woensdag 17 mei 2017

Innerlijke tegenstellingen

Ik maakte een wandeling in het bos en stelde me open voor de wijsheid van de natuur. Ik kreeg door: 'luister met je hart, de verhalen die daaruit voortkomen mogen gedeeld worden'. Dat ging over deze blogs. Ik praatte met mijn hogere zelf en mijn gids (die stemmen vermengen zich vaak tot één) en kreeg het inzicht dat ik zó hard mijn onzekerheid onderdruk, en daarmee mijn innerlijke kindjes op afstand houd, dat ik vergeet dat ik me ook kan openstellen om de liefde van anderen te ontvangen. Doordat ik onderwerpen aansnijd die wellicht moeilijk zijn om aan te snijden, voel ik me onzeker in al die zichtbaarheid. Daar zitten angsten op als: wat als ze me af zullen wijzen? Wat als het niet klopt? Wat als mensen achter mijn rug om zullen praten? Wat als mensen iets persoonlijk zullen opvatten dat ik niet als kwetsend heb bedoeld en ik onbedoeld nóg meer drama creëer in mijn vriendschappen? 


Al die angsten onderdruk ik, omdat mijn (hoog)gevoeligheid niet veilig voelt. Maar daarmee laat ik ook de liefde van anderen niet toe in mijn hart. Het vraagt veel moed voor mij om deze blogs te schrijven. Ik heb namelijk twee kanten: de ene is de lieve, zorgzame Roos die heel conservatief de regels of normen accepteert en zich overgeeft aan het moment door gewoon te 'zijn' en daar niets in te hoeven veranderen, en de andere kant is de rebelse Roos die tegen dingen aanschopt die niet werken en die graag spirituele mythes op de hak neemt, sarcastisch is, pessimistisch en een beetje verwaand. Zodra ik de norm niet kan accepteren, komt die rebelse aard in mij naar voren en ga ik het transformeren. Human Design heeft mij geholpen dat stukje in mezelf te zien. Het komt vooral naar voren in de blogs die ik schrijf, of als je heel dicht bij me staat. Ik zal in een groep mensen niet snel in de oppositie gaan. In mijn familie bijvoorbeeld houd ik me op de achtergrond. Eerder ben ik het eens met alles wat andere mensen zeggen. Dat is een stukje veiligheid en conflictvermijden. Maar het is ook authentiek. Omdat ik het prettig vindt als de status quo gewoon klopt, en die te bevestigen en accepteren geeft mij een gevoel van bekrachtiging, waarin ik mijn stem kan laten horen en heel trouw en hardwerkend en consciëntieus ben, en mijn integriteit en authenticiteit bewaar. Dat is een conservatief stukje dat sterk in mijn design zit (zon 60.3, p-node 7.4).

Doordat ik mijn eigen gevoeligheid, onzekerheden en angsten onderdruk, ga ik op een krachttoer. Daardoor leg ik de drempel (energetisch) voor anderen ook hoog om hierop te reageren. Ze moeten wel veel moed opbrengen om hun eigen stuk te delen in reactie, want ik omarm mijn eigen onzekerheid niet en daardoor maak ik ook een onveilig veld voor anderen. Ineens viel het op zijn plek. Dat ik niet meer reacties krijg op deze blog - of van die cryptische, korte, ondoorgrondelijke - komt doordat mensen het ook spannend vinden om te reageren. En dat snap ik, want ik vind het ook spannend om te schrijven. De brug tussen het rebelse en conservatieve is het omarmen van mijn hooggevoeligheid. Dat sluit weer helemaal aan bij mijn werk met Jong Bewust, dat ik in eerste instantie doe om voor mezelf een veilig veld neer te zetten waarin mijn hooggevoeligheid er mag zijn (en als energetisch gevolg dus ook die van anderen).

Ik ben de afgelopen tijd bezig met het hoofdthema in mijn leven: overgave. Uit mijn hoofd en in de stroom van het leven, en mezelf daar volledig in vrij te laten. Zonder na te denken, gewoon flowen en doen. Maar de verhalen in mijn hoofd mogen er óók zijn, en ik hoef niet volledig de stilte in te duiken om nooit meer iets te zeggen of te 'vinden' en niets meer te delen van wat ik denk, alsof het allemaal zinloos is. Dat zou een deel van mij ontkennen. Ik leer in mijn opleiding 'Leading', een techniek om puur de energie in en uit te ademen via mijn hart, en daarmee een zijnsenergie van liefde en acceptatie neer te zetten en te stromen. Daar zijn geen woorden bij nodig. Als ik bijvoorbeeld mijn eigen hooggevoeligheid omarm in een ontmoetingsdag van Jong Bewust, hoef ik niet letterlijk te zeggen: "hé jongens, jullie gevoeligheid mag er vandaag zijn!" Want dat is dan al voelbaar op energetisch niveau, dat is wat mijn aura neerzet, en hoe gevoelig de ander daar ook wel of niet voor is, het vindt zijn weg. In principe hoef ik de hele dag niets te zeggen om zo'n veld neer te zetten. Ik kan als een boeddha ergens gaan zitten ademen en het ontstaat al.

Maar toch mogen die woorden er ook zijn. Ik ben ook een schrijfster op deze aarde. Ik zag in een Reading een beeld van mezelf omringd door van die binaire getallen, als in de matrix, die langsgleden en die ik kon lezen. Dat stond voor mijn begrip van het leven, van de werkelijke aard ervan bijvoorbeeld in Human Design, waar ik op ingetuned ben. Maar het vasthouden aan al die mentale inzichten is niet nodig (ont-houden). Ik kan het gewoon allemaal door me heen laten gaan. Al mijn begrip en alle inzichten en innerlijke conversaties met mijn hogere zelf/gidsen, zijn niet bedoeld om per se te uiten. Alleen de verhalen die ik met mijn hart hoor - de verhalen gefilterd via mijn hart ik denk op HD-niveau mijn nodes in poort 7 en 13 - hoef ik te delen. Die tegenstelling werd dus weer één.

Een andere tegenstelling waar ik al maanden mee bezig ben, is tussen mijn behoefte aan sociaal contact en mijn behoefte aan veel ruimte en tijd voor mezelf. Daartussen ontstaat een strijd (in plaats van dat het op natuurlijke wijze wordt afgewisseld in mijn flow) omdat ik daar ook onzekerheden over heb. De isolatie is veiliger, maar toch wil ik het niet. Ik word dan immers eenzaam en dat is niet de bedoeling - ik wil me juist verbinden en lekker tegen anderen aanleunen in wederzijdse uitwisseling en compleetheid in onszelf (of in gebrek in onszelf, mag er ook zijn). Maar ik ben bang dat mensen over me heen zullen walsen, dat ik verwachtingen zal scheppen die ik niet na kan komen, dat ik me verlies in de ander en onbewust over mijn grenzen zal gaan door mijn hooggevoeligheid te ontkennen. Dit is een stukje dat ik de komende tijd aan wil gaan. Ik ben dus enigszins nerveus allerlei sociale evenementen aan het plannen. Ik voel mijn energie langzaam weer beschikbaar worden voor mensen met wie ik al maanden niet heb gesproken (als ze me nog willen tenminste...) en voel dat het bijna tijd is om daar weer stappen in te zetten. Ik ga dit weekend naar een festival waar ik mijn hooggevoeligheid de prioriteit maak: als ik overprikkeld ben, omarm ik dat (dit is een intentie, vandaar dat ie in de tegenwoordige tijd staat), en ik vertrek zodra mijn energie op is. Een experiment in mezelf en in sociaal contact. Tijd om meer te gaan staan in die hooggevoeligheid. Misschien dat Jong Bewust er ook weer een nieuwe boost van krijgt! Ik heb de afgelopen dagen veel intense heling gedaan en intenties uitgezet, dus we zullen zien waar mijn leven ineens heen gaat, met name op het gebied van mijn 1e chakra: mijn inkomen en basis. Ik ben benieuwd en ik geef me eraan over. Zodra er weerstanden opkomen, dingen die ik blokkeer voor mijn overvloed, wordt dat vanzelf duidelijk in de taal van mijn emoties. Het enige wat ik hoef te doen, is die te doorvoelen. Dat is makkelijker in contact met anderen door de resonantie, waardoor mijn stuk sterker gespiegeld wordt. Maar ook in mijn eentje is het mogelijk, alleen zal het stuk dan wat harder moeten schreeuwen, voor ik het bewust word.

Hierbij mijn poging om een verhaal te schrijven vanuit het brein van mijn hart in plaats van mijn hoofd. Het voelt in ieder geval een stuk flowender en vrijer dan het hersengekraak van mijn mentale blogs! Dit houd ik erin :) En misschien ben ik toch wel een enneagramtype 5, zucht, eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik dat hele enneagram rondga zo, steeds weer identificatie met een ander type, want in elk egomechanisme of patroon herken ik wel iets - dan is dat wat het mij te geven heeft voor nu zullen we maar zeggen... ;)  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen