maandag 27 februari 2017

Februari

In januari zat ik in mijn creatieve cocon en bouwde ik een geweldig schrijfritme op. In februari kwam de wereld weer binnen, en ik naar buiten. Niet alleen op verdrietige en schokkende manieren, ook op transformerende en fijne manieren. 


We kochten in februari zes kleedjes en één luikenset van marktplaats. Dit omdat we geïnspireerd waren door de ambiance van Lewinski, een culinair podium in Sneek dat onze familie zo mooi opving na de dienst van mijn opa. Het gaf ons de impuls om eindelijk de hele woonkamer een make-over te geven. 




Aangezien er welgeteld 6 hondendrollen van duidelijk dezelfde middelgrote hond in de kleine voortuin liggen (ja gatver) en we op korte termijn noch een hekje gaan bouwen, noch kans zien de hondeneigenaar op heterdaad te betrappen, hebben we onze identificatie met de voortuin losgemaakt en ons thuisfront teruggetrokken tot op de vensterbank. Daar ligt nu een luik om het zicht van buiten naar binnen en van binnen naar buiten te belemmeren. Het scheelt dat we nu ook niet meer hoeven te grasmaaien, want dat is onmogelijk geworden, kun je je wel voorstellen. Ik bid voor bakken met regen om de vege sporen uit te wissen. Tot die tijd trek ik me graag binnenshuis terug, en adem ik door mijn mond als ik de voordeur uitloop, met vage gedachten aan het planten van gevatte bordjes en borrelende ingewanden van onderdrukte, maar gerechtvaardigde verontwaardiging. Misschien is het karma. Ik heb namelijk in diezelfde voortuin een keer per ongeluk een pad doormidden geknipt bij het grassnoeien - nee, we maaien niet vaak, dus het was tijd voor grof geschut - en hoewel ik het trauma dat dit veroorzaakte inmiddels heb opgelost (dacht ik) zit er wel een bepaalde symmetrie in. Het dierenrijk slaat terug! 


Ik besloot mezelf meer tot expressie te brengen, niet alleen in de inrichting van het huis, maar ook in mijn uiterlijk, want eerlijk gezegd ben ik daar een beetje laks in. Ik heb afgezien van deze foto niet echt resultaten, maar ik heb vaker tweedehandswinkels bezocht voor nieuwe kleding, en heb iets leuks besteld dat ik volgende maand wél kan laten zien :) 


Ik had een presentatie in mijn les, met als thema goed & kwaad, en maakte een tekening om te mediteren op de wisselwerking tussen schaduw en licht. Ik ontdekte tijdens het tekenen de metafoor dat ik licht toevoeg wanneer ik donker toevoeg, en andersom, als een automatisme, om het contrast weer in balans te brengen. En dat ik dit ook doe in mijn leven: continu in contact met de hoge lichte en de donkere lagere delen van het reliëf van het moment. Wanneer ik omhoog ga, ga ik meteen ook naar beneden om in balans te blijven. Het was een leuke presentatie, en er werd gelachen om grapjes die niet per se als grapjes bedoeld waren, waar ik een beetje ongemakkelijk bij zat te wachten tot ik weer verder kon praten - krijg ik eindelijk die aandacht... ;) - en dus wilde ik de tekening zelf ook graag hier delen. Ik vertelde ook hoe in februari mijn reliëf onverwacht een stuk dieper ging door het overlijden, maar daardoor ook hoger. Ik vertelde hoe mijn hogere zelf 'm helemaal zat te spacen omdat ik zoveel transformeerde en mijn licht vermeerderde, terwijl mijn aardse zelf de emotiegolven echt niet leuk vond. En dat beide naast elkaar bestaan in het reliëf, om diepte te geven aan het leven. En dat ik mezelf steeds meer laat zien, in mijn licht en mijn donker, net zoals deze roos. Ja, het was een mooie presentatie, en ik had verwacht dat het serieus en zwaar zou zijn. Maar blijkbaar kan je zo'n filosofisch, doorleefd onderwerp ook brengen met lichtheid en humor. Zoals ik eigenlijk ook op deze blog al doe. 


Hm... droom je ook zo weg bij deze pasteltinten? Ik word altijd blij van gespikkelde bananen, want mijn vriend lust ze niet en houdt voornamelijk van harde groene onrijpe bananen (ja gatver #2), dus zodra er een paar blijven liggen grijp ik mijn kans. Ik maakte deze supersimpele muffins, van twee overrijpe bananen, havermout, kokosolie, lijnzaad, rozijnen, rijsmiddel en wat water. Topping van kokosmeel, rijstmelk, vanille en agavesiroop, en vegan sprinkles.


Februari was dus de maand dat ik meer naar buiten trad, en mezelf neerzette op verschillende manieren: in mijn uiterlijk, in mijn huis, in mijn familie, in mijn opleiding, en ook als Reader en Healer. Het fantastische schrijfritme dat ik in januari had opgebouwd schoot er wat bij in, zoals je je wel kunt voorstellen tijdens een rouwproces, en dit gaf me een onbevredigd gevoel, want het schrijven is mijn levenswerk en als dat erbij in schiet, verdwijnt een deel van mijn levensplezier. Maar onverwacht kwam er afgelopen week iemand met het incarnatiekruis van het onverwachte (ha) langs voor een Reading, wat mij samen met een bijzondere gastenles van mijn opleiding eindelijk een gevoel gaf van tastbaar resultaat. De energie die ik in mijn healing- en lichtwerk heb meegegeven begint naar me terug te komen. Dat geeft zo'n dankbaar gevoel!

transit 27/2

Ik voelde in al deze transformerende processen (jeej, 32-54 in de transit én in mijn design) nog steeds niet de behoefte aan veel sociaal contact met vrienden. Sinds het begin van 2017 stond dat voortdurend op een laag pitje. Dat confronteerde me met allerlei interessante schuld- en zorggevoelens die ik terug heb geleid tot de kern. Maar vooral deze week, met de 37-40-transit van community, kwam de drukkende twijfel: zou ik niet wat banden moeten aanhalen, klef en vriendschappelijk moeten doen? De realiteit is, met mijn profiel (3/5) is het natuurlijk om de banden regelmatig te verbreken, en ze daarna weer met hernieuwde energie en inhoud aan te halen. Die hernieuwde energie voel ik nog niet. Ik zit zo lekker verankerd in mijn persoonlijkheidszon (eigenbelang) dat ik terugval op het vertrouwen dat vrienden als sterren zijn, die je soms niet ziet, maar die er altijd zijn. Maar ik kan het toch niet laten om hier een klein stukje aan te wijden op mijn blog, voor het geval er vrienden meelezen die zich misschien een beetje verwaarloosd voelen. Het ligt niet aan jou, ik waardeer jou: mezelf uiten via social media is niet hetzelfde als sociaal contact onderhouden!

Dus, dat was mijn februari in foto's. Ik ben van plan om maandelijks een fotoblog te maken (dit was die van januari, waarin ik mijn creativiteit hervond) zodat ik aan het eind van het jaar een beeld heb gekregen van 2017. Mijn intentie voor maart is dat ik een goede balans vind tussen naar binnen keren en naar buiten treden, en mijn introverte schrijfritme integreer met de extraverte dingen zoals Readings geven.

Inspiratie van deze maand
Ik heb de tv-serie Black Sails verslonden - oh my, Flint - en langzaam elke pagina van de gesublimeerde Aardzee-trilogie van Ursula Le Guin. Verder ontdekte ik Mai Magi, een v/blogger en model dat mijn reeds lang ingeslapen stijldromen nieuw leven inblies. Niet alleen had ze die impact - Manifestor! - ik ben work-outs gaan doen en heb kennisgemaakt met de dromerige elektronische muziek van Grimes

Geen opmerkingen:

Een reactie posten