dinsdag 28 maart 2017

Sociaal contact en enneagram

Al vanaf het begin van dit jaar was mijn thema 'sociaal contact'. Met thema bedoel ik dat ik het overal tegenkwam. Ik voerde een innerlijke (en helaas ook even uiterlijke) strijd over mijn gebrek aan socialiseringsbehoeften, terwijl ik ook vreesde mezelf te isoleren.

Ik kwam terecht in innerlijke strijd met het niet-zelf van het open emotiecentrum door te pleasen, om de ander maar niet te kwetsen. Ik kwam erachter dat ik vroeger een extraverte persona heb opgebouwd, en dat ik nu ik mijn levensmissie uitleef, mijn introverte, egocentrische ware zelf in zoverre naar voren laat komen, dat het niet anders kon dat die in strijd raakte met de extraverte persona. Ik zag dit voor me als een soort klein monster dat gehecht was aan mijn zonnevlecht, mijn keel en mijn hele hoofd, die me overal heen wilde slepen om aan andermans behoeften te voldoen, om te pleasen, andermans vragen te beantwoorden, te praten, te uiten, te socialiseren. Gekkenhuis. Ik transformeerde dit beeld in een meditatie (Leading op mezelf) en realiseerde me: dit is niet echt. Alleen mijn ware zelf is echt. Het monstertje loste op. En mijn open centra werden rustig en kalm.

Hierbij gebruik ik de termen 'extravert' en 'introvert' als generalisaties, en ik ben me ervan bewust dat het ook dingen uitsluit en vastzet, dus voor de duidelijkheid: ik beschouw mezelf niet als honderd procent introvert, voor altijd introvert, etcetera. Het formuleert nu even wat ik heb ervaren, ik heb immers een open keel/ajna/hoofd, dus het zijn maar woorden.

Ook deed ik een Leading in een gastenles, waarbij het thema van een sociaal vlindertje naar voren kwam. Dat vlindertje is zo enorm gevoelig en kwetsbaar, dat het veel rust en stilte nodig heeft - dat gold dus zowel voor de gast als voor mijzelf, want dat is altijd het geval in een sessie. Alleen vertel ik de Leadee natuurlijk niet dat het ook voor mij geldt, want in een sessie ga ik het niet over mezelf hebben. Daar heb ik deze blog voor! (Oh, daar ging de vierde muur!)  

Die rust en stilte en introversie kregen veel liefde en aandacht en de drang om 'naar buiten te kijken' nam af. Ik verzoende me met mezelf. Er ontstond rust omtrent mijn sociale contact. Dit voltooide trial en error-proces gaf ruimte aan het vermoeden dat ik misschien toch een enneagramtype 2 ben: de helper. Zonder te weten wat het inhield, overigens. Ik ben het enneagram wel vaker tegengekomen, maar het vond nog niet zijn plekje. Ik dacht eerst dat ik een 4 was, toen dat ik een 1 was, toen dat ik een 6 was... maar het wrong nog en ik dacht: deze hokjes passen mij niet, enneagram is gewoon niet voor mij. En nu kreeg ik het sterke gevoel om die 2 toch maar eens op te zoeken. Bedankt, intuïtie!

Als je iets afweet van enneagram begrijp je wel hoezeer mijn worsteling met sociaal contact past bij Type 2. Ik heb vaker gehoord dat Tweeën eerst niet van zichzelf denken dat ze een helper zijn. Ze gedragen zich dienstbaar aan anderen om liefde te krijgen, en onderdrukken hun behoeften omdat ze heel bang zijn om egocentrisch te zijn, want het is een onbewust aangeleerd mechanisme om goedkeuring en geruststelling te krijgen - ik was zó gestresst dat ik niet een goede vriendin was, dat ik niet eens van mezelf mocht vínden dat ik een 'helper' was! Wat een arrogantie, dacht ik!

"Ze groeien door alleen te zijn. Als ze weten wat ze werkelijk waard zijn en inzien hoe hun dienstbaarheid hun gevoel van eigenwaarde en ego juist opblaast, zijn ze vrij om te kiezen hoe ze willen reageren." (Meer lezen? Hier de bron)

Dat is precies wat er nu aan het gebeuren is! Ik koos voor mezelf, ik koos ervoor om alleen te zijn en me terug te trekken in mijn creatieve bubbel, en mijn 2-persona schoot helemaal in de stress. Dát hadden we nog nooit gedaan! Mijn ego kromp ineen toen ik niet meer dienstbaar was aan anderen en ik kon mijn gedrag niet rijmen wat ik dacht dat een 'goed persoon' deed. Ik vreesde iedereen te gaan verliezen. En nu ik me hier bewust van ben, kan ik ook daadwerkelijk kiezen hoe ik reageer. Het is zo duidelijk terug te leiden tot mijn jeugd. Het komt voort vanuit de angst om niet geliefd te worden, om afgewezen te worden, om alleen achter te blijven. 

Het past ook precies bij mijn Human Design. Mijn aarde: door een aanmatigende en arrogante houding andere mensen van me vervreemden, mezelf isoleren. Tegelijkertijd slachtofferschap, de ordenende kracht van anderen boven die van mezelf stellen. De les die ik hier op aarde kom leren is onafhankelijkheid, ook één van de lessen van Enneagramtype 2, en dat mijn zelf-bekrachtigende acties om verwarring te boven te komen anderen van me kunnen vervreemden. Dat is juist iets goeds. Ik mag mijn eigen weg kiezen. En onbewust kan ik dan toch mensen helpen en bekrachtigen. 

Mijn werkelijke essentie, mijn zonnekracht is: poort 60.3 'verlicht eigenbelang', in elke situatie voor mezelf kunnen zorgen, vanuit mijn sterke principes en waarden. Als ik mijn zonnekracht niet kan uiten, schiet ik uit naar mijn manen, die mijn emotionele veiligheid waarborgen. Directheid (29.4) en vastberadenheid bij oppositie (50.2). Ik werd een beetje agressief. Wat ik dan weer heel erg van mezelf vond, want dat 'mag' beslist niet! 

Ook is een les van Enneagramtype 2 nederigheid - dat is een HD-poort die ik heb, poort 5.6, waarmee ik bescheiden leer te buigen naar mijn eigen ritmes. Hoe meer ik me overgeef aan de flow van het leven, hoe tevredener ik word. Dan kan ik hulp bieden op de momenten dat het gepast is. 

De 2 gaat door een crisis als die zich besluit van anderen los te maken, en probeert zichzelf dan nog wanhopig als een goed persoon te blijven zien. Dat is waar ik dus al sinds januari in zit. Hallelujah. Onderdeel van die crisis was ook dat het zelfzuchtig zou zijn om hierover te schrijven. Er gaat dan een stem vanbinnen spreken die me ervan af probeert te houden om te bloggen, terwijl mijn gidsen juist zeggen: 'je doet het nog niet genoeg!' 

Deze mutatie was zich sinds januari al aan het opbouwen. Het schenkt me veel opluchting en helderheid. Het bewustzijn van dit patroon alleen al is zó sterk dat mijn hele helingsmechanisme op volle kracht aan het werk is om dit te verwerken, en omdat ik al zoveel innerlijk werk heb gedaan, gaat dat best snel. 

Het komt er allemaal op neer dat ik alleen ga durven te staan. Dat vindt mijn 1e chakra best eng. Want wat als ik dan alleen sta? Ja duh, dat is juist de bedoeling! 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten