zaterdag 15 april 2017

Creëren zonder rode draad

Vrijdag 14 april

Ik heb vandaag het eerste trimester van mijn opleiding afgesloten, een natuurlijk moment voor reflectie... maar wanneer is het NIET een natuurlijk moment voor reflectie voor mij?! Nou, heel vaak, eigenlijk. Het lijkt misschien alsof ik een reflectief persoon ben door zoveel te schrijven, maar ik doe dat juist omdat ik van nature vrij onbewust ben van wat ik allemaal creëer in mijn leven, en zelfs door te schrijven krijg ik er nog niet helemaal zicht op. Je zou kunnen zeggen dat het me aan reflectie ontbreekt, als je hard gaat op mentale zekerheid. Maar ik weet dat het niet uitmaakt en dat heb ik vandaag ook weer ontdekt.

Ik ging in de les terug op mijn tijdlijn naar een moment op de kunstacademie. Ik ben daar toentertijd vastgelopen, en dit voelde als een falen, en volgens een kunstacademiedocent reflecteerde ik niet genoeg, maar nu kan ik zien dat het allemaal bij mijn pad hoorde. Ik deed namelijk al precies wat ik nu nog steeds doe, en wat ik mijn hele leven heb gedaan: mezelf uitdrukken. Ik was gewoon niet zo in balans en dus werd ik ziek. Ik heb mezelf inmiddels genezen. Nu ben ik wél in balans, en kan ik vrijuit creëren. En dat is... onverwacht. Niet dát ik kan creëren, maar wát ik kan creëren.

Ik ben deels vanuit intenties aan het werken, maar deels ook niet. Ik laat het óók allemaal gewoon naar me toe komen, en sta in de ontvangende modus. En aangezien ik dan niet bewust heb gekozen wat ik op mijn pad wilde brengen, is dat vaak een verrassing! Zo had de beslissing om me full-time op het schrijven te richten diepgaande consequenties voor mijn sociale leven. Het was een bewuste intentie, maar ik had niet overzien wat het allemaal met zich mee zou brengen. Ik had niet bewust nagedacht over hoe ik mijn leven dan wilde inrichten, vooral wat betrof mijn sociale kring. Met vallen en opstaan ben ik daar wel achter gekomen. Dat heeft me doen beseffen: dit is hoe mijn proces gaat. Het is een leerweg, en ik hoef me niet 100% bewust te zijn van wat er allemaal gebeurt. Ik hoef niet een consistent verhaal in mijn hoofd te hebben van wat het precies is wat ik doe, dat vooraf perfect gevisualiseerd voor me te zien - of zelfs achteraf.

Ik heb vaak in mijn leven de boodschap gekregen dat ik wél moest weten wat ik deed en dit consistent moest communiceren omdat ik anders mijn verantwoordelijkheid niet nam, kortgeleden zelfs nog. En dat ik achteraf in ieder geval moest leren evalueren en reflecteren. Het punt is: dat kan ik maar tot op zekere hoogte.

Ook al schrijf ik veel: dit is niet mijn ultieme waarheid. Mijn ultieme waarheid zit lager, in mijn lichaam, in mijn hart en onderste chakra's. Daar zit mijn unieke essentie. Die met woorden te definiëren is altijd nét niet sluitend, en een tijdje later zeg ik alweer precies het tegenovergestelde om hetzelfde proces uit te drukken. Dat komt omdat ik in mijn Human Design-chart de bovenste centra open heb, en de onderste gedefinieerd. Ik heb gewoon geen consistente mentale ordening!

Mijn diepste waarheid is niet wat ik met woorden uitdruk. En dat is een interessante, want ik heb wél de aardse missie om een boek te schrijven, en daarin druk ik wél mijn waarheid uit - door het geheel, door wat je achter de woorden kunt lezen, die als wegwijzers dienen naar een wereld, een ervaring, een energetische transformatie. Mijn plot draait om metamorfose: de functie van het keelcentrum, maar uiteindelijk is mijn ultieme waarheid om tegenover je te zitten en alleen maar te zijn. Zijn is voor mij een dynamisch proces, waarin emoties en gedachten langsstromen, waarin verandering en transformatie plaatsvinden, waarin ruimte ontstaat en dan weer een beperking, die weer verruimt, en zich dan weer focust, kortom, het is leven.

Wat ik vandaag onverwacht creëerde, was de manifestatie van mijn vrouwzijn. Ik was aan de beurt voor mijn waarheidspresentatie in de les en had daar gisteren op gemediteerd. Het bleek dat mijn waarheid in mijn 1e chakra te vinden was, in mijn vrouwelijke essentie. Ik zag haar als een soort priesteres of heks. Ze nam me mee op een bezemsteel naar een kring van paddenstoelen met de volle maan erboven en leek allerlei rituelen te gaan doen. Toen ik vroeg wat mijn waarheid was, ging ze heel fysiek zitten zijn. Ik maakte een linkje met een Leading die ik twee dagen geleden met een vriendin had gedaan, waarin ik de waarde van ontvangen helemaal integreerde: het liefde zijn. De ontvankelijkheid van de liefde is de essentie van vrouwelijke energie, leerde ze me in ruil. (Jeej voor poort 27, die ook in transit is vandaag in de tweede lijn) Ik vertelde vandaag aan de groep hoe mijn meditatie was verlopen, en sloot af met de woorden: maar het gaat niet om deze woorden, ik wil juist graag een energie neerzetten en dit voelbaar maken, de liefde zijn. Vervolgens ging ik die liefde helemaal belichamen, en nadat ik mezelf had ontvangen en mijn vrouwelijke essentie helemaal belichaamde, keek ik één voor één iedereen in de groep aan om ook hen te ontvangen. In die stilte begon van alles te stromen, te ontwikkelen, te verdiepen en te zijn. Dat was heel mooi en bijzonder. Het was liefde. Ik zou niet kunnen navertellen wat er allemaal gebeurde, en dat hoeft ook niet.

Maar naderhand gaf mijn docent er een reflectie op: dat ik zei dat ik naar mijn hartchakra was gegaan met die vrouwelijke zijnsenergie, maar dat ik ondertussen voor zijn gevoel ook een andere energie neerzette. Namelijk die van het puur biologische vrouwzijn in het eerste chakra. Die reflectie had ik zelf nog niet gemaakt - en blijkbaar hoefde dat ook niet, want kreeg ik die van de wereld om me heen (oh hee, wat een ontdekking op zich!). Het eerste chakra is geen seksuele energie (daar is het tweede voor) dus er was geen seksuele lading. Maar wel merkte ik dat het aankijken van iedereen ánders was dan wanneer ik normaal vanuit mijn hartchakra met iemand verbinding maak. Het was directer, en ik voelde de ander ook helemaal, van top tot teen, in de fysieke manifestatie. Mijn groep bestaat uit vrouwen, en ik moest wel even een drempel over om de docent ook aan te kijken, maar ik raapte mijn moed bij elkaar en deed het toch. Daarin kwam ik op onbekend terrein, en ik vroeg me af of ik niet over een grens was gegaan. Normaal maken we in de lessen contact met elkaar vanuit onze hogere chakra's, zodat we onze persoonlijke stukken bij ons kunnen houden en niet gaan 'meelijden' met elkaar in de onderste chakra's - heel handig, maar dit was iets anders.

En nu zit ik weer met de consequenties. Weer heb ik mijn gevoel gevolgd, mijn innerlijke leiding, door deze creatie zo neer te zetten, en weer heb ik niet een volledige reflectie op wat er precies gebeurde. Mijn lichaam weet dat het goed is, mijn hart weet dat het goed is... en mentaal ben ik er nog over aan het nadenken. Daarom publiceer ik deze blog ook niet meteen: ik neem de tijd voor mijn reflectie en post hem een dag later. Ik weet dat het er niet om gaat dat ik hier een soort mentale zekerheid in vind (dank je, Human Design), maar wél is het belangrijk om niet al te overmoedig dingen te beweren poort 4.6, tot mijn begrip van mijn creatie volledig voelt.

De transits die mijn chart activeerden, waren vandaag o.a. 8.1: de eerlijke communicatie van mijn creativiteit. En 34.2: om mijn perspectief niet te verliezen met de overwinning in zicht. Die sluiten allemaal perfect aan bij mijn eigen chart, samen met nog wat andere transits. Maar dat is te veelomvattend om hier te beschrijven.

Ik kan net zomin reflecteren op de rode draad in mijn creaties en mezelf, of mijn creativiteit sluitend definiëren met woorden. Ik ben gewoon, en elke keer komt daar weer een nieuwe creatie uit voort. Er zit wel een soort van continuïteit poort 32 in, en de mensen die dicht bij me staan, ondersteunen me om die te zien, maar uiteindelijk heeft het iets van een mutatie: een plotselinge evolutie, een totale verandering van energie.

En als ik mijn flow volg (5-15), dan zullen er altijd mensen om me heen zijn die mij daar genoeg reflectie op geven door de juiste projectie te maken poort 3.5. Dan zal mijn levensweg, ondanks de onverwachte wendingen erin, anderen stimuleren om ook hun eigen pad te volgen. En in het begin kan dat verwarrend zijn, en weet ik nog niet wat mijn half-bewuste creatie allemaal voor consequenties heeft, maar ook dat hoort erbij. Alle begin is moeilijk. Poort 3.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen