dinsdag 11 april 2017

Een slecht persoon zijn

Een blog in twee delen, op verschillende tijdstippen in de heling van dit thema: het gevoel een 'slecht' persoon te zijn, met de daaraan gekoppelde schuldgevoelens, dader-slachtofferdynamieken en de hiërarchie van iemand anders boven jou stellen/jezelf boven de ander stellen - hoe egomechanismen hier een rol in spelen en hoe ze te helen zijn. 

Deel 1: vrijdag 7 april

Deze blog heeft meer zelfliefde in zich dan de vorige (over de maand maart), want ik kan nu zeggen: ik ben een slecht persoon, en dat maakt me niet uit. Wat heerlijk bevrijdend! Ik raad het je heel erg aan. Vooral als je, net als ik, zo je best doet om een goed persoon te zijn. Het omarmen van de schaduw! Wat ik bedoel, is dat ik de druk heb losgelaten om altijd maar als leuk en aardig gezien te worden. Want dat word ik niet. En daar heb ik geen controle over. Dus kan ik net zo goed stoppen met mijn pogingen om dat te bereiken. Soms moet je gewoon even flink het deksel op je neus krijgen om dat in te zien.

Ik ben in opleiding tot Lightworker. Dat houdt niet in dat ik dwangmatig op weg ben naar de Verlichting - oeps, even in die valkuil getuind, een paar blogs geleden - maar dat houdt in dat ik mijn menszijn volledig aan het omarmen ben. Mét alle schaduwkanten. En de schaduwkant die de laatste tijd aan het licht komt is mijn 'daderschap'. Het gevoel dat ik een slecht persoon ben en mensen iets vreselijks aandoe, gewoon door mezelf te zijn. Wat ik dus uit alle macht ging wegdrukken. En wat ik nu dus heb omarmd. Dan bén ik maar een slecht persoon. En ineens doet het me minder, alle narigheid om me heen. Ik vat de boosheid van mensen om me heen niet meer zo persoonlijk op, reclames die inbreuk maken op mijn hulpklier raken me minder, ik maak me niet zoveel zorgen meer over de staat van de wereld. Want ik heb het niet gedaan. Ik ben niet de schuldige. En dus hoef ik het ook niet te fixen.

Ik geloof er niet in dat dit soort ladingen (van daderschap) uit vorige levens kunnen komen. Daar had ik het met een aantal andere spirituele jongeren over op Facebook, en ik merkte dat ik niet van mijn waarheid ging afwijken, hoe mooi hun antwoorden ook waren. Maar ik heb er wel nieuwe formuleringen en inzichten uit opgedaan, zodat ik mijn waarheid nu hapklaar kan vertellen. Ik geloof erin dat je na elk leven je levensboek doorneemt en alle ladingen verwerkt. Dan, vanuit de wens om te groeien, kan je weer opnieuw kiezen om bepaalde thema's aan te gaan, en te reïncarneren op aarde. Je hogere zelf heeft, samen met je gidsen, een blauwdruk gecreëerd waarin die thema's zich gaat uitleven. Deze blauwdruk wordt naar mijn mening volledig zichtbaar in je Human Design chart. In mijn geval is één van die thema's dus 'een slecht persoon zijn'. Of, in het onvertaalbare engelse begrip: 'Victimization' - wat zowel betekent dat je zélf een slachtoffer bent, als dat je de ánder tot slachtoffer maakt. Poort 3.5 in Human Design, waardoor ik gemakkelijk de ordening van de ander boven die van mezelf stel.

Ik heb ooit, in een ver verleden, iets gedaan met piramides en mensenoffers o.i.d. waar veel mensen bij betrokken waren. Ik kan er niet echt chocola van maken. Maar hier komt deze lading een 'slecht persoon' (of dader) te zijn niet vandaan. Het komt puur uit de egomechanismen van dit leven. Mijn 'daderschap' bestaat eruit dat ik bij een moeder geboren ben ook met poort 3 die het ook moeilijk vindt om haar behoeften aan te geven - en het persoonlijk opvatte als ik dat wel deed, en dat betitelde als 'slachtofferschap', terwijl het gewoon mijn gevoeligheid was. Daardoor voelde ik me de slechterik, als ik iets niet wilde. De 'dader'. Gewoon door mezelf te zijn. Die ben ik een paar jaar geleden al aangegaan met haar, we hebben nu een goede band. Maar er zat nog steeds pijn, een conditionering, een zelfbeeld van 'ik ben slecht als ik mijn eigen behoeften vervul'. Die werd even flink gespiegeld, de afgelopen maanden. Deze blogs gaan dan ook herhaaldelijk over hetzelfde onderwerp, steeds met nieuwe inzichten. Overigens ben ik nu met mijn moeder aan het uitwisselen over Enneagramtype 2, waar zij zich ook in herkent. Jeej voor ouders die aan bewustwording doen!

Ik heb de resterende conditioneringen geheeld, delen van mijzelf die nog vastzaten in emotionele stukken waarin ik mijn behoeften niet aan kon geven zonder mijn moeder te kwetsen. Dus natuurlijk ben ik niet echt een slecht persoon. Ik ben juist een persoon die al goed is en daar nog een schepje bovenop doet om extra goed te zijn. Een tip: doe niet je best. Doe nooit je best. Zodra je je best gaat doen, ga je er namelijk vanuit dat je niet goed genoeg bent.

Ik gaf in mijn laatste gastenles een Leading op iemands 3e chakra: het chakra van wilskracht, ik-bewustzijn, een gezond ego. (Het ego-centrum, in HD-termen.) Die heb ik mogen optimaliseren, waardoor ik ook mijn eigen 3e chakra optimaliseerde - dat is waarom elke sessie een cadeautje is aan mezelf.

En als ik één ding uit deze hele opleiding mag meenemen, is dat wel dat ik het allemaal doe voor mezelf. Zélfs als ik anderen help. Anderen helpen is eigenlijk ontzettend egocentrisch, want ze komen voor mij, om mij iets te spiegelen, iets aan te raken, het te activeren en voelbaar te maken in mijn veld door de resonantie, zodat ik het ook kan aanraken en transformeren. Op die manier kan ik mijn Human Design-blauwdruk en enneagramtype volledig uitleven: door alles terug te leiden naar mezelf.

Eigenwaarde ontwikkelen is een ander belangrijk thema van mij. En daar ben ik best ver mee. Ik was al behoorlijk vol van mezelf, sinds ik begin dit jaar besloot mijn schrijfdroom serieus te nemen, maar nu ben ik nóg voller van mezelf. Ik ben zó vol van mezelf en ik hou zóveel van mezelf, dat ik wil dat iedereen ook van mij houdt! Ik wil beroemd zijn en liefde krijgen. Ik schrijf mijn boek omdat ik het wil schrijven en mezelf beter te leren kennen, maar ik wil het publiceren omdat ik liefde wil ontvangen, niet omdat ik iets aan de wereld wil geven of de wereld wil veranderen of zoiets vergezochts. Er is namelijk niets mis met de wereld, ondanks alle bewijs van het tegendeel. En dat ik dat kan zien, komt doordat ik kan zien dat er niets mis is met mij. Ik heb het niet gedaan. Ik hoef het niet te fixen.

Ik ben niet Verlicht. Fuck yeah. En verder wil ik gewoon graag heel veel liefde ontvangen.

//

Deel 2: dinsdag 11 april

De vorige blog zat me nog niet helemaal lekker, dus ik heb hem weer tijdelijk verwijderd. Nu heb ik dit thema afgerond, dus kan ik verdergaan. Want het omarmen van een schaduwkant als 'een slecht persoon zijn' is natuurlijk slechts de eerste stap. Niemand is werkelijk slecht. En het ging er vervolgens om dat ik dat inzag, en het 'goed of slecht zijn' oversteeg. Dat is waarom je me niet teveel moet geloven: wat ik schrijf is slechts een momentopname, een absolute waarheid op dat moment, maar over de tijd heen komt daar meer wijsheid bij.

Nog even over die egomechanismen. Al van jongs af aan leren we om ‘goed’ te zijn. Dan krijgen we immers liefde, en voor onze kinderpsyche stond dat gelijk aan overleven. Als we iets deden dat afweek van dit ‘goede’, dan waren we slecht. De boodschappen die onze omgeving ons - bedoeld of onbedoeld - gaf, leidden ertoe dat wij een ego gingen ontwikkelen. (Dit wordt zichtbaar in ons enneagramtype - het is wat lastiger om het uit je HD-chart te halen, aangezien de invloeden in je omgeving ook een rol spelen.) Dat ego hangt aan elkaar van overlevingsmechanismen die gebaseerd zijn op dat ‘goed en slecht’ waar we in geconditioneerd zijn. Op het moment dat we iets ‘slechts’ dreigen te doen, gaat het ego aan, en treedt er een mechanisme in werking om ons te beletten dat te doen. Dat is namelijk cruciaal: anders krijgen we geen liefde en 'gaan we dood'. Wellicht dat dit overlevingsmechanisme objectief gezien een nóg slechter resultaat geeft dan wanneer we gewoon onze natuurlijke reactie hadden geaccepteerd, maar het ego heeft daar allang z’n ogen voor gesloten. Die wil alleen maar zien dat hij ‘goed’ is. En alles wat dit idee bedreigt, moet het ontgelden - dát is dan 'slecht'. Mechanismen van projectie en deflectie treden dan in werking en er ontstaat strijd. Ego tegen ego.

In het vorige stuk schreef ik dat ik had omarmd dat ik een 'slecht persoon' was. En nu ben ik zover dat ik er helemaal klaar mee ben om een schuld op me te nemen die niet van mij is. Ik ben er klaar mee om te gelóven dat ik een slecht persoon ben, als iemand anders mij bedoeld of onbedoeld deze boodschap geeft.

Ik ben er klaar mee om het perspectief van de ander boven het mijne te stellen.

Gisteren en vandaag heb ik heel veel energetisch werk gedaan op mijn 7e chakra - dat te maken heeft met autoriteit en de waarheid van een ander boven de mijne stellen, en dat me inplugt op de universele waarheid via mijn hogere zelf. Ik heb daar alle koorden losgemaakt die nog naar anderen uitreikten, om ‘goed’ te zijn in hun ogen.

Het was de kers op de roomtaart. Ik heb me de afgelopen jaren namelijk sterk gefocust op alle onderliggende chakra’s - 1 t/m 6 - en ik ontdekte nu dat ik geen weerstand meer heb tegen het aardse leven. Dat ik mezelf er niet meer aan hoef te herinneren om te gronden, zoals hooggevoelige jonge mensen in mijn ervaring vaak moeten leren. Want inmiddels was dat gronden, dat voelen, dat zijn met wat er was, een automatisme geworden.

Ik heb behoefte aan vrienden die datzelfde doen. Die net als ik hun leven invullen vanuit hun eigen zijn, die hun eigen egomechanismen doorzien, in zoverre, dat ze niet meer aan mij hoeven te vertellen hoe ik mijn leven moet inrichten. Ik heb behoefte aan mensen die mijn gelijke zijn.

En het is wederzijds. Ik hoef me niet meer boven een ander te stellen, want dat deed ik óók, want alles is natuurlijk een spiegel. Ik deed dit omdat dit de enige manier was waarop ik kon omgaan met de schuldgevoelens dat ik iemand iets had aangedaan, dat ik een 'slecht persoon' was door mijn behoeften aan te geven. Als ik me dan boven de ander stelde - en boven mezelf - kon ik het van een afstand bekijken en helen, dacht ik. Maar het is niet mijn verantwoordelijkheid als iemand wordt getriggerd door mijn zijn. Ik stel me nu niet meer boven de ander, en ik laat niet meer toe dat iemand anders zich boven mij stelt door te geloven in de oordelen van de ander, als een cadeautje dat ik gewoon weer teruggeef. En dát is pas bevrijdend. Niet 'goed' of 'slecht' te zijn, maar gewoon te zijn. En mijn energie voornamelijk nog te geven aan dingen en mensen die me gelukkig maken. Zonder iets te hoeven fixen. Gewoon omdat het stroomt, omdat het wérkt.

En overigens wil ik nog steeds beroemd zijn met het uitgeven van mijn boek. Niet omdat mij aan iets ontbreekt, maar omdat het nou eenmaal fijn is om liefde te krijgen. En ik héb tenslotte poort 56.3, die graag in de spotlights staat ;) 

Met deze blog maak ik mezelf behoorlijk kwetsbaar. Ik leef mijn leven met vallen en opstaan, en ik deel dit. Ik geef een inkijkje in mijn helingsproces, ik laat mijn schaduw zien, ik heb het over de band met mijn moeder, ik geef mijn zwakke plekken aan, ik zeg dat ik beroemd wil zijn en ik leg uit hoe mijn egomechanisme in elkaar zit. Ik geef mijn fouten toe, en ik merkte dat ik de waarheid niet bezat waardoor ik de eerste blog weer verwijderde - en zoals je hebt kunnen lezen, is de verleiding dan groot voor mij om de waarheid van een ander boven de mijne te stellen. Daar stel ik me nu ook weer voor open, als ik deze blog publiceer. Ik heb dan weliswaar mijn 7e chakra geheald, maar dat betekent niet dat deze koorden niet opnieuw kunnen gaan ontstaan. Thema's die je in je leven hebt, keren namelijk keer op keer terug in een andere vorm. Ik kan wel besluiten er klaar mee te zijn dat ik het perspectief van een ander boven mij stel, en een intentie is natuurlijk heel krachtig, maar het blijft in mijn blauwdruk zitten dat ik me hierin ontwikkel. Ik zal niet dezelfde fout nog een keer maken, maar ik kan wel weer nieuwe fouten maken, die voortborduren op ditzelfde thema.

En deze week - door de transits - groeide ik daar een stukje in. De Human Design-blauwdruk geeft aan welke thema's je komt ontwikkelen, en samen met je Enneagramtype kom je al behoorlijk ver in het doorzien van jouw ego en je ware zelf. Maar je bent pas klaar als je dood bent. En dat vind ik een heel fijne realisatie, want dat betekent dat ik tot die tijd nog flink kan doorgroeien! En dat ik dat eindeloze boek een keer uit kan gaan geven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen