zaterdag 4 februari 2017

Iedereen heeft een ideale omgeving

En een creatieve bubbel (lees: hol) waar alleen mensen toegang toe hebben die ik zelf uitkies, is de mijne. Hier komt een rant, dus triggerwarning als je niet tegen boosheid kan, en een lief wit konijntje om je zenuwstelsel alvast te kalmeren:


Daar gaan we dan. Ik haat het als er mensen langslopen die naar binnen kijken in de woonkamer, vooral die ene vieze man met dat vieze staartje die me uitlachte toen zijn hondje achter me aan kwam rennen en ik schrok. Ik heb er een hekel aan als er iemand naast me komt zitten in de trein en ik ben er zo één die met een gezicht als een oorwurm mijn tas zal verwijderen en je niet aankijkt. Ik heb de perfecte techniek aangeleerd om ongewenste indringers van 'mijn' tweezitter te weren: mijn tas zover mogelijk van me af zetten, mijn benen breeduit, koptelefoon op en ogen dicht als de trein stopt en er mensen instappen. Ik heb deze techniek geperfectioneerd. Alleen de meest assertieve mensen wagen het aan mijn mouw te plukken, en dan pas als de trein verder vol zit. Tijdens een afspraak in een restaurant of samen de stad in zal ik me niet volledig kunnen ontspannen of mezelf kunnen zijn, ik heb geen idee wat ik allemaal zeg en ik ben naderhand uitgeput. Gordijnen zijn de beste uitvinding van de wereld. Ik voel me volslagen ongemakkelijk als ik 's avonds in een verlichte ruimte ben die van buiten te zien is, en wil me dan het liefste verstoppen. Wat zeg ik? Ik wil me altijd verstoppen! Je zult me vinden in het dichtstbijzijnde hoekje.

De laatste maand heb ik bijna uitsluitend doorgebracht op mijn slaapkamer, met mijn gordijn half gesloten. Internet is geweldig: het maakt dat ik contact kan hebben zonder dat er iemand binnen hoeft te komen, of ik naar buiten. Mijn leven speelt zich af binnen vier muren en het is fantastisch. Het is de omgeving waarin mijn leven zich hoort af te spelen. Het is logisch. Nu ik mezelf volledig heb afgelijnd op mijn creatieve bron, zit ik ook in de juiste omgeving. Dat is een staaltje Human Design bij uitstek.

Iedereen heeft namelijk een perfecte omgeving volgens Human Design, speciaal op maat gemaakt voor het optimale functioneren van het zenuwstelsel van die persoon, en die van mij moet perfect zijn. (Kanaal 10-57.) Ik kan dit niet voor je uitzoeken, dus mocht je de 'oh ik wil die van mij weten'-kriebels krijgen, het spijt me heel erg, ik zou willen dat de website Genetic Matrix, waarop ik dit voorheen uit kon puzzelen, niet alles betaald maakte, maar het is niet anders. Misschien kom je nog eens iemand tegen die het wel voor je uit kan zoeken.

Ik heb wat heet 'selective caves' als omgeving, wat betekent dat ik een afgeschermd, ingekaderd, verstopt 'hol' op mijn best ben, en het nodig heb om zelf te selecteren wie daarin binnen kan komen en wie niet - anders wordt ik chagrijnig, overprikkeld en gestresst. Ik heb dit nodig om optimaal te functioneren. Mijn droomleven speelt zich niet buiten af, in 'de wereld', maar mijn hele wereld speelt zich af binnen de vier muren van mijn 'hol', waarin ik af en toe mensen ontvang.

Mocht je bovenstaande verhaal herkennen en voor het eerst in je leven voelen dat je niet de enige rare, overgevoelige, misantropische gek bent, dan is deze blog voor jou. En mocht je totaal niet begrijpen wat ik bedoel, dan heb je vast een heel andere optimale omgeving. Zoals een druk marktplein of creatief laboratorium ofzo. Mij niet gezien. Blegh. Ik weet nog dat ik op de kunstacademie altijd in het gemeenschappelijk klaslokaal werkte - voor sommigen de perfecte omgeving omdat er altijd wat 'brouwt' (wet/dry kitchens), voor mij een stressfactor. Het kan ook zijn dat je aan de rand van de stad moet wonen, waar je toegang hebt tot zowel natuur als industrialisatie (artificial shores). Of dat je overzicht nodig hebt over je omgeving, zoals in een flat of op een bergtop, en een laag zuurstofgehalte zelfs beter voor je is. Of dat je op je best bent bij het strand (natural shores), zoals mijn beste vriendin. Of dat je het liefst in een vallei naast een murmelend beekje aan het keelzingen bent (wide valleys). Hoe dan ook, je hoeft dit niet te weten: je weg leidt je er vanzelf naartoe! Mijn boodschap is: laat je niet misleiden door wat 'normaal' is. Als jij het beste werkt in een druk café, dan is dat volstrekt valide, en als je het niet kan uitstaan als je in een ruimte met slechte akoestiek bent en je heel gevoelig bent voor muziek en geluid, weet dat je niet overgevoelig bent. Je hebt dit nodig. Jouw zenuwstelsel heeft dit nodig. En jouw droomleven zal zich daar afspelen, hoe afwijkend van de 'norm' dit misschien ook is. Alles wat je nodig hebt komt daar naar je toe.

Dus als je het niet erg vindt, trek ik me nu weer terug in mijn wittekonijnenhol, terug naar mijn wonderland.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen