donderdag 23 februari 2017

Het tragische duo Schuld & Schaamte

Ik heb een chaos aan gedachten in mijn hoofd, die er allemaal uit willen.

Laat ik een narratief gebruiken om het te ordenen. Ik begon dit jaar, 2017, in een creatieve cocon. Ik dook diep onder in mijn eigen verbeelding en vond mezelf in een kick-ass schrijfritme. Dit was de gehele maand januari: mijn ultieme introverte droomleven. Met een enorme creatieve energie die vrijkwam om dit ritme te ondersteunen. Toen kwam de wereld binnen, in februari. Er gebeurden dingen die van me vroegen dat ik naar buiten trad. Als mezelf. En dat heb ik gedaan, onder andere bij mijn familie, maar ook in mijn opleiding en mijn uiterlijk en de inrichting van het huis. Mijn hogere zelf is helemaal lyrisch, zo van 'jeej, ze vergroot haar licht en liefde in rap tempo, met een sneltreinvaart aan transformaties!' En ik, mijn aardse perspectief, heeft zoiets van 'ja, lekker dan, het doet pijn en ik ben er diep door aangedaan.'

Ik heb onder andere een verzengend, zurig schuldgevoel getransformeerd. Nu ontdek ik: het is weg. Ik voel me niet meer schuldig. De zwaarte van het buitenproportionele schuldgevoel, dat uit mijn verleden kwam, heeft plaatsgemaakt voor een gezond geweten. Daarna kwam er schaamte naar boven. Zo'n leuk duo toch, schuld & schaamte, de twee emoties die ons beletten om voluit onszelf te zijn. En als ik het heb over schaamte, heb ik het over de full-body cringe attack. Ineenkrimpen. Elke keer als ik mezelf liet zien, deze afgelopen maand - en dat waren heel wat keren - verdampte mijn eigenwaarde als onder een roodgloeiende grill.

Ik besloot vanmorgen - want ik kon mezelf er echt niet toe zetten om op te staan - energiewerk te doen. Dat is soms het eerste wat ik op een dag doe, als mijn lichaam er geen zin in heeft. Ik heb inmiddels geleerd dat dit betekent dat ik naar binnen word geroepen. Nu is het een kwestie van 'in de stemming ergens voor zijn', want dat is de transit voor mij (2x 55 op mijn 39), maar anders is het een fysiek gevoel. Ik volgde de stroom, en deed wat achterstallig huiswerk - lichtwerk op autoriteitsfiguren, die les had ik gemist - en ik ging op zoek naar een innerlijke wond met het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. Dat er iets mis met me is. Omgeven door een walm van gedehydreerde schaamte. In het kader van 'hoe voelt de emotie', hier nog een fijne plastische omschrijving: als schuldgevoel zuur en verzengend is, onttrekt schaamte als hittegolven van straling op een verwoeste planeet alle vocht aan ons zodat we ineenschrompelen.  (Of misschien had ik gewoon nog niet genoeg gedronken, want dat heb je als je wakker wordt.) (Nee, waarschijnlijk was die lichte dehydratie nodig om mij een match te laten worden met de frequentie waar ik energiewerk op wilde doen.) (Kijk hiervoor schrijf ik die blogs, want mijn hoofd snapt van alles dat ik anders niet kan zien.)  (Of whatever, dit is typisch zo'n voorbeeld van 'geloof me niet teveel, want ik verzin van alles dat logisch en plausibel klinkt, maar relatief is'.)

Ik kwam terecht in een herinnering die ik al vaker heb herbeleefd, maar nu pas heb ik écht mijn soul retrieval gedaan op die situatie. Ik ga het niet tot in detail beschrijven, maar ik heb in die situatie schaamte over mijn lichaam geïnternaliseerd. Daar kun je je vast wel iets bij voorstellen. Ik ging door alle emoties heen, en verzamelde zo één voor één de afgesplitste delen van mijzelf die op verschillende plekken in de herinnering waren achtergebleven. En toen ik de situatie her-creeerde - zoals je doet met dit type energiewerk - wilde mijn jongere zelf zich uitspreken. Sterker nog, ze rees op als een koningin, in volledige belichaming van haar kracht als godin. Ik voelde in mijn hele lichaam, vanaf mijn onderbuik tot het topje van mijn hoofd (oké, dat is niet mijn héle lichaam maargoed nu haal ik de vaart er weer uit) een inperkende, neergeknielde energie getransformeerd worden, openbloeien en bekrachtigd worden. Zonder over te compenseren, zonder valse stoerheid of hardheid of verdediging. Een rustige eigenwaarde.

Hm... Ik dacht dat ik meer had om te beschrijven. Oja.

Deconditioneren. Want wat is een blog zonder linkje aan Human Design? In (o.a.) onze open centra nemen wij de energie van buitenaf in ons op: daar vindt wat in de psychologie heet 'internalisering' plaats. Dat je je gaat identificeren met iets wat van buitenaf kwam. In eerste instantie is dit je levensles, die je hogere zelf voor je heeft uitgekozen, en op het eerste trauma in je jeugd dat je zo oploopt, bouwt de rest van je leven zich voort. De eerste wond, het punt van aantrekking, trekt nog meer van hetzelfde aan, net zolang tot je één of andere ziekte of hardnekkig probleem ontwikkelt, als je er niets aan doet. Dit is een signaal van het universum dat jou je levensles wil laten leren. Als je dit proces gaat omkeren, heet dit deconditioneren. Je maakt jezelf vrij, laat los, heelt, transformeert, schoont op, etcetera. Daardoor kun je steeds meer de weg van je definities gaan uitleven: dat wat wél van jou is. Dat is de weg van onze generatie, deze tijd. Dat is wat de 'quarter life crisis' heet. Al die jongeren die niet meer willen doen wat hun ouders en grootouders voor hen deden, maar die hun droom willen volgen. In die wereld leven we nu. We gaan steeds meer naar ons individuele levenspad toe. En als jonge twintigers komen we daardoor in een fijne crisis, waardoor we jong bewust worden. (Ha, see what I did there?!)

Hoe je dit doet, deconditioneren, daar zijn talloze perspectieven op. Ik geloof persoonlijk dat je het niet volledig kan doen als je geen vorm van soul retrieval toepast. Je kunt verstandelijk wel begrijpen hoe het patroon van 'niet goed genoeg zijn' werkt, maar als je niet ondertussen alle wonden in het open Ego-centrum heelt, blijf je erin vastzitten. En dat terwijl je je kunt ontwikkelen in een open centrum. Je kunt er steeds wijzer in worden. Opener. Vrij van identificatie.

Onze open centra zitten vol geconditioneerde schuld en schaamte over wat er in onze gedefinieerde centra zit. Schaduwwerk is het opnieuw accepteren van alles wat we wél zijn, zoals ik laatst deed met mijn egocentrisme (uit mijn persoonlijkheidszon). En daar zitten pijn-emoties op, zelf-afwijzing, doordat je bent gaan geloven wat de ander van je vond, uit liefde voor de ander. Want als kinderen was het onkenbaar om te geloven dat degene van wie wij afhankelijk waren, fout zat. En dus moest er iets fout zijn met ons.

Zo zijn er vast nog meer mechanieken die samen ons menselijke aard vormen. Ik kan ze niet volledig bevatten of benoemen, want ik heb geen psychologie gestudeerd of zo. Ik bestudeer vooral mijn eigen ervaringen, waarbij ik begeleiding krijg vanuit mijn opleiding. En zo ontrafel ik steeds meer van de patronen die mij maken tot wat ik ben, zodat ik kan zijn wie ik echt ben.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen