maandag 8 mei 2017

Nog even over dat succes... (a.k.a: het kaf van het koren scheiden)

Deze blog begon eerst heel anders. Echter, nadat hij een paar dagen was gerijpt en herschreven, zoals ik tegenwoordig met alle blogs doe - oh, de wijsheid van dat besluit met poort 4.6 in mijn open ajna - realiseerde ik me dat ik nóg authentieker kon zijn.

De werkelijke aanleiding van deze blog was namelijk jaloezie. Om me heen zag ik verscheidene mensen als een speer vooruit gaan met hun spirituele onderneming. Dat gaf me een nachtelijke droom waarin ik een kind stal, waar ik me vreselijk over voelde. Ik probeerde ervoor te zorgen, maar het moest niets van me hebben: ik getraumatiseerd, kind getraumatiseerd, ouder getraumatiseerd. Dat kind was namelijk helemaal niet van mij. Uiteraard stond dat kind voor 'de spirituele onderneming' die ik me eigen probeerde te maken. De boodschap was luid en duidelijk. Dat wist ik al wel. Maar blijkbaar zat er nog een stukje pijn.

Hoe deze blog eerst begon? Met deze sarcastische intro, mijn favoriete manier om mijn pijn te verbloemen: "in deze blog ga ik verantwoorden waarom ik niet méér succes heb in mijn spirituele carrière, zodat het lijkt alsof ik het allemaal zo heb gepland!!1!"

Dit is de grote grap van mijn deconditioneringsproces. Op zich is er niets mis met deze intro. Het illustreert hoe mijn verstand graag de touwtjes in handen mag grijpen, om het te laten lijken alsof ik wél succesvol ben. Met een leuke grap, want dat is mijn favoriete healingtool. Maar toch wilde ik authentieker zijn, want samen met sarcasme is rauwe authenticiteit mijn spirituele superwapen. Dus, hier komt 'ie helemaal to the point: ik ben zó onsuccesvol dat ik groen zag van jaloezie op andermans succes.

Ik heb vrij weinig bereik als spirituele ondernemer, al is dat technisch gezien incorrect, want ik heb niet eens een KvK-nummer. Maar ik geef sporadisch Readings, van energetische aard en vanuit Human Design. Ook ben ik organisator van een jongerenbeweging genaamd Jong Bewust. Ik organiseer ontmoetingsdagen voor hooggevoelige jongeren en ik blog over relevante onderwerpen. Het is heel dankbaar werk. Ik verdien er vrijwel geen geld mee. Ik doe het puur uit naastenliefde.

Tot die realisatie kwam ik echter niet zonder slag of stoot.

Elke keer dat ik probeerde er meer van te maken dan pure naastenliefde - en geloof me, dat heb ik geprobeerd, door vol weerstand te gaan promoten - kreeg ik het deksel op mijn neus. Jong Bewust is in essentie namelijk een kleine beweging. Een creatief project is als een entiteit op zich. Het heeft een eigen weg op deze wereld en staat los van de identiteit van de schepper. Jong Bewust is niet bedoeld om te groeien in reikwijdte, om 'boven de radar' uit te komen, om winst mee te maken of mezelf mee te ondersteunen als inkomstenbron. Dan verwelkt het als een plantje dat ik teveel water geef. Het hele idee van Jong Bewust is juist dat het laagdrempelig en klein blijft, zodat het een veilige haven is voor wie er aanhaakt (en weer afhaakt, want dat gebeurt ook vrij vaak, dat is een gevolg van mijn eigen Human Design-profiel: banden gemaakt en weer verbroken, en opnieuw vreemden aantrekken, 3/5).

De reden dat ik het niet tot een bombastisch succesverhaal kan maken, is dat mijn hart er niet echt in zit. Wat?! Zeg ik dat zomaar online?! Ik kan net zo goed meteen de hele website van Jong Bewust offline halen! En wie wil er nu nog een Reading bij mij?! Vind ik dat dan ook niet leuk?Marketingzelfmoord! Maar hé, daar hebben we het al over gehad in mijn vorige blog. Dat is juist onderdeel van mijn branding: mezelf als spiritueel persoon van het voetstuk halen zodat spiritualiteit laagdrempelig en herkenbaar blijft. (Jaja, leuk geprobeerd.) Maar hé, nu we het toch over spiritualiteit hebben (haastige afleidingsmanoeuvre) even mijn stokpaardje: elke vorm van guru-verheerlijking wrijft mij tegen de haren in. Dat is 7-centered denken, in Human Design-jargon, gebaseerd op hiërarchie, competitie en ascentie - we leven nu met 9 centra, en mogen onze eigen autoriteit worden: onze eigen religie, godheid en aanbidder ineen. Rauwe authenticiteit en sarcasme zijn mijn twee gekozen spirituele superwapens. Dat zijn de pijlers van mijn eigen religie. Daardoor trek ik mensen aan die ook door de illusies omtrent spiritualiteit heen kunnen prikken, en die wel tegen wat humor kunnen. Leuke mensen, dus. Stabiele mensen. Slimme mensen. Jong Bewuste mensen. Mijn soort mensen. Dat waren iets teveel zinnen met mensen. In tegenstelling tot mijn netwerk. Dat heeft weer iets te weinig mensen. Grapje, dat hadden we al gehad. Het is juist goed dat mijn netwerk zo klein is. (Ik wou alleen maar een grapje maken... mag hier ik hier alsjeblieft wél mijn darlings laten leven? Ik moet er al elke dag zoveel van schrappen in mijn manuscript...)

Ho, daar werd ik even afgeleid door gedachten aan mijn schrijfproces. Zo moeilijk om me te focussen op iets waar mijn hart niet in ligt! Waar was ik? Oja, dat mijn hart er niet echt in ligt. Zie, daar praat ik niet graag over, want het is echt een beetje ongemakkelijk. Begrijp me niet verkeerd (ach, het is al te laat, ik heb mezelf wederom aan het kruis genageld): ik hou van mijn werk met Jong Bewust, ik hou van mijn werk als Reader. Ik ben authentiek, immers, dus geloof me, ook nu lieg ik niet, waarom zou ik dat doen? Dan had ik net zo goed meteen kunnen liegen en zeggen dat mijn hart er wél in zit! Dat was slimmer geweest! Blijf dus nog even aan de lijn, terwijl ik de vrijheid neem om mezelf tegen te spreken. Nee, alsjeblieft, blijf bij me! Niet dat kruisje, niet dat -

En daar ging het kaf, vervlogen op de wind.

Nu we alleen het koren overhebben, voor ik ook dat vermaal om broodjes aap van te bakken (of spirituele fantasyromans, oeps, spoiler*!): ik vind het heerlijk om jonge hooggevoelige mensen te ontmoeten en een middagje met ze te delen. Ik ben oprecht in ze geïnteresseerd. Ik vind het heerlijk om te Readen en mensen te helpen door een bad van helende energie te creëren. Anders zou ik het niet doen. Daar heb ik diep en lang op ingevoeld. Dat was het probleem niet. Mijn hart zit er dus wél in, alleen is het niet mijn levensmissie. Mijn hart wil er niet vérder mee. (Alleen moest ik dat even op een provocerende manier zeggen, want zo ben ik nou eenmaal - mercurius in 38: ik ga in de oppositie in mijn communicatie.) Het is wat het is, nu, en het is een belangrijk onderdeel van mijn leven, alleen is het eerder een geliefde hobby dan een professionele levensdroom. Aaah. Nu is het duidelijk, toch?

(*Intermissie om te reflecteren op de ontoereikendheid van taal als de ander het tóch allemaal bekijkt vanuit diens eigen perspectief*)

Deze blogs zijn trouwens ook niet mijn levensmissie. Deze blogs zijn breinscheten die verdampen zodra ze eruit zijn gelaten. (Sorry voor die vergelijking.) (Maar ze stinken niet.) (Niet erg, tenminste.) (Tenzij je vindt dat er een luchtje aan zit.) (Maar dan kan ik je wederom niet verder helpen.) (*blaast nogmaals het kaf weg*) (Buiten is toch meer frisse lucht, jongens.) (Wees vrij!)

Deze blogs gaan niet echt over mij. Ze gaan over wie ik dénk dat ik ben. Echter, wie je tegenover je hebt op een ontmoetingsdag of in een Reading, dát ben ik. Dan doet mijn energie zijn werk, dan transformeert mijn aura jouw aura, dan kan ik mijn flow delen. Dit, wat ik hier schrijf, zijn maar verhalen. Ze klinken weliswaar heel plausibel, maar ze zijn toch slechts dat. Mooi aan elkaar gesponnen, maar gemaakt van illusies, van onzichtbaar visdraad, waar je hopeloos in verstrikt kunt raken. Ik schrijf deze blogs in eerste instantie om de druk in mijn hoofd te verlichten. Vooral als er hoofd-transits zijn, zoals die 63 en die 11 die mijn bestaan de afgelopen maanden zegenen. Als iemand er iets in herkent en er positief door beïnvloed wordt: des te beter. Dat is de andere drijfveer. De biologische drijfveer om mezelf te delen, te verbinden en inzichten uit het collectief door te geven aan anderen, gefilterd door mijn eigen perspectief, die hebben we allemaal, die houdt ons als collectieve soort in stand. Nou ja, dat klinkt allemaal heel mooi, dat is een staaltje Human Design, maar het komt er gewoon op neer dat mijn innerlijke leiding gewoon graag publiekelijk dingen op een rijtje wil zetten, wat daar verder ook voor consequenties aan mogen zitten. Ik ben immers vooral geïnteresseerd in mijn eigen proces als right angle Generator. Alleen maakt mijn brein er graag een plausibel verhaaltje van, want dat is wat ik doe. Daar had ik het al over gehad. Dat is waarom ik deze blog begon met een grap: mijn hoofd mag graag denken dat het de hand heeft in alles wat er in mijn leven gebeurt. En dat is gewoon niet het geval. Daarom vind ik dat ook zo grappig. Spirituele humor voor gevorderden. Waar mijn verstand wél goed voor is, is te beseffen dat elke beperking in mijn leven goed is zoals die is, en dat ik er geen controle over heb, en dat ik er maar het beste een zo entertainend mogelijk verhaal van kan maken terwijl ik me eraan overgeef. Bij deze, dus.

Maar, hoor ik je denken (waarschijnlijk denk je dat helemaal niet en ben je eerder helemaal overgestimuleerd door mijn wirwar aan parenthesen en tussenzinnetjes in klein lettertype en Human Design-jargon en spirituele gevolgtrekkingen en verwijzingen, zodat je oren tuiten en je oogleden flapperen en je brein pulseert en is dat een beginnende hoofdpijn - oh wacht, dat is die van mij): waar zit mijn hart dan wél in?

Ah, nu kunnen we ons eindelijk ontspannen. Dat hysterische gedoe van hierboven waarin mijn Zelf en Niet-Zelf om de schrijfpen vechten, is voorbij. Laat je zakken in het warme bad van een goed verhaal.

Ik ga het nu namelijk hebben over mijn passie. En daarin is alles afgelijnd.

Ik schrijf een boek. Een spiritueel fantasyboek dat gaat over reïncarnatie en heling in een wereld die door een chaos aan politieke intriges niet beseft dat er een magische verandering ophanden is. Er zijn maar twee mensen die alles in goede banen kunnen leiden...

(Alvast even aan het oefenen met mijn pitch.)

Eigenlijk schrijf ik twee boeken. Daarom duurt het schrijfproces ook al zo lang. Tweeënhalf jaar, om precies te zijn, nadat ik in 2008 de eerste hoofdstukken schreef, stopte, en het weer oppakte eind 2014. Het is een tweeluik. Het eerste manuscript telt 130.000 woorden en de tweede ook, maar die is nog niet af. Dat zijn gezonde hollandse jongens, ietwat uit de kluiten gewassen, qua lengte tussen het derde en vierde deel van Harry Potter in, maar dat heb je met fantasy. Een fantasyboek moet een beetje lijvig zijn, want het hele idee van escapisme is juist dat je een tijdlang duurzaam uit je eigen perspectief kunt ontsnappen, voor je weer terug in je eigen wereldje geplant wordt. Dat is waarom ik schrijven zo heerlijk vind. Ik kan mijn gedachten helemaal uit laten waaieren tot ze geen persoonlijke connectie meer hebben met mijn eigen leven, en een entiteit op zich vormen. En dan kan ik die voeden, als een klein, blind katje, dat zijn ogen opent en gaat spinnen en leert lopen en op avontuur uit gaat in de wereld zodra het genoeg voeding en tijd heeft gekregen om tot leven te komen.

Ik had zo'n mooi inzicht over de aard van mijn 56.3-poort, de poort van de verhalenverteller, de enige poort in mijn open keelcentrum. Verhalen vertellen is hoe ik mijn levensmissie vormgeef. Het is namelijk mijn aarde: de plek waar ik mijn licht grond, waardoor ik de acceptatie van alles kan stabiliseren en deel met deze planeet. Maar al die elementen eromheen (lijn 3, open keel) maken dat mijn ultieme wijsheid als verhalenverteller is om mijn verhalen niet over mezélf te laten gaan, zoals in deze blog, maar mijn levenslessen te abstraheren in een vorm die toebehoort aan en gemaakt is uit het collectieve veld... en op die manier mijn wijsheid terug te geven aan de wereld. Ik kan mijn eigen ervaringen gebruiken, maar ik vertel niet vanuit poort 33, die eronder zit en autobiografisch is, gericht naar het lichaam, naar de eigen identiteit. Poort 56 staat naar boven gericht, naar het collectieve mentale veld van rondzwevende ideeën die ik uit de wereld kopieer en in mijn verhaal plak. Met mijn open keelcentrum kan ik daar het wonder van inzien. Het grootste mysterie van het schrijven vind ik dat een serie zwarte, kronkelige dingetjes een wereld tot leven kan brengen in de geest van iemand anders. Het wonder van taal en communicatie! Hoe futiel het ook is om je perspectief door het perspectief van een ander te laten vervormen, het is en blijft het doel waarvoor we - naar mijn mening - hier op aarde zijn. Dat is de propaganda van mijn chart in ieder geval. Daarom organiseer ik ook zo graag ontmoetingsdagen en geef ik zo graag Readings. Beide dingen geven me een inkijkje in de ervaringen van anderen, en elke keer weer voel ik me nederig als mensen hun hart naar mij toe openen en hun unieke perspectief met me delen. Ik kan niet anders dan al die overvloed in mijn verhaal kanaliseren om het weer verder door te geven aan de wereld.

Dát is de werkelijke reden dat ik bezig ben als Reader en organisator van Jong Bewust. Om verhalen en ervaringen te verzamelen en getuige te zijn van andere perspectieven op de wereld. Want ik heb tenslotte wél poort 13 in mijn zuidelijke maansknoop en ik doe alvast wat voorwerk daarvoor, door mijn visie te delen met de 7.4, die via online blogs, Human Design, Readingtechnieken en ontmoetingsdagen een leidraad kan vinden en geven... 

Oeps, sorry, dat had ik niet moeten zeggen, dat van die ervaringen verzamelen. Komt dat creepy over? Het zou zomaar kunnen dat ik een karaktereigenschap, uiterlijk kenmerk of uitspraak van je uit deze realiteit heb geknipt en in mijn verhaal heb geplakt, onherkenbaar voor anderen, misschien, maar herkenbaar voor jou als je het verhaal ooit zult lezen...

Kijk, marketing voor mijn boek, dat kan ik dan weer wel. Ik heb het nog niet eens gepubliceerd en ik maak er al moeiteloos reclame voor. Dat komt omdat mijn hart er in zit. Ineens gaat mijn transformatiekanaal voluit werken. Misschien maakt ik zelfs wel tekeningen van scenes uit mijn verhaal die ik hier binnenkort ga delen... We zullen zien of dat idee daadwerkelijk tot manifestatie komt - de tekeningen zijn er al, nu alleen nog de impuls om ze te delen. Als ik dat correct voorspel, komt die er wel, en als ik het incorrect voorspel - zoals ik graag doe, want ik heb tenslotte een verstand dat graag naar de controle grijpt - beschouw deze laatste alinea dan maar als niet geschreven.

Conclusie: Readings geven en Jong Bewust zijn mijn favoriete hobby's van het moment, waar ik veel vervulling in vind, en het schrijven aan mijn manuscript is mijn ware werk. Als dit mensen doet afknappen, dan begrijp ik dat. Maar niet iedereen die Jong Bewust volgt vindt zijn weg naar deze blog, dus ik heb wat speelruimte, en mijn branding als 'spirituele ondernemer' is tóch rauwe authenticiteit. Dus wat hier ook uit voortkomt, ik geef me eraan over!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen