woensdag 15 februari 2017

Schaduwwerk vs. lichtwerk

Deze afgelopen dagen ben ik intens schaduwwerk aan het doen. Ik volg een opleiding tot Lichtwerker. En ik keek een video over lichtwerk en schaduwwerk, de verschillen en overeenkomsten, en voelde de respons om daar mijn excessieve gedachtespinsels eens op los te laten. Let wel, dit zijn geen blijvende antwoorden, maar slechts plausibele ideeën in een mooi jasje.

Zoals ik al schreef, is het overlijden van een naaste een uitgelezen kans om stukken in jezelf te transformeren die aangeraakt worden. Oude familiepatronen en pijn die nog vastzat in het verleden wordt opgerakeld, en dan kun je kiezen om daar iets mee te doen. Aangezien ervoor kiezen om daar niets mee te doen mij al snel in een donkere spiraal bracht, heb ik besloten de tijd uit te trekken voor dit schaduwwerk en dit de afgelopen en de komende dagen mijn prioriteit te maken. Trouwens, al deze donkere stukken snoerden mijn energie dusdanig af dat ik me tóch nergens anders op kon richten. 

Ik zal niet al teveel in de details treden over mijn meest persoonlijke demonen, de skeletten die ook uit de kast vielen toen ik in mijn vorige blog besloot om volledig uit de kast te treden als mijzelf, ook bij mijn familie. Maar ze waren talrijk en behoorlijk griezelig. Ik besloot ze in een visualisatie naast elkaar op een bankje te zetten, en ze één voor één een zaklamp te geven om zichzelf van onderen mee te belichten, en me te vertellen wat ze waren en wat ze nodig hadden. Er was er eentje die behoorlijk wat aandacht nodig had, maar bang was egoïstisch gevonden te worden. Ik herkende hem. Die liet me in allerlei situaties geregeld onverwacht egoïstisch uit de hoek komen met absurde opmerkingen, op de momenten dat ik juist mezelf probeerde in te perken. Want zo werkt dat met schaduwen: zo lang je ze niet erkent, zullen ze op een onbewuste manier de teugels van je overnemen en precies zo uit de hoek komen als je juist niet wilt zijn. 

Dus dit is het onderwerp waar ik zowel schaduwwerk als lichtwerk op ga loslaten. De angst om egocentrisch en egoïstisch te zijn. Die zat er al aan te komen in een vorige blog, dus daar zit een lineaire logica in, check. 

Het schaduwwerk ging als volgt: ik liet dit 'skelet' spreken over wat het was, wat het voelde en liet dat zo groot mogelijk worden. Ik ging helemaal op in de energie ervan. Toen vroeg ik wat het nodig had, en werd het enorm groot, omdat het aandacht wilde. Ik liet dat even zo doorgaan, maar mijn innerlijke leiding liet me weten dat ik dit uitstulpende toren-ding ook om kon toveren in een zaadje, dat ik in kon slikken en dat op het moment dat er een beroep op wordt gedaan uit mijn mond tot expressie zal komen en een volledige, mooie boom maakt. Met andere woorden: dit stukje van mij had vertrouwen nodig. Als je weer terugkoppelt naar het begin (de angst om egoïstisch te zijn) is dit logisch, want dit is een angst die gaat over overleven, en vertrouwen is het tegenovergestelde daarvan. Vertrouwen is aandacht krijgen op het moment dat het nodig is, dan iets uiten dat veel ruimte inneemt, niet omdat het egoïstisch is, maar omdat het passend en mooi is. 

Wat als ik op ditzelfde thema lichtwerk loslaat? Wat is lichtwerk? Schaduwwerk heb ik zojuist gedemonstreerd, dat is de tijd nemen om via een veroordeeld stukje in jezelf bewust aanwezig te zijn bij oude emoties en blokkades, en dat deel van jouzelf geven wat het nodig heeft. Je gaat dus in vibratie naar beneden, naar die van de blokkade, en creëert van binnenuit de verhoging ervan. Lichtwerk daarentegen, is je vibratie verhogen en daarin de blokkade opnemen, zodat die ook in vibratie verhoogd wordt. Het hartchakra/de vibratie van liefde speelt daarin een belangrijke rol. 

Dat lichtwerk heb ik zojuist gedaan. Ik heb een aantal meditatieve stappen gedaan waardoor mijn energie omhoog ging, en heb toen via mijn hartchakra het egoïsme in- en uitgeademd. Terwijl ik dat deed, kwamen er emoties en beelden naar boven. Die heb ik getransformeerd nadat ik er aandacht aan had gegeven en ze had doorvoeld, door ze in een symbool met een hoge vibratie te stoppen. Gedurende deze lichtwerk-sessie heb ik ook een herinnering op voelen komen (een logeerpartijtje bij mijn opa - niet zo heel toevallig dat die nu naar boven komt) waarin mijn gevoeligheid werd uitgelegd als egoïsme, en ik dus mezelf ging inperken. Dit heb ik geheeld door 'soul retrieval', door het deel van mij dat nog in die herinnering vastzat eruit te halen en in het licht met mij te laten versmelten, en te geven wat het nodig had. 

Hm. Dat laatste lijkt verdacht veel op schaduwwerk, of niet? Een oude emotie volledig doorvoelen en dan dit stukje geven wat het nodig heeft! En in diezelfde lijn: het omtoveren van dat enorme aandacht-vragende ding tot een zaadje dat ik in kon slikken en dat zijn ruimte inneemt op de momenten dat het nodig is, is een vibratie-verhogend voorbeeld van lichtwerk! 

Dat is dus mijn punt. Als je schaduwwerk doet, doe je automatisch ook een stukje lichtwerk. En als je lichtwerk doet, doe je automatisch ook een stukje schaduwwerk. Ze gaan hand in hand. Alleen de focus waarmee je healt is anders. Ga je naar beneden in vibratie om de blokkade te matchen en van binnenuit te helen, of ga je omhoog in vibratie om de blokkade daarin te laten oplossen? Het één is niet beter dan het ander, maar voor het één heb je wel het ander nodig, als yin en yang. Het overeenstemmende element is liefde: onvoorwaardelijk aandacht geven aan datgene dat geheeld wil worden. 

Nou, ik hoop dat dit educatief was. Het heeft in ieder geval mijn angst om egoïstisch te zijn opgelost, zodat ik weer alle ruimte kan innemen die ik nodig heb, en kan vertrouwen dat ik op de juiste momenten aandacht krijg. Ook fijn bij het schrijven van deze blogs, trouwens. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen