maandag 6 maart 2017

(vervolg op de vorige blog)

Mijn reactie na het publiceren van mijn blog was weer heftig, zoals gewoonlijk. Maar na een tijdje merkte ik dat het niet de emotie was die ik gewend was. Het was geen schaamte, geen ineenkrimpen. Het was iets anders.

Ik voelde me namelijk vreselijk kwetsbaar, mijn hele hart voelde een openheid en zachtheid naar buiten toe die ik wilde beschermen, zo kwetsbaar was het. Ik ontspande me in het gevoel, en vroeg mijn gidsen om hulp, zoals ik doe bij elk gevoelskrampje. Mijn engel zei: 'kijk om je heen'. Ik was namelijk aan het wandelen. Ik keek om me heen en zag de kwetsbaarheid van de natuur, de kwetsbaarheid van de wereld. Alles is kwetsbaar, en met elkaar verbonden, open voor elkaar, in het web van leven dat voortdurend uitwisselt en beïnvloedt. Ik realiseerde me dat deze wereld niet gebouwd is om sterk te zijn, onaantastbaar, en dat die kwetsbaarheid overal is. Ik voelde dit diep, en ik heb de natuur om me heen nog nooit zo diep vanuit mijn gevoeligheid ervaren. Het was een kostbare en mooie ervaring.

De winst van mijn helingsproces rondom de schaamte was dus een diepere gevoeligheid. Dat had ik niet verwacht, al zal het vast wel logisch zijn, ergens. Vooral als je dit proces zelf ook bent doorgegaan. Onder elke schaduw zit een schat verborgen. Dat maakt schaduwwerk zo leuk! Het kost misschien discipline en moed om je ego-mechanismen en oude emoties onder ogen te komen, maar het levert altijd wat op. Je merkt dat je plotseling meer ruimte hebt, alsof je oude huid van je af is gevallen en plaatsgemaakt heeft voor een nieuwe, en je kunt het leven weer even helemaal opnieuw beginnen en ontdekken.

Vooral met het helen van schaamte kan je versteld staan wat er allemaal voor potenties onder lagen! Welke leuke eigenschappen je allemaal hebt, die al die tijd onderdrukt werden. Zodat je ervan kunt genieten om jezelf te zijn, in plaats van je te verbergen. Aanraderrrr.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen