donderdag 27 april 2017

De spirituele helicopterpolitie

Je bent ze vast wel eens tegengekomen. Het spirituele wereldje wemelt ervan. Onder het mom van 'hulp' kunnen ze zich boven je plaatsen, net als jij je kwetsbaar opstelt en je worstelingen deelt. Hun ego vermomt zich dan als wijs advies en spirituele lering. Maar het voelt niet helemaal lekker, alsof ze je aan het 'policen' zijn. Voor je het weet ben je jezelf aan het verantwoorden. De spirituele helicopterpolitie probeert je er ondertussen van te overtuigen om je gewoon maar aan hen over te geven, dat ze je niks zullen doen, en de helicopter zet zich aan de grond als je op je knieën in het stof zit, weer helemaal teneergeslagen door je worstelingen. Hoe kan dit gebeuren?


Laat ik een voorbeeld geven.
(NB: ik heb de dynamiek zo algemeen mogelijk gepakt, elke overeenkomst met de realiteit berust op toeval ;) )

Persoon A deelt iets over haar moeite met het omschrijven van haar gevoel. Ze stelt zich kwetsbaar op en vertelt over een situatie waarin dit haar niet lukte.
Persoon B vliegt in en gaat erboven zweven. Hij geeft haar advies over het uiten van je gevoel, vaak in een constructie als 'vroeger had ik daar ook wel moeite mee, maar ik heb inmiddels geleerd dat...' Hij plaatst zich daarbij in de rol van iemand die al verder is dan persoon A.
Persoon A wordt ongemerkt defensief: ze begint voorvallen te delen waarin ze wél haar gevoel kon uiten, en maakt daarmee indirect duidelijk dat ze soms ook wél kan toepassen wat persoon B haar adviseert.
Persoon B krabbelt terug en bevestigt hoe goed ze bezig is.
Persoon A krabbelt ook terug en geeft toe dat ze er wél moeite mee heeft.
Persoon B stelt haar gerust met een cliché als: zo hebben we allemaal wel ons ding.
Persoon A glimlacht dunnetjes maar vraagt zich vanbinnen af waarom ze zich ineens zo rot voelt.

Het lijkt een normale conversatie, maar tegen die tijd zit persoon A in een ondergeschikte positie, als een slachtoffer. Persoon B komt uit de verf als de wijze leermeester, die met compassie naar zijn worstelende medemens kijkt, en bevestigd heeft gekregen dat zijn oordeel over haar klopte. Hij voelt zich nu heel goed over zichzelf. Hij klopt zich nog eens extra op de borst door de spirituele boodschap te geven dat iedereen goed is zoals die is, waar die ook staat op haar pad. Maar persoon A voelt zich wederom een mislukking. Als het een beetje tegenzit, is er een afhankelijkheidsdynamiek geboren waarmee ze elkaar de volgende keer steeds weer tegemoet treden en waarin persoon B persoon A ongevraagd gaat coachen. (Jeej voor niet uitgenodigde projectorkanalen!) (Projectorkanalen vormen het grootste percentage kanalen van Human Design: dikke kans dus dat iemand er wel één heeft, ook al is die niet eens een Projector.) (Projectorkanalen moeten, net als Projectors, uitgenodigd worden voor ze hun inhoud succesvol kunnen delen.) (Anders is het gewoon bemoeizuchtig en irritant en ongewenst en niet goed getimed en ontstaat dynamieken met helicopterpolities.) 

Ik heb niet voor niets deze genderverdeling genomen: de man die zich boven de vrouw plaatst. Dat is namelijk hoe ik hem zelf het vaakst heb ervaren, en of dat door aangeleerde genderrollen komt of biologisch geworteld is, dat is een discussie voor feministen waar ik niet zo in geïnteresseerd ben, want de uitwerking is hetzelfde. Natuurlijk kan het zich ook omdraaien, of tussen twee mannen of twee vrouwen voorkomen (of wat voor gendervorm dan ook). Het punt is: persoon B voelt zich in wezen onzeker over precies datgene waar persoon A zich onzeker over voelt. En ook al heeft persoon B inmiddels stappen gezet, dat betekent niet dat persoon A ervoor open staat om deze levenslessen van iemand anders te ontvangen. Het is eigenlijk behoorlijk arrogant van persoon B om dat te denken. Ieder z'n eigen pad, immers. Zie je 'm? Dat is precies het soort gezegde waar persoon B zich achter verschuilt, terwijl hij in zijn energie eigenlijk de boel zit te veroordelen. Voor persoon A voelt het daardoor niet helemaal zuiver, maar ze kan de vinger er niet op leggen waarom precies, want persoon B zegt toch dat het niet erg is? Ze vinden hetzelfde thema moeilijk, en in wezen maakt het dan niet uit hoe ver je ermee bent, als je het maar omarmt. Dat is de beste boodschap die je de ander kunt geven. Het is nederig. En ineens verdwijnt dan ook de behoefte om de ander te gaan zitten 'helpen' door advies te geven vanuit een helicopterperspectief.

Deze dynamiek doet zich natuurlijk ook voor buiten het spirituele wereldje. Maar de helicopterdynamiek vliegt vooral graag in wanneer het ego zich kan vermommen als 'spiritualiteit'. Het is een speciale manier van spiritual bypassing, waarbij het ego via de achterdeur binnenkomt om z'n hachje te redden.

Ik ken die spirituele helicopter van binnenuit. Ik weet daardoor dat erin stappen altijd voortkomt uit een veroordeling in mezelf. Als ik de worsteling van een ander veroordeel, en een advies geef om te veranderen, veroordeel ik dit thema eigenlijk in mezelf en ga ik dus 'uit mezelf' (en erboven zweven). Als ik boven iemand ga zweven, doe ik het tegenovergestelde van acceptatie. Dat is het tegenovergestelde van heling. Heling is gebaseerd op acceptatie van wat is. Ook al zeggen mijn woorden dan het één, mijn werkelijke energie zegt het ander. Dat is de definitie van hypocrisie. Dat is waarom ik dit fenomeen helicopterpolitie noem: omdat ik dan ga controleren en oordelen, aangezien politie alleen op die manier z'n werk kan doen.

Ik doe er zelf alles aan om te voorkomen dat ik in die rol stap - ik heb er namelijk een hekel aan als het bij mij gebeurt. Het is mijn kernwaarde als Healer & Reader: om de ander altijd een 'hallo' te geven naar wat die op dat moment ervaart. En dus is het ook de kernwaarde in mijn leven. Mocht het toch eens voorkomen dat ik in de helicopter zit, weet dan dat dit in een situatie gebeurde waarin ik serieus en diepgaand ben getriggerd in een onzekerheid, want dat gaat niet zomaar, en het gebeurt meestal op de plekken waar ik het meest kwetsbaar ben: mijn persoonlijke relaties. Niet in de sessies die ik geef, want daarin heb ik mijn energie in zo'n mate verhoogd, en ben ik zo bewust, dat ik een vangnet word voor alle thema's die komen bovendrijven. Dat is het hele punt van een heling, om geraakt te worden door een thema wat ik via mijn eigen systeem kan transformeren voor de ander. Dat is hoe ik met liefde een niet-geliefd deel van iemand anders kan uitnodigen te helen.

Omdat ik van binnenuit weet hoe het werkt, kan ik er met meer begrip naar kijken. Als iemand zich in een helicopter boven mij stelt, is mijn beste 'verweer' om gewoon mijn kwetsbaarheid te blijven delen. Voor mezelf, en voor de ander. Tot die persoon naar beneden komt doordat die heeft gevoeld dat het oké is om naar beneden te komen, omdat ik me kwetsbaar blijf opstellen. Die persoon komt niet altijd naar beneden. En dan blijf ik met een nare nasmaak achter, want mijn ego voelt zich dan overweldigd door dat van de ander, die zich door mij neer te drukken even 'goed' heeft kunnen voelen. Maar ja. Dat hoort erbij. En dan is het een kwestie van assertiviteit en grenzen stellen om duidelijk te maken dat mijn kwetsbaarheid omhuld is door mijn eigen kracht, en niet de kracht van iemand anders nodig heeft om voort te blijven bestaan. Dit om afhankelijkheidsdynamieken te voorkomen en duidelijk te maken dat de ander mij niet hoeft te 'helpen'. Maar het is dan oppassen, want voor ik het weet ben ik in een conflict verzeild en toch weer delen van mezelf aan het wegdrukken.

Ik ken dus het perspectief van zowel persoon A als persoon B. Nogmaals: het stikt in het spirituele wereldje van de helicopters. Dat is precies de reden dat er zoveel allergie en oordeel is naar spiritualiteit: ze bedoelen daarmee van die spiritueel zwevende mensen die zeggen dat 'alles goed is zoals het is' terwijl ze ondertussen de boodschap geven dat 'datgene waar je mee worstelt' nog wat werk nodig heeft. Kneitersirritant!

Ik heb dit thema trouwens rijkelijk in mijn design zitten. Nu komt het Human Design-gedeelte, dus als je hersenen zich liever bezig houden met iets anders, is dit het moment om af te haken.

Het Human Design-gedeelte

Ik heb de poorten 26.6, 7.4 en 3.5. Ik ken dus de autoritaire, de aftredende én de slachtofferrol. Daarom kan ik deze blog ook uit meerdere perspectieven schrijven.

Ik prefereer de aftredende rol waarbij ik de ander de ruimte geef. Dat is poort 7.4: de aftredende leider die de beoordeling van de ander accepteert, die de gratie en wijsheid heeft om voor het grotere goed te kiezen. Maar die andere poorten blijven nou eenmaal in mijn design zitten, dus ik blijf hierin een student. Ze staan ook in de experimenterende 3e en (in mindere mate) 6e lijn.

De sleutelwoorden van poort 26.6 zijn: de autoriteitsfiguur met invloed vanuit een sterk ego. Het is een poort in het hart/ego-centrum, en deze autoriteit wordt ook echt gerechtvaardigd en geaccepteerd doordat je (ik dus) gelijk hebt en je (mijn) acties kloppen. Jeej, klinkt dat niet als een fijn ego? Het kan dus ook betekenen dat die autoritaire houding gebakken lucht is. Het hypocriete rolmodel, zeg maar - de schaduwkant van lijn 6. Het ego-centrum is niet gedefinieerd bij mij, dus op het moment dat ik me autoritair ga gedragen, kan dat een teken zijn dat ik niet meer bij mezelf ben. De open centra zitten namelijk vol met niet-zelf-gedrag. En in dit geval komt dat dus écht voort uit onzekerheid. Maar het kan ook zo zijn dat ik wél correct ben in het op me nemen van een autoriteitspositie en dat ik niet in de helicopter ben gaan zitten, maar nog steeds met beide benen op de grond sta. Dat is een subtiel verschil vanbinnen, omdat het een open centrum is, maar heel duidelijk te merken aan de reacties en weerstand uit mijn omgeving, alsof ik ineens een dissonant maak. Als iemand afwerend reageert op mijn opmerkingen, weet ik genoeg: dan ben ik weer opgestegen.

Dan is het tijd om weer met beide benen op de grond te gaan staan en mijn eigen onzekerheid te erkennen, zodat die van de ander ook weer ruimte krijgt. Dit soort innerlijke processen doe ik voortdurend wanneer ik bijvoorbeeld een ontmoetingsdag voor Jong Bewust leid. Ook al heb ik de feedback gekregen dat ik respectvol en genuanceerd overkom (jeej!), ik blijf hier heel alert op. Die houding is namelijk waardoor het succes van een ontmoetingsdag staat of valt.

Poort 3.5, waar ik het vaker over heb gehad, houdt in dat ik algauw iemand anders mijn werkelijkheid laat ordenen en als slachtoffer word gezien. Maar deze zit in een gedefinieerd centrum, dus het is tegelijkertijd mijn kracht. Hoe vaak ik al niet ben uitgedaagd om kwetsbaar te blijven, ook al komen de helicopters van alle kanten invliegen en word ik betutteld tot ik stof hap, de enige uitweg is gewoon mijn verwarring te omhelzen en goed gegrond in mezelf te blijven, wat voor indruk dat ook mag wekken. En precies datgene gaat voor een transformatie zorgen. Poort 3 is immers een waanzinnig transformerende (of eigenlijk: muterende, maar ik gebruik die twee altijd door elkaar omdat ik ook het half-bewust transformatiekanaal heb) poort, die heel wat kan veranderen. Komt hier de propaganda van mijn design: de verandering (of transformatie/mutatie) kan pas plaatsvinden als ik de situatie of ervaring zoals die is (bij mezelf of de ander) heb geaccepteerd. Dat is mijn persoonlijkheidszon: poort 60. Dat is het licht dat ik hier op aarde komt brengen. Acceptatie. Hallo en welkom naar alles wat is. Want het mág er echt allemaal zijn. Ook de spirituele helicopterpolitie, die mag er ook zijn.

Het transcenderende perspectief

En dan komt nu het transcenderende perspectief. In eerste instantie ben ik door de spirituele helicopterpolitie geïrriteerd, zodat ik er een scherpe blog over schrijf. Dat komt doordat ik me zelf ook als de spirituele helicopterpolitie kan gedragen en dit liever niet van mezelf wil zien. Als ik dat eenmaal geaccepteerd heb - via Human Design, mijn favoriete mentale vangnet - kan ik er met meer mildheid naar kijken. De sarcastische humor slaat om in toegeeflijke humor. En die transformeert uiteindelijk tot de realisatie dat ook dit zijn rol heeft in het geheel: het inzien van het patroon, de wortel vergeven, het in mezelf erkennen en er met mildheid naar kijken. Kort gezegd: acceptatie. Sarcasme is een korte weg naar acceptatie die ik graag gebruik, en ik vind sarcasme echt een lijn 3-ding, maar misschien is dat mijn ervaring. Uiteindelijk kom ik in een verzachting en kan ik mezelf vergeven. In plaats van dat ik mezelf nóg een wond toebreng door iets buiten mezelf als 'verkeerd' te beoordelen, zie ik dat het ook deel van mij is, en kan ik het omarmen. Een tool die mij daarbij helpt, is het visualiseren van mijn innerlijke kind, dat weet hoe ik lief tegen mezelf kan zijn.

Mocht de spirituele helicopterpolitie dus weer komen overvliegen, dan kan ik er nu met meer compassie naar kijken, omdat ik weet dat het voortkomt uit onzekerheid, hoezeer het tegendeel ook het geval lijkt. En dan kan ik die helicopter wellicht zelfs laten landen door per direct mijn eigen onzekerheid te erkennen. Dat hoeft niet verbaal, het kan gewoon energetisch. En dát is werkelijk spiritueel bezig zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen