maandag 27 februari 2017

Februari

In januari zat ik in mijn creatieve cocon en bouwde ik een geweldig schrijfritme op. In februari kwam de wereld weer binnen, en ik naar buiten. Niet alleen op verdrietige en schokkende manieren, ook op transformerende en fijne manieren. 


We kochten in februari zes kleedjes en één luikenset van marktplaats. Dit omdat we geïnspireerd waren door de ambiance van Lewinski, een culinair podium in Sneek dat onze familie zo mooi opving na de dienst van mijn opa. Het gaf ons de impuls om eindelijk de hele woonkamer een make-over te geven. 




Aangezien er welgeteld 6 hondendrollen van duidelijk dezelfde middelgrote hond in de kleine voortuin liggen (ja gatver) en we op korte termijn noch een hekje gaan bouwen, noch kans zien de hondeneigenaar op heterdaad te betrappen, hebben we onze identificatie met de voortuin losgemaakt en ons thuisfront teruggetrokken tot op de vensterbank. Daar ligt nu een luik om het zicht van buiten naar binnen en van binnen naar buiten te belemmeren. Het scheelt dat we nu ook niet meer hoeven te grasmaaien, want dat is onmogelijk geworden, kun je je wel voorstellen. Ik bid voor bakken met regen om de vege sporen uit te wissen. Tot die tijd trek ik me graag binnenshuis terug, en adem ik door mijn mond als ik de voordeur uitloop, met vage gedachten aan het planten van gevatte bordjes en borrelende ingewanden van onderdrukte, maar gerechtvaardigde verontwaardiging. Misschien is het karma. Ik heb namelijk in diezelfde voortuin een keer per ongeluk een pad doormidden geknipt bij het grassnoeien - nee, we maaien niet vaak, dus het was tijd voor grof geschut - en hoewel ik het trauma dat dit veroorzaakte inmiddels heb opgelost (dacht ik) zit er wel een bepaalde symmetrie in. Het dierenrijk slaat terug! 


Ik besloot mezelf meer tot expressie te brengen, niet alleen in de inrichting van het huis, maar ook in mijn uiterlijk, want eerlijk gezegd ben ik daar een beetje laks in. Ik heb afgezien van deze foto niet echt resultaten, maar ik heb vaker tweedehandswinkels bezocht voor nieuwe kleding, en heb iets leuks besteld dat ik volgende maand wél kan laten zien :) 


Ik had een presentatie in mijn les, met als thema goed & kwaad, en maakte een tekening om te mediteren op de wisselwerking tussen schaduw en licht. Ik ontdekte tijdens het tekenen de metafoor dat ik licht toevoeg wanneer ik donker toevoeg, en andersom, als een automatisme, om het contrast weer in balans te brengen. En dat ik dit ook doe in mijn leven: continu in contact met de hoge lichte en de donkere lagere delen van het reliëf van het moment. Wanneer ik omhoog ga, ga ik meteen ook naar beneden om in balans te blijven. Het was een leuke presentatie, en er werd gelachen om grapjes die niet per se als grapjes bedoeld waren, waar ik een beetje ongemakkelijk bij zat te wachten tot ik weer verder kon praten - krijg ik eindelijk die aandacht... ;) - en dus wilde ik de tekening zelf ook graag hier delen. Ik vertelde ook hoe in februari mijn reliëf onverwacht een stuk dieper ging door het overlijden, maar daardoor ook hoger. Ik vertelde hoe mijn hogere zelf 'm helemaal zat te spacen omdat ik zoveel transformeerde en mijn licht vermeerderde, terwijl mijn aardse zelf de emotiegolven echt niet leuk vond. En dat beide naast elkaar bestaan in het reliëf, om diepte te geven aan het leven. En dat ik mezelf steeds meer laat zien, in mijn licht en mijn donker, net zoals deze roos. Ja, het was een mooie presentatie, en ik had verwacht dat het serieus en zwaar zou zijn. Maar blijkbaar kan je zo'n filosofisch, doorleefd onderwerp ook brengen met lichtheid en humor. Zoals ik eigenlijk ook op deze blog al doe. 


Hm... droom je ook zo weg bij deze pasteltinten? Ik word altijd blij van gespikkelde bananen, want mijn vriend lust ze niet en houdt voornamelijk van harde groene onrijpe bananen (ja gatver #2), dus zodra er een paar blijven liggen grijp ik mijn kans. Ik maakte deze supersimpele muffins, van twee overrijpe bananen, havermout, kokosolie, lijnzaad, rozijnen, rijsmiddel en wat water. Topping van kokosmeel, rijstmelk, vanille en agavesiroop, en vegan sprinkles.


Februari was dus de maand dat ik meer naar buiten trad, en mezelf neerzette op verschillende manieren: in mijn uiterlijk, in mijn huis, in mijn familie, in mijn opleiding, en ook als Reader en Healer. Het fantastische schrijfritme dat ik in januari had opgebouwd schoot er wat bij in, zoals je je wel kunt voorstellen tijdens een rouwproces, en dit gaf me een onbevredigd gevoel, want het schrijven is mijn levenswerk en als dat erbij in schiet, verdwijnt een deel van mijn levensplezier. Maar onverwacht kwam er afgelopen week iemand met het incarnatiekruis van het onverwachte (ha) langs voor een Reading, wat mij samen met een bijzondere gastenles van mijn opleiding eindelijk een gevoel gaf van tastbaar resultaat. De energie die ik in mijn healing- en lichtwerk heb meegegeven begint naar me terug te komen. Dat geeft zo'n dankbaar gevoel!

transit 27/2

Ik voelde in al deze transformerende processen (jeej, 32-54 in de transit én in mijn design) nog steeds niet de behoefte aan veel sociaal contact met vrienden. Sinds het begin van 2017 stond dat voortdurend op een laag pitje. Dat confronteerde me met allerlei interessante schuld- en zorggevoelens die ik terug heb geleid tot de kern. Maar vooral deze week, met de 37-40-transit van community, kwam de drukkende twijfel: zou ik niet wat banden moeten aanhalen, klef en vriendschappelijk moeten doen? De realiteit is, met mijn profiel (3/5) is het natuurlijk om de banden regelmatig te verbreken, en ze daarna weer met hernieuwde energie en inhoud aan te halen. Die hernieuwde energie voel ik nog niet. Ik zit zo lekker verankerd in mijn persoonlijkheidszon (eigenbelang) dat ik terugval op het vertrouwen dat vrienden als sterren zijn, die je soms niet ziet, maar die er altijd zijn. Maar ik kan het toch niet laten om hier een klein stukje aan te wijden op mijn blog, voor het geval er vrienden meelezen die zich misschien een beetje verwaarloosd voelen. Het ligt niet aan jou, ik waardeer jou: mezelf uiten via social media is niet hetzelfde als sociaal contact onderhouden!

Dus, dat was mijn februari in foto's. Ik ben van plan om maandelijks een fotoblog te maken (dit was die van januari, waarin ik mijn creativiteit hervond) zodat ik aan het eind van het jaar een beeld heb gekregen van 2017. Mijn intentie voor maart is dat ik een goede balans vind tussen naar binnen keren en naar buiten treden, en mijn introverte schrijfritme integreer met de extraverte dingen zoals Readings geven.

Inspiratie van deze maand
Ik heb de tv-serie Black Sails verslonden - oh my, Flint - en langzaam elke pagina van de gesublimeerde Aardzee-trilogie van Ursula Le Guin. Verder ontdekte ik Mai Magi, een v/blogger en model dat mijn reeds lang ingeslapen stijldromen nieuw leven inblies. Niet alleen had ze die impact - Manifestor! - ik ben work-outs gaan doen en heb kennisgemaakt met de dromerige elektronische muziek van Grimes

donderdag 23 februari 2017

Het tragische duo Schuld & Schaamte

Ik heb een chaos aan gedachten in mijn hoofd, die er allemaal uit willen.

Laat ik een narratief gebruiken om het te ordenen. Ik begon dit jaar, 2017, in een creatieve cocon. Ik dook diep onder in mijn eigen verbeelding en vond mezelf in een kick-ass schrijfritme. Dit was de gehele maand januari: mijn ultieme introverte droomleven. Met een enorme creatieve energie die vrijkwam om dit ritme te ondersteunen. Toen kwam de wereld binnen, in februari. Er gebeurden dingen die van me vroegen dat ik naar buiten trad. Als mezelf. En dat heb ik gedaan, onder andere bij mijn familie, maar ook in mijn opleiding en mijn uiterlijk en de inrichting van het huis. Mijn hogere zelf is helemaal lyrisch, zo van 'jeej, ze vergroot haar licht en liefde in rap tempo, met een sneltreinvaart aan transformaties!' En ik, mijn aardse perspectief, heeft zoiets van 'ja, lekker dan, het doet pijn en ik ben er diep door aangedaan.'

Ik heb onder andere een verzengend, zurig schuldgevoel getransformeerd. Nu ontdek ik: het is weg. Ik voel me niet meer schuldig. De zwaarte van het buitenproportionele schuldgevoel, dat uit mijn verleden kwam, heeft plaatsgemaakt voor een gezond geweten. Daarna kwam er schaamte naar boven. Zo'n leuk duo toch, schuld & schaamte, de twee emoties die ons beletten om voluit onszelf te zijn. En als ik het heb over schaamte, heb ik het over de full-body cringe attack. Ineenkrimpen. Elke keer als ik mezelf liet zien, deze afgelopen maand - en dat waren heel wat keren - verdampte mijn eigenwaarde als onder een roodgloeiende grill.

Ik besloot vanmorgen - want ik kon mezelf er echt niet toe zetten om op te staan - energiewerk te doen. Dat is soms het eerste wat ik op een dag doe, als mijn lichaam er geen zin in heeft. Ik heb inmiddels geleerd dat dit betekent dat ik naar binnen word geroepen. Nu is het een kwestie van 'in de stemming ergens voor zijn', want dat is de transit voor mij (2x 55 op mijn 39), maar anders is het een fysiek gevoel. Ik volgde de stroom, en deed wat achterstallig huiswerk - lichtwerk op autoriteitsfiguren, die les had ik gemist - en ik ging op zoek naar een innerlijke wond met het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. Dat er iets mis met me is. Omgeven door een walm van gedehydreerde schaamte. In het kader van 'hoe voelt de emotie', hier nog een fijne plastische omschrijving: als schuldgevoel zuur en verzengend is, onttrekt schaamte als hittegolven van straling op een verwoeste planeet alle vocht aan ons zodat we ineenschrompelen.  (Of misschien had ik gewoon nog niet genoeg gedronken, want dat heb je als je wakker wordt.) (Nee, waarschijnlijk was die lichte dehydratie nodig om mij een match te laten worden met de frequentie waar ik energiewerk op wilde doen.) (Kijk hiervoor schrijf ik die blogs, want mijn hoofd snapt van alles dat ik anders niet kan zien.)  (Of whatever, dit is typisch zo'n voorbeeld van 'geloof me niet teveel, want ik verzin van alles dat logisch en plausibel klinkt, maar relatief is'.)

Ik kwam terecht in een herinnering die ik al vaker heb herbeleefd, maar nu pas heb ik écht mijn soul retrieval gedaan op die situatie. Ik ga het niet tot in detail beschrijven, maar ik heb in die situatie schaamte over mijn lichaam geïnternaliseerd. Daar kun je je vast wel iets bij voorstellen. Ik ging door alle emoties heen, en verzamelde zo één voor één de afgesplitste delen van mijzelf die op verschillende plekken in de herinnering waren achtergebleven. En toen ik de situatie her-creeerde - zoals je doet met dit type energiewerk - wilde mijn jongere zelf zich uitspreken. Sterker nog, ze rees op als een koningin, in volledige belichaming van haar kracht als godin. Ik voelde in mijn hele lichaam, vanaf mijn onderbuik tot het topje van mijn hoofd (oké, dat is niet mijn héle lichaam maargoed nu haal ik de vaart er weer uit) een inperkende, neergeknielde energie getransformeerd worden, openbloeien en bekrachtigd worden. Zonder over te compenseren, zonder valse stoerheid of hardheid of verdediging. Een rustige eigenwaarde.

Hm... Ik dacht dat ik meer had om te beschrijven. Oja.

Deconditioneren. Want wat is een blog zonder linkje aan Human Design? In (o.a.) onze open centra nemen wij de energie van buitenaf in ons op: daar vindt wat in de psychologie heet 'internalisering' plaats. Dat je je gaat identificeren met iets wat van buitenaf kwam. In eerste instantie is dit je levensles, die je hogere zelf voor je heeft uitgekozen, en op het eerste trauma in je jeugd dat je zo oploopt, bouwt de rest van je leven zich voort. De eerste wond, het punt van aantrekking, trekt nog meer van hetzelfde aan, net zolang tot je één of andere ziekte of hardnekkig probleem ontwikkelt, als je er niets aan doet. Dit is een signaal van het universum dat jou je levensles wil laten leren. Als je dit proces gaat omkeren, heet dit deconditioneren. Je maakt jezelf vrij, laat los, heelt, transformeert, schoont op, etcetera. Daardoor kun je steeds meer de weg van je definities gaan uitleven: dat wat wél van jou is. Dat is de weg van onze generatie, deze tijd. Dat is wat de 'quarter life crisis' heet. Al die jongeren die niet meer willen doen wat hun ouders en grootouders voor hen deden, maar die hun droom willen volgen. In die wereld leven we nu. We gaan steeds meer naar ons individuele levenspad toe. En als jonge twintigers komen we daardoor in een fijne crisis, waardoor we jong bewust worden. (Ha, see what I did there?!)

Hoe je dit doet, deconditioneren, daar zijn talloze perspectieven op. Ik geloof persoonlijk dat je het niet volledig kan doen als je geen vorm van soul retrieval toepast. Je kunt verstandelijk wel begrijpen hoe het patroon van 'niet goed genoeg zijn' werkt, maar als je niet ondertussen alle wonden in het open Ego-centrum heelt, blijf je erin vastzitten. En dat terwijl je je kunt ontwikkelen in een open centrum. Je kunt er steeds wijzer in worden. Opener. Vrij van identificatie.

Onze open centra zitten vol geconditioneerde schuld en schaamte over wat er in onze gedefinieerde centra zit. Schaduwwerk is het opnieuw accepteren van alles wat we wél zijn, zoals ik laatst deed met mijn egocentrisme (uit mijn persoonlijkheidszon). En daar zitten pijn-emoties op, zelf-afwijzing, doordat je bent gaan geloven wat de ander van je vond, uit liefde voor de ander. Want als kinderen was het onkenbaar om te geloven dat degene van wie wij afhankelijk waren, fout zat. En dus moest er iets fout zijn met ons.

Zo zijn er vast nog meer mechanieken die samen ons menselijke aard vormen. Ik kan ze niet volledig bevatten of benoemen, want ik heb geen psychologie gestudeerd of zo. Ik bestudeer vooral mijn eigen ervaringen, waarbij ik begeleiding krijg vanuit mijn opleiding. En zo ontrafel ik steeds meer van de patronen die mij maken tot wat ik ben, zodat ik kan zijn wie ik echt ben.

maandag 20 februari 2017

Relatiepatronen #1

Als je niet geïnteresseerd bent in Human Design: scroll naar het kopje 'Relatiepatronen' verderop in deze blog, want ik vond het nodig om eerst flink te navelstaren op mijn design...

Ik zat verder te kauwen op het onderwerp 'ijdelheid en aandacht willen'. Ik kwam een synchronistisch artikel tegen op Facebook over het 3/5-profiel, dat ik heb. Het beschreef hoe lijn 5-generalisaties en waarheden - hoewel ze uit diepgaande ervaring vol trial en errors voortkomen - kunnen worden genegeerd als een 3/5 ze niet deelt vanuit een uitnodiging. Dat was herkenbaar.

Ik ben een Generator, dus ik deel in reactie op een prikkel. Dat kan van alles zijn, bijvoorbeeld iets wat iemand heeft gezegd, een ervaring, een meditatie, een artikel van iemand anders. Laatst schreef ik een blog over Pure Generators. Dit was een respons op een artikel van Ariane over Projectors, waarin ze vanuit haar eigen ervaring beschreef hoe het is om een Projector te zijn. Maar niemand heeft me gevraagd om een blog over Pure Generators te schrijven! Zo van: hé, hoe is het eigenlijk om een Pure Generator te zijn? Maar ik ging 'aan' en had de energie om erover te schrijven, zat in mijn flow, en voelde me erna voldaan: allemaal tekenen dat ik mijn strategie had gevolgd. En ik kreeg er één reactie op, wat voor mij voelde als een teleurstelling. Had ik toch letterlijk moeten wachten op de uitnodiging?

Is dit de reden dat mijn keelpoort zichzelf soms opvreet vanbinnen? Enerzijds die energie van 'ik doe het toch allemaal voor mezelf en ik heb niets nodig van iemand anders' en anderzijds die energie van 'ik wil in de spotlights staan en heb aandacht nodig'.

Ter herinnering, dit zijn de sleutelwoorden van poort 56.3, mijn enige, niet-verbonden keelpoort:
Alienation. Determined self-sufficiency. Sun exalted. A will and egoism that often proves overbearing (zelfingenomenheid/ijdelheid) and guarantees continued isolation. Here, this is acceptable given the Sun's intrinsic vitality. The drive to control and be the focus of expression. Venus detriment. The reversed aesthetic that offends others, ensures isolation, and eliminates support. The drive to control the expression at the expense of stimulation. 
Misschien dat innerlijke strijd omtrent aandacht verdwijnt als ik alleen nog deel op uitnodiging. Met een open keelcentrum is uitnodiging net als voor de Projector belangrijk, natuurlijk, dat wist ik al wel. De leidraad is: alleen spreken als mij iets wordt gevraagd, en ik kan beter niet een gesprek beginnen. Toch heb ik gemerkt dat dit niet zo zwart-wit is. Mijn Human Design-docent zei even ontnuchterend 'je mag wel met elkaar práten!' toen ik dit een beetje dogmatisch vanuit mijn hoofd begon te bekijken. Ik heb gemerkt dat ik ook gewoon een gesprek kan beginnen als ik de energie daarvoor in mijn keelchakra voel, in respons op een beweging of blik van iemand, of iets dat net is gebeurd. Dat is ook een 'uitnodiging', misschien.

Mijn zuidelijke node in poort 7.4 (de aftreder) volgt de autoriteit en regeltjes van iemand anders als ik zelf geen invloed heb (sleutelwoorden: aftreden van mijn leiderschapsrol). Die heeft ook een duidelijke rol in dit thema over aandacht voor mijn expressie. Vandaar de teleurstelling als ik geen reacties krijg: een 4e lijn wil invloed hebben in zijn netwerk. Anders houdt het voor mij op. Dan treed ik af. Ik heb niet de stém van de leider, maar ik ben hier altijd naar op zoek, want dat is de verleiding van de openheid. Morgen ontmoet ik iemand die ook volgens een uitnodiging beslissingen moet nemen (een Projector dus), en die wél de stem van de leider heeft, en ik geloof dat dit mij nog puzzelstukjes gaat geven, want als ik me afstem op de energie van iemand anders, komen er soms antwoorden uit mijn mond waar ik eerder nog geen toegang toe had. Dat is mijn onbewuste ajna-poort...

Het is nu letterlijk 11:56 uur, dus ik ga deze blog delen. Poort 11, die in de transit is, vormt samen met mijn poort 56 het kanaal van nieuwsgierigheid. En ik ben hier ook nieuwsgierig naar. Ik wil weten hoe aandacht en invloed voor mij werken. Het is belangrijk dat ik die expressie goed doe, om in balans te blijven. Want die poort 56 is geactiveerd door mijn aarde, en dat is de planeet waarmee je jezelf in balans brengt en grondt. Om lekker in mijn vel te zitten, dient mijn keelcentrum optimaal te functioneren.

Bij wijze van experiment: ik kreeg gisteren een uitnodiging om te delen over relatiepatronen, waar ik een respons op voelde. Een mooie gelegenheid om te kijken hoeveel aandacht deze blog gaat krijgen, nu ik braaf deel op uitnodiging. De synchroniciteiten tijdens het schrijven (kanaal 5-15) vertellen me in ieder geval dat ik op de juiste weg zit.

Relatiepatronen

Ik schrijf vaak blogs over mijn relatie. Ik publiceer ze alleen niet. Het voelt te persoonlijk, alsof ik niet alleen mijn diepste geheimen deel, maar ook die van mijn vriend. En ik weet dat hij is gesteld op zijn privacy. Hij heeft zijn zon namelijk in poort 33.

Maar wat ik wel kan doen, is relatiepatronen beschrijven. Die zijn niet zo persoonlijk, immers.

Ik merk dat alle patronen in mijn relatie voortkomen uit gebrek aan verbinding. En dat er onder elke ruzie of destructieve dynamiek de behoefte aan intimiteit zit. Waarbij intimiteit betekent: in de ander kunnen zien en voelen en dat die ander dit ook bij jou doet. Werkelijk open en volledig in contact uitwisselen. Niet alleen vanuit het hart, maar vanuit álle delen van onszelf. De schaduw en het licht. De irritaties, compromissen en beperkingen. Maar ook de liefde, de vervulling en de aantrekkingskracht.

Als we in het patroon terechtkomen van toenadering zoeken en aandacht willen (ik) en een terugtrekkende beweging maken en de deur dichtdoen (hij), is de enige manier om dit niet een vicieuze cirkel te laten worden, uitspreken dat ik gewoon graag contact met hem wil. Tijd met hem wil doorbrengen. Hem mis. Wil horen hoe het met hem gaat. Dat komt recht uit mijn hart, en het doet de deur weer open. Dit in tegenstelling tot de pushende energie van zélf vertellen hoe het met mij gaat en willen dat hij daarnaar luistert. Als ik open ben voor hem, en hij deelt iets, open ik ook het contact weer en ontstaat er een nieuwe verbinding. Aanraking is hierbij erg belangrijk, want we hebben een elektrochemische 19-49.

En dat is precies mijn strategie als Generator: ontvankelijk zijn, en reageren op wat er ontstaat, in plaats van gaan pushen.

Dit is natuurlijk maar één relatiepatroon, dus ik heb voor de zekerheid een #1 boven de blog gezet, voor het geval ik er nog meer kan delen.

Dit patroon komt regelmatig voor in onze relatie, want we hebben de neiging om in onze eigen bubbel te gaan zitten, en dan verdwijnt de verbinding een beetje. In plaats van in allerlei verwijten en andere destructieve dynamieken te verzanden, is een aandachtige knuffel en even 'inchecken' met elkaar genoeg om die verbinding weer te herstellen. Soms is het nodig dat we urenlang met elkaar praten. Soms is kort in elkaars ogen kijken voldoende. Dat ontstaat. Over het algemeen zijn we een goede match, en hebben we een stabiele, voedende relatie waarin alles automatisch op z'n plek valt. Zolang ik maar niet ga pushen vanuit mijn behoefte aan aandacht of bevestiging (in onze relatie mijn meest blokkerende open centra), flowt onze verbinding op een natuurlijke manier, en worden onze behoeftes vervuld.

Hm... Dit demonstreert ook goed hoe mijn worsteling omtrent 'aandacht' vormkrijgt in mijn dagelijks leven.

Vibratie van 'Openheid', frequentieschilderij van Teal Swan

Misschien kan ik dus in deze blog hetzelfde doen als ik in mijn relatie doe. Dank je dat je dit leest. Ik waardeer het als je reageert, maar het hoeft niet. Feedback is welkom. Ik ben namelijk benieuwd hoe jij het ervaart, en als je niet precies dezelfde thema's hebt als ik, ben ik benieuwd welke thema's of patronen je dan wél hebt! Ik sta ervoor open als je iets wilt delen, graag zelfs, als je je daartoe geroepen voelt. 

Want als ik aandacht wil, wil ik eigenlijk alleen maar verbinding. En dat betekent dat ik ook naar jou wil luisteren. 

Hm... deze blog nam een onverwachte wending. Het fijne is, dat ik nu helemaal niets meer verwacht aan reacties en dat het werkelijk goed voelt om te delen, ook al zou ik er geen aandacht voor krijgen. Dus, experiment geslaagd. 

zaterdag 18 februari 2017

Egocentrisch en ijdel zijn

Egocentrisme heb ik in de afgelopen blogs als thema genomen. Nu spelen er natuurlijk nog wel meer thema's in mijn leven, maar deze was de koploper. Ik had vanmorgen een lege ochtend en zat in de Generatorstand. En ineens viel een aspect van mijn Human Design-chart op z'n plek.


Twee dingen eigenlijk. Allereerst mijn persoonlijkheidszon. Dit is het eerste getal rechtsboven, in het zwart. De i Tjing-poort waar de zon in staat op het moment van je geboorte. Het licht dat je hier op aarde komt brengen. Dat via de daar onderstaande aarde verankerd wordt op deze planeet. Ik had wel een soort abstract begrip wat dit bij mij inhield, maar ik kon het toch beter zien bij anderen, als ik hun chart las.

Nu is het eindelijk op z'n plek gevallen, gedemonstreerd door het leven zelf. Doordat ik er weer tegenaan liep bij mijn familie. Dat ik het in de schaduw had gezet, en mezelf onderdrukte vanuit het familiepatroon dat je verplichtingen hebt en niet egoïstisch mag zijn. Dat je voor anderen moet zorgen. De sleutelwoorden van poort 60.3 (mijn persoonlijkheidszon dus) zijn 'conservatisme: verlicht eigenbelang/egoïstisch eigenbelang'.  Door voor mezelf te zorgen in de beperkingen in een situatie, ben ik wellicht egocentrisch, maar ik zorg voor mezelf. Ik kies voor mijn eigen weg in het leven. En daardoor bekrachtig ik ook andere mensen om hetzelfde te doen. Zodat onze uniekheid iedereen ten goede komt en iedereen zijn unieke rol in het web van het leven vervult. Dat heet dan 'beperking', omdat niets op deze aarde ongelimiteerd is, maar een eigen unieke vorm heeft aangenomen. Zodra ik die beperking accepteer (conservatisme), en er met een transcendent perspectief naar kan kijken, zie ik wederom dat elk onderdeel van het web nodig is om het web te vormen. Dit heb ik met trial en error moeten leren. Vanuit alle dimensies naar een 'beperking' kunnen kijken. In de derde dimensie is het een beperking, in hogere dimensies slechts een unieke vorm met een onmisbare rol.

Dus ik heb dat eigenbelang: het kiezen voor mezelf in dit web van beperkte (unieke) vormen. En de manier waarop het licht van dit eigenbelang op deze aarde verankerd wordt, is doordat ik alles zelf wil doen. Dat is mijn persoonlijkheidsaarde 56.3: 'vervreemding: vastbesloten zelfvoorziening - een egoïsme dat zelfingenomenheid verraadt en isolatie garandeert'. Met andere woorden: ik nam direct na de begrafenis van mijn opa de trein naar huis, los van mijn familie, om alles te verwerken, en ik ervoer dat als iets verkeerds. Maar toen realiseerde ik me weer dat ik voor mijn gevoel heb gekozen en mijn eigen weg ging. Dat het goed voor me is om me op mezelf te focussen, om mijn aandacht op mezelf te richten. En er een blog over te schrijven, zo van: kijk mij met mijn transformaties! En ja, dat kan egocentrisch overkomen, zo in het middelpunt van mijn universum willen staan. Het kan anderen van me vervreemden of misschien zelfs beledigen en kwetsen. Het verraadt mijn zelfingenomenheid, ijdelheid, arrogantie, verwaandheid en aanmatiging. En het zit allemaal letterlijk in mijn Design. Weer een laagje schaamte om af te pellen, weer een stukje schaduw dat verlicht wordt. Dus ik ben egoïstisch en arrogant. Deal ermee. Misschien is het nog entertainend ook, want heeft een entertainer of verhalenverteller (ook eigenschappen van poort 56) niet een ego nodig om überhaupt in de spotlight te kunnen staan?

Ik heb dit zelfingenomen hengelen naar aandacht nodig om in balans te blijven, want de persoonlijkheidsaarde grondt je, houdt je met beide benen op de grond. Ik heb een beetje aandacht nodig, en ik veroordeelde dat in mezelf, want ik vond dat ik geen aandacht nodig zou moeten hebben, dat ik het allemaal zelf zou moeten kunnen. Maar elke poort in een open keelcentrum heeft aandacht nodig, en deze 56.3 des te meer. Dat is ook onderdeel van het pakket. Het is misschien niet-zelf, maar het mag er zijn. Het is misschien een schaduwkant, maar het mag er zijn. Het is misschien sociaal niet geaccepteerd, maar het mag er zijn. Het is misschien spiritueel niet geaccepteerd, maar het mag er zijn. Het is misschien in mijn familie niet geaccepteerd, maar het mag er zijn.

Samenvatting: juist door egocentrisch en ijdel te zijn, veranker ik het licht van mijn eigen weg hier op aarde, waarmee ik anderen bekrachtig en entertain. Door het perspectief op de beperkingen van mijn eigen leven te transcenderen en delen, kan ik alles zien als onderdeel van het web van het leven. Als iets dat er mag zijn. En daarmee breng ik een mutatie de wereld in.

Ik heb besloten om mijn ego te vieren, in plaats van het te verstoppen. Want wat vind ik mezelf eigenlijk geweldig. Ik kan nog maar zó weinig vinden dat ik niet geweldig vind aan mezelf! Ik moet werkelijk met een zaklamp speuren naar elk schaduwplekje dat nog niet verlicht is. Wat wil ik nog meer? Nou, tijd om deze blog te publiceren en me er de hele middag onzeker over te gaan voelen, mijn favoriete hobby!

vrijdag 17 februari 2017

Hoe het is om een Pure Generator te zijn

Ik heb de afgelopen tijd veel meegemaakt (oh goh) en zit nu weer even met de stekker in het stopcontact, zogezegd. Niet dat mijn batterij leeg was en ik totaal uitgeput. In feite voelde ik me energiek, rustig en in balans. Maar het was toch tijd om te regenereren. Om opnieuw in te pluggen op de levensenergie. Dat was wat mijn lichaam wou, en ik gaf er gehoor aan.

Zonet had ik een moment van ehm... [taalklier-error] puur niets. Van alles op me af laten komen. Mijn lichaam en energie voelen zonder gedachten, zonder oordeel, en dit alles laten imploderen, me er totaal aan overgeven. Ik zette mijn aura in de 'Generatorstand'. Een Generatoraura beweegt van buiten naar binnen. Het omhult en omhelst, zoemend en bruisend van energie, en brengt alles naar de kern. Alsof ikzelf een zwart gat in het midden ben, dat eindeloos deze energie blijft opzuigen. Probeer het maar eens te voelen, als je een Generator bent. Ontspan je aura. Laat alles over je heen vallen, als een golf water die een kuil vult. Geef je over.

Ik hoefde dat maar één seconde te doen, en er kwam een nieuwe creatieve impuls. Al die energie moest tenslotte ergens heen, ergens toe leiden, want energie gaat nooit verloren. Dat is één van de wetten van het universum.

De strategie van de Generator is: wacht. Wacht op de prikkel waar je een respons op voelt, en kom dan pas in actie. Maar het is een misvatting dat een Generator alleen kan reageren op iets in de wereld buiten hen. Ja, dat 'hen' is grammaticaal correct: jeej voor neutrale voornaamwoorden! Die impuls kan mentaal zijn, een gedachte, een verlate reactie op iets dat je vandaag ergens hebt gezien of gehoord. Het kan van binnenuit komen, uit je eigen energiesysteem. Het kan een reactie zijn op een gevoel, een emotie, een vraag van iemand anders, een appèl in wat voor vorm dan ook, een herinnering, etcetera.

Ik zal over mijn eigen ervaring met de Generatorstrategie vertellen. NB: er zijn twee soorten Generators, en deze blog gaat over de Pure Generator, die geen motor met de keel verbonden heeft zoals de Manifesting Generator wel heeft, en die dus minder continu iets manifesteert, maar voortdurend genereert. Dit is vooral een reflectie van hoe ik als Pure Generator in elkaar zit, met mijn kanalen (mutatie, ritme, transformatie, perfecte vorm) en gedefinieerde centra (sacraal, milt, G, wortel), dus het zal niet precies zo gelden voor iedere Pure Generator. Maar ik kan pas generaliseren nadat ik mezelf helemaal heb begrepen. Een Generator is tenslotte een navelstaarder pur sang, vooral met een profiel in het onderste hexagram. 'Wie ben ik?' is de vraag waar je leven om draait als Generator. Tijd om het schuldgevoel daarover de deur uit te werken! Tijd om tijd voor jezelf te nemen, en eens stil te gaan zitten.

Daar gaan we, mijn ervaring met de strategie van 'wachten'. De Manifesting Generator kan meelezen, als die daarvoor het geduld heeft. Maar misschien dat die al afhaakt bij de volgende zin.

Zodra ik met lege handen ga zitten en me overgeef aan het moment, aan het niets-doen, gebeurt er iets wonderbaarlijks met mijn energie. Die reset zich. Die komt tot rust en stemt zich af op het Leven zelf. Er is een moment van stilte, roerloosheid. Mijn sacrale centrum zendt levensenergie door al mijn lichaamscellen, door al mijn meridianen, en mijn lichaam is in een staat van alerte ontspanning, klaar voor de volgende activiteit. Dan kan er iets nieuws ontstaan. De stilte voor de storm, die vanzelf losbarst. (Kanaal van mutatie.) Het is niet zo dat ik die storm zelf ga zitten ontwerpen. Ik ga niet iets bedenken om te doen. Nee, ik heb zin om iets te doen. Ik weet waar ik heen moet gaan, wat de weg van zelfliefde is en wat bij me past (G-centrum). Mijn lichaam, mijn hele systeem, licht op bij het gevoel van een bepaalde activiteit. (Dit is het bewustzijn van mijn blije milt.) Maar die intuïtieve gewaarwording van het hoe en wat van 'zin ergens in' is niet eens nodig, net zomin dat dit kompas van de G nodig is voor een Generator. Je hoeft alleen maar de natuurlijke neiging van je lichaam te volgen.

Je kunt blind en doof en zonder gevoel in je zenuwen nog een respons voelen. Het gaat niet om 'iets van buitenaf' waar je op moet wachten. Het gaat erom dat je sacrale centrum opengaat, en dat je lichaam beweegt.

En er is altijd iets om op te reageren voor een Pure Generator. Je hoeft niet ergens op te wachten. Weet je nog, dat aura? Dat omhelst dus alles. Het slurpt alles in zich op als een spons. Met andere woorden: er hangt continu, altijd, voortdurend, van alles in dat aura waar je nog op kunt reageren. Soms doe je het direct, in het moment, soms zit je inbox even vol, hangen de mailtjes even in de 'cloud' en komen ze later binnen, en kun je er dan op reageren. Je open centra en open poorten zijn de receptoren die allerlei informatie van buitenaf aan het verwerken zijn, en sommige signalen daarvan bereiken je sacrale centrum na een tijdje en zetten die 'aan'. Op het juiste moment (dat is eigenlijk mijn kanaal van ritme) komt er een impuls vrij uit het sacrale centrum. De respons. Het gaat openen, draaien en energie opwekken, brengt je lichaam in een staat van activiteit, en als je dan doet waar je zin in hebt, kun je die energie optimaal gebruiken. Dit kun je de hele dag door doen. Zelfs als je pauze hebt, ga je er nog mee door. En op een gegeven moment is de energie op. Dat is voor mij even duidelijk als het verschil tussen dag en nacht, regen en zon, kraan open of kraan dicht - het is geen giswerk. Mijn lichaam kakt in als een robot die op standby wordt gezet. Pwiew, power down... Tijd om te gaan slapen. Niets meer aan doen.

Het is allemaal supersimpel geworden, toen ik eenmaal over dat hobbeltje van de eerste 3,5 jaar deconditioneren ben heengegaan.

Je ziet, mijn sacrale centrum werkt op een bepaalde manier, omdat het verbonden is met specifieke centra via specifieke kanalen. Mijn energie werkt in pulsen: die staat aan of die staat uit. Andere Generators zullen eerder cyclisch werken, en iets af moeten maken voor ze kunnen stoppen, of ze hebben eerder het gevoel dat ze gaandeweg kunnen meten op welk moment de concentratie op is. Maar - jeej, hier komt de generalisatie - dat 'nietsdoen' en de daaraan gekoppelde creativiteit uit de eerste alinea geldt voor iedereen. Nietsdoen is een vaardigheid die het leven van elke Generator met zo'n 100% zal verbeteren. Wu wei, heet het. Het is de ultieme spirituele praktisering van de Generator, en de enige die die echt nodig heeft. Vergeet alle andere spirituele shit. Vergeet dat je je moet disidentificeren met alle gedachten en emoties en dat je een eeuwig, hoger zelf hebt dat in jouw lichaam tot expressie komt. Vergeet dat je vrije wil hebt en je leven kunt manifesteren, probeer niet uit te vogelen wat je ook alweer wilt creëren. Vergeet dat je jezelf leert kennen in relatie met anderen en dat alles om je heen een spiegel van jouzelf is. Dat is allemaal spirituele propaganda voor de andere types (rara, welke hoort bij welke?*) Voor een Generator is het doktersadvies gewoon zijn, in overgave aan het moment, zonder iets te gaan zitten regelen. En dan te reageren op waar het Leven je naartoe wil brengen. Je lichaam weet de weg. Je lichaam is afgelijnd op dat hogere zelf, je verstand hoeft alleen maar uit de weg te gaan.

Haha, 'alleen maar'. Want natuurlijk zijn al die andere dingen in je leven ook relevant, al die gedachtespinsels en disidentificatie en vrije wil en manifestatie en spiegels in andere mensen, etcetera. Al die dingen maken het leven van een Generator moeilijk, en te zeggen dat je alleen maar hoeft te 'wachten' en 'responderen vanuit je innerlijke autoriteit' is onvolledig. Ik ga je een geheimpje verklappen: jouw energiesysteem transmuteert energie. Je bezit de vruchtbare bron van het leven, de kracht van destructie en creatie, die het oude in zich opneemt, en het nieuwe geboren laat worden. Als jij braaf je aura gaat zitten inademen, in plaats van gespannen te proberen iets van binnen naar buiten te werken omdat dat 'moet', en jezelf in jezelf laat imploderen, geef je je sacrale centrum de kans om de energie uit de wereld om je heen op te zuigen en om te zetten in nieuwe creatie. Dat is wat een Generator doet. Daarom kan hij ook duurzaam voortbouwen aan iets. In voortdurend contact met wat er is. Dit neemt hij diep in zich op, en hij zet het om in nieuwe energie, nieuwe creatie. Best magisch, als je er zo over nadenkt. Als een motor die werkelijk álles als brandstof kan gebruiken. 

Als je iets wilt doen om toch de controle te hebben over wat je manifesteert en waar je heen gaat, doe dan schaduwwerk. Met name op het thema 'autoriteit' - want alles wat je 'moet' van iets of iemand buiten je maakt je een slaaf en dat is niet waarvoor je energie bedoeld is. Schaduwwerk houdt je geest bezig, het geeft je wat te doen als je gefrustreerd bent, en het reset je energiesysteem. Je aura maakt dan ruimte vrij voor nieuwe dingen, vibraties van een hoger kaliber, die meer wenselijke situaties zullen aantrekken. Win-win-win-win. 

En daarbij houdt het niet eens op. 

De beloning van dit alles is dat je in een voortdurende staat van kalme extase verkeert, als een innerlijke glimlach, een flirt met het leven. Dat heet, in jargon, ook wel 'tevredenheid'. Maar het is vele malen lonender dan dat. Het is mindblowing en het is sexy en het is ongelooflijk en wonderbaarlijk en ontroerend en intens. Het is leven.

Eén kanttekening: als je dit gaat doen, als je besluit je strategie en innerlijke autoriteit te volgen, pas dan op. Het kan zijn dat je je leven helemaal moet omgooien omdat je ineens zoveel creatieve energie aan het vrijmaken bent, dat je van de weeromstuit niet weet wat je ermee moet doen! Mijn advies: doe nóg meer van wat je al doet, want je bent ervoor gemaakt om de hele dag bezig te zijn met wat je leuk vindt! De wereld ziet het misschien niet meteen (je bent immers een Pure Generator, geen manifesterende), maar die aandacht, die link tussen jouw creativiteit en de expressie ervan, komt vanzelf. Je bent het kloppende hart van de samenleving. Op jouw energie is alles op deze wereld gebouwd. Je bent het leven dat zichzelf leeft, met jou als toeschouwer op de eerste rang.

Tijd om je te verwonderen over de reis!

Of niet, als je daar geen respons op voelt. Ik bedoel, boeie. Je moet niks. Aan jou de macht om dit te accepteren of af te wijzen, als een koningin op haar troon, die al haar onderdanen naar haar toe laat komen en vervolgens 'ja' of 'nee' mag zeggen, en elke keer dat ze 'ja' zegt, nieuwe levenskracht geboren laat worden die haar hele rijk zal bevruchten. 

*In genoemde volgorde: Reflector, Manifestor, Projector. 

donderdag 16 februari 2017

Jezelf zijn in je familie

Aangezien ik een onverbeterlijke oversharer ben*, deel ik ook vandaag weer de transformaties die door me heen gingen rond het overlijdensproces van mijn opa. Vandaag was namelijk de begrafenis, en ook dat was weer een prachtige ervaring. Ik begrijp dat dit voor sommige mensen zware kost is, maar in feite is het niet zwaar, juist omdat ik het getransformeerd heb, of transformeer tijdens het schrijven. Je hoeft helemaal niets te doen tijdens het lezen, je hoeft alleen maar mee te gaan op mijn energie.

Het is misschien een beetje een abstract verhaal, want het is een verhaal over patronen, en niet over gebeurtenissen. Maar goed, dat is om te voorkomen dat het te persoonlijk wordt. Niet alles is mijn geheim om weg te geven, tenslotte.

Mijn angst om egocentrisch te zijn is getransformeerd, zoals je in mijn vorige blog kon lezen. Hij kwam nog wel even naar boven deze dagen, zoals dat soort dingen doen, maar niet op die onbewuste, zware manier van hiervoor. Nu was het een bobbeltje in de weg waar ik niet door van mijn pad van af week. Wat interessanter was en gisteren weer enorm kwam opvlammen was mijn neiging teveel verantwoordelijkheid te nemen, terwijl die niet van mij is. Want ik weet: mijn verantwoordelijkheid is slechts dat waar ik een antwoord (respons) op voel, daarom heet het ook ver-antwoord-elijkheid. In Human Design-taal: mijn moeder heeft de 50-27, ik heb twee keer 50. Ik hoef niet voor haar te zorgen, want zij is niet mijn verantwoordelijkheid, maar ik deed dat natuurlijk wel mijn hele leven onder invloed van haar energie, en daardoor deed ik het voor de hele wereld. En daardoor had ik het patroon om teveel emoties en verantwoordelijkheden op me te nemen, dingen die helemaal niet van mij waren, waar ik helemaal niet de energie voor had.

Vandaag was zowel de begrafenis van mijn opa als een ingrijpende operatie van een ander familielid. Je zou misschien zeggen: dit is overweldigend. Dat was het ook. Maar het was allemaal terug te leiden tot één ding, dat zorgde dat het van een vloeiende stroom van emoties overging in een 'kopje onder gaan' in emoties. Het familiepatroon van 'verantwoordelijkheid nemen vanuit plicht, in plaats van vanuit jezelf' van met name mijn moeders kant, danste namelijk als een gek in het rond in mijn realiteit. Het nam de vorm aan van het (misbegrepen) concept van ho'onoponopo (oid): de propaganda dat alles wat in jouw realiteit gebeurt jouw 'verantwoordelijkheid' is en dat je in alles wat er gebeurt een 'rol' hebt die je op je moet nemen om de wereld te helen. Ha, slim verhuld plichtsgevoel! Goede tip voor mijn Lichtwerk! Ha. Laat ik elk moment van de dag lichtwerk doen op afstand voor de hele wereld, want ik heb overal een rol in en kan dus niet rusten! Alsof ik het nog niet duidelijk genoeg gespiegeld had gekregen. Sorry hoor voor dat sarcasme, het is niet tegen iemand persoonlijk bedoeld, hooguit tegen mezelf. De laatste test. Kies ik voor mezelf, of kies ik voor dit oude patroon?

Ik weet wat lichtwerk is, ik weet hoe een sjamaan hononoponoonop (oid) doet, want dat is slechts een andere vorm van het Lichtwerk dat ik leer, en dat is niet door alles als je verantwoordelijkheid te zien. Alleen dat waartoe je wordt geroepen door de Geest. En dat kun je voelen. Dat is de roep van de pijn, de trigger - of later, als je geen schaduw meer hebt en nog niet een nieuwe hebt, de roep van de flow zelf. Het idee is juist dat je dit soort 'giftige' patronen hierdoor oplost. Dus dat heb ik gedaan, door gisteren in plaats van te cateren aan allerlei (imaginaire) behoeftes van allerlei mensen in mijn geboorteplaats rechtsaf te slaan in plaats van linksaf, want ik maakte een wandeling en kon allerlei kanten op om voor allerlei mensen te zorgen. Het was net een klucht, en mijn geboorteplaats het toneel. Zo dik lag het erbovenop. En mijn lichaam wist de weg: rechtsaf dus. Of linksaf, dat weet ik niet precies meer, maar het gaat om het idee. Weg van al die mensen, en naar mijn vrijheid.

Ik heb het in deze blog over twee angsten: die om egoïstisch te zijn, en die om verantwoordelijkheid te nemen. Natuurlijk is de angst om egoïstisch te zijn precies wat er overblijft als ik besluit om niet te zorgen voor iemand die niet mijn verantwoordelijkheid is. Want ojee, wat als dat egoïstisch wordt gevonden?! Kijk, daarom schrijf ik dus deze blogs: omdat ik dat overzicht anders niet heb (onbewuste ajna). Maar ik had wel de transformatieve werking ervan ervaren, ook al begreep ik hem verstandelijk nog niet.

Dus wat ontstond er? Geheimpje: als je oude patronen transformeert, kan er ruimte ontstaan voor iets nieuws. Alsof je een joker trekt in een kaartspel. Eén of andere nieuwe vorm van liefde.

Er ontstond een plotselinge toenadering tussen mij en mijn familie, die ik tijdens mijn periode van chronische vermoeidheid en overgevoeligheid niet kon verdragen omdat ze 'te extravert' waren. Diezelfde familie waar ik altijd zo geremd bij ben geweest, daar kon ik nu eindelijk mezelf zijn. Mét mijn introversie, en mét verbinding. Introversie is dus niet egoïstisch zijn, mijn respons volgen is dus niet egoïstisch, maar zorgt ervoor dat ik me kan verbinden met de mensen in mijn leven op mijn manier. Daardoor ontstaan de allermooiste dingen. Daardoor heb ik me vandaag de hele dag gekoesterd in een warm bad van familieliefde. En dat is een fantastisch gevoel. Vooral op een begrafenis. Begrafenissen kunnen dit doen, als je het toelaat. De liefde kan dan allerlei obstakels overwinnen.

Het is mogelijk: in je familie een individu zijn, en je eigen weg gaan binnen of buiten de familieconventies, zonder de verbinding te verliezen. Is dat geen mooie les? Als je jezelf bent, krijg je alles wat je nodig hebt. De kunst is alleen te herkennen wanneer en waarom je niet jezelf bent, en welke delen van jezelf je veroordeelt en in de schaduw zet. Want de wereld om je heen zal die dan ook veroordelen. En omdat zulke patronen meestal uit je familie voortkomen, is je familie de uitgelezen kans om ze weer getriggerd te krijgen en te transformeren. Bijkomend voordeel: je transformeert het ook nog eens voor de hele familie! Zonder dat het je verantwoordelijkheid was! Als familiekarma rondom verantwoordelijkheid nemen geen kosmische grap is, weet ik het ook niet meer... Met andere woorden: een mens die egocentrisch is en alleen voor zichzelf kiest, neemt automatisch de juiste verantwoordelijkheid voor alles en iedereen om zich heen. Ik heb hier en nu geen bewijs om je te geven, maar ik heb genoeg bewijs gekregen voor Lichtwerk om te weten dat het werkt, en dat het alles waar ik mee verbonden ben mee omhoog trekt in vibratie. Wonderlijk.

*Dat krijg je met poort 13 in je nog-niet-relevante maansknoop en een open keelcentrum, ik geef al mijn geheimen weg... Ach ja, als het maar goed voelt, toch?

woensdag 15 februari 2017

Schaduwwerk vs. lichtwerk

Deze afgelopen dagen ben ik intens schaduwwerk aan het doen. Ik volg een opleiding tot Lichtwerker. En ik keek een video over lichtwerk en schaduwwerk, de verschillen en overeenkomsten, en voelde de respons om daar mijn excessieve gedachtespinsels eens op los te laten. Let wel, dit zijn geen blijvende antwoorden, maar slechts plausibele ideeën in een mooi jasje.

Zoals ik al schreef, is het overlijden van een naaste een uitgelezen kans om stukken in jezelf te transformeren die aangeraakt worden. Oude familiepatronen en pijn die nog vastzat in het verleden wordt opgerakeld, en dan kun je kiezen om daar iets mee te doen. Aangezien ervoor kiezen om daar niets mee te doen mij al snel in een donkere spiraal bracht, heb ik besloten de tijd uit te trekken voor dit schaduwwerk en dit de afgelopen en de komende dagen mijn prioriteit te maken. Trouwens, al deze donkere stukken snoerden mijn energie dusdanig af dat ik me tóch nergens anders op kon richten. 

Ik zal niet al teveel in de details treden over mijn meest persoonlijke demonen, de skeletten die ook uit de kast vielen toen ik in mijn vorige blog besloot om volledig uit de kast te treden als mijzelf, ook bij mijn familie. Maar ze waren talrijk en behoorlijk griezelig. Ik besloot ze in een visualisatie naast elkaar op een bankje te zetten, en ze één voor één een zaklamp te geven om zichzelf van onderen mee te belichten, en me te vertellen wat ze waren en wat ze nodig hadden. Er was er eentje die behoorlijk wat aandacht nodig had, maar bang was egoïstisch gevonden te worden. Ik herkende hem. Die liet me in allerlei situaties geregeld onverwacht egoïstisch uit de hoek komen met absurde opmerkingen, op de momenten dat ik juist mezelf probeerde in te perken. Want zo werkt dat met schaduwen: zo lang je ze niet erkent, zullen ze op een onbewuste manier de teugels van je overnemen en precies zo uit de hoek komen als je juist niet wilt zijn. 

Dus dit is het onderwerp waar ik zowel schaduwwerk als lichtwerk op ga loslaten. De angst om egocentrisch en egoïstisch te zijn. Die zat er al aan te komen in een vorige blog, dus daar zit een lineaire logica in, check. 

Het schaduwwerk ging als volgt: ik liet dit 'skelet' spreken over wat het was, wat het voelde en liet dat zo groot mogelijk worden. Ik ging helemaal op in de energie ervan. Toen vroeg ik wat het nodig had, en werd het enorm groot, omdat het aandacht wilde. Ik liet dat even zo doorgaan, maar mijn innerlijke leiding liet me weten dat ik dit uitstulpende toren-ding ook om kon toveren in een zaadje, dat ik in kon slikken en dat op het moment dat er een beroep op wordt gedaan uit mijn mond tot expressie zal komen en een volledige, mooie boom maakt. Met andere woorden: dit stukje van mij had vertrouwen nodig. Als je weer terugkoppelt naar het begin (de angst om egoïstisch te zijn) is dit logisch, want dit is een angst die gaat over overleven, en vertrouwen is het tegenovergestelde daarvan. Vertrouwen is aandacht krijgen op het moment dat het nodig is, dan iets uiten dat veel ruimte inneemt, niet omdat het egoïstisch is, maar omdat het passend en mooi is. 

Wat als ik op ditzelfde thema lichtwerk loslaat? Wat is lichtwerk? Schaduwwerk heb ik zojuist gedemonstreerd, dat is de tijd nemen om via een veroordeeld stukje in jezelf bewust aanwezig te zijn bij oude emoties en blokkades, en dat deel van jouzelf geven wat het nodig heeft. Je gaat dus in vibratie naar beneden, naar die van de blokkade, en creëert van binnenuit de verhoging ervan. Lichtwerk daarentegen, is je vibratie verhogen en daarin de blokkade opnemen, zodat die ook in vibratie verhoogd wordt. Het hartchakra/de vibratie van liefde speelt daarin een belangrijke rol. 

Dat lichtwerk heb ik zojuist gedaan. Ik heb een aantal meditatieve stappen gedaan waardoor mijn energie omhoog ging, en heb toen via mijn hartchakra het egoïsme in- en uitgeademd. Terwijl ik dat deed, kwamen er emoties en beelden naar boven. Die heb ik getransformeerd nadat ik er aandacht aan had gegeven en ze had doorvoeld, door ze in een symbool met een hoge vibratie te stoppen. Gedurende deze lichtwerk-sessie heb ik ook een herinnering op voelen komen (een logeerpartijtje bij mijn opa - niet zo heel toevallig dat die nu naar boven komt) waarin mijn gevoeligheid werd uitgelegd als egoïsme, en ik dus mezelf ging inperken. Dit heb ik geheeld door 'soul retrieval', door het deel van mij dat nog in die herinnering vastzat eruit te halen en in het licht met mij te laten versmelten, en te geven wat het nodig had. 

Hm. Dat laatste lijkt verdacht veel op schaduwwerk, of niet? Een oude emotie volledig doorvoelen en dan dit stukje geven wat het nodig heeft! En in diezelfde lijn: het omtoveren van dat enorme aandacht-vragende ding tot een zaadje dat ik in kon slikken en dat zijn ruimte inneemt op de momenten dat het nodig is, is een vibratie-verhogend voorbeeld van lichtwerk! 

Dat is dus mijn punt. Als je schaduwwerk doet, doe je automatisch ook een stukje lichtwerk. En als je lichtwerk doet, doe je automatisch ook een stukje schaduwwerk. Ze gaan hand in hand. Alleen de focus waarmee je healt is anders. Ga je naar beneden in vibratie om de blokkade te matchen en van binnenuit te helen, of ga je omhoog in vibratie om de blokkade daarin te laten oplossen? Het één is niet beter dan het ander, maar voor het één heb je wel het ander nodig, als yin en yang. Het overeenstemmende element is liefde: onvoorwaardelijk aandacht geven aan datgene dat geheeld wil worden. 

Nou, ik hoop dat dit educatief was. Het heeft in ieder geval mijn angst om egoïstisch te zijn opgelost, zodat ik weer alle ruimte kan innemen die ik nodig heb, en kan vertrouwen dat ik op de juiste momenten aandacht krijg. Ook fijn bij het schrijven van deze blogs, trouwens. 

dinsdag 14 februari 2017

Over familie en anders zijn//hooggevoeligheid en je eigen weg gaan

'Ga diep in alles wat er te voelen is,' zoiets zei mijn docente tegen me, nadat ik had verteld dat mijn opa was overleden. Het doet meer met me dan ik had gedacht, maar haar woorden stellen me gerust, zodat ik me herinner om in mijn emoties te duiken. Ik voel nu vooral spijt, dat ik mezelf niet meer heb laten zien. Niet alleen aan mijn opa - door hem bijvoorbeeld nooit mijn vriend te laten ontmoeten - maar aan mijn hele familie. Daar zijn redenen voor, redenen in de trant van 'ik was een hooggevoelig, introvert meisje en dit werd niet altijd even goed begrepen of zelfs afgewezen, waardoor ik me terugtrok', maar toch... ik kan nu kiezen om die trauma's te helen, en daardoor mijn onzekerheden. En die gaan diep.

De kern is om mijn gevoeligheden en emoties er helemaal laten zijn, en mijn hart te openen en te uiten. Want als ik ergens in geraakt word, is er altijd de gedachte dat ik niet zo gevoelig zou moeten zijn, dat mijn emotie om één of andere reden 'lelijk' is, of teveel van het goede. Ik voel veel, ik voel diep en ik voel breed. En mijn hele leven heb ik dit lopen managen, inperken, censureren, omdat ik anders te 'anders' zou zijn. Als ik in de natuur loop, en stilsta om naar de lucht te kijken, mijn hand op een boom leg, komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het. Als ik een blog schrijf, recht vanuit mijn hart, en die publiceer, komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het. Als ik een ontmoetingsdag organiseer voor Jong Bewust en een meditatie improviseer in het moment, komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het. Als ik teveel slimme woorden gebruik, zoals 'honoreren' en 'erudiet' en 'pur sang', komt dit gevoel omhoog - en toch doe ik het.

Ik loop al een aantal jaren, sinds de kunstacademie, de weg van mijn hart. Ik heb kortgeleden besloten mijn droom te leven, en het schrijven van mijn boek mijn prioriteit te maken. Ik wil dat die 'en toch' uit het 'en toch doe ik het' verdwijnt. Ik wil dat ik mijn gevoel kan volgen zonder mitsen en maren die mij in een staat van stress brengen, die me influisteren dat het toch eigenlijk veiliger is om me te verstoppen, dat ik me zou moeten schamen.

Nederlanders zijn in principe open-minded. Zo ook mijn familie. Maar net zo typisch Nederlands is 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'. Daar zit een splitsing, een heel verwarrende splitsing tussen verstand (open-minded) en hart (niet zo heel open-hartig). Met andere woorden: wees jezelf, maar wees niet te anders. Ik bén anders. Niet iedereen voelt zich in zo'n mate een outsider, maar als je een individueel kanaal hebt in Human Design, weet je waar ik het over heb. Dat gevoel dat je nooit echt thuishoort in een groep, en die voortdurende spanning van 'zal ik worden afgewezen, zal ik uit de groep worden gegooid, zal ik steun verliezen?' als je je eigen weg gaat.

In de spirituele wereld is er veel te doen over vorige levens. Als je bang bent je uit te spreken - met name als hier spiritualiteit bij komt kijken - kan dat zijn omdat je een heks bent geweest die is verbrand, of opgehangen. Ik geloof er niet zo in dat je dit soort trauma's meeneemt naar een huidig leven. Wel dat er trauma's zijn in het huidige leven die resoneren met de trauma's uit het vorige leven, waardoor het helend kan zijn om hiernaar te kijken. Ik heb ook zo mijn represailles gekregen in vorige levens, maar als je sterft, wordt alle trauma uitgewist, en begin je met een schone lei. Daarom herinner je je vorige levens ook niet: het is niet nodig. Alle trauma komt uit dit leven, met name uit je kindertijd. De reguliere psychologie heeft daarin veel te bieden. Het is een algemeen verhaal, met steeds hetzelfde patroon. Dit patroon is als volgt:

Teal Swan heeft het vaak over een 'marker species' (geloof ik dat ze het noemt): de soort in een ecosysteem waar je naar kunt kijken om te beoordelen hoe gezond dat ecosysteem is. Dit is vaak de amfibie, dus als die ziek wordt/sterft, is dat het teken dat er iets fundamenteel mis is in het ecosysteem. Hooggevoelige mensen zijn de amfibieën van de maatschappij. Als wij ziek worden, is dat het teken dat de maatschappij zich aan ons moet aanpassen, en niet dat wij ons aan de maatschappij moeten aanpassen. Al onze gevoeligheden moeten de norm zijn, zodat de maatschappij automatisch tegemoet komt aan de behoeften van iedereen. Dan zou de maatschappij gezond zijn.

Dus dat is waar ik deze emotionele energie naartoe kanaliseer, dit is mijn 'clinging fire' (de Human Design-transit van deze week): nog meer kracht te verlenen aan mijn schrijfdroom. En door met nog meer bewustzijn te herijken wat ik ermee wil bereiken, wat ik in de wereld zou willen zien, zodat ik dit nog preciezer en vrijer kan creëren. Niet dat ik me eraan hecht dat ik met de publicatie ervan de wereld zal veranderen, maar door hier en nu deze energie in mezelf te verankeren, want daardoor verander ik de wereld al, hier en nu, en het publiceren en impact maken zou een logisch gevolg daarvan kun zijn, maar niet iets waar ik me mee identificeer.

Ik heb al het leven gecreëerd waarin ik dit kan doen. Ik heb al de tijd en vrijheid hiervoor, ik heb de steun, het geld en de ruimte, het ritme, de energie. Ik ben er actief mee aan het werk. En ik heb een geweldige relatie die wij precies voor dit doel in het leven geroepen hebben: om elkaar te steunen in onze creatieve aspiraties, en dat begripvolle, steunende familielid voor elkaar te zijn dat we altijd hebben gemist en nodig hebben.

Het is geen vergissing dat ik in dit leven zo lijd onder mijn onzekerheid. Dit is precies datgene wat ik transformeer voor de hele wereld. Dit is mijn werk met Jong Bewust: de energetische boodschap te geven dat hooggevoeligheid er mag zijn. En hoe kan ik dat beter doen dan van binnenuit, door het zelf te doorleven?

zaterdag 11 februari 2017

Transformatie met het hart/lichtwerk

Ik ben bezig op me op hartniveau te ontwikkelen. Ik ben kort gezegd op het punt gekomen dat de focus leggen op mijn schaduwkant niet meer helend is, maar juist een mechaniekje van mijn ego is geworden om mij af te houden van mijn (zelf)liefde.

Houdt natuurlijk niet in dat het niet meer valide is; volledig in je schaduw duiken en elke dag je triggers onderzoeken als leversteentjes die afgevoerd worden waarna de volgende alweer naar voren komt (dit is waarschijnlijk ook precies hoe ons energetische gif gelijktijdig met ons lichamelijke gif wordt afgevoerd) - en daar je hele leven door te laten vullen. Dat deed ik een tijdlang, het was mijn waarheid om niet naar de verlichting te streven. Want licht is één extreme, en ik wilde juist de eenheid ervaren door de schaduw te integreren.

Nu ben ik op een punt gekomen dat die voldoende geïntegreerd is om de volgende stap mogelijk te maken. En dat is de stap van: liefde. Continu uit mijn ego en weer in de liefde.

Om dit verlangen van mijn hart te vervullen, is mijn opa overleden. Dat klinkt egocentrisch, en dat is ook zo, want ik zie mezelf als het middelpunt van het universum en alles gebeurt voor mij. Dat is hoe een Generator in het leven staat, want hij IS het leven.

Een overlijden is een transformatie van fysiek naar energie. Net zo goed wordt iedereen om de overledene heen getransformeerd, omdat allerlei oude stukken omhoog komen om geheeld te worden.  Dan heb je de keuze om daar iets mee te doen of niet. Als je er niets mee doet, zal het overlijden een pijnlijke ervaring zijn. Als je er wel iets mee doet, zal het een prachtige ervaring zijn, vol met allerlei emoties die ook in het 'donkere' deel van het spectrum zitten, maar prachtig. Dat is waar ik nu mee bezig ben. Ik realiseerde me dat mijn rebelse trekje bij deze opa vandaan komt. De starre provocatieve weigering om mee te doen met de gevestigde orde, om eigenwijs te zijn. Ha!

Ik had niet zoveel contact met hem. Geen wonder, met iemand die uit een tijd kwam waarin gevoeligheid en emoties nog niet de plek hadden die ze in mijn generatie hebben. Mijn gevoel voor timing leidde me toch op het juiste moment naar hem toe om afscheid te nemen. Dat was het contact dat ik nodig had. Opa's en oma's zijn toch 1/4 deel van je DNA, en je voorouders zijn er niet voor niets, ze bepalen een groot deel van je levenspad, maar niet meer dan dat je dit zelf bepaalt, natuurlijk. Ja, er was ook schuldgevoel om te helen, familiekarma. Het gevoel dat ik mijzelf moest inleveren om anderen te redden (niet alleen mijn opa, maar ook een ander lid van mijn familie is ziek om mij dit te spiegelen) - het redderscomplex. Het complex van een kind met een emotionele ouder, die de emoties van die ouder ging managen. Dat heb ik getransformeerd op het moment dat het opkwam, en toen ontstond er iets nieuws. Namelijk de realisatie dat mijn introverte kant valide is, en dat de conditionering dat dit niet goed was (en extraversie wel) uit de maatschappij kwam, de schoolomgeving. En nog meer van dat soort 'plaatjes'.

Ik heb een Leading gedaan op zijn overlijden, een lichtwerkersessie, en heb zo de energie van de situatie getransformeerd. Dat is belangrijk, maar ik deed het in eerste instantie voor mezelf, en daardoor voor iedereen die in het spinnenweb met mij verbonden was. Dat is hoe een Generator de wereld transformeert, door egocentrisch te zijn.

Ik ontdekte dat ik mezelf niet de tijd geef om lang genoeg stil te staan bij wat er in het moment gevoeld wil worden. Dat ik nog weerstand heb tegen wat is. En dus tegen mezelf. Dat er nog meer is om te exalteren. Zoals egocentrisch zijn. En die shizzle zit in mijn hartchakra. En zo kom ik weer op de eerste zin van deze blog: ik ben bezig me op hartniveau te ontwikkelen. En dat is nu wat er is, en dat mag er helemaal zijn, zonder dat ik al naar het volgende hoef te streven. Terwijl ik dit typte kwam er een foutmelding in mijn blog, die zei: 'oeps, dat is een fout, probeer de pagina opnieuw te laden.'

Haha. Die humor toch van het universum.

donderdag 9 februari 2017

Manifestors

Onverwacht verdiepte ik me weer in Human Design, nadat ik een maand mijn aandacht op het schrijven had gericht. Maar zoals dat gaat met alles tegenwoordig, is ook dat weer research voor mijn verhaal. Eén van mijn hoofdpersonen is namelijk een Manifestor. En dat vind ik een ontzettend interessante dynamiek. Eigenlijk is die zin een verkeerde verwijzing, want voor een dynamiek moeten er minstens twee dingen zijn. Maar dat is juist het punt: een Manifestor is in z'n eentje al een dynamiek op zich.

Afgezien van het feit dat ik de afgelopen tijd twee keer iets probeerde af te spreken met twee verschillende Manifestors en voor mijn gevoel beide keren afketste als een steentje op een metalen oppervlak - jup, les geleerd, ik moet ze niet iets vragen maar puur informeren wanneer ik beschikbaar ben - ken ik niet zoveel Manifestors. En als ik ze wel ken, 'ken' ik ze ook niet echt. Het fascineert me, en ik word er een beetje zenuwachtig van. Aangezien ik een controlfreak ben, wil ik een Manifestor graag kunnen vatten, omdat ik er ook één wil zijn - hé, ik geef het gewoon toe! - en daarom schrijf ik erover. Heb ik toch nog een beetje controle, he? Dat is hoe de meeste mensen zich trouwens voelen over Manifestors. Afgezien van dat schrijven, dan.

Het schrijven over een Manifestor is een uitdaging. Het gaat tegen mijn natuur in. Een continue dans in het moment van hem het tegenovergestelde laten doen dan ikzelf zou doen, kraakhelder, doordringend richting geven aan zijn ambitie en - bam, impact, niet inspelen op wat er gebeurt maar van binnenuit creëren en mensen shockeren. Er is geen vertraging in manifestatie, geen omweg via overgave, geen Wet van Aantrekking die alles een vorm geeft op een synchronistische manier die verrast (wat mijn eigen weg is), geen eindeloos door willen werken aan om het even wat (wat ik zelf graag doe als Generator), geen tevredenheid met een ondergeschikte rol (wat ik prima vind als de regels maar kloppen), maar een licht ontvlambaar rechtvaardigheidsgevoel, gericht op vrijheid en integriteit en zoekend naar manieren om de wereld een betere plek te maken, zoekend naar mensen die gemanipuleerd kunnen worden, die kunnen luisteren naar vernieuwende, geniale ideeën. En de angst de identiteit te verliezen, om onvrij te zijn, om een intieme connectie aan te gaan vanwege afwijzing uit het verleden...

(Dit alles geldt trouwens niet per se voor alle Manifestors, het zijn sleutelwoorden uit de chart die ik van hem heb gemaakt, en een paar kernwonden.)

Bij deze informeer ik het universum dat ik het leuk zou vinden om meer (nieuwe) Manifestors in mijn leven te hebben, zodat ik over hen kan leren. Want ik ben deze paar maanden érg nieuwsgierig! Hallo poort 11 die aansluit op mijn 56 :)

Oh, verstand toch, nu heb je me verleid om de strategie van de Manifestor op me te nemen, in plaats van gewoon stilletjes af te wachten. Ach ja. Als het maar goed voelt.

zaterdag 4 februari 2017

Iedereen heeft een ideale omgeving

En een creatieve bubbel (lees: hol) waar alleen mensen toegang toe hebben die ik zelf uitkies, is de mijne. Hier komt een rant, dus triggerwarning als je niet tegen boosheid kan, en een lief wit konijntje om je zenuwstelsel alvast te kalmeren:


Daar gaan we dan. Ik haat het als er mensen langslopen die naar binnen kijken in de woonkamer, vooral die ene vieze man met dat vieze staartje die me uitlachte toen zijn hondje achter me aan kwam rennen en ik schrok. Ik heb er een hekel aan als er iemand naast me komt zitten in de trein en ik ben er zo één die met een gezicht als een oorwurm mijn tas zal verwijderen en je niet aankijkt. Ik heb de perfecte techniek aangeleerd om ongewenste indringers van 'mijn' tweezitter te weren: mijn tas zover mogelijk van me af zetten, mijn benen breeduit, koptelefoon op en ogen dicht als de trein stopt en er mensen instappen. Ik heb deze techniek geperfectioneerd. Alleen de meest assertieve mensen wagen het aan mijn mouw te plukken, en dan pas als de trein verder vol zit. Tijdens een afspraak in een restaurant of samen de stad in zal ik me niet volledig kunnen ontspannen of mezelf kunnen zijn, ik heb geen idee wat ik allemaal zeg en ik ben naderhand uitgeput. Gordijnen zijn de beste uitvinding van de wereld. Ik voel me volslagen ongemakkelijk als ik 's avonds in een verlichte ruimte ben die van buiten te zien is, en wil me dan het liefste verstoppen. Wat zeg ik? Ik wil me altijd verstoppen! Je zult me vinden in het dichtstbijzijnde hoekje.

De laatste maand heb ik bijna uitsluitend doorgebracht op mijn slaapkamer, met mijn gordijn half gesloten. Internet is geweldig: het maakt dat ik contact kan hebben zonder dat er iemand binnen hoeft te komen, of ik naar buiten. Mijn leven speelt zich af binnen vier muren en het is fantastisch. Het is de omgeving waarin mijn leven zich hoort af te spelen. Het is logisch. Nu ik mezelf volledig heb afgelijnd op mijn creatieve bron, zit ik ook in de juiste omgeving. Dat is een staaltje Human Design bij uitstek.

Iedereen heeft namelijk een perfecte omgeving volgens Human Design, speciaal op maat gemaakt voor het optimale functioneren van het zenuwstelsel van die persoon, en die van mij moet perfect zijn. (Kanaal 10-57.) Ik kan dit niet voor je uitzoeken, dus mocht je de 'oh ik wil die van mij weten'-kriebels krijgen, het spijt me heel erg, ik zou willen dat de website Genetic Matrix, waarop ik dit voorheen uit kon puzzelen, niet alles betaald maakte, maar het is niet anders. Misschien kom je nog eens iemand tegen die het wel voor je uit kan zoeken.

Ik heb wat heet 'selective caves' als omgeving, wat betekent dat ik een afgeschermd, ingekaderd, verstopt 'hol' op mijn best ben, en het nodig heb om zelf te selecteren wie daarin binnen kan komen en wie niet - anders wordt ik chagrijnig, overprikkeld en gestresst. Ik heb dit nodig om optimaal te functioneren. Mijn droomleven speelt zich niet buiten af, in 'de wereld', maar mijn hele wereld speelt zich af binnen de vier muren van mijn 'hol', waarin ik af en toe mensen ontvang.

Mocht je bovenstaande verhaal herkennen en voor het eerst in je leven voelen dat je niet de enige rare, overgevoelige, misantropische gek bent, dan is deze blog voor jou. En mocht je totaal niet begrijpen wat ik bedoel, dan heb je vast een heel andere optimale omgeving. Zoals een druk marktplein of creatief laboratorium ofzo. Mij niet gezien. Blegh. Ik weet nog dat ik op de kunstacademie altijd in het gemeenschappelijk klaslokaal werkte - voor sommigen de perfecte omgeving omdat er altijd wat 'brouwt' (wet/dry kitchens), voor mij een stressfactor. Het kan ook zijn dat je aan de rand van de stad moet wonen, waar je toegang hebt tot zowel natuur als industrialisatie (artificial shores). Of dat je overzicht nodig hebt over je omgeving, zoals in een flat of op een bergtop, en een laag zuurstofgehalte zelfs beter voor je is. Of dat je op je best bent bij het strand (natural shores), zoals mijn beste vriendin. Of dat je het liefst in een vallei naast een murmelend beekje aan het keelzingen bent (wide valleys). Hoe dan ook, je hoeft dit niet te weten: je weg leidt je er vanzelf naartoe! Mijn boodschap is: laat je niet misleiden door wat 'normaal' is. Als jij het beste werkt in een druk café, dan is dat volstrekt valide, en als je het niet kan uitstaan als je in een ruimte met slechte akoestiek bent en je heel gevoelig bent voor muziek en geluid, weet dat je niet overgevoelig bent. Je hebt dit nodig. Jouw zenuwstelsel heeft dit nodig. En jouw droomleven zal zich daar afspelen, hoe afwijkend van de 'norm' dit misschien ook is. Alles wat je nodig hebt komt daar naar je toe.

Dus als je het niet erg vindt, trek ik me nu weer terug in mijn wittekonijnenhol, terug naar mijn wonderland.

donderdag 2 februari 2017

Hoe je chronische vermoeidheid geneest

Ik kom uit een achtergrond waarin er voor het gemak voorbij werd gegaan aan ontspanning. Moe zijn en even moeten liggen stond gelijk aan falen. 'Waar kun jij nou moe van zijn?' hoorde ik dan. Hier werd ik, kort gezegd, ziek van. Letterlijk en figuurlijk. Ik werd onder andere chronisch moe. Tijdens mijn heling leerde ik over het belang van ontspanning. Ik leerde hoe je dat nou eigenlijk 'doet'. Door niets te doen. Door niets te hoeven. Door gewoon alleen maar wat te zitten, zonder doel.

Dit was lastig. Een paradox. Elke keer dat ik gewoon maar wat zat, kwam mijn verstand ertussen met het geconditioneerde 'maar ik moet wat doen'. En dan ging ik mediteren, want mediteren was 'iets doen'. Slim he? Zo slim! Zo zette ik mijn eerste stap uit de conditionering. Zo creëerde ik wat ruimte voor mezelf. Ik werd opnieuw geprogrammeerd door mijn spirituele opleiding, dit keer vrijwillig: de staat van 'niets doen' tijdens meditatie was de heilige graal. De leegte waaruit alle creatie voortkomt. De donkere baarmoeder. Het niet-weten dat tot een weten leidt. Ontspanning werd, met andere woorden, geëxalteerd, naar de hoogste waarde en expressie ervan gebracht. Waar ik eerst geloofde dat ontspanning gelijk stond aan falen, internaliseerde ik nu de boodschap dat ontspanning zo'n beetje de verlichting zelve was.

Inspanning werd in mijn opvoeding gedreven door verplichtingen. 'Ook al wil je eigenlijk iets niet doen, sommige dingen moeten gewoon gebeuren, en als je geen zin hebt, dan maak je maar zin' - en meer van dat soort giftige uitspraken die centreerden rond het woordje 'moeten'. Met als onderliggende argument dat jou anders heel veel ongeluk en zelfs de dood zal overkomen, en nog wel het ergste: dat je andere mensen zou kunnen kwetsen. Want laten we eerlijk zijn, dat is zelfs nog erger dan dat je zelf bijna onderdoor gaat aan jouw burn-out! Laten we vooral doen wat 'hoort', wat 'moet', en ons eigen welzijn opofferen, want anders wordt mama of papa boos. En dan krijgen we geen liefde en zorg. En dat is het allerergste ter wereld. In ons kinderbrein tenminste, dat voor deze kernovertuiging zorgt. Niet ons eigen welzijn, maar het welzijn van anderen werd zo onze prioriteit.

Chronische vermoeidheid komt voort uit een brein dat zelfs in het nietsdoen nog doet. Als je naar een sportprogramma kijkt, lichten in je hersenen de gebieden op die voor dezelfde bewegingen zorgen als de sporter. Je spieren worden zelfs een beetje actief. Als je chronisch vermoeid bent, doe je dit voortdurend. Je brein en spieren zijn onbewust voortdurend actief. Het bloed gaat niet naar het parasympatische zenuwstelsel (dat zorgt voor je spijsvertering en het herstel van je lichaam) maar naar je orthosympatische zenuwstelsel, zodat er continu energie beschikbaar is voor actie. Het peil van de hormonen adrenaline (ook wel epinefrine genoemd), noradrenaline (hieronder norepinephrine) en cortisol (stresshormoon) is hoog, het peil van de fijne hormonen zoals dopamine en serotonine is laag. Je lichaam is eigenlijk voortdurend in overlevingsstand, klaar om te vechten of vluchten, klaar om iets te doen.


Echte ontspanning is daardoor niet te bereiken. Waarom niet? Omdat je als chronisch vermoeide hebt geleerd dat ontspanning niet goed is, en inspanning (lees: het 'moeten') wel, en als kind moet je goed zijn, want anders word je gestraft. Die conditionering zit er nog steeds in en beïnvloedt je hormonen. Zelfs als je uitgeput op bed ligt, is je systeem nog actief, want het draait op die twee kernovertuigingen dat ontspanning niet goed is en je je zou moeten inspannen. Je brein bedenkt in uitgeputte toestand alles wat je eigenlijk zou moeten doen, met als gevolg dat je lichaam dáár mee bezig is, in plaats van met niets doen. Onze emotionele wonden en mentale kernovertuigingen regelen onze volledige homeostase: ons lichaam brengt deze hoe dan ook tot uitdrukking.

Hoe kom je daaruit?
Allereerst door naar je lichaam te luisteren en de boodschap dat er iets mis is te erkennen.
En dan:
1) Door ontspanning te exalteren, zoals ik hierboven heb beschreven. Er de heilige graal van te maken. Je kernovertuiging te veranderen. Je kan niet sjoemelen, je moet het écht geloven, die reden waarom ontspanning goed is, niet doen alsof, terwijl je eigenlijk nog vind dat je faalt als je even gaat liggen. Moet je eerst de angel eruit halen, emotioneel werk doen, teruggaan naar je kindertijd enzo, al die leuke shizzle. (NB: ik hou heel veel van mijn ouders, en ik wil de jouwe ook niet afvallen, maar dit is nu eenmaal hoe trauma werkt, hoe goed hun bedoelingen ook waren.) 
2) Door je inspanning uitsluitend te richten op dat wat je leuk vindt. Alleen daarvoor heeft je lichaam (of het leven) namelijk de energie beschikbaar. Zo blijven we op ons pad en doen we waarvoor we gemaakt zijn, wat iedereen ten goede komt. Want dat is tenslotte wat je wilt, als je hebt geleerd om jezelf op te offeren: het welzijn van alle anderen! Twee vliegen in één klap! Exaltie: check.

Als je deze stappen hebt gezet (en dit is heel belangrijk, je moet beide hebben gedaan! Anders werkt het volgende niet:), kun je lijstjes gaan opstellen van alles wat je op een dag doet. Ik heb dit ook gedaan, en het hielp mij om me bewust te worden van de balans die ik aanbreng tussen ontspanning en inspanning. Dat was nodig, omdat ik niet begreep hoe ik mat dat ik een goede dag had gehad. Want ook al zag ik nu de waarde in van ontspanning, en richtte ik mijn inspanning uitsluitend op wat ik leuk vond om te doen, dan nog voelde ik me aan het eind van de dag vaak slecht over mezelf. Ik ervoer een gebrek aan controle over mijn leven. Ik zat wel in de flow, maar ik had er geen zicht op.

Ik besloot dus om mijn dagen volledig te gaan monitoren om te zien of dat slechte gevoel terecht was. Ik maakte lijstjes met vierkantjes, driehoekjes en rondjes, die ik kon afvinken. De vierkantjes waren de 'productieve dingen', de rondjes de 'ontspanning', en de driehoekjes alles daartussenin. Zoals infotainment (een kruising tussen entertainment en studie/research, zoals video's over schrijven kijken of me verdiepen in Human Design), mediteren en persoonlijke blogs schrijven. Ik maakte de lijstjes zo lang mogelijk. En aan het eind van elke dag vinkte ik af wat ik allemaal had gedaan. Dit afvinken gaf me een goed en tevreden gevoel over mezelf. Het maakte na een tijdje niet eens meer uit of ik vierkantjes, driehoekjes of rondjes afvinkte. Ik had namelijk gezien dat ik elke dag wel minstens één vierkantje deed, uit mezelf, en dat ik ook elke dag lekker de ruimte nam voor de rondjes. En als ik even wat laag in de vierkantjes zat, had ik wel weer driehoekjes om dat te compenseren, zodat ik de volgende dag met nieuwe inspiratie en een gevulde bron als een speer door de vierkantjes heen kon vinken. De lijsten met vierkantjes, driehoekjes en rondjes verloren hun betekenis en waarde. Ik had immers al besloten dat zowel inspanning als ontspanning goed was. Ik zag dat ik beide deed. En na een paar weekjes verdween mijn interesse in het afvinken ervan.

Ik had nu elke dag een goed gevoel over mezelf. Ongeacht of ik me inspande, ontspande of iets daartussenin deed. Alles was goed wat ik deed.

Dat had ik vijf jaar geleden ook wel bedacht, dat alles wat ik deed of niet deed eigenlijk gewoon goed zou moeten zijn, maar ik geloofde er nog niet echt in. Waarom niet? Omdat ik mijn emotionele wonden nog niet had geheeld, omdat ik mijn kernovertuigingen nog niet had doorzien en veranderd en omdat ik me nog niet bewust was van hoe ik een dag vormgaf.

De lessen die ik uit dit proces heb getrokken zijn de volgende: zorg dat je mét jezelf werkt, en niet tegen jezelf. Die toxische patronen heb je nou eenmaal geleerd, en ze vormen de basis van hoe je je leven inricht. Maar je bent slim genoeg om je eigen verstand hier en daar een duwtje in de juiste richting te geven. Dat doe je door alles te exalteren. Door om te denken.

Zorg ten eerste dat je ontspanning exalteert. Maak er je heilige graal van en zorg dat je hier rotsvast in gelooft. Doe alleen wat je leuk vind om te doen en maak je welzijn je prioriteit, waarvoor je heel wat emotioneel werk moet doen. Schrik er niet voor terug om jezelf als Big Brother in de gaten te gaan houden, om te zien hoe je je leven vormgeeft. Exalteer je behoefte aan controle en zelfregulatie door een systeem te maken waarmee je jezelf beloont, elke keer dat je iets doet, of het nu inspanning of ontspanning is. Na een tijdje heb je jezelf genoeg beloond om die behoefte jezelf te controleren te laten verdwijnen, en zul je gewoon gaan doen waar je behoefte aan hebt, op het moment dat je er behoefte aan hebt. Als je je ontspant, ontspan je je. Als je je inspant, span je je in. Geen dubbele agenda's meer, geen chronische vermoeidheid meer. Alleen het tevreden gevoel aan het einde van de dag dat je iets goeds hebt gedaan. Ook al heb je alleen de afwas gedaan en de rest van de dag tv-series gekeken. Je zult innerlijke vrede ervaren, je zult jezelf verrassen en het gevoel hebben dat je een succesvol leven leidt, ook al ziet het er misschien (nog) niet zo uit. Boeit ook niet. Je dopamine, serotonine en oxytocinelevels rijzen de pan uit, dus je weet één ding zeker: dat het goed voelt!

En wie weet waar je leven dán naartoe gaat, als je vanuit jouw volle potentieel leeft, helemaal afgelijnd op jouw diepste verlangens!