woensdag 25 januari 2017

Januari 2017

De eerste helft van de maand zat ik in een extreme creatieve bubbel. Met de start van 2017 heb ik een nieuw werkritme ingevoerd en nieuwe prioriteiten gelegd. Het heeft de test doorstaan. Nu ik ook de noodzakelijke dipjes heb meegemaakt, de dagen dat ik niet wilde, en het ritme de volgende dag gewoon weer oppakte, kan ik zeggen dat dit een permanente verandering is. Het is een welkome afwisseling van het net-niet-weten van 2016, het worstelen om 'er iets van te maken', dat een grote aanslag was op mijn uithoudingsvermogen. Ik woon hier nu een jaar, en blijkbaar had het wennen aan deze nieuwe woonsituatie wat voeten in aarde, terwijl ik mijn richting probeerde te bepalen. Jong Bewust, Reading, Human Design... ik had er grote twijfels over. Maar ik gaf niet op, en besloot tot mijn verrassing toch het 4e jaar van mijn opleiding te gaan doen, het Lightworkerjaar. 

Dat leidde in een les over het hartchakra tot het vrijmaken van mijn creativiteit, waar sinds de kunstacademie - of eigenlijk sinds mijn tienertijd al - een blokkade op zat. Het is gek hoe het werkt met het oplossen van grote blokkades waar je al een tijd mee rondloopt: nu nog steeds heb ik de verwachting een beperking aan te treffen, elke keer als ik word geconfronteerd met de mening van andere mensen over 1) mijn eigen werk, 2) iets waar ik fan van ben of 3) creativiteit in het algemeen. Ik zet me nog steeds schrap. Maar dit heeft niet meer dezelfde vernietigende impact meer op me als voorheen, want de oorspronkelijke wond is geheeld. 

Ik zette de volgende stap: de coming-out. Want in een introverte bubbel zitten is één ding, maar als het daarbij blijft is het vermijding van de grotemensenwereld. Ik maakte dus het besluit het meteen te vertellen aan iedereen wiens mening belangrijk voor me is: mijn vriend, mijn ouders en de mensen van mijn opleiding (de 'autoriteit'). Ze hadden allemaal dezelfde reactie: ze waren heel blij voor me, grijnsden breed en feliciteerden me. 

In plaats van de afwijzing die ik gewend was en waar ik me schrap voor zette, stuitte ik nu op aanmoediging en zelfs toejuiching. Ik had het punt van aantrekking immers geheeld: op de plek waar voorheen zelfafwijzing zat, zat nu zelfliefde. En dus spiegelde de wereld om me heen dat naar me terug. Ik was behoorlijk ontroerd. Niet alleen was mijn dagelijkse levensgeluk en vervulling met 10 sprongen verbeterd sinds mijn nieuwe ritme, ook kreeg ik nog eens veel liefde uit mijn omgeving! 

Januari is voor mij altijd een betekenisvolle maand, misschien wel de fijnste maand van het jaar. De dagen tussen 1 en 18 januari voelen voor mij altijd als extra, buiten de tijd, waarin ik me volledig kan richten op zelfreflectie en een inwaartse beweging, zelfkoestering, herijking. Tot mijn verjaardag komt op de 18e (poort 60.3), en ik mijn nieuwe levensjaar vier, wat een sterk momentum geeft aan mijn hernieuwde richting. 

En natuurlijk was er ook taart. Ik gaf twee feestjes, en maakte dus twee taarten. 

De feesttaart van de Groene Meisjes, met kokosroom en blauwe bessen. Ik ontdekte dat kokosmeel door een zeefje over een taart strooien hetzelfde esthetische effect heeft als poedersuiker, en bovendien is het van zichzelf al zoet en rijk van smaak - vooral als je al een tijdlang geen suiker meer eet.

Tweede taart, ook gebaseerd op de feesttaart van de Groene Meisjes, met jam, (vegan) slagroom op amandelbasis, frambozen en vegan discohagel! En natuurlijk een fijn laagje van kokosmeel.

De 18e was de dag dat de wereld veranderde in een sprookjesachtig winterwonderland, waarbij alle takjes waren bedekt met een rijplaagje. 

Mijn cadeautjes!

Goede oefening om sneller en preciezer verhalen te vertellen!

Mijn vader had een geweldige gangspiegel voor me gemaakt, met geregen knoopjes aan de achterkant. Liefde!

Omdat ik nog wat discohagel overhad, maakte ik gisteren blueberry muffins met havermout en banaan, glazuur op basis van kokosmeel (want als je poedersuiker erdoor kan vervangen in strooivorm, kan het ook in glazuurvorm), citroensap, agavesiroop en rijstmelk. Zo lekker!

Ik heb ontdekt dat creativiteit het snijvlak is van mijn hogere zelf en mijn 'tijdelijke' zelf, en nu ik daar weer op afgelijnd ben, is mijn leven niet alleen bezaaid met synchroniciteiten, maar in zo'n grote hoeveelheid dat je eigenlijk niet meer echt van synchroniciteiten kunt spreken. Eerder van instant creatie, de vijfde en zesde dimensie. Een synchroniciteit is een teken dat je op het juiste pad zit, want het betekent dat je samenvalt met je oorspronkelijke creatiekracht, je hogere zelf, en dat meteen (gelijktijdig, synchroon) in de wereld om je heen weerspiegeld ziet. Als ik schrijf, gebeurt dit vaker wel dan niet, zodat ik mijn hogere zelf volledig kanaliseer via mijn creativiteit. Ik zit een beetje met woorden te spelen hier. Ik wil vooral graag uitleggen dat dit niet alleen 'soms' mogelijk is, maar dat je je op elk moment van de dag zo kunt voelen. En dat het ploeteren door een 'net-niet-weten' en toch doorgaan met het volgen van je innerlijke stem, precies datgene is dat je steeds meer aflijnt op jouw richting, net zolang tot de naald van je kompas met een klein rukje precies naar het noorden staat. De versnelling en energie daarbij vrijkwam verraste me. Alsof er een dam was doorgebroken en ik die stroom een nieuwe bedding kon geven. 

Een aantal jaren geleden had ik stevige vermoeidheidsklachten. Ik was depressief, chronisch ziek en eigenlijk continu overprikkeld. Nu bruis ik van de energie, in zo'n mate, dat alle gewoonten die ik toen heb aangenomen om mijn energie te sparen, één voor één ontmanteld worden. Ik kan niet alleen een uur wandelen op een dag, ik kan ook nog een work-out doen, urenlang schrijven, studeren en mijn bron vullen met nieuwe inspiratie, tot diep in de nacht, tot het tijd is om te gaan slapen. Creatieve overvloed. Deze mutatie valt - aangezien ik afgelijnd ben - precies samen met een heel gunstige transit van een paar maanden: poort 55 en poort 11, die mijn tegenoverliggende poorten een voortdurende toevoer van inspiratie geven. 

Ondertussen blijf ik gewoon doorgaan met waar ik mee bezig was: Readings geven en bijeenkomsten organiseren voor Jong Bewust. Mocht je daar interesse in hebben, laat het me even weten, want ik creëer in respons :) Het is nu precies 11.11 uur, dus dit is mijn wens!

vrijdag 20 januari 2017

Je snelheid verhogen in deze intense tijd

Ik heb de laatste maand een sterk gevoel van urgentie. Niet het verkeerde soort urgentie dat voortkomt uit conditioneringen, maar het soort dat je drijft om zoveel mogelijk te doen als je mogelijkerwijs op een dag kan doen. De enorme drijfveer om te transformeren, om mijn ambitie om een fantasyboek te publiceren waar te maken, zodat ik meters maak en elke dag minstens duizend woorden schrijf, plan en plot, herschrijf en verdiep, emotioneer en belichaam, om elke druppel empathie en verbeeldingskracht erin te persen die ik erin kan persen.

Het is niet zomaar een fantasyboek vol met irrelevante elfjes. Het gaat over deze wereld, zoals elk goed fantasyboek, in magisch vermomde vorm, en het heeft alle grote worstelingen uit deze wereld in zich, maar nét vanuit een ander perspectief, zodat het duidelijk wordt hoe belachelijk en begrijpelijk en belangrijk alles is, en het zit vol met alle transformatiekracht die ik in me heb.

Ik voel me vandaag alsof ik op topsnelheid op een motor over de snelweg rijd. Wát een collectieve energie. Daar komen mijn slaapproblemen van de laatste tijd ook vandaan, het is groter dan ik.

Teal Swan had een voorspelling, een advies voor de periode dat Trump president zal zijn: get on the train. Want de ontwikkelingen gaan nu zo ongelooflijk snel, dat als je je eigen snelheid niet vergroot, je meegesleurd wordt met alle pijn en chaos vandien. Doe wat je ten diepste voelt dat je moet doen, en doe het volledig, ga ervoor. Dat kan zo 'klein' zijn als het schrijven van een boek. Ik nodig je bij deze uit. (Her)vind je droom en maak jezelf de prioriteit van je leven. Sluit je aan bij het momentum van de wereld. Daarvoor hoef je het nieuws niet eens te volgen: je kunt je eigen innerlijke autoriteit volgen.

En als je iets voor de wereld wilt doen: kijk vanuit je hart naar de gebeurtenissen, kijk met compassie, en heel daarbij alles wat in je aangeraakt wordt. Dat is wat ik doe, dat is wat ik leer in mijn opleiding tot Lightworker. Terwijl ik dit schrijf doe ik een 'leading', een lightworkersessie, om de energie op wereldniveau te transformeren.

Wat ik zie, is dat er een enorme golf uitwaaiert op deze wereld, en dat Trump op de top van die golf voortraast, als een grote zuiverende tsunami. Hij controleert de golf niet, hij is gewoon de katalysator,  iemand die naar voren is gebracht door het momentum, en zal weer weggaan als de golf zijn doel heeft bereikt. Als je niet op die golf meegaat, zul je erdoor meegesleurd worden. Het is een golf van zuivering en transformatie, die alle smoesjes en luiheid wegstript. Die alles overhoop brengt, aan het licht brengt. Ik voel er veel angst en verdriet in, maar er is niets om bang voor te zijn als je je innerlijke kompas volgt.

Ik gebruik de techniek die ik net heb geleerd: het in- en uitademen via mijn hart van deze energie, om te transformeren. Absorberen en loslaten. Op dit moment, krijg ik door, zijn er talloze lichtwerkers op de aarde bezig om ditzelfde te doen (het is een oeroude techniek die de Tibetaanse monniken ook gebruiken) en ik ben net zo krachtig als zij allemaal, en ook jij bent net zo krachtig. Dat was een boodschap die ik door mocht geven. Jij bent een puzzelstukje in het grote geheel, onderdeel van het web. Als je voelt vanbinnen dat je iets moet doen, als je een urgentie voelt die je vervult met leven en zin, ga ervoor. Jij weet het beste welke kant je kompas op wijst. Surf mee op de golf, doe wat je voelt dat je diep van binnen wilt doen.

donderdag 19 januari 2017

Welke mindset heb je nodig tijdens overvloed en extase?

Oké, stel dat je jaren op zoek bent geweest naar het loslaten van pijn en lijden. En dat je ontdekte dat de enige weg eruit was, om naar binnen te gaan, in de pijn. Het er helemaal laten zijn. En dat je toen verliefd werd op de pijn, op het lijden. En niet meer de behoefte had om eruit te gaan. Maar alleen nog maar om erdoor heen te vallen. Om de emoties te ervaren die je uit de weg bent gegaan, omdat je weet dat het kansen zijn om van jezelf te houden. Dat er een schat onder ligt. Maar niet om de schat zelf. Gewoon, door je realiteit te laten bepalen door het 'hallo' zeggen tegen alle lijden, het te verwelkomen zelfs, om het lijden zelf. Omdat elke vorm ervan valide en mooi is in zichzelf.

Wat als je er zo paradoxaal genoeg in geslaagd bent om je volkomen te disidentificeren met het lijden, in die zin, dat je het gewoon door je heen kunt laten gaan, zonder oordeel? (Niet altijd, natuurlijk, ik veralgemeniseer.)

Wat als je hetzelfde nog niet kan met positieve emoties? Wat als je niet weet wat je met extase aan moet, een overvloed van energie, inspiratie, 'bliss', etcetera? Wat als je groter bent geworden dan je gewend bent, maar je in je mindset nog niet mee bent gegroeid? Ik weet het antwoord niet, maar ik zit op het randje. Ik schrijf dit terwijl ik de video 'Spiritual Acceleration: Mastering 'not waiting' luister, die op een prettige doch bij vlagen schokkende manier complementeert wat ik in Human Design heb geleerd.

Hoe de flow te volgen, in te spelen op de flow en me er tegelijk mee te disidentificeren? Hoe te onthechten van wat ik doe en er tegelijk van te genieten? Zodat ik niet vast kom te zitten.

Ah - ik heb een angst geïdentificeerd: de angst om het allemaal te verliezen. Ik weet hoe ik daar mee om moet gaan. Ik ben mijn bewustzijn aan het verruimen tijdens het schrijven hiervan - dit is geen probleem, dit is verwondering. Een heel andere frequentie.

*dag later*
Ik heb ontdekt wat ik ermee aan moet, die overvloedige creatieve energie. Nóg meer creëren. (Met dank aan die video: idee -> creatie.) Want alles wat ik doe wekt zoveel energie op dat ik het meteen weer kwijt moet. Of nou ja, mag. Maar daar hebben we het al over gehad. Het moeten slaat in deze context op het feit dat ik anders niet in slaap kan vallen. Nogal onwenselijk. Maar dat heeft volgens mij ook weer te maken met angst voor het donker, en dus de hele tijd gaan mediteren en met mijn gidsen praten zodat ik mijn pijnappelklier volplemp met licht waardoor mijn melatonineproductie omlaag gaat o.i.d.. Nou, weet je dat ook weer. Nee oké, laat ik er geen interessant verhaaltje van maken, het komt doordat ik teveel achter mijn laptop zit.

Dus vandaag heb ik de hele dag gecreëerd. En ik voel me stukker beter. Schrijven doet alles voor mij wat ik nodig heb: het geeft mijn demonen wat te doen, het verbruikt mijn energie op de meest vervullende manier die ik ken, ik word er gelukkig van, ik kan mijn gretige en betweterige denkhoofd de vrije teugel geven, ik kan dingen uitdrukken die ik normaal niet kan uitdrukken en het ongrijpbare zo tastbaar mogelijk maken, ik hoef met niemand te praten (introvert-power), ik hoef op geen uiterlijke bron te wachten om het verhaal verder te laten gaan, ik kan mezelf zijn en tegelijk andere perspectieven ontdekken, ik kan verliefd en voyeuristisch zijn zonder enige banden aan te hoeven gaan, ik kan mijn esthetische voorkeuren met een paar woorden afschilderen in plaats van dat ik er van alles voor moet kopen of fysiek verplaatsen, ik kan in hogere dimensies vertoeven terwijl ik alles wat ik beschrijf via mijn eigen lichaam 'acteer' en zo in een continue synchronistische flow zit waarin de songteksten van mijn schrijfmuziek letterlijk zingen wat ik aan het opschrijven ben, en ik kan meer van mezelf houden via alles wat ik verzin. En nog veel meer. Je weet wel (hoop ik), de zone.

Misschien dat ik voor Jong Bewust een themadag omtrent Gender ga organiseren, want dat is zo'n beetje het hoofdthema van mijn boek. Maar misschien is het een obligaat misverstand van mijn hoofd dat ik hier dan ook meteen een themadag over moet organiseren. Toch lijkt het me een nieuw en boeiend onderwerp in spirituele kringen. Hoe zit dat met die mannelijke en vrouwelijke energie? Hoe ervaar je gender? Kun je contact maken met je hogere zelf dat het gehele genderspectrum in zich draagt? Heb je vrede met jouw huidige (gender)identiteit als mens in dit lichaam, of voel je de druk om 'vrouw' of 'man' te zijn volgens maatschappelijke normen? Welke conditioneringen zitten daarop? Lekker bitchen over de conditioneringen weetjewel, vrouwen die er mooi uit moeten zien en mannen die niet mogen huilen, etcetera. Het zijn interessante vragen op zich, maar ik weet niet of ik er wel voor uit mijn bubbel wil komen. In mijn bubbel heb ik alles wat ik nodig heb (aarde in 56.3 ftw, je hebt 'm gisteren gevoeld vanwege de transit op mijn verjaardag, 27 jaar geleden stond die daar dus ook in). En ik ben vooral gericht op eigenbelang (zon in 60.3 ftw, die heb je gisteren ook gevoeld). Ik heb immers mijn connectie met mijn eigen bron vrijgemaakt, een maandje geleden, en sindsdien is mijn introvert-gehalte met zo'n 100% toegenomen en ben ik zo'n mensenschuw zolderpersoon geworden. Of eigenlijk heb ik mijn innerlijke zolderpersoon weer hervonden. Dus mocht je dit lezen en een 'ja' voelen bij dit idee (lekker samen bitchen yeah), laat het me dan vooral weten, dan heb ik iets om voor uit mijn bubbel te komen, anders komt het er misschien niet van. Nu weet ik niet hoe aanlokkelijk ik dat heb gemaakt, maar goed, het is niet anders.

donderdag 12 januari 2017

woensdag 11 januari 2017

Weerstand tegen social media

Ik heb het afgelopen jaar doorgebracht met veel weerstand tegen social media, terwijl het tegelijk een grote aantrekkingskracht op me had. Het versterkte een eenzaamheid die ik vanbinnen voelde, die af en toe oppopte. Tegelijk bracht het verbinding. Alleen steeds nét niet genoeg. Het schrijven van blogs en het delen van andere creatieve dingen op social media was namelijk nét mijn levensdoel. Nét mijn passie. En ook weer nét niet.

De eenzaamheid had niets te maken met verbinding met anderen mensen. Eenzaamheid is in de eerste plaats een signaal dat je behoefte hebt aan jezelf, dat je jezelf mist. Een deel van jezelf dat je in de schaduw hebt gedrukt, om precies te zijn.

Het deel dat ik in de schaduw had gedrukt, was mijn levensdoel. En dus koos ik voor een missie die er nét naast lag. En vervolgens voelde ik me eenzaam. Wat ik weer probeerde op te lossen door op social media te gaan, en contact te zoeken met mensen. Niks mis mee, begrijp me niet verkeerd, maar het bracht niet de vervulling waar ik naar verlangde.

Vanaf midden december had ik het zo druk met sociale festiviteiten, dat ik niet meer toekwam aan mijn dagelijks deprimerende net-niet-rondje op social media. Ik was niet meer creatief op internet. Mijn aandacht werd gereset. Ik kwam tot inzicht. Toen ik na de nieuwjaarswisseling weer in mijn eigen aura kon hiberneren, was ik volledig afgelijnd.

Ik heb mijn levensdoel ontsluierd, en de eenzaamheid is weg. Social media hebben geen aantrekkingskracht meer voor mij, noch voel ik er weerstand tegen. Het maakt niet uit of ik er de hele dag achter zit of twee dagen niet. Ik ben er niet eens meer mee bezig. Niet met wat ik voor blog moet schrijven, niet met wat ik voor Jong Bewust moet doen, niet wat voor nieuw inzicht of fantastisch inspirerend artikel ik wil delen. Niet met wat anderen doen om hun levensdoel in vervulling te laten gaan. En hun vrienden. En oude vrienden van de middelbare school. En de rest van de trip down the rabbit hole, die ik afgelopen jaar keer op keer maakte.

Deze week deel ik mijn reflecties blijkbaar... Volgende week is het mijn verjaardag, dan staat de zon in poort 60: het einde van de cyclus. En daarna begint het nieuwe jaar volgens Human Design. Stilstaan bij alles van het afgelopen jaar, als een beperking, een afsterven, een dood (wel mijn ding dus) waarna het verlangen ontstaat naar nieuwe ervaringen, uit een samentrekking van die beperking, door eruit te halen wat van het oude kan blijven. Zoiets. Maar ik heb het waarschijnlijk net niet helemaal goed begrepen of verwoord dus ik weet niet of het feitelijk volgens HD waar is of niet. Boeit mij zelf verder niet, ik zeg het even als waarschuwing zodat je me niet gelooft.

Maar mijn aflijning en levensdoel dus, sorry voor die rommelige spanningsboog: wat ben ik dan aan het doen? Daar wil ik niets over zeggen, maar als je mij kent weet je wel wat het is. Het punt is dat ik mijn creativiteit weer heb vrijgemaakt en als prioriteit aanmerk. Misschien deel ik nog wel hoe dat ging, misschien ook niet. Als je alle Teal Swan-video's kijkt die ik sinds midden december op facebook heb gedeeld, kun je precies achterhalen wat er gebeurd is, en het zelf ook doen, die creativiteit vrijmaken, als dat je ding is.

De dagen hebben nu niet genoeg uren voor mij, en ik kan niet genoeg alleen zijn. Contact met andere mensen hoeft voor mij nu niet zo, terwijl ik er eerder naar snakte zonder dat het me volledig vervulde. Mijn kompas wijst nu precies naar het noorden, in plaats van nét niet.

Wordt vervolgd. Of niet. Met mijn persoonlijkheidszon maakt dat 'figuurlijke doodgaan' mij niet uit, aangezien ik mijn levensdoel heb gevonden (hervonden eigenlijk) - en in het individuele circuit is het levensdoel, het 'weten' en daarvoor vechten, je eigen weg gaan, datgene wat het niet-weten, het 'doodgaan' in balans houdt. Ofzoiets. Whatever.

Wet van Aantrekking en Generator zijn (Human Designblog)

De Wet van Aantrekking lijkt misschien de strategie van de Generator (/Projector/Reflector) tegen te spreken. Aangezien de manier waarop de WvA meestal wordt begrepen is: creëer je leven door dingen actief aan te gaan trekken. Dit wordt ook wel 'manifestatie' genoemd. En manifesteren is toch het tegenovergestelde van de Generator?

Maar de WvA sluit juist perfect aan bij Human Design. Het heeft een tijdje geduurd voor ik op die conclusie uitkwam, aangezien ik beide op de verkeerde manier gebruikte en me dus inderdaad gedroeg als Manifestor. Met mijn verstand probeerde ik uit te vogelen wat ik wilde, waarna ik dat door affirmaties in mijn leven probeerde aan te trekken. Dat is een bedekte vorm van 'initiëren', precies datgene waar een Generator niet voor gemaakt is.

Ik trok gelukkig niet datgene aan dat ik wilde manifesteren, maar eerder het tegenovergestelde. Dat voelde als een ongewenst resultaat, maar toen ik daar schaduwwerk mee ging doen, ontdekte ik de onderliggende positieve intentie. Je ego wil je tenslotte alleen maar beschermen, je weet wel, dat verhaal.

Toen ik dat eenmaal duidelijk had, en mijn prioriteiten afgelijnd had, kon ik me wat meer ontspannen. Ik ontdekte hoe de WvA en de Generatorstrategie wél werken. Een Generatoraura trekt aan. Het is ontworpen om aan te trekken. Het is open en in staat om de direct omgeving te omhelzen, en aan de rest van de wereld een soort van lokroep uit te zenden: 'kom naar mij, kom naar mij!'

Hoe die lokroep tot stand komt? Daar komt de WvA in het spel, en de rest van de 7 hermetische principes (de wetten waarop dit universum gebaseerd is). Wij bestaan uit trillingen. We hebben niet één trilling, maar zijn een verzameling trillingen. Eén trilling ten opzichte van alles in het universum dat je maar kunt bedenken. Het gelijke trekt het gelijke aan, dus als je in de trilling 'machteloosheid' ten opzichte van 'werk' vibreert, trek je werksituaties aan waarin je machteloos zult zijn. Sommige trillingen zijn hoog (positief), andere zijn laag (negatief). Daardoor kun je bijv. ten opzichte van relaties een hoge trilling hebben, terwijl je een lage vibratie hebt ten opzichte van werk.

Dat is de lokroep van het Generatoraura. Je trekt dus zowel dingen aan die je als positief als die je als negatief zult ervaren, op basis van je trilling (kort gezegd).

Dan komt de innerlijke autoriteit in het spel: dat centrum waar je op kunt vertrouwen om beslissingen mee te maken als Generator. Het sacrale centrum of het emotionele centrum.

Heb je je wel eens afgevraagd waarom je dingen aantrekt waar je een 'nee' op kunt voelen? Volgens de WvA kun je toch juist alleen de dingen aantrekken die je in je leven wilt?

Het punt is, dat je ook trillingen in je hebt die op onbewust niveau dingen aantrekken die je NIET in je leven wilt. En daar voel je dan ook een 'nee' op.

Maar daar is het nog niet klaar mee. Want als je niets met die informatie doet, blijf je datgene aantrekken waar je een 'nee' op voelt. Dat schiet niet echt op. Ik heb gemerkt, dat wanneer ik naga welke weerstand in mij iets aantrekt wat ik juist niet wil, er heling en verhoging van zelfliefde optreedt. Dat heet 'deconditioneren'. Alle conditioneringen trekken namelijk iets aan in je leven, vooral als je een Generator bent, want een Generator leert op die manier zichzelf kennen. Dat is z'n levensdoel: zichzelf leren kennen. Alle dingen waar je een 'nee' op voelt dus gewoon maar links laten liggen, is daardoor een gemiste kans om jezelf te leren kennen als Generator. Waarom heb je dit dan aangetrokken?

Hoe te deconditioneren?

Dit ga ik niet uitleggen, aangezien anderen dat werk al voor me hebben gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat elk trauma dat je hebt opgelopen uit dit leven komt, en waarschijnlijk je kindertijd. Daar komen alle conditioneringen vandaan - ervaringen uit vorige levens kunnen hiermee resoneren omdat ze dezelfde trilling hebben, maar zijn niet de oorzaak van de conditionering, aangezien je ziel graag kiest om bepaalde lessen steeds op dezelfde manier te leren (als het werkt, dan werkt het, tenslotte). De Helende Reis van Brandon Bays of het Completion Proces van Teal Swan zijn goede tools om hiermee te werken. Zo reis je naar de kern van het probleem, en zie je het deel van jou dat nog vastzit in het verleden, dat zichzelf probeerde te beschermen en zichzelf daardoor energetisch vastzette, in plaats van door de ervaring heen te stromen. Zo heel je die zogenaamde 'punten van aantrekking'. Schuld bestaat niet: ook dat is een manier waarop het ego zichzelf probeert te beschermen, een laagje om de ui. Al deze laagjes kun je afpellen, waardoor je op het punt van aantrekking uitkomt. Dat is de vibratie die datgene aantrekt dat je dus niet in je leven wilt. In het voorbeeld van machteloosheid rondom werk: bijvoorbeeld een situatie van jou als tiener waar je een baantje moest zoeken, want anders zouden je ouders je niet waarderen, maar waar je nog niet klaar voor was. Met als gevolg dat je nu steeds datzelfde soort werksituaties aantrekt, of juist helemaal geen werk waardoor je je ook nog eens schuldig voelt (dat laagje om de ui).

Op die manier creëer je als Generator je eigen leven: door schaduwwerk te doen. Maar dat is geen probleem, want een Generator leert zichzelf graag kennen. Door naar binnen te reizen (bij voorkeur door naar je navel te staren) los je alle weerstanden op, waardoor je leven zich vanzelf in optimale vormgeeft in de wereld om je heen. Stel je voor dat je dat allemaal zélf moest vormgeven! We kunnen nog blij zijn dat we geen Manifestor zijn!

PS: overigens kun je als Generator ook dingen aantrekken en er een 'ja' op voelen die onwenselijk uit blijken te vallen. Dan kun je eveneens je favoriete navelstaar-proces toepassen.