maandag 13 maart 2017

Fysieke melancholie

Een Human Design-blog.

Tijd om te navelstaren, want dat zit in mijn design, en ik ben zo hulpeloos! Mijn favoriete niet-favoriete onderwerp: de melancholie van de individualiteit. Met misselijkmakende eerlijkheid, zoals gewoonlijk. 

Ik heb het kanaal van Mutatie, de middelste van de format-kanalen tussen wortel en sacraal. Dat betekent dat ik een ruwe, krachtige, formatterende energie in me heb, een energie die mijn hele design kleurt. Deze energie beweegt zich in een puls, dan een tijdje niets, en dan weer een puls. Er is dus sprake van 'aan' en 'uit'. Ik heb óf de energie, óf niet. In mijn leven wordt dit zichtbaar in een tijdje een status quo en dan ineens een intense verandering, een 'mutatie'. Iets dat totaal anders is dan alles daarvoor, totaal uniek, dat de potentie heeft om richting te geven aan iets heel nieuws. Doordat dit een format-kanaal is, kunnen al mijn andere kanalen een tijdje onderhevig zijn aan een intense vernieuwing, of gewoon een beetje doorkabbelen, zonder dat er echt iets gebeurt. 

Het gemakkelijkste voorbeeld hiervan is mijn kanaal van Ritme/in de flow zijn. Ik kan een ritme hebben, en hier mee doorgaan als in een sleur, tot het ritme ineens verandert door mijn kanaal van Mutatie, en ik in een hele nieuwe flow terecht kom, die me superveel energie geeft. Dat had ik rond de jaarwisseling, toen ik de respons voelde om me totaal op het schrijven van mijn verhaal te richten. Ik besloot elke ochtend te schrijven en om de dag work-outs te doen. Sindsdien is mijn ritme permanent verankerd in deze beslissingen. Na zo'n 2,5 maand is het al een beetje een sleur geworden, maar de energie blijft erdoorheen stromen, dus ik blijf het tevreden doen, tot aan de volgende mutatie. 

Mijn derde kanaal is het kanaal van Perfecte Vorm. Dit gaat volledig onbewust, dus ik kan het hooguit in de spiegel zien - maar dat komt goed uit, want daarin kán ik het ook zien, want het gaat over fysieke vorm. Laatst had ik, geïnspireerd door MaiMagi, het besluit genomen tot het bestellen van dreads, iets nieuws, een mutatie, om mijn identiteit mee uit te drukken. Ze zijn perfect, passen perfect bij me, en ik heb het nodig dat alle fysieke elementen in mijn omgeving, inclusief mijn eigen uiterlijk, precies mijn identiteit uitdrukken. Het lijkt een soort 'talent' te zijn, het kanaal van Perfecte Vorm. Ik heb dikwijls gehoord: "het is net alsof je hier al jaren rondloopt", of: "het is net alsof je dat kledingstuk al jaren draagt, alsof het voor je gemaakt is". Maar het is geen ijdelheid of talent, het is een kwestie van pure overleving. Ik kan mijn integriteit niet voelen als ik alle fysieke elementen in mijn uiterlijk en mijn omgeving niet precies aanpas aan mijn identiteit. Dán pas kan ik zelfliefde ervaren. Dit betekent dat ik een tijdlang dezelfde vorm heb, en dan ineens een nieuwe. Soms zie ik er slonzig uit, en draag ik een paar dagen dezelfde kleren, en dan ineens heb ik een nieuwe manier gevonden om mezelf te (ge)dragen als mezelf. 

Mijn vierde en laatste kanaal is het kanaal van Transformatie. Dat is een tricky kanaal qua samenwerking met het format-kanaal, want het is een stamkanaal en dus NIET alleen gericht op eigenbelang. Welkom in mijn innerlijke strijd. Ga lekker zitten, maak het jezelf gemakkelijk. De innerlijke strijd van iemand anders is tenslotte een zware last om te dragen - vooral als het gekleurd wordt door de zwaarte van het kanaal van Mutatie. Welkom in mijn wereld. Gelukkig heb ik deze kanalen en kán ik ze ook dragen. Neem even pauze van je eigen innerlijke strijd, dan neem ik je erin mee. 

Ik heb poort 50 in mijn incarnatiekruis, een stampoort die kan bemiddelen tussen eigenbelang en het belang van de 'stam' - mensen die belangrijk voor me zijn. Ik maak me voortdurend zorgen of ik nog wel binnen de 'stam' pas en aan de verwachtingen voldoe (=verantwoordelijk genoeg ben, designzon in poort 50.5), als ik een vernieuwing voel aankomen. Echt, onbewuste angst is het meest irritante ooit! Eigenlijk is mijn instinct voor zelfbehoud en eigenbelang veel groter dan mijn behoefte om in de stam te passen, maar nee hoor, mijn lichaam bibbert van angst bij de gedachte niet verantwoordelijk genoeg te zijn, mensen teleur te stellen, en houdt me terug (32.2, restraint). Dit kanaal zoekt voortdurend naar de balans tussen het oude en het nieuwe, tussen mijn eigen belangen en die van de anderen. Moet ik mensen bedanken, moet ik mensen een bericht sturen? Ik heb iets van ze nodig, maar ik moet hen ook iets geven, ik moet een beetje vleien, een beetje slijmen, en dan kan ik mijn positie in het leven transformeren - ik moet mijn ambitieuze drijfveren in een plausibel verhaaltje gieten, en dan zullen anderen zich achter me scharen en me steunen. En ik kan hén in ruil ook transformeren en steunen. Ik moet niet al teveel laten zien dat ik vooral word gedreven door eigenbelang en de ambitie om hogerop op te klimmen in deze wereld. Dit kanaal maant me dat ik niet moet vergeten dat ik het allemaal aan anderen te danken heb, wat ook zo is, natuurlijk, want dit kanaal kan niet transformeren zonder de erkenning van anderen, zonder uitnodiging - het is een Projectorkanaal. En áls ik dan transformeer, wat altijd in de sfeer van een mutatie zichtbaar wordt, als een plotselinge revelatie (ook al was het al langer onder de oppervlakte aan het transformeren), zal er toch voldoende continuïteit in bewaard blijven, om anderen er ook in mee te nemen en te bekrachtigen. Dan kan ik plotseling met hernieuwde ruimte voor mijn eigen belangen ook weer andere mensen steunen. Vraag me mijn steun ná een mutatie, niet vlak ervoor, want dan zal ik zo vastzitten in mijn eigen beperkingen en melancholie, dat ik geen energie overheb voor de 'stam'. Zoals nu dus. Ik kan het totaal niet opbrengen om sociaal contact te onderhouden. Hoe langer ik mijn levensweg ga, hoe meer ik op mezelf gericht ben. Dat is mijn design, namelijk. En daar gaat die poort 50 weer, die volkomen in de stress schiet als ik dit schrijf (ik heb 'm ook bewust, maan in 50.2, dus ik weet wel half-en-half dat ik hier last van heb, maar ik heb er nóg meer last van dan ik denk en dat verklaart de angst in mijn lichaam.)

Maar het is een kwestie van voor mezelf zorgen, voor ik voor anderen kan zorgen. Ook al heb ik poort 27 niet, en zie ik het niet als 'zorgen' voor mezelf, maar eerder als egocentrisme - het principe is hetzelfde. 

Ik zit vast in fysieke melancholie. Mijn sacrale centrum is verdrietig, heeft pijn. Ik heb totaal geen ruimte voor iets anders dan mezelf, alsof ik een gewond dier in mijn onderbuik aan het koesteren ben. Er is niets aan de hand, er is niets gebeurd, ik ben gewoon zo wakker geworden. Ik moet mezelf eraan herinneren om muziek op te zetten, want als ik dat niet doe, ga ik mijn heil zoeken in manieren om iets aan deze toestand te veranderen, door naar stimulatie te zoeken (56, 58), onnodige risico's te nemen (3x 38) of mezelf vol te proppen met voedsel (39, met die 55 in transit). Dan ga ik met de weinige brandstof in mijn wortelcentrum beweging proberen te forceren, maar die andere poorten in het wortelcentrum gebruiken zal zijn alsof ik diesel in een benzinetank heb gegooid - het zal helemaal misgaan en ik zal erdoor degenereren, ziek en moe worden. Dus dat doe ik lekker niet, en ik ontspan me en geniet van de melancholie. Ik zwélg erin. Zelfs de stralende zon wordt een mineur in mijn symfonie van melancholie. 

Nou, dit was vast totaal niet boeiend voor iemand anders. Maar dat is mijn punt juist. Ik zit volledig gevangen in mijn eigenbelang. En ik vind het prima. Want poort 60, van waaruit het kanaal van Mutatie voortkomt, is tenslotte ook de poort van Acceptatie. Ik accepteer mezelf. Ik accepteer deze melancholie. Ik breng hem tot uitdrukking en er klinkt zelfmedelijden en slachtofferschap in door, want Slachtofferschap is de keynote van poort 3.5, de andere kant van dit kanaal. Ik ben er hulpeloos aan overgeleverd. En ik geniet ervan. Het is een heel goede film, dit leven van mij. En dat kon ik een jaar geleden nog niet zeggen, hoewel ik toen precies dezelfde blogs schreef!

Edit: Voor de volledigheid de transits van nu, met de frictie (6) en de crisis (36) waardoor ik deze blog schreef en de immer tegenwoordige versterking van mijn transformaties, en het doorbreken van mijn barrières  de 18 die mijn 58 verleidde om me te laten meeslepen om iets te verbeteren dat niet verbeterd hoefde te worden... Trial en error in mijn groeiproces door de 42, de 27 die daadwerkelijk was gedefinieerd (was ik vergeten) vandaar dat ik die neiging om voor anderen te zorgen aan me voelde trekken... Etcetera etcetera! En natuurlijk die lieve 63 en 11 die me ertoe aanzetten om hier überhaupt een blog over te schrijven :) 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen