zondag 19 maart 2017

Wat de potentie van de vorige blog bracht: voortschrijdend inzicht

Ik beschreef in mijn vorige blog mijn onderzoek van 'overgave'. Ik ontdekte na het schrijven dat mijn 'haakje', mijn blokkade, was dat ik van mezelf niet mocht nadenken, alsof dit lijnrecht op het overgeven zou staan. Dat was het schaduwwerk dat de blog me opleverde. En de waarde inzien van nadenken was wat mijn schaduwwerk mij opleverde. Zo is hij weer rond. We kunnen ons hoofd niet uitzetten, dus wat is de rol van het denken?

Nadat ik mijn blog had gepubliceerd, las ik elders - het voelt niet authentiek/respectvol om uit te leggen waar of om mijn persoonlijke gevoelens hierover te omschrijven - hoe we niet van onze gedachten kunnen verwachten dat die ons ergens doorheen slepen. Het gaat om de 'spirit' achter de gedachten. Als we die voelen, toelaten, zullen onze gedachten daarmee aflijnen. Hm, ik heb het gevoel dat ik het niet helemaal volledig of 'waar' heb uitgelegd, misschien omdat ik de energie erachter niet zo diepgaand heb gevoeld als de schrijver van de tekst:

"Our spirit to overcome whatever is thrown at us is rooted in a deep sense of happiness. Our positive mindset is made up of thoughts created by this deep sense of being.
We cannot expect our thoughts to pull us through the hardest moments, especially not at night.
We need to be aware that our spirit is part of a bigger consciousness flowing through us. 
Only then can we remain calm and undergo the challenges."

Prachtig, toch! 

Door me in mijn blog open te stellen voor mijn niet-weten, het onderzoeken van de vragen zonder me te hechten aan de antwoorden, kwamen bovenstaande inzichten diep binnen, gaven me weer een 'weten', en vertrouwen... 

En mijn inzicht dat de staat van overgave niet direct samengaat met het ervaren van vertrouwen, blijft. Ook de momenten dat je niet kunt vertrouwen, ook al geef je je over, doen ertoe. Alles doet ertoe. Elk zandkorreltje in de zandloper is onderdeel van de tijd, doet momenten voorbij gaan, stapelt zich op tot een volledig geleefd leven. 

Het komt allemaal uit op deze paradox: je eraan overgeven dat je je niet kunt overgeven. Dat creĆ«ert alweer de potentie voor overgave, voor wonderen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen