zaterdag 18 februari 2017

Egocentrisch en ijdel zijn

Egocentrisme heb ik in de afgelopen blogs als thema genomen. Nu spelen er natuurlijk nog wel meer thema's in mijn leven, maar deze was de koploper. Ik had vanmorgen een lege ochtend en zat in de Generatorstand. En ineens viel een aspect van mijn Human Design-chart op z'n plek.


Twee dingen eigenlijk. Allereerst mijn persoonlijkheidszon. Dit is het eerste getal rechtsboven, in het zwart. De i Tjing-poort waar de zon in staat op het moment van je geboorte. Het licht dat je hier op aarde komt brengen. Dat via de daar onderstaande aarde verankerd wordt op deze planeet. Ik had wel een soort abstract begrip wat dit bij mij inhield, maar ik kon het toch beter zien bij anderen, als ik hun chart las.

Nu is het eindelijk op z'n plek gevallen, gedemonstreerd door het leven zelf. Doordat ik er weer tegenaan liep bij mijn familie. Dat ik het in de schaduw had gezet, en mezelf onderdrukte vanuit het familiepatroon dat je verplichtingen hebt en niet egoïstisch mag zijn. Dat je voor anderen moet zorgen. De sleutelwoorden van poort 60.3 (mijn persoonlijkheidszon dus) zijn 'conservatisme: verlicht eigenbelang/egoïstisch eigenbelang'.  Door voor mezelf te zorgen in de beperkingen in een situatie, ben ik wellicht egocentrisch, maar ik zorg voor mezelf. Ik kies voor mijn eigen weg in het leven. En daardoor bekrachtig ik ook andere mensen om hetzelfde te doen. Zodat onze uniekheid iedereen ten goede komt en iedereen zijn unieke rol in het web van het leven vervult. Dat heet dan 'beperking', omdat niets op deze aarde ongelimiteerd is, maar een eigen unieke vorm heeft aangenomen. Zodra ik die beperking accepteer (conservatisme), en er met een transcendent perspectief naar kan kijken, zie ik wederom dat elk onderdeel van het web nodig is om het web te vormen. Dit heb ik met trial en error moeten leren. Vanuit alle dimensies naar een 'beperking' kunnen kijken. In de derde dimensie is het een beperking, in hogere dimensies slechts een unieke vorm met een onmisbare rol.

Dus ik heb dat eigenbelang: het kiezen voor mezelf in dit web van beperkte (unieke) vormen. En de manier waarop het licht van dit eigenbelang op deze aarde verankerd wordt, is doordat ik alles zelf wil doen. Dat is mijn persoonlijkheidsaarde 56.3: 'vervreemding: vastbesloten zelfvoorziening - een egoïsme dat zelfingenomenheid verraadt en isolatie garandeert'. Met andere woorden: ik nam direct na de begrafenis van mijn opa de trein naar huis, los van mijn familie, om alles te verwerken, en ik ervoer dat als iets verkeerds. Maar toen realiseerde ik me weer dat ik voor mijn gevoel heb gekozen en mijn eigen weg ging. Dat het goed voor me is om me op mezelf te focussen, om mijn aandacht op mezelf te richten. En er een blog over te schrijven, zo van: kijk mij met mijn transformaties! En ja, dat kan egocentrisch overkomen, zo in het middelpunt van mijn universum willen staan. Het kan anderen van me vervreemden of misschien zelfs beledigen en kwetsen. Het verraadt mijn zelfingenomenheid, ijdelheid, arrogantie, verwaandheid en aanmatiging. En het zit allemaal letterlijk in mijn Design. Weer een laagje schaamte om af te pellen, weer een stukje schaduw dat verlicht wordt. Dus ik ben egoïstisch en arrogant. Deal ermee. Misschien is het nog entertainend ook, want heeft een entertainer of verhalenverteller (ook eigenschappen van poort 56) niet een ego nodig om überhaupt in de spotlight te kunnen staan?

Ik heb dit zelfingenomen hengelen naar aandacht nodig om in balans te blijven, want de persoonlijkheidsaarde grondt je, houdt je met beide benen op de grond. Ik heb een beetje aandacht nodig, en ik veroordeelde dat in mezelf, want ik vond dat ik geen aandacht nodig zou moeten hebben, dat ik het allemaal zelf zou moeten kunnen. Maar elke poort in een open keelcentrum heeft aandacht nodig, en deze 56.3 des te meer. Dat is ook onderdeel van het pakket. Het is misschien niet-zelf, maar het mag er zijn. Het is misschien een schaduwkant, maar het mag er zijn. Het is misschien sociaal niet geaccepteerd, maar het mag er zijn. Het is misschien spiritueel niet geaccepteerd, maar het mag er zijn. Het is misschien in mijn familie niet geaccepteerd, maar het mag er zijn.

Samenvatting: juist door egocentrisch en ijdel te zijn, veranker ik het licht van mijn eigen weg hier op aarde, waarmee ik anderen bekrachtig en entertain. Door het perspectief op de beperkingen van mijn eigen leven te transcenderen en delen, kan ik alles zien als onderdeel van het web van het leven. Als iets dat er mag zijn. En daarmee breng ik een mutatie de wereld in.

Ik heb besloten om mijn ego te vieren, in plaats van het te verstoppen. Want wat vind ik mezelf eigenlijk geweldig. Ik kan nog maar zó weinig vinden dat ik niet geweldig vind aan mezelf! Ik moet werkelijk met een zaklamp speuren naar elk schaduwplekje dat nog niet verlicht is. Wat wil ik nog meer? Nou, tijd om deze blog te publiceren en me er de hele middag onzeker over te gaan voelen, mijn favoriete hobby!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten