dinsdag 14 februari 2017

Over familie en anders zijn//hooggevoeligheid en je eigen weg gaan

'Ga diep in alles wat er te voelen is,' zoiets zei mijn docente tegen me, nadat ik had verteld dat mijn opa was overleden. Het doet meer met me dan ik had gedacht, maar haar woorden stellen me gerust, zodat ik me herinner om in mijn emoties te duiken. Ik voel nu vooral spijt, dat ik mezelf niet meer heb laten zien. Niet alleen aan mijn opa - door hem bijvoorbeeld nooit mijn vriend te laten ontmoeten - maar aan mijn hele familie. Daar zijn redenen voor, redenen in de trant van 'ik was een hooggevoelig, introvert meisje en dit werd niet altijd even goed begrepen of zelfs afgewezen, waardoor ik me terugtrok', maar toch... ik kan nu kiezen om die trauma's te helen, en daardoor mijn onzekerheden. En die gaan diep.

De kern is om mijn gevoeligheden en emoties er helemaal laten zijn, en mijn hart te openen en te uiten. Want als ik ergens in geraakt word, is er altijd de gedachte dat ik niet zo gevoelig zou moeten zijn, dat mijn emotie om één of andere reden 'lelijk' is, of teveel van het goede. Ik voel veel, ik voel diep en ik voel breed. En mijn hele leven heb ik dit lopen managen, inperken, censureren, omdat ik anders te 'anders' zou zijn. Als ik in de natuur loop, en stilsta om naar de lucht te kijken, mijn hand op een boom leg, komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het. Als ik een blog schrijf, recht vanuit mijn hart, en die publiceer, komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het. Als ik een ontmoetingsdag organiseer voor Jong Bewust en een meditatie improviseer in het moment, komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het. Als ik teveel slimme woorden gebruik, zoals 'honoreren' en 'erudiet' en 'pur sang', komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het.

Ik loop al een aantal jaren, sinds de kunstacademie, de weg van mijn hart. Ik heb kortgeleden besloten mijn droom te leven, en het schrijven van mijn boek mijn prioriteit te maken. Ik wil dat die 'en toch' uit het 'en toch doe ik het' verdwijnt. Ik wil dat ik mijn gevoel kan volgen zonder mitsen en maren die mij in een staat van stress brengen, die me influisteren dat het toch eigenlijk veiliger is om me te verstoppen, dat ik me zou moeten schamen.

Nederlanders zijn in principe open-minded. Zo ook mijn familie. Maar net zo typisch Nederlands is 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'. Daar zit een splitsing, een heel verwarrende splitsing tussen verstand (open-minded) en hart (niet zo heel open-hartig). Met andere woorden: wees jezelf, maar wees niet te anders. Ik bén anders. Niet iedereen voelt zich in zo'n mate een outsider, maar als je een individueel kanaal hebt in Human Design, weet je waar ik het over heb. Dat gevoel dat je nooit echt thuishoort in een groep, en die voortdurende spanning van 'zal ik worden afgewezen, zal ik uit de groep worden gegooid, zal ik steun verliezen?' als je je eigen weg gaat.

In de spirituele wereld is er veel te doen over vorige levens. Als je bang bent je uit te spreken - met name als hier spiritualiteit bij komt kijken - kan dat zijn omdat je een heks bent geweest die is verbrand, of opgehangen. Ik geloof er niet zo in dat je dit soort trauma's meeneemt naar een huidig leven. Wel dat er trauma's zijn in het huidige leven die resoneren met de trauma's uit het vorige leven, waardoor het helend kan zijn om hiernaar te kijken. Ik heb ook zo mijn represailles gekregen in vorige levens, maar als je sterft, wordt alle trauma uitgewist, en begin je met een schone lei. Daarom herinner je je vorige levens ook niet: het is niet nodig. Alle trauma komt uit dit leven, met name uit je kindertijd. De reguliere psychologie heeft daarin veel te bieden. Het is een algemeen verhaal, met steeds hetzelfde patroon. Dit patroon is als volgt:

Teal Swan heeft het vaak over een 'marker species' (geloof ik dat ze het noemt): de soort in een ecosysteem waar je naar kunt kijken om te beoordelen hoe gezond dat ecosysteem is. Dit is vaak de amfibie, dus als die ziek wordt/sterft, is dat het teken dat er iets fundamenteel mis is in het ecosysteem. Hooggevoelige mensen zijn de amfibieën van de maatschappij. Als wij ziek worden, is dat het teken dat de maatschappij zich aan ons moet aanpassen, en niet dat wij ons aan de maatschappij moeten aanpassen. Al onze gevoeligheden moeten de norm zijn, zodat de maatschappij automatisch tegemoet komt aan de behoeften van iedereen. Dan zou de maatschappij gezond zijn.

Dus dat is waar ik deze emotionele energie naartoe kanaliseer, dit is mijn 'clinging fire' (de Human Design-transit van deze week): nog meer kracht te verlenen aan mijn schrijfdroom. En door met nog meer bewustzijn te herijken wat ik ermee wil bereiken, wat ik in de wereld zou willen zien, zodat ik dit nog preciezer en vrijer kan creëren. Niet dat ik me eraan hecht dat ik met de publicatie ervan de wereld zal veranderen, maar door hier en nu deze energie in mezelf te verankeren, want daardoor verander ik de wereld al, hier en nu, en het publiceren en impact maken zou een logisch gevolg daarvan kun zijn, maar niet iets waar ik me mee identificeer.

Ik heb al het leven gecreëerd waarin ik dit kan doen. Ik heb al de tijd en vrijheid hiervoor, ik heb de steun, het geld en de ruimte, het ritme, de energie. Ik ben er actief mee aan het werk. En ik heb een geweldige relatie die wij precies voor dit doel in het leven geroepen hebben: om elkaar te steunen in onze creatieve aspiraties, en dat begripvolle, steunende familielid voor elkaar te zijn dat we altijd hebben gemist en nodig hebben.

Het is geen vergissing dat ik in dit leven zo lijd onder mijn onzekerheid. Dit is precies datgene wat ik transformeer voor de hele wereld. Dit is mijn werk met Jong Bewust: de energetische boodschap te geven dat hooggevoeligheid er mag zijn. En hoe kan ik dat beter doen dan van binnenuit, door het zelf te doorleven?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen