uiten in mijn ruimte, en die ruimte is er dan al omdat het gevoel er dan al is, en als ik het zeg in mijn eigen ruimte, is de reactie van de ander op wat ik zeg een echo in hun eigen ruimte, en dus hoef ik niet bang te zijn om mensen te kwetsen met mijn zijn. Ik mag fouten maken in mijn expressie. Duh, 56.3. 

Eén van de banden die ik de afgelopen maanden doorsneed, kwam eindelijk weer terug in mijn leven, waar ik heel dankbaar voor ben. De eerste helft van 2017 stond in het teken van inkeer en mijn creatieve bubbel. Ik heb geleerd hoe ik daarin toch ook mijn sociale contacten kon aangaan, en ik heb veel van de blokkades getransformeerd die me belemmerden om echt voor deze behoefte te kiezen, zodat ik nu minder vanuit verlatingsangst aan iemand ga hangen. Daardoor kwam ook mijn band met mijn moeder (waar dit hele patroon vandaan komt) op een nieuw niveau. Hoe meer ik mijn oude pijn rondom het kiezen voor mezelf (in plaats van het zorgen voor haar) transformeer, hoe vrijer ik kan stromen en ontvangen. Tot mijn verbazing doet mijn moeder allerlei spirituele workshops waarin ze echt de verantwoordelijkheid voor haar eigen proces neemt. Hopelijk kan ik haar ooit nog eens loslaten! ;)

Grapje, maar dit proces zal nog wel even doorgaan. Mijn opleiding maakt pas eind 2017 weer een natuurlijke beweging naar buiten. De zomervakantie knipt mijn trimester doormidden, dus de thematiek waar ik nu mee bezig ben (overgave, inkeer & de dood) zal nog wel een paar maanden bij me blijven. Ik vind het heerlijk, maar ik weet wat ik kan verwachten deze vakantie: vooral nog meer inkeer en heel veel schrijven. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren en hoe mijn intenties vormkrijgen. Ik ga in ieder geval nóg een keer op vakantie naar Terschelling met mijn moeder, dus dat zal een behoorlijk intensieve spirituele real-life 'workshop' gaan worden.

Ik ben klaar voor de verzachting en verdieping van juli!

Inspiratie deze maand:

Oerol en gedichten van Rutger Kopland, maar deze maand was ik vooral geïnspireerd door mijn opleiding en alle meditaties en wederzijdse Leadings daarin.

donderdag 22 juni 2017

"Vertrouw op je hoofd"

Dit was de boodschap die ik vandaag (16/6) doorkreeg in een Reading. De persoon tegenover me zat namelijk heerlijk te flowen in haar gevoel en leefde vanuit haar hart, en het stukje dat ze ontkende, was juist het verstand. Die mocht daarmee op één lijn komen, door erop te vertrouwen.

Aangezien een Reading altijd een spiegel is, gold dit ook voor mij, dus ik wil hem gaan onderzoeken in deze blog. Het verstand kan namelijk nogal terzijde geschoven worden in de spiritualiteit. In het begin is dat goed, want we moeten (oké, laat ik het liever zeggen: we mógen) (maar serieus, over sommige dingen mag je gewoon oordelen) (en ik vind dit dus een moeten) collectief stoppen met uit dat verstand te leven, en in plaats daarvan onze keuzes baseren op ons gevoel. En dus zijn alle boodschappen om dan te stoppen met geloven in wat je denkt op hun plek. Iemand die in dat stadium is en deze blog leest, zal hierdoor dus ontkracht worden en er alleen maar door terugvallen in hun denkvalkuilen, als ze het al van me aannemen.

Maar als je al wat langer bezig bent met bewustwording, zit er juist een addertje onder het gras, en als je mij al wat langer volgt, snap je wel dat ik die er graag uittrek. Weer een spirituele mythe gevonden! Misschien wel eentje voor gevorderden, zoals ik al uitlegde, maar toch, een belangrijke stap: het is juist wél goed om op je hoofd te vertrouwen. Daar zitten spirituele mythes omheen dat het denken op één of andere manier gestopt zou moeten worden en dat een leeg hoofd gelijkstaat aan het bereiken van het nirwana. Alsof dat kan. Zelfs mensen met een niet-gedefinieerd ajna of hoofdcentrum zullen te maken hebben met gedachten die langswaaien.

Hoe meer je vanuit je hart en gevoel gaat leven, hoe meer je verstand zijn natuurlijke rol kan gaan vervullen. Alsof je zwemt in de flow, maar je hoofd af en toe boven water uitkomt voor lucht. Weet je wel, net als dat ademgat van dolfijnen. Lucht staat in dit geval voor reflectie, nadenken, op verhaal komen. Wat heb je aan het leven zonder verstand? Dan kan je net zo goed meteen een lobotomie aanvragen. Volgens Human Design is het hele doel van ons bewustzijn om toeschouwer te zijn in de film van ons leven, en is precies dat bewustzijn het deel van ons dat verdergaat als we sterven, dat onze levenslessen verzamelt. Leve het denken!

Als je eenmaal in de spiritualiteit bent gestapt, zijn het tradities als het boeddhisme en verdraaiingen daarvan die ons afhouden van de kracht van het denken. Veel meditaties zijn erop gebaseerd om het lawaai van het denken wat zachter te draaien. Veel spirituele one-liners propageren dat je niet moet oordelen, niet negatief moet denken, uit je hoofd in je gevoel moet komen etcetera. Prima boodschappen, als je ze weet te plaatsen. Het begin van spirituele bewustwording. Dat verstand moet dan gewoon een tandje lager, anders kun je niet bij je gevoel komen. Maar als je daar eenmaal bent...

Je verstand is niet je vijand. Je verstand is juist ook een deel van jou dat het beste met je voor heeft. Zie een gedachte als het topje van de ijsberg van de emoties die eronder zitten. Als je een zogenaamde 'negatieve' gedachte hebt, betekent dit alleen maar dat je een emotie in jezelf ontkent. Die gedachte probeert je aandacht daarop te vestigen, door zich te herhalen en herhalen, tot je het begint te voelen. Als je al goed kunt voelen, kun je daar even doorheen vliegen en terug bij die gedachten uitkomen.

Als het zo makkelijk was om positief te denken, zou je het wel de hele tijd doen, toch? Natuurlijk, je werkelijkheid creëren en manifesteren kost creatieve kracht, en dat kan je hersens flink doen kraken, maar toch, het zou vanzelf gaan, want het is hoe onze levensvorm bedoeld is. Alleen doen we het niet vanzelf. We zitten met die negatieve gedachten. Die komen alleen maar voort uit oude trauma's, die nog doorvoeld willen worden. Het kost een tijd van hercallibreren om je verstand, gevoel en hart weer op elkaar af te lijnen, zodat ze samen gaan werken. Alleen dán pas heb je iets aan kreten als 'positief denken'.

Een gedachte is als een zonnestraal die je helemaal terug kunt volgen tot aan de bron: de zon, jouw essentie. Een gedachte is een voortvloeisel van jouw bron, en is dus per definitie net zo heilig en spiritueel als jouw hogere zelf. Elke gedachte. Als je gelooft in de spirituele waarheid dat je gedachten zou moeten uitroeien als onkruid - en meteen ook het 'oordelen' als het kind met het badwater weg gaat spoelen - dan ben je delen van jezelf aan het amputeren. Ik gebruik misschien heftige woorden, zoals lobotomie en amputatie, maar dat is wat het is, energetisch gezien, als je iets in jezelf ontkent: het is net alsof je een deel van jezelf probeert weg te hakken.

Niet alleen kunnen gedachten je dus terugleiden naar de kern van je emotionele trauma, zodat je dat kunt helen, en van daaruit naar je essentie, maar ook is het oordelen heel belangrijk. Daar heb ik al een blog over geschreven voor Jong Bewust. Samengevat: als je je onderscheidingsvermogen gaat wantrouwen, verminder je ook je vermogen om je grenzen te stellen en te gaan staan voor jouw waarheid. Daarmee ontkracht je jezelf, en dat is het tegenovergestelde van spiritueel bezig zijn. Spiritualiteit gaat er in essentie om dat je in je eigen autoriteit gaat staan.

Verder is het gevaar dat je je helderwetendheid kunt gaan ontkennen. Dat is wat ik heb gedaan. Helderwetendheid is één van de vier vormen van paranormaal (bovenzintuiglijk) waarnemen, verbonden aan het HD-hoofdcentrum/kruinchakra. De andere drie zijn helderziendheid, heldervoelendheid en helderhorendheid. Je kunt een natuurlijke voorkeur hebben voor één daarvan, maar je kunt ze ook allemaal tegelijk gebruiken. Ik dacht altijd dat ik ze allevier in gelijke mate gebruikte, maar ik denk (weet) nu dat vooral helderwetendheid bij mij actief is. Alleen is deze niet zo grijpbaar als de anderen. Misschien dat voor een normaal mens heldervoelendheid al zweverig en ongrijpbaar is, maar voor mij is dat toch behoorlijk fysiek. Je voelt iets, en dat is heftig, bam, klaar, dat is duidelijk. Met helderziendheid zie je een beeld of een hele film en met helderhorendheid hoor je woorden of hele teksten in je hoofd (of oren). Dat was er eerst nog niet, en dat komt dan ineens binnen. Maar helderwetendheid is een veel subtieler zintuig. Zodra ik iets weet, is het net alsof ik het altijd al geweten heb. Daardoor is het gemakkelijk om eraan te twijfelen. Want waar komt dat vandaan? En hoe kan ik dat ineens zo zeker weten? Er is niet eens het 'bewijs' dat de andere vormen van helderwaarnemen hebben: ik heb niets gevoeld of gezien of gehoord, ik 'weet' gewoon iets. Net zoals ik weet dat mijn rechterhand mijn rechterhand is. Dat ongrijpbare gevoel van: hé, maar dit is toch hoe het hoort?! Maar ga maar eens nadenken over rechts en links. Hoe meer je dat probeert te vatten, hoe meer het je ontglipt, zo abstract is het. Zo is het ook met mijn helderwetendheid. (Kijk dat volledig open hoofdcentrum van mij maar: dat betekent geen vast handvat hierop!)

Als je (ik dus) dan ook nog bent verleid om te geloven dat 'denken niet spiritueel' is, of iets in die trant, dan wordt het helderwetendheid wel heel moeilijk gemaakt. Want dat is dan immers ook niet spiritueel. Je moet niet denken dat je van alles weet. Dat is betweterigheid, intellect, nadenken, en dat mag niet. Je moet immers vertrouwen op je gevoel, want dat doen spirituele mensen. Plus, de meester weet het altijd beter. Oh wacht, daar komt ie vandaan! Uit dat stomme schoolsysteem! Een oude conditionering, vervormd tot iets wat spiritueel klinkt! Slim ego! Applaus!

De reden dat ik dit niet als blog op Jong Bewust publiceer, is omdat het een waarheid is waar alleen mensen die al stevig in hun innerlijke gevoelsautoriteit zijn verankerd, door bekrachtigd kunnen worden. Anders kan deze blog juist je ontkennende ego voeden met het idee dat je denkvalkuilen de place to be zijn. Als je net bent begonnen met bewustwording, is het verstandig om even uit dat verstand te gaan. Uiteindelijk kom je er wel weer bij terug, zoals ik nu heb gedaan, en krijgt het de juiste plek. Niet als autoriteit, maar als getuigenbewustzijn en tool om mee te bidden en creëren. De verstandsautoriteit is nogal een taai onkruid om uit te wieden, want we hebben duizenden jaren ons verstand als autoriteit gehad, en zijn nog maar relatief kortgeleden geëvolueerd naar een soort met een gevoelsautoriteit. Ongeveer rond de tijd dat Sense & Sensibility werd geschreven, zeg maar. We zijn nog ukken wat dat gevoel betreft. De meeste mensen in de westerse wereld hebben hun hele gevoel voor het gemak maar onder het tapijt geschoven. Want gevoel is eng, daar heb je geen controle over. Het verstand dacht nog steeds de touwtjes in handen te hebben in onze cultuur, maar dat is een schijncontrole, die je een leven vol weerstand oplevert. Vandaar dat het zo belangrijk is om uit je hoofd en in je gevoel en je hart te komen. Die zijn over het algemeen ondergesneeuwd. Ik benadruk het nog maar even, voor de duidelijkheid. Ik wil je ook uitnodigen om eerlijk te voelen waar jij staat. Ben je gegrond en zit je in je hart en in je gevoel? Of is je verstand een toevluchtsoord om uit je lichaam en je gevoel te vluchten?

Mocht de toon van deze blog je irriteren, dan zit je verstand waarschijnlijk nu niet op één lijn met je hart en gevoel, en/of stel je de autoriteit van een ander (mij dus) boven je. Dat is een lading die in ons kruinchakra kan zitten, waarin er letterlijk iemand boven je kan staan als je hebt geleerd om je eigen waarheid te ontkennen. En door dat brieke schoolsysteem van ons (of erger nog, religie) kennen we die allemaal wel.

Even wat opbiechten. Het is eigenlijk iets waar ik bang voor ben, dat ik autoritair overkom, of betweterig, en het kwetst me als mensen me daarvan beschuldigen. Ik had mijn verstand namelijk in de schaduw gesteld, en daarmee ook mijn helderweten. Ik veroordeelde het zelf al, en daardoor werd het een pijnpunt waar anderen me in konden raken. Vandaag heb ik dat weer geïntegreerd in mijn bewustzijn. Ik deel mijn helderwetendheid vanaf nu dus onbevreesd. Ik kreeg als sleutel om hier humor bij te gebruiken. Ik vertrouw erop dat de inzichten en inspiratie die ik heb, belangrijk zijn. Als ik het gevoel heb dat ik iets moet delen, dan zit iemand erop te wachten. Dat voelt heel krachtig en rustig. Ik vertrouw weer op mijn helderweten.


Resoneer je hiermee? Voel je schaamte rondom je intelligentie of je intuïtie? Wil je je vertrouwen in jouw helderweten ook terugkrijgen, zodat je het onbevreesd kan delen? Dan komt hier de call to action! Ik weet niet of ik dit marketinggedoe ooit in de vingers krijg, voelt zo lekker ongemakkelijk, maar goed, dat is iets voor een andere blog... Je kunt een sessie met mij boeken (zie hier voor tarieven) via roos@jongbewust.nl om te kijken wat voor blokkades er zitten op jouw heldere weten, zodat je een stap kunt maken om je bewustzijn te gronden en integreren met je gevoel. Jouw bewustzijn is namelijk magisch en in staat om hele werelden te scheppen! Je kunt er zowaar paranormale synesthesie van krijgen als je dit allemaal gaat integreren. Ik wil je graag helpen de laagjes af te pellen die belemmeren om je unieke bewustzijn te gronden en optimaal te gebruiken. Je intelligentie mag er zijn. Er zitten mensen op jouw inspiratie te wachten. Alleen jij hebt namelijk jouw perspectief te bieden! Tijd om weer op je hoofd te vertrouwen.

zaterdag 17 juni 2017

De oorzaak van eczeem

Ik geef mezelf de vrijheid om deze blog niet te publiceren. Sinds de start van deze maand heb ik namelijk weer eczeem gekregen, een beetje maar, nadat dit maandenlang genezen was. En daarbij komen emoties als schaamte naar boven, en de drang om mezelf te verstoppen. Hierover schrijven is dus wel het laatste dat mijn ego wil doen.

Mijn huid is genetisch gezien mijn zwakke plek, zoals we allemaal onze zwakke plek hebben. Als ik in balans ben, heb ik er geen last van. Maar dit is waar het fysiek merkbaar wordt als ik met iets zit. Ik heb het geërfd van mijn oma en het begon zich al op jonge leeftijd te manifesteren (na de vaccinaties). Het punt van fysieke kwalen is dat de oorzaak ervan onbewust is - anders had het zich niet fysiek hoeven te manifesteren.

Met de kennis en ervaring die ik de afgelopen tien jaar over dit ziektebeeld heb opgedaan, heb ik meerdere aanknopingspunten. Emotioneel gezien gaat dit over het onderdrukken van mijn woede (het zit ook bij mijn lever), wat te maken heeft met het stellen van grenzen. Toen ik begin 2017 een duidelijke grens stelde (waardoor ik mijn beste vrienden van me vervreemdde), genas mijn eczeem. Mooie ruil en heel erg liefdevol naar mezelf, zegt mijn hart. Lekker egoïstisch en gericht op zelfbehoud en ik ben een afschuwelijk persoon en zou me diep schuldig moeten voelen, zegt mijn innerlijke criticus. Maandenlang is het weggeweest. Ik was authentiek en liet mijn innerlijke gevoel zichtbaar worden in mijn realiteit. Huid gaat namelijk ook over zichtbaarheid en de stromende wisselwerking tussen binnen en buiten.

Mentaal weet ik dus hoe het ziektebeeld in elkaar zit. Maar waar zit die woede nu dan? Er is iets nieuws geblokkeerd, waardoor het ziektebeeld weer is teruggekomen. Welke grens mag ik gaan stellen? Wat zit er in mij dat zichtbaar wil zijn in de realiteit, waar ik me voor schaam en wat ik wegdruk?

Ik weet het nog niet, en ik ben er een beetje bang voor. Ik draai er omheen. En dus zit ik al twee dagen weg te zinken in een depressie. Ik eet veel en kijk tv-series. Ik isoleer mezelf. Ik heb wanhopige gedachten. Ik voel me schuldig om die gedachten. Mijn innerlijke criticus slaat me om de oren met spirituele kreten als 'denk positief' en 'wees dankbaar voor wat je wél hebt' en 'belast hier niemand mee, want je moet je eigen verantwoordelijkheid nemen' en 'je bent nu je noodlot over je af aan het roepen met deze lage vibraties en precies aan het manifesteren waar je bang voor bent' en 'laat dit aan niemand zien, je moet een positief imago uitstralen, want spirituele mensen zijn positief'. Zo irritant hoe je ego spirituele waarheden gaat verdraaien. Dat is de schaduwkant van de spirituele mens: alle waarheden kunnen slim verdraaid worden door het ego en zijn dan moeilijker te detecteren of door te prikken. Ik droom over bezetenheid, demonen en over Voldemort. Ik ben overduidelijk een duister deel in mezelf aan het ontkennen, en het zit achter me aan en weet precies hoe het op mijn zwakke plekken moet inspelen. Het is éng. Tot nu toe heb ik ervoor gekozen om het niet aan te gaan. Of nou ja, gekozen: ik had er de ruimte niet voor.

Nu ik mijn emoties zo opschrijf en het zichtbaar maak (wat therapie op zich is bij eczeem), komt er een kiertje licht en inzicht naar binnen vallen. Ik realiseer me dat ik hierbij om hulp kan vragen. Dus dat doe ik, in eerste instantie naar mijn gidsen, god en het universum. Die zullen me de juiste ingevingen geven om dit te ontrafelen.

Ik voel een heel duidelijke respons bij het publiceren van deze blog. Ik weet dat ik me er vreselijk nerveus door ga voelen. Want mijn ego schreeuwt nu dat ik mijn zwakheden niet mag laten zien en probeert mijn pijn te beschermen. De positieve intentie daarvan doorzien helpt me om mijn bange egootje bij de hand te nemen, en het emotionele kindje dat nu tevoorschijn komt te troosten. Stap 1. Wie weet deel ik de volgende stappen ook nog wel.

dinsdag 13 juni 2017

Het eiland in- en uitademen

Ik had het idee om een social media-detox te doen tijdens mijn vakantie, maar dat is jammerlijk mislukt. Experiment geslaagd. Nu weet ik namelijk hoe belangrijk het voor me is om mijn gedachten te gronden via taal, door te internaliseren wat mij overkomt en daar vervolgens mijn lessen uit te trekken. Dat doe ik in mijn privédagboek, dat doe ik in mijn verhaal, dat doe ik online, dat doe ik door te praten met wie het maar horen wil en ook soms met wie het niet horen wil. Kortom: ik ben nogal van de expressie. Zo houd ik mezelf in balans. Dat wist ik al wel, met die aarde in 56.3 etcetera, maar toch dacht ik nog zonder te kunnen. Alsof radiostilte een nobele, geascendeerde staat is die ik zou moeten bereiken. Pff. Zodra ik ga streven naar ascentie ga ik de verkeerde kant op. Want meestal ben ik dan iets in mezelf aan het ontkennen. (Goeie spirituele tip.)


Laat ik het dus voluit over mijn vakantie gaan hebben! Ik ben op Oerol (#festivaleiland) op Terschelling. Ik schrijf hier gewoon door, maar aangezien ik met mijn derde boek ben begonnen (dat boek van mij blijkt niet alleen een tweeling, maar zelfs een drieling te zijn) heb ik vooral nieuwe inspiratie en wat afstand nodig. Zeg maar de lucht die de slagroom opklopt. Een outline schrijven is niet een kwestie van in de flow zoveel mogelijk woorden neerhameren, maar diep ideeën inademen en dan een paar bruikbare plotpunten uitademen - met flink wat afleiding tussendoor. Ideaal dus om dat tijdens een vakantie te doen. Geweldige timing dat dit tijdens mijn vakantie gebeurt. Ik kan mindless tussen de duinen door sjezen, één worden met het eiland, meegenomen door de schitterende natuur en de bekorende cultuur, en door mijn geconsenseerde schrijfwereld-identiteit recht in de onmetelijke blauwe hemel vallen die mijn essentie is, een fantastisch decor voor de babbelende stemmen in mijn hoofd, die grijpen en oordelen. Genieten van die stemmen, ze gebruiken en ze dan geen aandacht meer schenken uit genot om de wereld en de duingeuren en dan weer in ze verdrinken, maar merken dat ze steeds stiller worden, weggevaagd door het eilandgevoel. Af en toe neem ik een hapje cultuur, op een festivalterrein waar ik me in no time weer van kan terugtrekken, zodat ik me in het huisje kan verschansen dat we gehuurd hebben om op verhaal te komen. Eén dag duurt zo dagenlang, waarbij mijn korte-termijngeheugen plaatsmaakt voor een voortdurend besef van het nu.

Nou, als dat niet klinkt als inspiratie, weet ik het ook niet meer! Ik heb zelfs mijn intentie voor juni gemanifesteerd en een nieuwe Reading-opdracht gekregen. Ik begon al te twijfelen of ik dat écht wilde (of nou ja, ik 'begon' niet zozeer als dat ik er naar terugkeerde, zucht, het blijft een dingetje, misschien toch maar weer eens hulp bij vragen, of niet), maar ziehier, het kiest z'n eigen timing en vorm, tussen de twijfels door laverend om mij te bereiken.

Bovenstaand stukje schreef ik gisteren. Vandaag paste de voorstelling die ik bezocht perfect bij mijn wegvallende gedachten, geïnspireerd door het werk van de dichter Rutger Kopland.
"Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets verlangend, een ergens, elders een herinnering zoekend daar naartoe."



Mijn gedachten werden even gedragen, en het was troostrijk om te beseffen dat ik niet de enige ben met gedachten die echoën en zoeken en zich altijd herhalen en dan toch weer anders zijn, om dit uitgebeeld te zien met zoveel zorg en kunde in de handen van een performer die de opeenstapelende gedachten fladderend uitbeeldde, in de veilige beslotenheid van mijn koptelefoon samen met het publiek, op een stoeltje in de duinen, kijkend naar twee mensen die door het landschap dansten en voordroegen en teksten uitbeeldden in een intuïtieve choreografie terwijl ze naar de lege lucht keken om niet-bestaande vogels te volgen en woorden op de duinrand schreven. Geluiden van vluchten ganzen zoals ik thuis altijd hoor en beschreven wat ik daar altijd bij voel, zo dun in de lucht, in een diepte die een soort medelijden is. In plaats van dat ik mijn eigen gedachtegang had tijdens de voorstelling, die zich op een afstandje van de ervaring zelf bevond, verving de voorstelling mijn gedachtegang. Voor dat kon omslaan in heimwee, werd het alweer troostend afgebouwd, door een moment van stilte en een laatste gedicht dat een lege plek benoemde, als een jas om ons heen, waar we in neer konden vallen...

Misschien leer ik zelfs nog wel om standaard een notitieboekje op zak te hebben om mijn ideeën in op te schrijven, in plaats van ze dwangmatig in mijn hoofd te moeten herhalen tijdens wandelingen. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, dus ik heb nog even de tijd om notitieboekjesdiscipline te leren én om mijn globella te bruinen (dat plekje tussen je ogen waar je zonnebril rust).

Grappig, ik was helemaal niet op zoek naar inspiratie, want dat had ik al. Maar ik ontvang deze overvloed volledig! Blijkbaar is vakantie nemen van je droom, gewoon het doorwerken aan je droom zonder al die zorgen daaromheen. En dat is precies wat ik wou bereiken met die social media-detox.

woensdag 7 juni 2017

Het lot van de moordenaar - Robin Hobb

*waarschuwing: spoilers in overvloed - dit is niet echt een recensie, maar eerder een persoonlijke uiteenzetting van de emoties en besluiten die ik had in reactie op dit boek*

Holy crap. Ik dacht begin vorige week: ik ben benieuwd wat ik allemaal aan leuke dingen ga inplannen rondom het schrijven deze week, zoals sociaal contact en dergelijke. Ik wist dat op vrijdag het nieuwste boek van Robin Hobb zou uitkomen. Iets fluisterde me in dat het er dinsdag al zou zijn, en nadat ik de warrige informatie hierover op internet had gecheckt, besloot ik maar gewoon op de fiets te stappen om te kijken of het boek in de boekwinkel lag. Het boek was er. Ik beschermde het als een baby op de terugweg. Onderweg vloog er een bij op mijn buik (Bij is één van de hoofdpersonen). Gesterkt door deze flow begon ik warm en tevreden te lezen. Koud en emotioneel getraumatiseerd legde ik het weer weg, in de kleine uurtjes van de nacht op donderdag en vrijdag. Daar ging mijn week: volledig geabsorbeerd door het lezen en beleven van dit boek.

Ik ben er nog steeds niet over uit of ik het een goed boek vond of niet. (Edit: ik ben er over uit: ik vond het geen goed boek.) Feit is dat het behoorlijk wat met me heeft gedaan. Ik kon mijn verplichtingen niet eens nakomen - maar goed, als het op sociale verplichtingen aankomt heb ik in deze levensfase sowieso geen grote talenten - en kwam terecht in een waar rouwproces. Ik heb nog nooit nachtrust verloren over de dood van een echt persoon, hoeveel ik ook van hen hield, maar door dit boek heb ik die nacht geen oog dicht kunnen doen.

Ik ben al tien jaar een trouwe Robin Hobb-fan. Zij is degene die mijn droom om schrijfster te worden heeft gevoed en gevormd, samen met Tolkien en J.K. Rowling. Doordat ik Het Lot van de Nar voor de tweede keer uitlas op achttienjarige leeftijd, en niet wist wat ik met al mijn inspiratie aanmoest, begon ik aan het verhaal dat ik jaren later weer heb opgepakt, en waar ik nu weer zo hard mee bezig ben. Het is een directe respons op de wereld van Robin Hobb en als je het ooit leest, zul je zien hoe, want ik heb het niet direct verborgen. Zo is de ene hoofdpersoon een nar (want dat vind ik zo'n leuke rol) en is identiteit één van de thema's van het verhaal. Zelfs de magie is gelijkend - shite, dat blijkt nu, nu die tot de oorsprong terug is gevolgd naar dat zilver. Vreemd genoeg zijn er meer overeenkomsten (zoals tussen Bij en mijn eigen hoofdpersoon), terwijl ik die toentertijd nog niet kon weten, en die ik al in mijn eigen verhaal had verwerkt vóór Hobb het vervolg van de serie had uitgebracht - Big Magic... Ik heb wel meer van zulke synchroniciteiten rondom mijn schrijfproces meegemaakt, ook toen ik out of the blue het boek van een bevriende schrijver mocht proeflezen dat eveneens een soortgelijke hoofdpersoon had.

Hoe dan ook, de boeken van Robin Hobb betekenden veel voor me. Niet alleen in mijn proces als schrijfster, maar ook als veilige haven in mijn tienertijd, toen ik niet bepaald lekker in mijn vel zat. Nu was het andersom: ik zat wél lekker in mijn vel, en het boek was verre van een veilige haven. Sterker nog, het begaf zich naar een heel onveilige haven. Haha, leuk grapje. Spoiler.

Ik heb gelukkig een aantal supportsystemen op internet gevonden (a.k.a. facebookgroepen en fora) waar ik ontdekte dat ik niet de enige was die het zo'n heftig boek vond, en zeker niet de enige die zich teleurgesteld voelde. Tweedehands PTSD, zoals Doreen Virtue zegt: trauma door getuige te zijn van het trauma dat een ander overkomt. Je lichaam maakt geen verschil tussen de tranen om iets dat je niet echt overkomt, en de tranen om iets dat je wel echt overkomt. En over 'echt' valt ook te twisten, en daarbij haal ik graag dat citaat van J.K. Rowling aan, geparafraseerd naar het Nederlands: 'natuurlijk speelde het zich af in je hoofd, maar maakt dat het minder echt?'

Ik was rauw en een emotioneel wrak, kan ik wel zeggen, zonder te overdrijven. De hele dag kwamen er half-verwerkte scenes bovendrijven, waar ik niet meer de emotionele capaciteit voor had. Ik liep rond met slaapgebrek en ging door alle fases van rouw heen: eerst verdriet, toen ontkenning, onderhandeling, boosheid, en uiteindelijk acceptatie. Ik heb behoorlijk veel online gerant. Uiteindelijk besloot ik dat ik het boek, de personages en de keuzes van de schrijfster wilde begrijpen, en dat ik in ieder geval vrede wou hebben met de manier waarop Hobb haar serie over de Ouderlingen heeft afgerond. Ik hoefde het niet leuk te vinden, als ik me er maar mee kon verbinden. En dat heb ik gedaan, in een lange tekst (eerst even lid van de facebookgroep worden als je 'm wilt lezen) waarin ik probeerde het vanuit een ander perspectief te zien. Tot mijn verrassing werd mijn 'dissertation' (geen idee wat dat is, maar zo werd het door iemand genoemd) geliket door de britse editor van Robin Hobb, die al 20 jaar met haar samenwerkt. In mijn hoopvolle brein valideerde dit natuurlijk keihard mijn eigen proces als schrijfster en kreeg ik allemaal triomferende visoenen over publicatie, om deze fortuinlijke gebeurtenis volledig uit te melken, Wet van Aantrekking-gewijs.

Het was echter bijzonder hoezeer mijn schrijfproces tijdens en na het lezen van dit boek onverstoord bleef. Ik werd niet van mijn sokken geblazen door de superioriteit van Robin Hobb's kunde, zoals dat me vroeger wel gebeurde. Ik maakte eerder een aantal beloftes aan mezelf - nooit ga ik zoveel geweld gebruiken om mijn ongenoegen over de staat van de wereld uit te drukken, seks vind ik wél belangrijk als culminatie van liefde, donker realisme is prima als het maar tot heling leidt - waarmee ik me juist afzette tegen Hobb. Ik neem aan dat dit een belangrijke mijlpaal is: je afzetten tegen je idool en beseffen dat je alleen kunt staan.

De dingen waar ik het meest onzeker over ben in mijn boek - mijn openlijke beschrijving van seksualiteit en spiritualiteit (ik heb het zelfs over overgave aan het goddelijke) - zijn juist de dingen waar ik het meeste over te zeggen heb. Doordat mijn idool niet direct een verheven of seksuele climax in het einde van haar verhaal had verweven (daar valt over te twisten, maar omdat het vanuit Bij's perspectief werd beschreven voelde ik er in ieder geval niet veel van), besefte ik hoezeer ik dit wél wil. Ik wil heling bereiken met mijn boek, niet nog meer schade aanrichten in de wereld. Ik wil hoop geven, geen angst. Daarmee veroordeel ik niet dat andere schrijvers (zoals horrorschrijvers) juist wel angst willen opwekken. Moeten ze doen, dat is hun motivatie. Stukje Human Design, er zijn 6 motivaties bla bla bla. Maar de mijne is hoop, en ik zal daar altijd op terugvallen. Door een boek te lezen dat mij zo testte in het omarmen van tegengestelde waarden aan de mijne, besefte ik: hé, ik kan nu ook loslaten. Dit is juist de reden dat ik het wél moet doen! Ik zie wat er naar mijn mening ontbreekt in de wereld, en in plaats van dat ik de onderwerpen die mij aan het hart liggen als gênant beschouw en wegdruk om op alle andere schrijvers te lijken, omarm ik ze, want een boek te lezen in een wereld en met personages waar ik zo om geef zónder die onderwerpen, is voor mij tóch onvolledig en onbevredigend. Zo. Die zit. Dit is wat ik moest leren.

Het was niet helemaal de les die ik had verwacht. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat Robin Hobb me naar grote hoogten zou tillen en me zou achterlaten met verheven wijsheden en een fantastische feel-good. Dat ik dat niet heb gekregen, inspireert me net zozeer als toen ik het wel kreeg, tien jaar geleden, en misschien nog wel meer. Nu weet ik hoe ik het niet wil doen. En daardoor ben ik gesterkt in mijn koers van hoe ik het wél wil doen.

Ik besloot voor het slapengaan nog een kaartje te trekken, en vroeg mijn hoofdgids om een boodschap over mijn verhaal. Ik kreeg de kaart van de anima/animus en het verenigen van het mannelijke en vrouwelijke. Hoe toepasselijk! Het kernthema van mijn verhaal. Laat ik dus zonder me te verontschuldigen schrijven over mannelijke en vrouwelijke energie, gender, reïncarnatie, spiritualiteit, heling en seks, en juist die dingen uitdiepen die het meest kwetsbaar voelen, want daar zit mijn kracht. Als ik dát kan doen, zonder andere standpunten te veroordelen, kan ik de ruimte openhouden die een goede schrijver openhoudt, om daarbinnen zowel met compassie alle vormen van menselijkheid te beschrijven, als een richting te geven aan waar ik vind dat de wereld naartoe moet. Wat ik heb absoluut een boodschap met mijn boek. Meerdere. Ik ben van plan al mijn pijn, tot op het laatste greintje, te sublimeren via mijn schrijfwerk. Het is de manier waarop ik mijn wijsheid en mijn licht met de wereld kan delen.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo hard emotioneel heb moeten werken om ergens inspiratie uit te halen, man oh man, maar het is me gelukt. Er is zeker wat te zeggen voor het makkelijk maken voor de lezer! Pff, geef mij maar een veilige haven, die niet zozeer moreel uitdaagt als wel spiritueel, en die transformerend is en wél een happy end heeft. De tijden veranderen, en vanuit mijn perspectief verandert de rol van schrijvers mee: je kunt niets meer verbergen, al je wonden worden zichtbaar, en dat geldt ook in alles dat je creëert. Gedachten creëren sneller de werkelijkheid. De matrix die ik vorm in mijn verhaal, vormt mijn realiteit, en is een spiegel van mijn eigen psyche. In eerste instantie is mijn verhaal de katalysator van mijn eigen transformatie. Het is dus extra belangrijk om volledig in mijn creatiekracht te gaan staan, en dat is misschien hard werken, maar nooit vanuit weerstand, want het is mijn passie, en ik creëer vanuit de flow. Leve mijn schrijfproces!

donderdag 1 juni 2017

Banden verbreken//geometrie

Als ik iets in mijn leven niet begrijp, wil ik het begrijpen. Ook al weet ik diep van binnen dat ik iets niet hoef te begrijpen om verder te gaan, mijn verstand laat niet zo makkelijk los. Ik heb allerlei in elkaar grijpende modellen in mijn hoofd waar ik iets dat me pijn heeft gedaan in probeer te passen. Ik weet niet of ik nou een enneagramtype 2 of 5 ben, maar ik denk hierdoor toch dat laatste - tenzij ik vaak in de stresslijn zit van de 2 naar de 5. Maar goed, ik heb een soort loophole gevonden uit die verstandelijke neiging om te gaan met pijn: ik vraag mijn gidsen wat er aan de hand is. Zo kom ik direct weer uit bij mijn emoties en de diepere betekenis, die vaak heel anders is dan mijn hoofd heeft kunnen bedenken.

Ik vroeg hoe het toch kan dat vriendschappen en banden met mensen van wie je nog steeds houdt, ineens eindigen. Mijn vraag was kort en bondig, maar ik zal eerst alle modellen en achtergrondinformatie geven die ik er zelf al over bij elkaar had geraapt, want die waren ook allemaal onderdeel van mijn vraag.

Volgens Ra Uru Hu (de grondlegger van Human Design) maak je onbewust een 'stam'-afspraak zodra je een band aangaat. Zo van: 'jij hoort bij mij als je dit en dit doet en dan steun ik jou' - en andersom. Liefde is onvoorwaardelijk, maar een persoonlijke band is dus altijd voorwaardelijk. Als je een band aangaat met een nieuw persoon, kun je vaak denken: 'nu ga ik me niet meer zo-en-zo gedragen, en dat wil ik ook niet bij de ander'. Als de ander daaraan voldoet, en onbewust of bewust laat blijken dat die dezelfde kernwaarde heeft, is er een mooie, stabiele vriendschap geboren. Dit kan allemaal onbewust gaan, maar je kunt je er ook bewust van zijn en uitroepen: wat is dit toch een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo! Een diep gevoel van morele rechtvaardigheid hoort bij het stamcircuit. Zo ervaar ik het zelf tenminste - zie mijn design --->

Als de ongeschreven regels waar de vriendschap op is gebaseerd (die een tijdlang prima hebben gewerkt) worden verbroken door één van beide partijen, is wat er dan volgt een veroordeling over en weer van de moraliteit van de ander. Ook al had je niet eens door wat de stamafspraak wás. Zo kan een relatie bijvoorbeeld niet meer bestaan zodra er één van beide vreemdgaat, ook al is er openlijk over gepraat en is het met wederzijds goedkeuren, als het vanaf het begin niet al in die relatie is vastgelegd dat dit kon. Als je de relatie bent ingegaan met de ongeschreven stamafspraak dat je nooit vreemd zult gaan, kun je daarover praten tot je een ons weegt, maar zodra één van beiden het doet, is de relatie voorbij. En daar zit je dan met al je begrip en toestemming en onvoorwaardelijke liefde. Die was niet toereikend om de relatie te redden. De voorwaarden van het stamgevoel zitten dieper dan een goed gesprek kan bereiken. Mensen zonder stamkanalen kunnen hier misschien moeilijk mee omgaan, trouwens, maar over die ervaring weet ik niet zoveel, want ik heb wél een stamkanaal, dus ik voel dit tot diep in mijn botten.

Toch was het begrip hiervan nog niet voldoende om te accepteren dat vriendschappen ineens voorbij kunnen zijn, dus ik vroeg het mijn gidsen. Ik kreeg direct een beeld door van een enorm groot tandwiel, als een mandala, en hoorde het woord 'geometrie'. Dat kende ik in de context van Human Design: mensen zitten op je geometrie, op de weg door het leven die je aflegt. Een beetje een abstracte zin, die ik eerder nog niet had begrepen. Maar nu zag ik een enorm mechaniek voor me, van allemaal in elkaar grijpende tandraderen. Die raderen waren alle mensen. Heerlijk, die eenheid! En ik was er één van. Ik zag, dat als je matcht met iemand, de tandraderen in elkaar passen en een tijdje samen met elkaar draaien. Maar als je verandert, innerlijk, dan verandert je geometrie. De complexiteit van je mandala verandert en de tandjes, alsof het biologische receptoren op een cel zijn, kunnen bepaalde dingen niet meer met zich verbinden. Daardoor past iemand anders ineens niet meer. Dat kan er een tijdje insluipen, tot het opeens losspringt en je kunt praten tot je een ons weegt, maar omdat je dan niet meer samen draait, kun je elkaar niet meer écht begrijpen. De woorden en zelfs de intenties van de ander worden letterlijk verdraaid.

Dat is pijnlijk, omdat je op een ander niveau nog steeds liefde voelt. Je hebt elkaar persoonlijk gekwetst doordat die stamafspraak ineens niet meer werkt. Maar het is in feite onpersoonlijk. De samenstelling van je mandala verandert niet om een ander te pesten, maar omdat je toe bent aan een innerlijke verandering. En die heeft een effect op alles om je heen.

Het vervelende is, dat je het niet goed kunt afronden zodra die wielen zijn losgesprongen van elkaar. Je zult immers niet worden begrepen door de ander als je niet meer samen draait. Wat voorheen nog allemaal zo vanzelfsprekend was, is ineens veranderd in een kloof zo groot als een taalverschil.

Hiermee kan ik het accepteren en loslaten. Bedankt, gidsen. Ik voelde de behoefte om het te delen, dus dat zal vast wel ergens aankomen. Ik ben benieuwd als het je raakt. Misschien dat ik er over een paar maanden een nog dieper begrip van krijg. Misschien dat ik dan kan zien wat de innerlijke verandering precies was die mijn mandala heeft veranderd, en daarmee mijn sociale leven, en waar die verandering toe heeft geleid en wat ik dan wél heb aangetrokken. Er is ruimte voor iets nieuws ontstaan, maar ik weet nog niet precies wat. En ik denk dat ik dat pas weet wanneer ik iemand heb ontmoet waarbij ik meteen een match voel en kan uitroepen: 'wat een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo!'

Ik wil nog even toevoegen: er is niets mis met het voorwaardelijke van een stamafspraak. Dat zit diep in ons DNA, of je nou een stamkanaal hebt gedefinieerd of niet. Het garandeert dat we elkaar blijven steunen, ook al is het moeilijk, en het maakt mensen tot een familie. Zelfs als je geen stamkanalen hebt, kun je dit appreciëren - door er wijs over te worden. In mijn ervaring zijn mensen zonder stamkanalen juist het meest aan de stamafspraak gehecht, en het meest van streek als die wordt verbroken, met alle onbegrip en morele veroordeling vandien. Maar hoe meer je daar mee gaat dealen, en hoe meer je je eigen geometrie volgt, hoe wijzer je hierover wordt. En uiteindelijk zul je stamafspraken en voorwaardelijke liefde beter begrijpen dan iemand mét een stamkanaal zoals ik, want bij mij is het vooral iets onbewusts en instinctiefs. Mijn lichaam zal altijd een voorkeur hebben voor een gefixeerde moraliteit, maar iemand die dat open heeft, kan zien dat het ook anders kan en mag - iets waar ik erg benieuwd naar ben!