dinsdag 28 maart 2017

Sociaal contact en enneagram

Al vanaf het begin van dit jaar was mijn thema 'sociaal contact'. Met thema bedoel ik dat ik het overal tegenkwam. Ik voerde een innerlijke (en helaas ook even uiterlijke) strijd over mijn gebrek aan socialiseringsbehoeften, terwijl ik ook vreesde mezelf te isoleren.

Ik kwam terecht in innerlijke strijd met het niet-zelf van het open emotiecentrum door te pleasen, om de ander maar niet te kwetsen. Ik kwam erachter dat ik vroeger een extraverte persona heb opgebouwd, en dat ik nu ik mijn levensmissie uitleef, mijn introverte, egocentrische ware zelf in zoverre naar voren laat komen, dat het niet anders kon dat die in strijd raakte met de extraverte persona. Ik zag dit voor me als een soort klein monster dat gehecht was aan mijn zonnevlecht, mijn keel en mijn hele hoofd, die me overal heen wilde slepen om aan andermans behoeften te voldoen, om te pleasen, andermans vragen te beantwoorden, te praten, te uiten, te socialiseren. Gekkenhuis. Ik transformeerde dit beeld in een meditatie (Leading op mezelf) en realiseerde me: dit is niet echt. Alleen mijn ware zelf is echt. Het monstertje loste op. En mijn open centra werden rustig en kalm.

Hierbij gebruik ik de termen 'extravert' en 'introvert' als generalisaties, en ik ben me ervan bewust dat het ook dingen uitsluit en vastzet, dus voor de duidelijkheid: ik beschouw mezelf niet als honderd procent introvert, voor altijd introvert, etcetera. Het formuleert nu even wat ik heb ervaren, ik heb immers een open keel/ajna/hoofd, dus het zijn maar woorden.

Ook deed ik een Leading in een gastenles, waarbij het thema van een sociaal vlindertje naar voren kwam. Dat vlindertje is zo enorm gevoelig en kwetsbaar, dat het veel rust en stilte nodig heeft - dat gold dus zowel voor de gast als voor mijzelf, want dat is altijd het geval in een sessie. Alleen vertel ik de Leadee natuurlijk niet dat het ook voor mij geldt, want in een sessie ga ik het niet over mezelf hebben. Daar heb ik deze blog voor! (Oh, daar ging de vierde muur!)  

Die rust en stilte en introversie kregen veel liefde en aandacht en de drang om 'naar buiten te kijken' nam af. Ik verzoende me met mezelf. Er ontstond rust omtrent mijn sociale contact. Dit voltooide trial en error-proces gaf ruimte aan het vermoeden dat ik misschien toch een enneagramtype 2 ben: de helper. Zonder te weten wat het inhield, overigens. Ik ben het enneagram wel vaker tegengekomen, maar het vond nog niet zijn plekje. Ik dacht eerst dat ik een 4 was, toen dat ik een 1 was, toen dat ik een 6 was... maar het wrong nog en ik dacht: deze hokjes passen mij niet, enneagram is gewoon niet voor mij. En nu kreeg ik het sterke gevoel om die 2 toch maar eens op te zoeken. Bedankt, intuïtie!

Als je iets afweet van enneagram begrijp je wel hoezeer mijn worsteling met sociaal contact past bij Type 2. Ik heb vaker gehoord dat Tweeën eerst niet van zichzelf denken dat ze een helper zijn. Ze gedragen zich dienstbaar aan anderen om liefde te krijgen, en onderdrukken hun behoeften omdat ze heel bang zijn om egocentrisch te zijn, want het is een onbewust aangeleerd mechanisme om goedkeuring en geruststelling te krijgen - ik was zó gestresst dat ik niet een goede vriendin was, dat ik niet eens van mezelf mocht vínden dat ik een 'helper' was! Wat een arrogantie, dacht ik!

"Ze groeien door alleen te zijn. Als ze weten wat ze werkelijk waard zijn en inzien hoe hun dienstbaarheid hun gevoel van eigenwaarde en ego juist opblaast, zijn ze vrij om te kiezen hoe ze willen reageren." (Meer lezen? Hier de bron)

Dat is precies wat er nu aan het gebeuren is! Ik koos voor mezelf, ik koos ervoor om alleen te zijn en me terug te trekken in mijn creatieve bubbel, en mijn 2-persona schoot helemaal in de stress. Dát hadden we nog nooit gedaan! Mijn ego kromp ineen toen ik niet meer dienstbaar was aan anderen en ik kon mijn gedrag niet rijmen wat ik dacht dat een 'goed persoon' deed. Ik vreesde iedereen te gaan verliezen. En nu ik me hier bewust van ben, kan ik ook daadwerkelijk kiezen hoe ik reageer. Het is zo duidelijk terug te leiden tot mijn jeugd. Het komt voort vanuit de angst om niet geliefd te worden, om afgewezen te worden, om alleen achter te blijven. 

Het past ook precies bij mijn Human Design. Mijn aarde: door een aanmatigende en arrogante houding andere mensen van me vervreemden, mezelf isoleren. Tegelijkertijd slachtofferschap, de ordenende kracht van anderen boven die van mezelf stellen. De les die ik hier op aarde kom leren is onafhankelijkheid, ook één van de lessen van Enneagramtype 2, en dat mijn zelf-bekrachtigende acties om verwarring te boven te komen anderen van me kunnen vervreemden. Dat is juist iets goeds. Ik mag mijn eigen weg kiezen. En onbewust kan ik dan toch mensen helpen en bekrachtigen. 

Mijn werkelijke essentie, mijn zonnekracht is: poort 60.3 'verlicht eigenbelang', in elke situatie voor mezelf kunnen zorgen, vanuit mijn sterke principes en waarden. Als ik mijn zonnekracht niet kan uiten, schiet ik uit naar mijn manen, die mijn emotionele veiligheid waarborgen. Directheid (29.4) en vastberadenheid bij oppositie (50.2). Ik werd een beetje agressief. Wat ik dan weer heel erg van mezelf vond, want dat 'mag' beslist niet! 

Ook is een les van Enneagramtype 2 nederigheid - dat is een HD-poort die ik heb, poort 5.6, waarmee ik bescheiden leer te buigen naar mijn eigen ritmes. Hoe meer ik me overgeef aan de flow van het leven, hoe tevredener ik word. Dan kan ik hulp bieden op de momenten dat het gepast is. 

De 2 gaat door een crisis als die zich besluit van anderen los te maken, en probeert zichzelf dan nog wanhopig als een goed persoon te blijven zien. Dat is waar ik dus al sinds januari in zit. Hallelujah. Onderdeel van die crisis was ook dat het zelfzuchtig zou zijn om hierover te schrijven. Er gaat dan een stem vanbinnen spreken die me ervan af probeert te houden om te bloggen, terwijl mijn gidsen juist zeggen: 'je doet het nog niet genoeg!' 

Deze mutatie was zich sinds januari al aan het opbouwen. Het schenkt me veel opluchting en helderheid. Het bewustzijn van dit patroon alleen al is zó sterk dat mijn hele helingsmechanisme op volle kracht aan het werk is om dit te verwerken, en omdat ik al zoveel innerlijk werk heb gedaan, gaat dat best snel. 

Het komt er allemaal op neer dat ik alleen ga durven te staan. Dat vindt mijn 1e chakra best eng. Want wat als ik dan alleen sta? Ja duh, dat is juist de bedoeling! 

donderdag 23 maart 2017

Introversie en het geweld van de lente

Hèhè, daar was de mutatie weer, pfieuw! Blijkbaar blijven die gewoon doorgaan, ook al zie ik ze niet aankomen. Weet ik dat ook weer. Tot ik het niet meer weet, hè. MUTATIEHUMOR HAHAHA!! (Kanaal 3-60)

Ik beschreef de afgelopen tijd mijn worsteling met sociale contacten. Mijn besluit om volledig voor mijn schrijfdroom te gaan leven had onverwachte consequenties. Ik werd er van de weeromstuit heel introvert van. Introversie is naar binnen gekeerd zijn, alleen willen zijn om je op te laden, niemand nodig hebben om je vervuld te voelen, en je niet op je gemak voelen bij het naar buiten treden. Dat is althans hoe ik het ervoer. Ik vond mijn vervulling in mijn creatieve proces. Ik had niemand meer nodig. Ik ontdekte de wereld in mezelf. De eerste maand ging het nog wel - dat was in januari. Ik cancelde mijn verjaardagsfeestje, wist dat neutraal te communiceren en trok me terug in mijn schrijfbubbel. Ik dacht: dit hoort gewoon bij het winterseizoen. Dat speelt zich tenslotte binnenshuis af, men keert zich naar binnen, etcetera. In februari zette het door. Er gebeurde iets waardoor ik weer naar buiten werd geroepen en de wereld weer naar binnen kwam, ik verwerkte het, en daarna trok ik me snel weer terug in mijn schrijfbubbel. In maart begonnen de dagen echt weer te lengen. Het licht was zo fel, de belofte van lente en uitbotten was zo groot, en ik zat er als een open zenuw bij - over-exposed, rauw, schrikachtig. Ik was nog helemaal niet klaar voor de lente! Ik wilde een eindeloze winter! Ik wilde alleen maar doorgaan met die introverte schrijfbubbel en voor eeuwig de gordijnen sluiten voor dat felle solaire oog, die genadeloze extraverte spotlight van de naderende equinox!

Dit was geen fase meer, nee, dit leek een permanente verandering. Zo halverwege begon ik 'm te knijpen. Ik vreesde dat dit betekende dat ik al mijn vriendschappen zou moeten verbreken om nog trouw aan mezelf te blijven. Was ik veranderd in een soort schrijverskluizenaar? Ik vreesde mensen te zullen kwetsen en van me te vervreemden. Ik begon een milde sociale anxiety te ontwikkelen. Elk berichtje op Facebook voelde als een schok, iets waar ik helemaal niet voor toegerust was, en er ging geen dag voorbij dat ik niet aan mijn vrienden dacht - hadden ze me niet nodig? Was dat niet arrogant om te denken? Hoe moest ik me gedragen? Wat moest ik zeggen? Wat als ik eenzaam en alleen zou achterblijven? Moest ik uitreiken? Hoe stond het ervoor? Hoe ging het met ze? Vonden ze me een slecht persoon?

Maar of ze dat nu wel of niet vonden, ik vond mezelf al slecht genoeg. Wat was het kneitermoeilijk om voor mezelf te kiezen. Om eigenbelang (60.3) tot een kunst te verheffen. Om mijn gevoel te blijven volgen door diep in die introversie te duiken, temidden van de chaotische golfslag van een emotioneel appèl en een vraag die wellicht helemaal niet gesteld was.

Ik ging compenseren. Door de emotionele intensiteit van het overlijden van mijn opa verloor ik het contact met mijn innerlijke kompas even. Even maar. En ik wist mezelf direct te verstrikken in een moeizame uitwisseling met een vriendin waarin ik blijkbaar gemengde boodschappen gaf: geen contact, wel contact, geen contact, wel contact. Eén van de dingen die de ander lastig vond was dat ik wel gewoon actief bleef op social media. Ik probeerde uit te leggen dat dit voor mij onpersoonlijk delen is - het collectieve circuit - en een manier van ontspannen, en dat iets delen of liken voor mij niet per se een uiting is van persoonlijk sociaal contact. Dit bleef zuiver voelen voor mij, en hoe moreel verantwoord dat wel of niet moge zijn, daar mag iemand anders over oordelen, ik volgde gewoon mijn gevoel. Toch reikte ik persoonlijk uit. Dit kwam voort uit mijn angst om de ander te kwetsen als ik niks van me zou laten horen. Patroon haakte in op patroon: conflict was geboren. Ik kwetste door te proberen iets te 'fixen', uit schuldgevoel. Mijn angst om een slecht persoon was realiteit geworden: het bewijs stond recht voor mijn neus. Wat nu?

We komen in de tegenwoordige tijd. Vandaag, om precies te zijn. Want vandaag kwam mijn mutatie. Door een bijzondere ontmoeting waar ik wél een volmondig 'ja' op voelde - ik had immers geen enkele deur dichtgedaan in mijn kluizenaarschap, integendeel, dat was juist het probleem - besefte ik weer hoe sociaal contact ook kan zijn. Een waardevolle toevoeging, in plaats van een vervanging van innerlijke leegte. Die innerlijke leegte, die eenzaamheid die ik mijn hele leven al voelde zeuren, had ik immers opgevuld door mijn schrijfdroom te gaan leven. En dus verdween de behoefte aan veel sociaal contact, en kwam mijn authentieke introverte aard volledig naar voren. Ik had de vervulling immers al in mezelf gevonden, in mijn creatieve proces, in mijn innerlijke leefwereld. Wat was nog de rol van de anderen? Nadat ik daar 2,5 maand mee had lopen worstelen, kwam ik erachter dat dit met mij mee verandert. Dit is makkelijker met nieuwe contacten, met mensen die ik niet vaak zie - daar voelde ik dan ook voortdurend nog mijn energie naar uitgaan. Zij waren immers niet anders van mij gewend. Ze kenden mij nog niet, of niet goed. Ik kon opnieuw met hen beginnen, direct vanuit mijn nieuwe energie van onafhankelijkheid. (56.3) Maar mijn oude vrienden - zo redeneerde een niet helemaal betrouwbaar stemmetje in mij - die waren van mij gewend dat ik op een bepaalde manier contact onderhield. Temidden van de verwarring van mijn post-mutatie-fase, het moeilijke begin, kon ik niet anders dan mijn best doen met mijn vrienden, en falen, en slachtoffer zijn, en slachtoffers maken, door wél of juist níet iets van me te laten horen. (3.5)

En dus transformeerde dat contact met mij mee, op een niet geheel pijnloze manier. Eén moment van 'zwakte', van afwijking van mijn koers door please-gedrag te vertonen, en ik kwam terecht in de schaduwkant van mijn 3/5-profiel: de zondebok, het zwarte schaap, de paranoia om niet aan de verwachting te kunnen voldoen, niet een goede vriendin te zijn. Ik voelde me niet alleen een slachtoffer, ik werd een slachtoffer. En het mes van poort 3.5 snijdt aan twee kanten: ik maakte ook de ander tot slachtoffer. De fysieke realiteit spiegelde mijn gevoel een slecht persoon te zijn dus met een naadloze accuratie. Heerlijk toch, die Wet van Aantrekking!

Gisteren in mijn meditatie zag ik een beeld voor me van een uitbottende bloemknop. En dat uitbotten, dat doet pijn. Een kuiken breekt niet zonder worsteling uit zijn eierschaal. Ik was nog niet klaar voor de lente, voor het begin van het seizoen van extraversie, en dus sleepte de lente mij aan de haren naar buiten, het licht in. Want lente werd het toch. Ik heb de zon niet kunnen tegenhouden, helaas. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Met gordijnen. Met laat opblijven. Met in de schaduw duiken en mijn verhaal ermee voeden.

Het was pijnlijk, dat absoluut. Het was niet fijn om, elk moment dat ik de schrijverspen éven neerlegde, bestookt te worden door al dan niet moreel verantwoorde schuldgevoelens over het wel en wee en het wel en niet van mijn sociale contacten. Dat zoog heel zwaar. Dat is het donkere stuk van de lente. Het opdreggen van oud vuil dat zich in de winter heeft lopen ophopen.

En anderzijds, de lente heeft mij een hernieuwd besef opgeleverd van sociaal contact. Het heeft mij met trial en error laten zien hoe sociaal contact óók kan zijn, en wat de nieuwe rol is van sociaal contact in mijn leven. Dat is tenslotte wat een mutatie is: iets nieuws. Wat die rol dan is? Een rol van aanvulling in het leven van mijn droom, een rol van met de flow meegaan. Niet eigenhandig proberen te besluiten of ik deuren moet sluiten of openen vanuit een nare wederzijdse afhankelijkheid, maar gewoon de sensor aanzetten en die deuren vanzelf open en dicht laten gaan zodra er iemand voor staat - of niet. (Die sensor is dus mijn sacrale centrum). En ja, daar hoort ook conflict bij. Niet vanuit een niet-zelf motivatie van schuldgevoel waar ik mezelf helemaal in verstrik, maar de confrontatie die hoort bij het heel selectief zijn in wie ik wel en niet toelaat in mijn leefsfeer. Puur vanuit mijn waarheid, mijn subjectieve gevoel. Zonder moreel oordeel. Als ze mijn vrienden willen zijn, dan blijven ze wel, ook al laat ik tijdenlang niets van me horen, voel ik geen respons op een berichtje of uitnodiging en kan ik dat niet eens zéggen. Ik kan ook door de minder fijne kanten van mijn vrienden heen kijken en ze nog steeds mogen. En als ik op ze afknap, dan zie ik dat dan wel weer. En als ze op mij afknappen, dan zie ik dat dan wel weer.

Godzijdank is die anxiety voorbij. Ik sta weer sterk in mijn 'weten', in mijn individuele levensweg. Tot ik dat niet meer sta. Dit begin voelt minder moeilijk dan het begin van het leven van mijn schrijfdroom. Ik ben benieuwd hoe de sociale contacten in mijn leven zich nú gaan ordenen, en wat ik allemaal nog moet uitspreken om mijn vriendschappen te redden, en of dit me misschien heel erg mee gaat vallen. Nou, ik hoop dat ze mee hebben gelezen, en tegelijk hoop ik dat ze niet mee hebben gelezen, en eigenlijk hoop ik dat het niet uitmaakt, en dat was dan dat.

Tot het volgende moreel beladen dilemma! A.k.a.: de verslaglegging van mijn deconditioneringsproces. C.q.: mijn leven. 

zondag 19 maart 2017

Wat de potentie van de vorige blog bracht: voortschrijdend inzicht

Ik beschreef in mijn vorige blog mijn onderzoek van 'overgave'. Ik ontdekte na het schrijven dat mijn 'haakje', mijn blokkade, was dat ik van mezelf niet mocht nadenken, alsof dit lijnrecht op het overgeven zou staan. Dat was het schaduwwerk dat de blog me opleverde. En de waarde inzien van nadenken was wat mijn schaduwwerk mij opleverde. Zo is hij weer rond. We kunnen ons hoofd niet uitzetten, dus wat is de rol van het denken?

Nadat ik mijn blog had gepubliceerd, las ik elders - het voelt niet authentiek/respectvol om uit te leggen waar of om mijn persoonlijke gevoelens hierover te omschrijven - hoe we niet van onze gedachten kunnen verwachten dat die ons ergens doorheen slepen. Het gaat om de 'spirit' achter de gedachten. Als we die voelen, toelaten, zullen onze gedachten daarmee aflijnen. Hm, ik heb het gevoel dat ik het niet helemaal volledig of 'waar' heb uitgelegd, misschien omdat ik de energie erachter niet zo diepgaand heb gevoeld als de schrijver van de tekst:

"Our spirit to overcome whatever is thrown at us is rooted in a deep sense of happiness. Our positive mindset is made up of thoughts created by this deep sense of being.
We cannot expect our thoughts to pull us through the hardest moments, especially not at night.
We need to be aware that our spirit is part of a bigger consciousness flowing through us. 
Only then can we remain calm and undergo the challenges."

Prachtig, toch! 

Door me in mijn blog open te stellen voor mijn niet-weten, het onderzoeken van de vragen zonder me te hechten aan de antwoorden, kwamen bovenstaande inzichten diep binnen, gaven me weer een 'weten', en vertrouwen... 

En mijn inzicht dat de staat van overgave niet direct samengaat met het ervaren van vertrouwen, blijft. Ook de momenten dat je niet kunt vertrouwen, ook al geef je je over, doen ertoe. Alles doet ertoe. Elk zandkorreltje in de zandloper is onderdeel van de tijd, doet momenten voorbij gaan, stapelt zich op tot een volledig geleefd leven. 

Het komt allemaal uit op deze paradox: je eraan overgeven dat je je niet kunt overgeven. Dat creëert alweer de potentie voor overgave, voor wonderen. 

Waarom 'overgave' niet een besluit kan zijn

Een spirituele blog met weinig Human Design-jargon ;) 

Staat van mijn leven: ik weet het even niet. Ik heb mezelf het doel gesteld om te ontspannen in het niet-weten. En overgave is wederom mijn grootste thema. Ik merk wel een verbetering ten opzichte van de vorige keer dat ik me zo zwaarmoedig voelde. Ik weet even niet waar mijn leven naartoe gaat, wat mijn richting zal zijn. Ik heb geen respons op Jong Bewust of kansen om promotie te doen voor mijn Readingpraktijk, hoewel ik wel open sta voor het geven van Readings. Dat vraagt overgave en vertrouwen. Net zoals het schrijven van mijn boek en mijn hele levensstijl hierop inrichten (lees: de consequentie om mijn sociale leven op een laag pitje te zetten) om vertrouwen vraagt. En ik kan me daar dus al meer in ontspannen. Misschien is het allerbelangrijkste dat ik in mijn hele leven kan leren wel om me te ontspannen in het niet-weten. Complete overgave aan het leven. Dat lijkt me heerlijk. Maar is het ook mogelijk? Het leven heeft inmiddels aan me bewezen dat het me zal overladen met magische gebeurtenissen en gevoelens als ik me overgeef, dus ik heb genoeg stimulans. Toch vraag ik me af: kan je je wel volledig ontspannen in het niet-weten? Is dat geen paradox?

Ik leer in mijn opleiding om alle haakjes van hechting, alle conditioneringen, verwachtingen, plaatjes en blokkades, los te laten. Ik schrijf dus een boek, en ik heb haakjes, diep van binnen, die zeurend aan me trekken met de twijfel of het wel goed genoeg zal zijn om uit te geven. Zo lang ik die haakjes heb, zal ik het niet kunnen publiceren. Het is hetzelfde verhaal met zoeken naar liefde. "Als je niet eerst van jezelf houdt, zal een ander ook niet van je kunnen houden" - dat adagium. Ik heb inmiddels al een aantal jaren een stabiele relatie, en voorgenoemde adagium klopt voor mijn gevoel toch niet helemaal. Als ik met die ervaringswijsheid kan kijken naar de situatie met mijn boek, wat kan ik dan doen aan schaduwwerk om mijn "haakjes" van zelftwijfel los te maken? Bedankt, poort 63, voor deze nuttige vragen. 

In mijn ervaring hoeft je zelfliefde niet 100% te zijn, want als jouw worsteling met zelfliefde alle kansen op een relatie de nek zou omdraaien, zegt dit dat je nooit iemand zal vinden. En als ik naar de wereld kijk, naar de relaties die ik ken, zie ik absoluut geen totale zelfliefde, ook al is er wel een relatie. Wat wél nodig was om een stabiele relatie in mijn leven te manifesteren, was het onderliggende loslaten van de vraag of het wel ooit zou gaan gebeuren. Het verlichte "laat maar, ik heb het niet meer zo nodig". Niet dat ik mijn verlangen volledig losliet. Maar er ontstond meer ruimte om mijn behoefte heen, zodat het universum die kon nemen om hem te vervullen. Dit zijn zaken waar je niet zoveel controle over hebt. Hoe kun je in hemelsnaam besluiten om iets strategisch los te laten, zodat het zich kan manifesteren? Dat heeft al een energie van controle in zich!

Het enige wat je kan doen, is je richten op datgene wat er al in je leven aanwezig is, waar je hart naar uitgaat, en daar volledig voor te kiezen. Zonder daarbij de verlangens van wat je ook nog wilt, te ontkennen. En op een dag merk je ineens dat je niet zo heftig meer gehecht bent aan je verlangen, zoals voorheen. Het merkwaardige gevoel dat dán ontstaat heet 'potentie'. Het is een dubbel gevoel. Het verlangen is er nog wel, maar tegelijk is er het zachte "laat maar", dat wellicht zelfs voelt als een destructieve energie, alsof je er niet meer om geeft. Als je dát voelt, is dat het teken dat je dichtbij de realisatie van je verlangen bent. Nogmaals: dit is niet iets wat je kunt controleren. Veel internetspiritualiteit (een inconsistent, eclectisch geheel van listicles (10 manieren om...), youtube-comments, en ervaringen die mensen op social media hebben gezet) laat je geloven van wel. Alsof je al je wensen kunt realiseren als je die 10 dingen maar doet. Maar ware manifestatie draait niet om controle, maar om overgave. En overgave kun je niet controleren. Wat je wél kunt controleren, is waar je je aandacht op richt.

Als ik mijn aandacht richt op wat er NU in mijn leven aanwezig is, en mijn gevoel volg in het doen van de dingen die wél binnen mijn bereik liggen, de dingen waar ik wél controle over heb, maak ik al ruimte vrij. Ik realiseer me net dat je het kunt zien als een percentage. Als het percentage van 'potentie' hoog is, is het percentage van 'zekerheid' laag. Hoeveel procent van mijn energie is vrijgemaakt voor de potentie van nieuwe creatie? Hoeveel van mijn levensenergie hangt 'in de lucht', om desgewenst elke vorm aan te kunnen nemen? Misschien voelt ik me ongemakkelijk als dit percentage heel hoog is. Alsof ik geen controle hebt over mijn leven, en alle zekerheid een illusie bleek te zijn. Maar in feite heb ik dan de deur opengezet naar de realisatie van mijn verlangens. Waarschijnlijk zal het altijd een beetje onverwacht, ongemakkelijk en merkwaardig blijven voelen. Alsof ik om me heen kijk naar herkenningspunten, maar het landschap plotseling veranderd is. Verdwaald. En dat is oké. Want zodra ik er volledig zeker van ben dat ik op de goede weg zit, is het percentage van potentie alweer afgenomen, omdat iets al vorm heeft aangenomen. Dat gevoel van grip, van zekerheid, betekent dat het percentage van potentie vrij laag is.

Het hele idee is juist dat 'potentie' voelt als iets ongrijpbaars. En wellicht is het daardoor ook een contradictio in terminus om zekerheid te ervaren op het moment dat ik die potentie voel. Daarom is het niet realistisch om van mezelf te verwachten dat 'overgave' betekent dat ik in een staat van volledige grip op het leven verkeer. Ik kan hópen dat ik mijn weg weer vind, maar echt wéten dat ik mijn weg vind? Dat niet. Misschien ben ik nu een beetje duizelingwekkend aan het goochelen met woorden, maar: wat betekent vertrouwen eigenlijk, in deze context? Potentie is ook de potentie dat ik mijn weg niet vind. Het kan immers alle kanten op.

Verdwaald zijn is het tegenovergesteld van vertrouwen hebben. Kun je verdwaald zijn en ondertussen het vertrouwen hebben dat je je weg wel zal vinden? Dan héb je je weg al gevonden! Vanbinnen, tenminste, waar het telt, en in je uiterlijke realiteit zal dan al snel een match komen.

Met andere woorden: kán ik me wel ontspannen in het niet-weten? Niet-weten, overgave, potentie... Dat zijn geen dingen waarin ik grip en zekerheid kan voelen. Dat is juist het punt. Maar ontspanning draait om stress. Ik kan me gestresst voelen door het niet-weten, maar misschien hoeft dat niet per se. Hoe stressvol 'overgave' wel of niet kan zijn, kan alleen de tijd me leren. Ik merk in ieder geval dat het een stuk minder stressvol is om in dit 'voorgeborchte' te zijn dan de vorige keer. Dat is hoopvol. En als ik hoop voel, is dat het teken dat ik op de goede weg zit. Die zekerheid geeft Human Design me: hoop is mijn motivatie. Wie weet is het zelfs wel mogelijk om de zekerheid van Human Design steeds meer los te laten! ;) Laat ik me dus maar overgeven aan het overgeven. Als ik dat besluit tenminste kan maken zonder er meteen weer de controle mee te grijpen. Hersengymnastiek: op het moment dat ik nadenk over overgave, ben ik al niet meer in overgave. Op het moment dat ik er niet over nadenk en gewoon mijn ding doe (alles doet ertoe) ben ik in overgave. Zo simpel is het. Me overgeven aan mijn gedachten, dat is misschien wel de volgende stapsteen op mijn weg, de volgende transformatie. Nadenken mág. Hm... en misschien heb ik dan toch weer het onderwerp voor mijn volgende Jong Bewust-blog te pakken: de spirituele mythe dat 'denken' verkeerd is. Zo zie je maar weer: had ik me er net bij neergelegd dat Jong Bewust voor de zoveelste keer op een laag pitje stond, komt er alweer een frisse wind die het vlammetje doet oplaaien. Ach, het leven...

donderdag 16 maart 2017

Lessen vanuit de Rave I Tjing

Een dikke vette Human Design-blog. 

Hoe langer ik met Human Design bezig ben, hoe meer ik met mezelf bezig ben. Ik ga steeds meer navelstaren, geïsoleerd van de rest van de wereld. Het is tijd om mijn conditioneringen los te laten over wat andere mensen hiervan denken, de verwarring of dit 'goed' of 'fout' is, het oordeel van de maatschappij dat je niet in een 'bubbel' moet zitten maar moet participeren, wat het betekent dat ik deze behoefte voel, de vraag hoe lang ik dit ga voelen (het duurt namelijk al een paar maanden), en of ik hier spijt van ga krijgen. Ik koppel me voor mijn gevoel energetisch los van mijn sociale contacten. Van de buitenwereld. Van de promotie die ik had lopen. En dat is eng. Wat als ze niks meer met mij te maken willen hebben? Wat als alle volgers afhaken? Wat als ik de slechtste marketer ben die er ooit is geweest? Wat als ik mezelf ongelooflijk in mijn vingers snijd en zo keer op keer opnieuw moet beginnen met mijzelf zichtbaar maken? Wat als ik mezelf niet alles kan geven dat ik nodig heb in mijn bubbel, en toch anderen nodig heb? Wat als ik straks op mijn knieën moet voor de mensen aan wie ik niets heb laten horen, omdat ik zó eenzaam word dat ik niet anders meer kan?

Het voelt wel wat raar, om ondertussen te blijven bloggen. Dat is wat mijn gevoel zegt: bloggen over mijn ervaringen, dit proces delen. Zo begrijp ik wat ik meemaak. Door te schrijven, het in het collectief te brengen, een paar andere perspectieven erop te krijgen, en het een aantal keren terug te lezen, om de patronen in mijn leven te doorzien. Zonder te delen begrijp ik niet wat mij overkomt, en ik voel de druk om dit te begrijpen. En dus deel ik mijn visie hierover. (5-15, 7, 4, 56)

Er zitten veel lessen in mijn design verscholen. Toen ik ze net begon te leren kennen, streken ze me allemaal tegen de haren in. Inmiddels heb ik al wat trial en error achter de rug, en begin ik in de cryptische sleutelwoorden van de Rave I Tjing Lines te landen. Vooral mijn zesde lijnen onthullen zich de laatste tijd.

Nog een keer mijn chart
Zo begrijp ik beter hoe mijn geest werkt, hoe ik denk, wat mijn denk-valkuil is en hoe ik daarmee om kan gaan. (4.6 in open ajna, volledig open hoofd-centrum) Ik begrijp dat ik behoefte heb aan antwoorden, en ik ben ervan doordrongen dat ik ze ook weer los kan laten. Het is een spel, een speels, jeugdig, dwaas spel, dit 'begrijpen'. Want ik vind algauw wel weer een ander antwoord, dat nóg beter past. Ik zie er de humor van in: ha, dacht ik even slim te zijn! Mijn antwoorden stapelen zich op in een enorm verhaal. Ik begrijp wat de voordelen zijn van deze overdaad aan formuleringen. Ik heb begrepen wat 'mentaal onderscheidingsvermogen' is, en dat er ook dingen zijn die niet van belang zijn om over na te denken. Ik heb inmiddels een béétje grip op mijn geest, zodat ik kan aanvoelen wanneer mijn begrip nog niet volledig is, en mezelf kan remmen, voor ik het deel. Want als ik iets deel voor ik het volledig begrijp, dan krijg ik daar spijt van. Het is verstorend, het zaait verwarring. Toch is ook dat niet erg. Ik hoef niet alles volledig goed te doen of een superieure intelligentie te hebben, en te zoeken naar de perfecte formulering, die me zekerheid geeft of die 'alles dekt'. Alles is valide, zowel het willen zoeken naar het antwoord, als het verkeerde antwoord vinden, als het goede antwoord vinden, als dat allemaal weer loslaten en opnieuw op zoek gaan. Ik hoef niemand ervan te overtuigen dat ik het altijd allemaal weet. Als ze mijn formules geloven, of als ze de gaten in mijn redeneringen zien, is dat niet mijn probleem. Ik mag 'ik weet het niet' zeggen. Soms slaag ik daar zelfs in tijdens een gesprek! Wauw. Wat een overwinning, wat een wijsheid. Als je me 'ik weet het niet' hoort zeggen, heb je vaak mijn meest ware zelf te pakken! Mijn antwoorden zijn niet zozeer voor mijzelf van belang, ze drukken niet mijn authentieke, diepste waarheid uit, en kunnen dienen als inspiratie voor anderen, omdat mijn ajna & hoofd open zijn.

Het is belangrijk voor mij om sterk in mezelf te staan en niets van buitenaf nodig te hebben. (De les van poort 56.3: determined self-sufficiency). Want anders gaat mijn behoefte aan aandacht zich ongelooflijk wreken. Ik heb in mijn design verweven zitten dat ik op mezelf moet kunnen staan, in mijn eigen waarden, in mijn eigen ijdelheid en isolatie, ongelooflijk verliefd op mezelf. Ik word moe van teveel sociaal contact, van openheid en delen. Ik voel me al snel over-exposed. En dus is mijn 'bubbel' van stilte en het terugtrekken in mijn kamer, mijn grot, cruciaal. Het is cruciaal wie ik daarin mee laat kijken, en wie niet. Ook al staat deze blog op internet, hij is nog steeds vrij anoniem en verstopt - niet veel mensen lezen hem. Ik deel de link ernaar met alleen mijn facebookvrienden, heb een afgeschermd facebook-profiel en de enkeling die via de website van Jong Bewust doorklikt  - of een verdwaalde googler - kan soms deze excessieve gedachtestroom onderscheppen en raakt al snel weer ondergesneeuwd. Elke post krijgt gemiddeld 30 tot 40 lezers, waarvan natuurlijk nog een deel 'bots' zijn. Ik vind dat al best veel. Het idee dat mensen dingen van me weten die ik hier beschrijf, en de regelmatig terugkerende ervaring dat ik iets vertel aan iemand en in hun reactie kan zien dat ze het eigenlijk al wisten terwijl ze doen alsof ze het nog niet wisten, maakt me altijd een beetje ongemakkelijk. Hoeveel van wat ik schreef was een geheim dat ik beter had kunnen bewaren? Tricky, poort 13 met een niet-gedefinieerd keelcentrum! Continu die verleiding om té open te zijn!

Maar de behoefte om te delen is authentiek. Dat is het effect van mijn collectieve kanaal. Dat is het circuit dat ons mensen drijft om van alles te delen op social media. Het is niet persoonlijk. Het moet er gewoon uit. De biologische drijfveer om te delen zit in onze aard. Het moet namelijk in het collectief komen, om dat te verbeteren en verfijnen en het verleden te begrijpen. Zo dragen we bij aan de voortgang van de mensheid. Mijn vriend heeft geen collectieve kanalen, en heeft dus ook geen social media; hij heeft die behoefte gewoon niet. Ik wel. En dus is dit wat er gebeurt: ik schrijf een blog waarin ik deel hoe anti-sociaal ik ben - dat gaat me vast heel veel vrienden opleveren! ;) (dat was mijn provocerende (39), ketterse (10.5) directheid (29.4))

Dat was een grapje waarin ik in één klap een aantal van mijn minder belangrijke poorten kon introduceren, maar eigenlijk vind ik het best belangrijk wat andere mensen van me denken. Ik zal al snel hun perspectief boven het mijne plaatsen. Poort 3.5 en 7.4. Ik accepteer het oordeel van iemand anders gemakkelijk, laat hen mijn werkelijkheid ordenen, als ik zelf in de war ben - ik heb dit nodig om in evenwicht te blijven en mezelf te gronden. Zo kwetsbaar ben ik, tussen de pulsen van 'weten' in. Als ik in een periode van 'niet-weten' zit, en het me volkomen duister is waar mijn leven naartoe gaat, ben ik in de war. En dan heb ik het nodig dat iemand anders alles voor mij ordent, door mij iets terug te geven. Dat is een moeizaam karaktertrekje. Het vraagt van mij dat ik heel selectief ben in wie ik daarin toelaat en wie niet. Ik kan best sterk in mezelf staan tussen de pulsen in, maar heb daar hulp voor nodig. En tegelijk vervreemd ik mensen van me met deze zwaarte en verwarring. Aarde in 56.3 en 3.5. Ik heb iemand nodig die door de projecties van wat er aan de hand zou kúnnen zijn heen kan prikken, die de juiste projectie kan maken temidden van mijn excessieve gedachtespinsels, de waarheid vindt, die alles voor mij op een rijtje zet, die mij teruggeeft wat voor mijzelf nog onbewust is. En dat trek ik ook aan, met mijn aura. Ik ben een 3/5, ik heb dat projectieveld, en als iemand kan accepteren dat ik allerlei rebelse onhebbelijkheden heb, zoals mijn vriend dat doet, en mij kan zien wie ik werkelijk ben, en hij ordent het allemaal voor mij, blijf ik in balans en durf ik me over te geven aan het niet-weten.

Ik kan het ook alleen. Dat is het idee. Dat ik zóveel alleen ga durven te zijn, dat ik steeds minder in deze verwarde slachtofferrol terechtkom waarin iemand anders mij moet vertellen dat het oké is waar ik doorheen ga, en steeds sterker in mezelf zal komen te staan (want ik heb ook poort 50.2, die qua betekenis aansluit bij de exalted-kant van poort 3.5) Mijn les is dat ik zoveel alleen durf te zijn dat ik melancholie volledig kan herkennen en omarmen, zonder naar afleiding door externe stimulatie te zoeken (58.6 & 56). Maar slachtofferschap is niet erg, detriment is niet erg, mensen nodig hebben is niet erg. Soms is het leven gewoon verwarrend en moeilijk. Het is een hele reis om het vertrouwen te kweken dat het leven mij in alles zal ondersteunen, zonder me ergens aan vast te klampen. Ik kan me al veel meer ontspannen in het niet-weten dan een jaar geleden, dat wel - dit zal dus alleen maar meer worden naarmate ik langer mijn gevoel volg. Kortom: hoewel mijn 3.5 in detriment gefixeerd is, kan ik ook de exalted-kant ervan ervaren, en dat is fijn. :) En als ik het niet kan, heb ik een support-systeem, een transformatiekanaal-maatje.

Weet je wat één van mijn favoriete minst favoriete onderdelen in de wereld om mij heen is? Het ego. De egoïst. Ik vind het heerlijk om me te verdiepen in politiek. Om al die ego's te observeren, de leiders die autoritair overkomen, die zich dominant gedragen en de beste willen zijn, op de troon willen zitten. Ik kan dat volkomen begrijpen. Het is één van de favoriete elementen in mijn verhaal: de politiek, de intriges, de vernieuwingen in de paradigma's. Ik heb dat trekje zelf ook in me. Ik ben best wel autoritair, heb een groot ego. (dat had je vast nog niet door bij het lezen van deze blog ;) )

Dat je het bij het juiste eind hebt, rechtvaardigt die autoriteit - dat is de les van poort 26.6. Ik heb een open ego, dus het is belangrijk om hier zuiver in te zijn, dat wil zeggen, om te beseffen dat het een leerproces is, en dat ik soms ook niet gelijk heb. Gelukkig helpt mijn 7.4 me dan weer om af te treden, en te buigen voor de andere autoriteit die wél gelijk heeft. Om te beseffen dat ik mezelf niet hoef te bewijzen, dat ik niet in elke situatie de beste hoef te zijn. Dat iedereen een leider is, en een puzzelstukje te bieden heeft. Ik kan niet altijd mijn eigen ego terugfluiten, maar dat hoeft ook niet. Soms blijf ik ervan overtuigd dat ik de autoriteit heb in een situatie, dat ik gelijk heb. Ach. Het ego is irritant, dat is waar, al dat opgeblazen gedoe... en het is ook hartstikke menselijk. De behoefte om de beste te zijn is toch geweldig? Invloed willen hebben komt ten diepste voort uit liefde, niets anders dan dat. Hoe minder ik mezelf probeer te bewijzen, hoe beter dat me afgaat. Gelukkig heb ik een vriend met precies hetzelfde - en wél gedefinieerde - ego, zodat ik elke dag in de spiegel kan kijken en me géén illusies hoef te gaan koesteren over mijn eigen haantjesgedrag. Ego-gymnastiek: opblazen en weer leeg laten lopen. Hartslag omhoog en weer naar beneden. Afweer omhoog en weer naar beneden - de hele dag door. Maakt me flexibel.

Maar, nu we wat slagen om de arm hebben gemaakt: ik heb vaak gelijk. "I don't mind that you think that you're right" zingt op precies het moment dat ik dat type de tekst in mijn liedje. Dat is het effect van mijn 5-15-kanaal: dit soort synchroniciteiten die in een flow door mijn leven stromen.

Dat is precies één van de lessen die ik mijn leven lang mag leren. Dat ik vaak gelijk heb, vaak gekwalificeerd ben (2x poort 38.1), een sterke intuïtie heb, een slim hoofd, een plausibele stem. Veel daarvan kan ik zelf gebruiken voor mijn eigen levensweg, en ik heb op mijn opleiding tot Reader geleerd om heel zuiver te voelen of ik de uitnodiging heb - de toestemming, opening in energie - om ook even de uiterlijke autoriteit voor de ander te zijn door iemand te transformeren. Maar wat ik dus mag leren, is dat het allemaal ook relatief is: een waarheid van voorbijgaande aard. Het maakt niet uit dat ik gelijk heb. Het is niets meer en niets minder waard dan dat: in het nu gelijk hebben, en dan weer loslaten en verder gaan.

Het welslagen van die perfecte vorm in het moment, komt voort uit mijn capaciteit om alleen te zijn, en heel selectief te zijn in wie ik in mijn leven toelaat en wie niet. In andere woorden: eigenbelang. Poort 60.3. Mijn zon, en ook nog mijn venus. Als ik mijn beperkingen daarin niet accepteer, zal ik daaronder lijden! Ik waardeer mijn eigenbelang.

En dus buig ik voor het onvermijdelijke. Ik wacht in het niet-weten. Ik ben: de ultieme spirituele praktisering van de Generator. Ik vergroot mijn bewustzijn van wat er gebeurt terwijl ik wacht - want ik sta onder mentale druk om dit te begrijpen. Poort 5.6 in werking, met de 63 in transit die op mijn 4 drukt. En ik deel mijn bewustzijn van wat er gebeurt terwijl ik wacht, want zo zit mijn biologie in elkaar.

Aangezien ik hier steeds meer mee op mijn gemak ben, komen er vast nog wel meer blogs waarin ik mijn begrip van de Rave I Tjing Lines ga verweven. Zonder dat ik alle keynotes erin forceer in een soort Human Design-lesje (waarvan mijn begrip trouwens nog helemaal niet compleet is, hoewel mijn hoofd graag mag denken van wel), maar puur vanuit mijn eigen ervaring, want ik ben alleen authentiek als ik vanuit mijn eigen ervaring spreek. Leve het eigenbelang.

maandag 13 maart 2017

Fysieke melancholie

Een Human Design-blog.

Tijd om te navelstaren, want dat zit in mijn design, en ik ben zo hulpeloos! Mijn favoriete niet-favoriete onderwerp: de melancholie van de individualiteit. Met misselijkmakende eerlijkheid, zoals gewoonlijk. 

Ik heb het kanaal van Mutatie, de middelste van de format-kanalen tussen wortel en sacraal. Dat betekent dat ik een ruwe, krachtige, formatterende energie in me heb, een energie die mijn hele design kleurt. Deze energie beweegt zich in een puls, dan een tijdje niets, en dan weer een puls. Er is dus sprake van 'aan' en 'uit'. Ik heb óf de energie, óf niet. In mijn leven wordt dit zichtbaar in een tijdje een status quo en dan ineens een intense verandering, een 'mutatie'. Iets dat totaal anders is dan alles daarvoor, totaal uniek, dat de potentie heeft om richting te geven aan iets heel nieuws. Doordat dit een format-kanaal is, kunnen al mijn andere kanalen een tijdje onderhevig zijn aan een intense vernieuwing, of gewoon een beetje doorkabbelen, zonder dat er echt iets gebeurt. 

Het gemakkelijkste voorbeeld hiervan is mijn kanaal van Ritme/in de flow zijn. Ik kan een ritme hebben, en hier mee doorgaan als in een sleur, tot het ritme ineens verandert door mijn kanaal van Mutatie, en ik in een hele nieuwe flow terecht kom, die me superveel energie geeft. Dat had ik rond de jaarwisseling, toen ik de respons voelde om me totaal op het schrijven van mijn verhaal te richten. Ik besloot elke ochtend te schrijven en om de dag work-outs te doen. Sindsdien is mijn ritme permanent verankerd in deze beslissingen. Na zo'n 2,5 maand is het al een beetje een sleur geworden, maar de energie blijft erdoorheen stromen, dus ik blijf het tevreden doen, tot aan de volgende mutatie. 

Mijn derde kanaal is het kanaal van Perfecte Vorm. Dit gaat volledig onbewust, dus ik kan het hooguit in de spiegel zien - maar dat komt goed uit, want daarin kán ik het ook zien, want het gaat over fysieke vorm. Laatst had ik, geïnspireerd door MaiMagi, het besluit genomen tot het bestellen van dreads, iets nieuws, een mutatie, om mijn identiteit mee uit te drukken. Ze zijn perfect, passen perfect bij me, en ik heb het nodig dat alle fysieke elementen in mijn omgeving, inclusief mijn eigen uiterlijk, precies mijn identiteit uitdrukken. Het lijkt een soort 'talent' te zijn, het kanaal van Perfecte Vorm. Ik heb dikwijls gehoord: "het is net alsof je hier al jaren rondloopt", of: "het is net alsof je dat kledingstuk al jaren draagt, alsof het voor je gemaakt is". Maar het is geen ijdelheid of talent, het is een kwestie van pure overleving. Ik kan mijn integriteit niet voelen als ik alle fysieke elementen in mijn uiterlijk en mijn omgeving niet precies aanpas aan mijn identiteit. Dán pas kan ik zelfliefde ervaren. Dit betekent dat ik een tijdlang dezelfde vorm heb, en dan ineens een nieuwe. Soms zie ik er slonzig uit, en draag ik een paar dagen dezelfde kleren, en dan ineens heb ik een nieuwe manier gevonden om mezelf te (ge)dragen als mezelf. 

Mijn vierde en laatste kanaal is het kanaal van Transformatie. Dat is een tricky kanaal qua samenwerking met het format-kanaal, want het is een stamkanaal en dus NIET alleen gericht op eigenbelang. Welkom in mijn innerlijke strijd. Ga lekker zitten, maak het jezelf gemakkelijk. De innerlijke strijd van iemand anders is tenslotte een zware last om te dragen - vooral als het gekleurd wordt door de zwaarte van het kanaal van Mutatie. Welkom in mijn wereld. Gelukkig heb ik deze kanalen en kán ik ze ook dragen. Neem even pauze van je eigen innerlijke strijd, dan neem ik je erin mee. 

Ik heb poort 50 in mijn incarnatiekruis, een stampoort die kan bemiddelen tussen eigenbelang en het belang van de 'stam' - mensen die belangrijk voor me zijn. Ik maak me voortdurend zorgen of ik nog wel binnen de 'stam' pas en aan de verwachtingen voldoe (=verantwoordelijk genoeg ben, designzon in poort 50.5), als ik een vernieuwing voel aankomen. Echt, onbewuste angst is het meest irritante ooit! Eigenlijk is mijn instinct voor zelfbehoud en eigenbelang veel groter dan mijn behoefte om in de stam te passen, maar nee hoor, mijn lichaam bibbert van angst bij de gedachte niet verantwoordelijk genoeg te zijn, mensen teleur te stellen, en houdt me terug (32.2, restraint). Dit kanaal zoekt voortdurend naar de balans tussen het oude en het nieuwe, tussen mijn eigen belangen en die van de anderen. Moet ik mensen bedanken, moet ik mensen een bericht sturen? Ik heb iets van ze nodig, maar ik moet hen ook iets geven, ik moet een beetje vleien, een beetje slijmen, en dan kan ik mijn positie in het leven transformeren - ik moet mijn ambitieuze drijfveren in een plausibel verhaaltje gieten, en dan zullen anderen zich achter me scharen en me steunen. En ik kan hén in ruil ook transformeren en steunen. Ik moet niet al teveel laten zien dat ik vooral word gedreven door eigenbelang en de ambitie om hogerop op te klimmen in deze wereld. Dit kanaal maant me dat ik niet moet vergeten dat ik het allemaal aan anderen te danken heb, wat ook zo is, natuurlijk, want dit kanaal kan niet transformeren zonder de erkenning van anderen, zonder uitnodiging - het is een Projectorkanaal. En áls ik dan transformeer, wat altijd in de sfeer van een mutatie zichtbaar wordt, als een plotselinge revelatie (ook al was het al langer onder de oppervlakte aan het transformeren), zal er toch voldoende continuïteit in bewaard blijven, om anderen er ook in mee te nemen en te bekrachtigen. Dan kan ik plotseling met hernieuwde ruimte voor mijn eigen belangen ook weer andere mensen steunen. Vraag me mijn steun ná een mutatie, niet vlak ervoor, want dan zal ik zo vastzitten in mijn eigen beperkingen en melancholie, dat ik geen energie overheb voor de 'stam'. Zoals nu dus. Ik kan het totaal niet opbrengen om sociaal contact te onderhouden. Hoe langer ik mijn levensweg ga, hoe meer ik op mezelf gericht ben. Dat is mijn design, namelijk. En daar gaat die poort 50 weer, die volkomen in de stress schiet als ik dit schrijf (ik heb 'm ook bewust, maan in 50.2, dus ik weet wel half-en-half dat ik hier last van heb, maar ik heb er nóg meer last van dan ik denk en dat verklaart de angst in mijn lichaam.)

Maar het is een kwestie van voor mezelf zorgen, voor ik voor anderen kan zorgen. Ook al heb ik poort 27 niet, en zie ik het niet als 'zorgen' voor mezelf, maar eerder als egocentrisme - het principe is hetzelfde. 

Ik zit vast in fysieke melancholie. Mijn sacrale centrum is verdrietig, heeft pijn. Ik heb totaal geen ruimte voor iets anders dan mezelf, alsof ik een gewond dier in mijn onderbuik aan het koesteren ben. Er is niets aan de hand, er is niets gebeurd, ik ben gewoon zo wakker geworden. Ik moet mezelf eraan herinneren om muziek op te zetten, want als ik dat niet doe, ga ik mijn heil zoeken in manieren om iets aan deze toestand te veranderen, door naar stimulatie te zoeken (56, 58), onnodige risico's te nemen (3x 38) of mezelf vol te proppen met voedsel (39, met die 55 in transit). Dan ga ik met de weinige brandstof in mijn wortelcentrum beweging proberen te forceren, maar die andere poorten in het wortelcentrum gebruiken zal zijn alsof ik diesel in een benzinetank heb gegooid - het zal helemaal misgaan en ik zal erdoor degenereren, ziek en moe worden. Dus dat doe ik lekker niet, en ik ontspan me en geniet van de melancholie. Ik zwélg erin. Zelfs de stralende zon wordt een mineur in mijn symfonie van melancholie. 

Nou, dit was vast totaal niet boeiend voor iemand anders. Maar dat is mijn punt juist. Ik zit volledig gevangen in mijn eigenbelang. En ik vind het prima. Want poort 60, van waaruit het kanaal van Mutatie voortkomt, is tenslotte ook de poort van Acceptatie. Ik accepteer mezelf. Ik accepteer deze melancholie. Ik breng hem tot uitdrukking en er klinkt zelfmedelijden en slachtofferschap in door, want Slachtofferschap is de keynote van poort 3.5, de andere kant van dit kanaal. Ik ben er hulpeloos aan overgeleverd. En ik geniet ervan. Het is een heel goede film, dit leven van mij. En dat kon ik een jaar geleden nog niet zeggen, hoewel ik toen precies dezelfde blogs schreef!

Edit: Voor de volledigheid de transits van nu, met de frictie (6) en de crisis (36) waardoor ik deze blog schreef en de immer tegenwoordige versterking van mijn transformaties, en het doorbreken van mijn barrières  de 18 die mijn 58 verleidde om me te laten meeslepen om iets te verbeteren dat niet verbeterd hoefde te worden... Trial en error in mijn groeiproces door de 42, de 27 die daadwerkelijk was gedefinieerd (was ik vergeten) vandaar dat ik die neiging om voor anderen te zorgen aan me voelde trekken... Etcetera etcetera! En natuurlijk die lieve 63 en 11 die me ertoe aanzetten om hier überhaupt een blog over te schrijven :) 


woensdag 8 maart 2017

Twijfels #2

Geloof nooit wat ik zeg! Gisteren zei ik nog: ik twijfel ook wel eens aan mijn verhaal, maar niet tot in mijn kern, omdat ik zo'n sterke respons erop heb. Daar kwam ik vandaag flink van terug. Meestal kom ik ergens van terug als ik er zo'n uitspraak over doe. Met name als er het woordje 'niet' in voorkomt. Dan kun je garanderen dat die kort erna verandert in een 'wel'.

Dus vandaag twijfelde ik keihard aan mijn verhaal. Als in: echt heel grondig. Als in: ik kan het maar beter opgeven. Als in: mijn levensdoel is zinloos.

Ik had vanochtend fantastisch geschreven, ik had geplot en het spelbord klaargezet en nieuwe stukken geïntroduceerd, zetten bedacht en uitgevoerd. Mijn begrip van mijn fictieve wereld en alle thema's daarin verdiepten zich. Ik zat op mijn piek. Dit verhaal drukte mijn ziel uit.

En toen was ik klaar en ging ik ontspannen en op social media. Nu is dat sowieso een dubieus iets, daar kunnen we allemaal wel over meepraten. De piek stortte in: mijn stemming sloeg om. Het effect van wat ik zag op social media, kan worden samengevat in deze ene vraag: is mijn verhaal wel een accurate reflectie van de huidige wereld, of is het te naïef?

Nadat ik mijn best had gedaan om die vraag te beantwoorden, kwam ik erop uit dat het helemaal niet mijn vraag was - niet relevant, niet nodig om daarmee aan de slag te gaan. Nou, beter mosterd na de maaltijd dan helemaal geen mosterd, zullen we dan maar zeggen. (Overigens at ik vanavond wel mosterd bij mijn maaltijd, op de gebakken pompoen uit de oven, samen met sambal en knoflook - aanrader! - maar dat terzijde.)

Ik wil namelijk helemaal geen accurate reflectie geven van de huidige wereld. Ik wil niet dat alle mogelijk extreme uithoeken van de duisternis waar mensen toe in staat zijn in mijn verhaal terecht komen. Ik kies er een paar uit, en die belicht ik. Godsdienstwaanzin, bijvoorbeeld. En discriminatie, met name rondom gender en seksualiteit. Maar een heleboel dingen ook niet. Of niet zo diep. Maakt dat van mijn verhaal een naïef sprookjesland? Misschien deels.

Maar het maakt niet uit. Deze twijfel is niet een appèl om nog eens goed te kijken naar het gruwelijkheidsgehalte van mijn verhaal, of dit op stel en sprong te veranderen. Het vraagt van me om eens goed te kijken naar mijn onderliggende overtuiging: waarom is het nodig dat ik het zo gruwelijk mogelijk moet maken?

De angst om naïef te zijn zit diep bij mij, want, laten we eerlijk wezen, ik ben wel een beetje naïef. Ik ben opgegroeid in een voedende, veilige omgeving (superfijn) en ik heb de neiging het goede in mensen te zien (ook geweldig) en pas achteraf hun dubbele agenda en nare bedoelingen te begrijpen (gelukkig maar!). Ik ben zó naïef dat ik het meestal niet eens hóór als iemand iets onaardigs tegen me zegt, iets kleinerends. (Heerlijk!) Het komt domweg niet in mijn realiteit voor. Ik hoor de woorden wel, maar mijn verstand filtert de achterliggende intentie eruit. (Oh wat een fantastisch beschermingsmechanisme!) Het komt vaker voor dan ik denk, neem ik aan. Soms zie ik later ineens in: oh, die persoon probeerde me neer te halen. En dan deal ik ermee. Dat is de invloed van poort 22, horen over de tijd heen - kan ik deze week even meemaken met de transit, en met deze 'soort van straatwijsheid' kan mijn vriend me ook helpen, want die heeft die poort zelf. Maar ik hoor in principe alles in het moment, onbewust, en reageer instinctief op dat wat mijn overleving en integriteit in stand houdt - poort 57. Heel handig, het houdt me veilig, het maakt dat ik mijn gedrag perfect aanpas aan mijn omgeving. Dat is eigenlijk geen naïviteit, maar een slim lichaam. Mijn kanaal 10-57: de perfecte vorm. Dat wordt voor me geregeld, als ik de signalen van mijn lichaam maar volg, glimlachend knik en niet eens weet wat de ander zegt, zodat ik met zo weinig mogelijk schade weg kan lopen. Zelfbekrachtiging. Boeiend wat de ander vindt of denkt, als ik maar veilig ben! Dat is geen naïviteit, dat is puur overlevingsinstinct.

Ik lees zelf het liefst boeken die een veilige haven zijn. Het gaat mij om escapisme. Om bekrachtigd te worden in mijn gevoeligheid, in mijn fantasie, zodat ik deze wereld beter aankan. Een verhaal lezen is niet alleen verrijkend op zich, maar ook een manier om beter met deze wereld te dealen. Dat betekent niet dat het genre van mijn keuze - fantasy - alles alleen maar met een roze bril bekijkt. Ik hou niet van zoete, inhoudsloze sprookjes. Geweld en dystopie en allerlei ellende kan ik prima aan, als er maar een holistisch perspectief op wordt gegeven, zodat ik er hoop door krijg. Ik word gemotiveerd door hoop. Daarom schrijf ik zelf ook een hoopvol verhaal: ik schrijf wat ik zelf wil lezen. Ik heb hoop hoger in het vaandel staan dan het accuraat spiegelen van alle gruwelijkheden in deze wereld. *Diepe zucht* Mijn lichaam zegt dat dit waar is, de twijfel verdwijnt, de druk neemt af om hier iets mee te doen.

Nu mijn hoofd dit begrijpt, heb ik nog innerlijk werk te doen op naïviteit. Gelukkig schrijf ik een verhaal, dus ik kan nu gewoon weer verdergaan met tv-series kijken, in plaats van innerlijk werk te doen. Het is avond: geen tijd voor werk. Morgenochtend kom ik het thema 'naïviteit' vanzelf wel weer tegen in mijn verhaal, want mijn hoofdpersoon zit er ook mee te worstelen - goh wat toevallig weer. Dat was sarcastisch, want hé, mijn verhaal is een accurate weerspiegeling van mijn realiteit, ik hoef helemaal niet de hele wereld te spiegelen, alleen maar mijn eigen.

En zo heb ik weer een twijfel bevochten, en gebruikt om mijn begrip van wat ik al aan het doen was verder te verfijnen. Leve poort 63. Oké, dat schreef ik met opeengeklemde kaken, maar toch, ik begin de waarde van deze transit in te zien. Ik geloof dat ik 'm wel kan hebben, de komende twee jaar.

dinsdag 7 maart 2017

Twijfels

Een Human Design-blog. 

Ik was geïnspireerd door de transitvideo van Gaya Ariel van deze week, om mijn eigen ervaringen op te schrijven.

7 maart, 11.16 UTC
Dit is de chart, die op Jovian Archive te vinden is van de huidige transit.

Dit is mijn chart. Je kunt zien dat er bovenin allerlei leuke dingen gebeuren met deze transit, en dat een aantal van mijn energieën versterkt worden. Poort 63 sluit aan op mijn 4, poort 11 sluit aan op mijn 56. Poort 32 en 3 ervaar ik nu ook bewust. En het kanaal van humeurigheid sluit een compromis met mijn eigen 39. 

Wat dit allemaal betekent: ik kan nu bewust mutaties ervaren, en zien hoe deze transformerend werken. Ik krijg soms wat minder prettige emotiegolven van de 39-55, maar als ik me erin ontspan, kan ik op een nieuwe manier inspiratie vinden, vanuit een emotioneel bewustzijn, in plaats van vanuit een fysiek bewustzijn, zoals gewoonlijk. Het maakt dat ik mijn verhaal - waar ik natuurlijk keihard aan het werk mee ben met die heerlijke 11 - meer diepte kan geven. 

Zelfs de 63, die ik vervloekte toen hij in transit kwam, en waar ik de dag ervoor een soort van rouwfeestje voor gaf (genieten van het gebrek aan twijfel zo lang het nog kon), is nu even mijn vriendje. Het hielp dat poort 63 de afgelopen week ook door de zon geactiveerd werd, zodat ik er wel mee moest dealen, zo sterk was het. De zesde lijn - nostalgie - vond ik onverwacht prettig. En omdat ik afgelopen zomer ook al door zulke heftige twijfels heen ging omtrent mijn opleiding, Jong Bewust en Human Design, kon ik dat nu veel beter plaatsen. 

Want ik zit weer in dezelfde twijfels. Over dezelfde dingen. Ik twijfel natuurlijk ook aan mijn schrijverschap, of mijn verhaal wel klopt en of het wel goed genoeg is en alles, maar dat is normaal. Mijn niet-aflatende respons op mijn verhaal zorgt ervoor dat ik er goed in verankerd zit, en dat die twijfel mij niet in mijn kern raakt. Maar alle dingen daaromheen? Alle dingen die ik ook doe, en met plezier, maar die nét niet mijn levensmissie zijn? Die moeten eronder lijden! Die worden aan een mangel van twijfel onderworpen, net zolang tot ik weer denk dat ik moet stoppen met van alles en nog wat. Afschuwelijk. Ik hou Jong Bewust bewust een beetje klein, en laat het via informele kanalen gaan, want dat zit in mijn design (poort 54.3), en ik heb niet veel respons op kansen voor promotie, dus dat is oké. Dat weet ik inmiddels. Maar de dingen die ik dan nog wél doe met Jong Bewust? Weer moet ik dit onder de loep leggen, weer gaat mijn hoofd daarmee aan de slag, en geeft mij allerlei antwoorden die ik niet weet, maar die nu tijdens het schrijven uit me komen zodat ik ze terug kan lezen, als ze eenmaal in het collectief zijn. Natuurlijk wil ik delen, want dat zit in mijn - en jouw - biologie: we hebben allemaal wel een collectieve poort, ergens, en ik heb ook een collectief kanaal! En dus is mijn favoriete hobby nu om mijn ritme te delen, om mijn reactie op het ritme van de transits te delen. Wat nu gaat over de twijfels, over het vinden van een logisch perspectief op mijn leven in verhaalvorm. 

Ik laat die twijfels over Jong Bewust maar een beetje langs me heen gaan, maar doordat Iris Schram met haar bedrijf Rainbow Dragon - wat volgens mij super inspirerend is, als je iemand zoekt om je website mee te ontwerpen en daarbij ook de diepte in te gaan - iets deelde word ik uitgenodigd om toch wat dieper te kijken. Die twijfels over Jong Bewust kunnen me hélpen, in plaats van dat ze me afleiden. Want ik volg immers mijn strategie en autoriteit. De transit helpt en inspireert je dan op je weg, in plaats van dat je erdoor van je pad afgaat.

Herijken, dus. Met mijn kanaal van transformatie. Wat wil ik behouden en wat wil ik veranderen? Mijn poort 32, die daarover gaat, is onbewust. Dus ook dat is iets dat gewoon in me gebeurt, intuïtief, zonder dat ik er zicht op heb, net als alle logische antwoorden die ik erover kan vinden. Het is slechts poort 63 die me aanspoort om daarover te schrijven, die me druk geeft om hier een antwoord op te vinden. Dus doe ik dat maar, zonder het mijn richting te laten bepalen.

Door mijn hoofd te gebruiken waar het voor bedoeld is: een perspectief te geven op wat is, niet op wat ik denk dat er is. Wat vind ik in mijn leven? Ik heb al een tijdje niet de behoefte aan veel sociaal contact. Deels is dat mijn introverte aard, deels is dat onderdeel van mijn schrijfritme, maar het is óók een beschermingsmechanisme. Zodat ik niet zo geconfronteerd wordt door allerlei spiegels. Elke spiegel die ik krijg, zet me zo aan het stromen en transformeren en werken, dat ik wel een dag nodig heb om weer 'op verhaal te komen' na een ontmoeting met iemand. Om alle indrukken en triggers te verwerken. Daarom ben ik ook zo graag een Reader en Healer: dan komt er één persoon per keer naar mijn 'grot' (mijn ideale omgeving) en speelt mijn leven zich daar af, zodat ik alle beslotenheid en veiligheid heb om mijn transformaties te verwerken. Dat is precies hoe Reading werkt: doordat ik dit proces bij mezelf doe, kan ik het ook bij de ander laten gebeuren, als die deze uitnodiging aanneemt, tenminste. Dat is waarom Reading zo enorm mooi en dankbaar werk is. Het gaat twee kanten op!

Er was afgelopen weekend een irritant technisch probleem met Jong Bewust, wat erop uitdraaide dat ik een ontmoetingsdag had geannuleerd, maar die annulering (en een aanmelding) was niet goed doorgekomen, waardoor er toch een aantal mensen waren gekomen, waarvan ik er één op kon vangen - of nou ja, dat was meer een gelijkwaardig besluit van 'we kunnen ook gewoon afspreken en met de flow meegaan' - maar de ander niet. Met andere woorden: er kwam één persoon bij mij thuis.

Dat is de intentie die ik had gesteld voor maart (te lezen in deze blog). Dat ik Readings wilde geven, en mijn introverte schrijfwerk in balans af wilde wisselen met het extraverte contact met mensen die voor een Reading bij me kwamen. En dus gaf het universum me precies dát: het regelde een technisch probleem om het te garanderen, want anders waren er teveel aanmeldingen. En ik had één persoon over de vloer. Niet dat ik die een Reading gaf, natuurlijk - zoals ik zei was het gewoon een sociale afspraak - maar het zette me wel aan het denken over wat ik liever wil.

En dat is: even geen ontmoetingsdagen meer. Ik vind het veel prettiger als er één iemand naar mijn praktijk komt, waar ik een fijne uitwisseling mee heb - want dat is wat een Reading ook voor mij is, afgezien van de transformerende diepte waarmee ik werk - dan dat ik in een groep met meerdere mensen zit. Overigens laat ik mijn Readings niet in de plaats komen van sociaal contact, zo stom ben ik ook weer niet, want ik heb ook gewoon vrienden, waar ik daarmee bij terecht kan. Dat weet ik zelf wel, maar ik zet het er voor de zekerheid toch maar even bij.

Mijn fout dat ik de ontmoetingsdag tóch wilde laten doorgaan. Ik had me niet moeten houden aan de belofte van een maand geleden, toen ik daar nog zin in had. Ik had het gewoon moeten afblazen zodra ik tegenzin begon te krijgen. Dat was eerlijk geweest. Maar mijn conditionering van 'verplichting' zat er goed in. Het spijt me. Dit is mijn trial en error-proces en ik heb mijn autoriteit continu gevolgd, en tja, soms lijden daar andere mensen onder, maar het is niet alsof ik dat onder controle heb. Ik kan er alleen van leren, zodat ik de volgende keer bewust ben en hopelijk - als mijn S&A het toestaan - een andere beslissing kan maken. Ik vind mijn 'fouten' steeds minder erg. Dit is nu eenmaal de werking van mijn 3/5-profiel. Ik kan er niets aan doen, behalve me verontschuldigen, het de volgende keer beter doen, en me dan realiseren dat ik het nú al goed deed, dat ik mezelf mag omarmen.

Tja. En zo is wat een twijfel leek - moet ik dan toch maar weer stoppen met ontmoetingsdagen geven met Jong Bewust? - gewoon weer een transformatie. Even geen ontmoetingsdagen geven - nu niet, niet nooit niet, dus er is geen weerstand meer - en me openstellen voor Readings. Want dat is waar mijn energie naartoe gaat. Dat wist ik eind februari al. En daar werd ik door het universum nu in uitgetest, geloof ik. Zo van: "wat wil je nu echt? Lijn jezelf af!"

Controle over je leven is een interessant onderwerp. Hoeveel heb ik hier zelf van gecreëerd? Alles, natuurlijk. Niet met mijn denkhoofd, maar wel met alles daaromheen en onderdoor. Mijn leven is niets meer en niets minder dan een accurate spiegel van mijn innerlijk. De enige controle die ik heb, is mijn ogen opendoen en eerlijk in die spiegel kijken. En dat is wat ik doe.

Toch doe ik dat liever door te schrijven en in mijn eigen bubbel te zitten - voegde een sneaky stemmetje daaraan toe. Haha. Want al die spiegels, het Readingwerk, ja, dat is confronterend voor dat sneaky stemmetje, dat ego. Gelukkig heeft het ego zichzelf nu door en kan het daarover opscheppen, dat scheelt. 

Edit: Zoals gewoonlijk kom ik tot inzichten nadat ik mijn blog heb gepubliceerd, misschien omdat anderen het gelezen hebben en ik dat onbewust oppik. Ik zat in mijn ego, in mijn verstand, vooral naar het einde toe van de blog, want daar koos ik voor aan het begin van de blog. En nu besef ik dat ik juist met het geven Readings uit dat ego en verstand ga - en dat de reden dat ik dan een dag nodig heb om bij te komen, is door de transits!! Zo logisch. Ik bedoel, mijn hoofd is geactiveerd, met een split tussen de rest van mijn eigen definities. En dus heb ik onder andere privacy (poort 33, één van de brugpoorten) nodig om met mijn hoofd ook alles te begrijpen wat er gebeurd is vanuit mijn definities. Even met mijn vriend praten die poort 33 heeft, om de informatie te verwerken, om wat door het onderste deel van mijn design is gebeurd, te begrijpen met mijn ajna - het bewustzijn over de tijd heen, dat niet in het moment weet zoals de intuïtie, maar in mijn geval stapje voor stapje het antwoord vindt. Op de 4.6-manier: vaak door nog niet helemaal klaar te zijn met begrijpen, en daardoor een soort 'jeugdige overmoed' aan de dag te leggen (een soort 'ego' in de new-age termen) en het al te uiten als het antwoord. Niet dat ik het nu helemaal heb begrepen, maar wel beter. Wordt vast wel weer vervolgd met nóg meer schrijfsels, want zo excessief is mijn 4.6 ;)

maandag 6 maart 2017

(vervolg op de vorige blog)

Mijn reactie na het publiceren van mijn blog was weer heftig, zoals gewoonlijk. Maar na een tijdje merkte ik dat het niet de emotie was die ik gewend was. Het was geen schaamte, geen ineenkrimpen. Het was iets anders.

Ik voelde me namelijk vreselijk kwetsbaar, mijn hele hart voelde een openheid en zachtheid naar buiten toe die ik wilde beschermen, zo kwetsbaar was het. Ik ontspande me in het gevoel, en vroeg mijn gidsen om hulp, zoals ik doe bij elk gevoelskrampje. Mijn engel zei: 'kijk om je heen'. Ik was namelijk aan het wandelen. Ik keek om me heen en zag de kwetsbaarheid van de natuur, de kwetsbaarheid van de wereld. Alles is kwetsbaar, en met elkaar verbonden, open voor elkaar, in het web van leven dat voortdurend uitwisselt en beïnvloedt. Ik realiseerde me dat deze wereld niet gebouwd is om sterk te zijn, onaantastbaar, en dat die kwetsbaarheid overal is. Ik voelde dit diep, en ik heb de natuur om me heen nog nooit zo diep vanuit mijn gevoeligheid ervaren. Het was een kostbare en mooie ervaring.

De winst van mijn helingsproces rondom de schaamte was dus een diepere gevoeligheid. Dat had ik niet verwacht, al zal het vast wel logisch zijn, ergens. Vooral als je dit proces zelf ook bent doorgegaan. Onder elke schaduw zit een schat verborgen. Dat maakt schaduwwerk zo leuk! Het kost misschien discipline en moed om je ego-mechanismen en oude emoties onder ogen te komen, maar het levert altijd wat op. Je merkt dat je plotseling meer ruimte hebt, alsof je oude huid van je af is gevallen en plaatsgemaakt heeft voor een nieuwe, en je kunt het leven weer even helemaal opnieuw beginnen en ontdekken.

Vooral met het helen van schaamte kan je versteld staan wat er allemaal voor potenties onder lagen! Welke leuke eigenschappen je allemaal hebt, die al die tijd onderdrukt werden. Zodat je ervan kunt genieten om jezelf te zijn, in plaats van je te verbergen. Aanraderrrr.

zondag 5 maart 2017

Introvert en extravert//schaamte

Dit is iets waar ik de balans tussen probeer te vinden de laatste tijd. Hoeveel treed ik naar buiten, ben ik onder de mensen, in sociaal contact, met mijn aandacht naar buiten en opgenomen in groepsenergie? En hoeveel ben ik met mijn aandacht helemaal naar binnen en opgenomen in mijn eigen bron om te creëren, om mezelf alles te geven wat ik nodig heb door in mijn eentje mijn flow te volgen?

Ik zit wat dit betreft in de polarisatie en innerlijke strijd. Soms voel ik me over-exposed, als een foto die teveel licht heeft gekregen. Maar me helemaal terugtrekken onder een steen vervult ook mijn behoeften niet.

Ik observeer waar ik tegenaan loop in mijn leven en ik breng dat tot expressie op deze blog, want dat is wat wil gebeuren, ook al lezen mensen het en voel ik me dan weer over-exposed en vraag ik me af waarom ik dit in godsnaam doe en heb ik vele cringe attacks, en ook al lezen mensen het niet en heb ik dan weer de snakkende behoefte aan aandacht en voel ik me eenzaam. De schaamte is de sleutel. Ik focus me de laatste tijd sterk op mijn schaamte, zoals je wel hebt kunnen lezen.

--dag later--

Ik heb The Completion Process toegepast op deze innerlijke strijd. Ik heb de herinnering geheeld waar dit uit voortkwam, het patroon doorgrond, alle afgesplitste delen van mij in me opgenomen. Ik ga niet het hele proces beschrijven. Maar ik heb mezelf de aandacht gegeven die ik nodig had, en alle emoties daaromheen (woede, schaamte, verdoving, verlorenheid, pijn, angst om anderen te belasten) helemaal doorvoeld tot ze oplosten. En nu is deze blog een test, net zoals de vorige een test was wat betrof ijdelheid. Hoe ga ik me voelen na het publiceren hiervan? Weer in die touwtrek tussen de schaamte van het uiten versus de angst om alleen te zijn? Of was dit de kernwond en is het nu geheeld? Wordt vervolgd!

En dan nu een foto van mijn dreads, ik kan ze wel opeten, zo blij ben ik ermee!

zaterdag 4 maart 2017

Dreads!

Ik heb afgelopen maand dreads besteld bij ErindasDreads, en vorige week kwamen ze binnen! Ik ben er zo blij mee!


Het zijn dubbele synthetische dreads van 45 cm, voor als je er bekend mee bent. 


Als je dat niet bent: je vlecht ze in je eigen haar in en kunt ze een dag of een maand laten zitten, wat je wilt (tot ze uitgegroeid zijn). Ze zijn gemaakt van kunsthaar (kanekalon), op de manier waarop ook echte dreads worden gemaakt. Iets met terugkammen, haken, sealen, ik weet het niet precies. Ze zijn speciaal voor mij gemaakt op aanvraag.


Ik had gevraagd om dreads in mijn eigen haarkleur, uitlopend naar licht grijsblauw. Ik heb er 11 (dubbele) dus een heel bos haar met dreads zal ik niet krijgen, maar ik kan er allerlei haarstijlen mee maken!


Zoals rommelige kroon-vlechten waardoor je er middeleeuws uitziet (ja, ik weet echt waar ik het over heb).


Ik ben nog aan het experimenteren: aanzet van de invlecht zichtbaar of niet? Onder of op het haar? 


Vlechtjes in mijn eigen haar helpt om de dreads te blenden met de rest. 


Ook ben ik 'no poo' gegaan, iets wat ik al een tijdje wilde. Dat je geen shampoo meer gebruikt. Mijn haar is gelukkig net over de ergste fase heen. Het is beter als je synthetische dreads niet al teveel nat worden (ja ik ben nu expert), en ze kunnen gaan schimmelen als er zeepresten in komen, dus ik ga mijn haar sowieso niet met shampoo wassen als ik de dreads in heb en ik dacht, mooi excuus om helemaal geen shampoo meer te gebruiken. Het is namelijk zo dat haar zonder shampoo superzacht en vol wordt, en veel sneller groeit - en dat heeft het de afgelopen twee weken ook flink gedaan, groeien. Misschien wordt het wel even lang als de dreads, maar misschien dat ik ook een stukje afknip van een paar. 


Ik had veel foto's gemaakt en was moe van het steeds weer ontspannen van mijn gespannen fotogezicht.

Nou, dat was mijn enigszins ongemakkelijke, maar vastberaden blog over mijn dreads. Ik ben me door de mythe heen aan het werken dat ijdelheid niet spiritueel zou zijn, dus bij deze.