donderdag 16 februari 2017

Jezelf zijn in je familie

Aangezien ik een onverbeterlijke oversharer ben*, deel ik ook vandaag weer de transformaties die door me heen gingen rond het overlijdensproces van mijn opa. Vandaag was namelijk de begrafenis, en ook dat was weer een prachtige ervaring. Ik begrijp dat dit voor sommige mensen zware kost is, maar in feite is het niet zwaar, juist omdat ik het getransformeerd heb, of transformeer tijdens het schrijven. Je hoeft helemaal niets te doen tijdens het lezen, je hoeft alleen maar mee te gaan op mijn energie.

Het is misschien een beetje een abstract verhaal, want het is een verhaal over patronen, en niet over gebeurtenissen. Maar goed, dat is om te voorkomen dat het te persoonlijk wordt. Niet alles is mijn geheim om weg te geven, tenslotte.

Mijn angst om egocentrisch te zijn is getransformeerd, zoals je in mijn vorige blog kon lezen. Hij kwam nog wel even naar boven deze dagen, zoals dat soort dingen doen, maar niet op die onbewuste, zware manier van hiervoor. Nu was het een bobbeltje in de weg waar ik niet door van mijn pad van af week. Wat interessanter was en gisteren weer enorm kwam opvlammen was mijn neiging teveel verantwoordelijkheid te nemen, terwijl die niet van mij is. Want ik weet: mijn verantwoordelijkheid is slechts dat waar ik een antwoord (respons) op voel, daarom heet het ook ver-antwoord-elijkheid. In Human Design-taal: mijn moeder heeft de 50-27, ik heb twee keer 50. Ik hoef niet voor haar te zorgen, want zij is niet mijn verantwoordelijkheid, maar ik deed dat natuurlijk wel mijn hele leven onder invloed van haar energie, en daardoor deed ik het voor de hele wereld. En daardoor had ik het patroon om teveel emoties en verantwoordelijkheden op me te nemen, dingen die helemaal niet van mij waren, waar ik helemaal niet de energie voor had.

Vandaag was zowel de begrafenis van mijn opa als een ingrijpende operatie van een ander familielid. Je zou misschien zeggen: dit is overweldigend. Dat was het ook. Maar het was allemaal terug te leiden tot één ding, dat zorgde dat het van een vloeiende stroom van emoties overging in een 'kopje onder gaan' in emoties. Het familiepatroon van 'verantwoordelijkheid nemen vanuit plicht, in plaats van vanuit jezelf' van met name mijn moeders kant, danste namelijk als een gek in het rond in mijn realiteit. Het nam de vorm aan van het (misbegrepen) concept van ho'onoponopo (oid): de propaganda dat alles wat in jouw realiteit gebeurt jouw 'verantwoordelijkheid' is en dat je in alles wat er gebeurt een 'rol' hebt die je op je moet nemen om de wereld te helen. Ha, slim verhuld plichtsgevoel! Goede tip voor mijn Lichtwerk! Ha. Laat ik elk moment van de dag lichtwerk doen op afstand voor de hele wereld, want ik heb overal een rol in en kan dus niet rusten! Alsof ik het nog niet duidelijk genoeg gespiegeld had gekregen. Sorry hoor voor dat sarcasme, het is niet tegen iemand persoonlijk bedoeld, hooguit tegen mezelf. De laatste test. Kies ik voor mezelf, of kies ik voor dit oude patroon?

Ik weet wat lichtwerk is, ik weet hoe een sjamaan hononoponoonop (oid) doet, want dat is slechts een andere vorm van het Lichtwerk dat ik leer, en dat is niet door alles als je verantwoordelijkheid te zien. Alleen dat waartoe je wordt geroepen door de Geest. En dat kun je voelen. Dat is de roep van de pijn, de trigger - of later, als je geen schaduw meer hebt en nog niet een nieuwe hebt, de roep van de flow zelf. Het idee is juist dat je dit soort 'giftige' patronen hierdoor oplost. Dus dat heb ik gedaan, door gisteren in plaats van te cateren aan allerlei (imaginaire) behoeftes van allerlei mensen in mijn geboorteplaats rechtsaf te slaan in plaats van linksaf, want ik maakte een wandeling en kon allerlei kanten op om voor allerlei mensen te zorgen. Het was net een klucht, en mijn geboorteplaats het toneel. Zo dik lag het erbovenop. En mijn lichaam wist de weg: rechtsaf dus. Of linksaf, dat weet ik niet precies meer, maar het gaat om het idee. Weg van al die mensen, en naar mijn vrijheid.

Ik heb het in deze blog over twee angsten: die om egoïstisch te zijn, en die om verantwoordelijkheid te nemen. Natuurlijk is de angst om egoïstisch te zijn precies wat er overblijft als ik besluit om niet te zorgen voor iemand die niet mijn verantwoordelijkheid is. Want ojee, wat als dat egoïstisch wordt gevonden?! Kijk, daarom schrijf ik dus deze blogs: omdat ik dat overzicht anders niet heb (onbewuste ajna). Maar ik had wel de transformatieve werking ervan ervaren, ook al begreep ik hem verstandelijk nog niet.

Dus wat ontstond er? Geheimpje: als je oude patronen transformeert, kan er ruimte ontstaan voor iets nieuws. Alsof je een joker trekt in een kaartspel. Eén of andere nieuwe vorm van liefde.

Er ontstond een plotselinge toenadering tussen mij en mijn familie, die ik tijdens mijn periode van chronische vermoeidheid en overgevoeligheid niet kon verdragen omdat ze 'te extravert' waren. Diezelfde familie waar ik altijd zo geremd bij ben geweest, daar kon ik nu eindelijk mezelf zijn. Mét mijn introversie, en mét verbinding. Introversie is dus niet egoïstisch zijn, mijn respons volgen is dus niet egoïstisch, maar zorgt ervoor dat ik me kan verbinden met de mensen in mijn leven op mijn manier. Daardoor ontstaan de allermooiste dingen. Daardoor heb ik me vandaag de hele dag gekoesterd in een warm bad van familieliefde. En dat is een fantastisch gevoel. Vooral op een begrafenis. Begrafenissen kunnen dit doen, als je het toelaat. De liefde kan dan allerlei obstakels overwinnen.

Het is mogelijk: in je familie een individu zijn, en je eigen weg gaan binnen of buiten de familieconventies, zonder de verbinding te verliezen. Is dat geen mooie les? Als je jezelf bent, krijg je alles wat je nodig hebt. De kunst is alleen te herkennen wanneer en waarom je niet jezelf bent, en welke delen van jezelf je veroordeelt en in de schaduw zet. Want de wereld om je heen zal die dan ook veroordelen. En omdat zulke patronen meestal uit je familie voortkomen, is je familie de uitgelezen kans om ze weer getriggerd te krijgen en te transformeren. Bijkomend voordeel: je transformeert het ook nog eens voor de hele familie! Zonder dat het je verantwoordelijkheid was! Als familiekarma rondom verantwoordelijkheid nemen geen kosmische grap is, weet ik het ook niet meer... Met andere woorden: een mens die egocentrisch is en alleen voor zichzelf kiest, neemt automatisch de juiste verantwoordelijkheid voor alles en iedereen om zich heen. Ik heb hier en nu geen bewijs om je te geven, maar ik heb genoeg bewijs gekregen voor Lichtwerk om te weten dat het werkt, en dat het alles waar ik mee verbonden ben mee omhoog trekt in vibratie. Wonderlijk.

*Dat krijg je met poort 13 in je nog-niet-relevante maansknoop en een open keelcentrum, ik geef al mijn geheimen weg... Ach ja, als het maar goed voelt, toch?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen