woensdag 5 juli 2017

Aura-tekeningen!

Vandaag (dinsdag 4 juli) werd ik wakker met de behoefte om mijn aura te tekenen. Ik gebruikte weer mijn 6e chakra om bij mijn gevoel te komen. Ik had het het afgelopen weekend druk, en daar was nog iets van blijven hangen. Gisteren wijdde ik daar ook al een meditatie aan. Deze blog beschrijft mijn vervolgstap, maar deze keer niet alleen in woord maar ook in beeld.

Als ik teken kan ik me ontspannen en mijn gedachten laten gaan. Ik schetste alle kleuren die ik wist, voelde en zag bij mijn aura. Ik sta voortdurend in contact met mijn energiesysteem, dus dit ging makkelijk en als vanzelf. Het is voor mij juist een opluchting om al die beelden die ik voor me zie eruit te laten in de vorm van fysiek, tastbaar beeld! Ik heb besloten om dit meer te gaan doen, omdat ik de flow waarin het tekenen van energie me brengt zo fijn vind. Het geeft veel helderheid en overzicht, het is therapeutisch om te doen en het creëert nog een mooi kunstwerkje ook.

Dit was de eerste tekening.


Ik merkte op dat er een trapvormige samentrekking rond mijn eerste chakra en mijn gronding zichtbaar werd. Deze werd gedragen door een kalme blauwe energie - het geduld dat ik heb over het opbouwen van mijn basis. Ook zag ik vonkjes van levenslust in allerlei kleuren in het middelste deel van mijn aura, en meer naar boven een zachte, liefdevolle roze, groene en gouden energie. Rondom mijn 6e chakra was een paarse, iets donkere samenballing van energie, en ik zag het paarse kristal dat ik vaker voor me zie bij het visualiseren van mijn derde oog. Logisch, ik zat immers in mijn hoofd met mijn aandacht, want ik was mijn eigen aura aan het Readen om bij mijn gevoel te komen.

Wat nu? Ik kreeg zin om weer een Leading op mezelf te doen, net als gisteren. Deze keer zou ik die constrictie rond mijn gronding gaan Leaden. De sessie duurde behoorlijk lang, want ik stopte niet bij mijn eerste chakra of het begin van mijn grondingskoord, maar ging mijn hele gronding af tot op het middelpunt van de aarde, waar ik bepaalde dingen diep had weggestopt. Door de aard van een Leading (het transformeren via het hart met behulp van hogere energieën, en dus niet het Readen van de informatie) kan ik de details niet meer delen, simpelweg omdat dit gewoon doorflowt, maar één ding bleef me wel bij.

Deze constrictie was aangeraakt en geactiveerd in mijn aura door de spirituele workshop die ik dit weekend had gevolgd, waarin ik mezelf overdreven sterk had gemaakt in mijn eerste chakra, om de indruk te wekken dat ik heus wel weet hoe ik stappen kan zetten. Dat kwetsbare deel is nu afgepeld en geheeld. Ik besefte dat mijn beperkingen rondom werk en wonen bij mijn vader vandaan komen. Ik had daar nog energie van hem zitten, en die heb ik dus liefdevol teruggestuurd. In feite was dat de kern van de Leading, waar allerlei laagjes bovenop zaten. Ik weet niet waarom ik die energie daar had zitten, en ik heb daar ook geen oordeel op zitten, dat was gewoon wat ik aantrof, en nu is het liefdevol teruggegeven.

Ik rondde mijn Leading af door alle mensen waarmee ik ben verbonden in mijn trillingsverhoging mee te nemen (waaronder mijn vader, zonder dat ik me specifiek op hem focuste), en voelde dat ik zin had om weer een auratekening te maken. Deze keer was de gouden energie van bovenin helemaal doorgedrongen tot in mijn gronding, en waren de vonkjes van levenslust verzacht.


Ik vond het leuk dat het zo zichtbaar werd wat het effect van een Leading kan zijn, vandaar dat ik dit in een blog deel. Voedsel voor mensen die van zichtbare resultaten houden! (Mensen zoals ik, dus. ;) )

Als je het leuk vind als ik auratekeningen voor je maak, en je daarop een Reading of Leading wilt (die eerste geeft vooral inzicht, die tweede vooral transformatie), stuur dan even een mailtje naar roos@jongbewust.nl. Ik doe dit op afstand en ik maak foto's van de tekeningen die ik je naderhand mail. Ik neem er ongeveer 2 uur de tijd voor. Mijn normale tarief voor een Reading op afstand is €40,- en met de twee tekeningen (voor en na) erbij komt dat uit op €70,-. Ik ga dan veel uitgebreider in op alle elementen in de auratekening die ik voor me zie en zal ze ook duidelijker tekenen. Als je graag de tekeningen (op A5-formaat op aquarelpapier) opgestuurd krijgt via de post, is dat bij de prijs inbegrepen. Een Reading (en dus een auratekening) is altijd een momentopname, want ons aura verandert voortdurend, net zoals onze stemmingen voortdurend veranderen. Het is vooral bedoeld om inzichten te geven in wat er op dit moment zichtbaar wordt en speelt in je leven. Een leuke zichtbare en tastbare dimensie aan het energiewerk! 

dinsdag 4 juli 2017

Wat te doen met die dip na drukte? #1

Drukte kan een manier zijn om je gevoel te ontkennen, door altijd maar door te gaan. De welbekende dip na een drukke periode komt daar vandaan. Ik heb voor het eerst sinds tijden een druk weekend gehad en werd vanmorgen (maandag 3 juli) wakker met twee behoeften: de ene was om grondig boodschappen te doen, de andere was om te bloggen. Nu hebben jullie niet zoveel met dat eerste te maken (tenzij jullie net als ik geilen op wat er in andermans keukenkastjes ligt) maar door dat tweede besloot ik om mijn proces hier te delen.

Ik werd eigenlijk wakker met een triest gevoel. Ik was er al bang voor. Ik was weer in de leegte geworpen, die ik zo nodig heb, maar waar ik tegelijkertijd een haat-liefde-verhouding mee heb. Om te voorkomen dat ik in een negatieve spiraal zou belanden, somde ik gevoelsmatig op waar ik dankbaar voor was, om de toon voor de dag te zetten. Ik ging na waar ik echt zin in had, in plaats van mezelf te forceren om te werken. Dat waren dus de twee dingen uit de eerste alinea. Zo voorkwam ik dat mijn gedachten me naar beneden gingen trekken (wat ze alleen maar doen om bij mijn gevoel te komen), en kon ik er zelf voor kiezen om bij dat gevoel te komen op een manier die liefdevoller was. In dit geval: schrijven. In feite was dat om mijn weerstand, die afgelopen weekend was getriggerd door vier verschillende gebeurtenissen, aan de oppervlakte te laten komen.

Ik cirkel nu dus om mijn eigen ontkenning heen. Wat vind ik zo lastig in die leegte, in die tijd voor mezelf, wat wil gevoeld worden? Ik zit nu toch in mijn hoofd, dus ik kan net zo goed mijn 6e chakra gebruiken om hier dichterbij te komen. Wat waren mijn behoeftes ook alweer? Boodschappen doen en bloggen. Met andere woorden: ik wil gevoed worden met aandacht - een kleine symbolische Reading van deze behoeftes. Deductie: ik ben bang dat inactie betekent dat iedereen me vergeet. Aha. Dat is een bekend plaatje uit mijn jeugd. Als ik stil was, gingen mensen ervan uit dat alles wel goed zat, en kreeg ik geen aandacht voor mijn gevoel. Dat was althans de boodschap die ik internaliseerde. Ik vind het dus als volwassene nog steeds moeilijk om stil te zitten en bij mijn gevoel te komen. Ik bedoel, wie niet? (Voel je vrij om je vinger op te steken hoor.)

Tijd om mijn ogen te sluiten en te voelen welk deel in mijn lichaam nu aandacht wil.

Dit is wat ik vond: verdriet in mijn hart. Ik voelde dat ik dit niet hoefde te begrijpen of herleiden via een Reading, maar dat ik het gewoon kon Leaden. Dat is de techniek uit mijn opleiding waarmee ik het met mijn hart transformeer. Het houdt in dat mijn hoofd niet per se inzicht krijgt in alles wat er in die stroom aanwezig is, maar dat hoeft ook niet. Het is een perfecte manier om alle controle los te laten.

Eerst deed ik de meditatie waardoor ik in trance ga. Dat leverde me al heel veel heling en inzicht op. Zo gaf de verbinding met mijn hogere zelf me een heel uitgetekend plan over het praten over Human Design, zodat ik nu weet hoe ik dat moet aanpakken. Ik kreeg inzicht in de schaduwkant van Human Design: dat er een goed en slecht wordt aangegeven in het wel en niet volgen van je innerlijke autoriteit, waardoor je de keuzes die je vanuit je niet-zelf maakt als minderwaardig beschouwt, terwijl die ook onderdeel zijn van je chart, je menszijn en je levensweg.

Ik voelde en doorzag veel dingen tijdens deze meditatie. En zo ben ik op slinkse wijze in contact gekomen met mijn gevoel en hoe het werkelijk met me gaat. Zo heb ik tijd genomen voor mezelf, juist datgene waar ik zo bang voor was. Ik zit er weer in.

En dat verdriet bij mijn hart? Daar ga ik nu nog eens naar kijken.

Daar zat de angst onder om het fout te doen. Precies hetzelfde thema waar mijn hogere zelf me net informatie over had gegeven, vanuit het perspectief van Human Design. Die heb ik doorvoeld en gelead, zodat ik dit nu kan delen vanuit mijn gevoel.

Mijn schaduwkant in Human Design is dat ik ook de zogenaamde 'fouten' als onderdeel mag zien van mijn weg. (Ik heb immers het 3/5 profiel.) De angst om mezelf te verliezen, om mezelf schade aan te doen door het verkeerde te kiezen, die heb ik omarmd. Het geeft niet. Mijn hoofd kan gaan zoeken naar manieren om het juiste te doen, of juist te zijn, en dat kan frustratie opleveren, verdriet, overvoering, vertwijfeling, de drang om te doen, uiten en schrijven: de drang om 'druk' zijn dus. Het punt is, mijn lichaam weet zelf wat het moet doen of zijn, en de enige reden dat daar twijfel over ontstaat is mijn hoofd. En die is ook onderdeel van de puzzel. Het hoeft niet perfect te zijn. Het mag er al zijn. Mijn eerste chakra, mijn basis, was uitzonderlijk sterk vandaag, en droeg dit hele proces, zodat alle delen van mij zich hierin konden verenigen. Daar is geen twijfel of het er wel of niet mag zijn. Zelfs de delen van mij die zogenaamd 'niet-zelf' zijn, zijn onderdeel van mijn menszijn. En die zijn onderdeel van ieders menszijn. Want een Human Design-chart geeft álle poorten weer, en ik ben dus álle poorten, het gehele complete plaatje van het menszijn. Er zijn thema's in gehighlight door mijn geboortemoment, en die komen keer op keer terug, en dus zal er ook altijd ingewikkeldheid en ontwikkeling zijn. Maar mijn systeem geeft daar zelf een alarm in (bedankt, krijsende sirenes om 12.00 uur op deze maandag voor die reminder), dus dat hoef ik niet te monitoren of te controleren.

Nu kan ik nog eens kijken naar mijn behoeftes. Heb ik nog zin om boodschappen te doen, om gevoed te worden door iets van buiten mezelf? Eigenlijk niet. Ik wil mijn tanden poetsen en daarna zie ik wel weer verder, meegenomen door het leven. Ik wilde gevoed worden door aandacht, maar aandacht van buitenaf is alleen maar een weerspiegeling van aandacht voor mezelf. En die heb ik mezelf nu gegeven.

Weg leegte. Weg gevoel van strijd over die zee van tijd voor mezelf. Ik leef gewoon weer mijn leven, en de druk (of drukte) is er vanaf, of die nou uit mijn hoofd of uit mijn lichaam komt, want het is nu allemaal weer onderdeel van mijn flow. Heel fijn en inzichtelijk om dat zo al schrijvend te doen. Dat verminderde een groot deel van de weerstand omtrent de confrontatie met mijn gevoel. Zodra ik de diepere betekenis van mijn behoeftes zag, kon ik ze ook werkelijk zelf vervullen, in plaats van de vervulling buiten me te leggen. Dit is dus een manier om om te gaan met die bekende dip na een drukke periode. Maar je lichaam geeft zelf aan welke behoefte bij jou speelt. Misschien dat een lange wandeling of een grote schoonmaak beter bij je past dan een blog schrijven. Mijn punt is dat alle delen van jezelf die signalen geven na een drukke periode, het beste met je voor hebben, en bezig zijn om alles te verwerken. Door er goed naar te luisteren, door zelfkennis en door jouw eigen helende technieken naar keuze kan je zo weer uit die dip komen.

Bij mij werkte het weekend nog wel even na. Er was dan ook veel gebeurd: ik ontmoette weer een vriend die ik lange tijd niet had gezien, had de laatste les van mijn opleiding voor de vakantie, hielp bij de verhuizing van mijn broertje, en ging naar een spirituele workshop. Niet alles was even fijn, dus genoeg triggers om te verwerken. Ik zal in de volgende blog mijn vervolgstap delen.

maandag 3 juli 2017

Waarom deed ik Jong Bewust?

Insert herkenbare, veralgemeniseerde inleiding:
Waarom werkt het niet om iets te doen wat je passie lijkt, maar het net niet is? Misschien dat je wel eens met het idee hebt gespeeld om iets te doen dat je eigenlijk niet 100% had gewenst, maar wat er dicht bij ligt, omdat het op je pad komt en verleidelijk lijkt. Misschien zeg je er ja tegen, vooral als het eruit ziet als iets wat je passie zou kunnen zijn. Maar het wringt. En op een gegeven moment komt de vraag steeds sterker: waarom doe je dit toch? Wat werkt er steeds toch niet? Dat is in ieder geval mijn leven als 3/5 (mijn profiel uit Human Design): het experimenteren en tot conclusies komen over wat er wel en niet werkt en dit dan generaliseren (die vijfde lijn) met een conclusie in de je-vorm in de inleiding van bijvoorbeeld deze blog. Maar laat ik het nu verder op mezelf betrekken, want dat is de aard van die derde lijn, en lekker over mezelf gaan praten. 

De reden waarom ik Jong Bewust bleef doen, tegen de flow in, als een worsteling, zat in mijn onderbewuste. Of eigenlijk waren het twee redenen. Onbewuste redenen, die voortkwamen uit schaduwstukken, behoeften die ik niet had vervuld omdat ik ze ontkende. Jong Bewust was in de eerste plaats een manier voor mij om aandacht te krijgen. Iemand anders had het opgezet en mensen aangetrokken, waarop ik lekker kon meeliften. Ik had behoefte aan die aandacht, maar tegelijkertijd mocht ik dit niet van mezelf omdat ik vond dat ik onafhankelijk moest zijn, dus drukte ik dit weg in de schaduw. Maar wat je wegdrukt, komt alleen maar sterker terug. Daarnaast was het een manier om de goedkeuring van mijn ouders te krijgen, zolang ik nog geen 'echte baan' had tijdens het volgen van mijn opleiding. Ik vond eigenlijk bewust dat ik die goedkeuring niet nodig had en wilde niets liever dan onafhankelijk zijn, maar toch was er een deel van mij dat nog steeds ingeplugd is op de liefde en aandacht van mijn ouders, en dat leefde zich hierin uit.

Dat waren de delen van mij dat in Jong Bewust geïnvesteerd was. Mijn open centra uit Human Design, met name het keelcentrum en het ego-centrum. Alle andere delen van mij wilden het niet, zoals mijn hart. Daarom was het ook zo'n opluchting om Jong Bewust los te laten. Dat kon pas toen ik dit deel van mezelf had geïntegreerd. Ineens wilden alle delen in mij weer hetzelfde! Weg worsteling!

Dat eerste deel, dat aandacht wilde, had ik maanden geleden al omarmd, toen Ariane me vertelde dat alles wat ik uit gewoon geuit wil worden vanuit mijn Zelf, en dat het mijn ware Zelf niet uitmaakt of er aandacht voor komt of niet. Dat het alleen mijn niet-zelf (in mijn open keelcentrum) uitmaakt of er aandacht voor komt. Ik brak door de barriere heen die me belemmerde om dingen online te uiten en uitte gewoon alles wat ik voelde, hoe moeilijk dat ook voelde, en hoe weinig reactie ik daar ook op kreeg. Ik ontdekte dat ik niet bang was om afgewezen te worden, maar dat ik in feite mijn kwetsbaarheid aan het wegdrukken was, en daarmee mijn verlangen naar eenheid. Dat mijn behoefte aan aandacht eigenlijk een behoefte aan verbinding was die ik nog te spannend vond om toe te laten. Toen ik dat eenmaal had beseft, begon ik die verbinding overal te zien en te voelen. Nog steeds vond ik het niet fantastisch dat ik niet zoveel aandacht voor Jong Bewust kreeg, maar nu raakte het me minder diep. Ik creëerde ruimte voor mezelf en mijn eigen expressie en ging meer schrijven voor mezélf, in plaats van op blogs, door een full-time schrijfritme op te bouwen voor mijn boek. Ik verbond me dus met mezelf, en van daaruit begon een nieuwe manier van verbinding met de mensen om me heen te ontstaan. Niet meer vanuit gemis, maar vanuit overvloed. En toen pas kon ik ook echt mijn afhankelijkheid toelaten, want die had ik diep weggestopt. Ik durfde weer te leunen op mensen. Ik was immers al verbonden met en compleet in mezelf. Maar ik ben geen eiland. Mens zijn is onderdeel zijn van een sociaal netwerk. En daar mocht ik op gaan bouwen en met mijn volle gewicht op gaan leunen, terwijl ik in mijn kracht bleef. Zo werden geven en ontvangen deel van dezelfde beweging, en liefde uitwisselen werd iets gelijkwaardigs, waarbij mijn behoefte samenviel met precies dezelfde behoefte in de ander, en 'ik heb dit nodig' of 'zij heeft dit nodig' veranderde in 'wij hebben dit nodig'. Eenheid.

Het andere deel, dat de goedkeuring van mijn ouders wilde, heb ik pas recentelijk geïntegreerd, toen ik alle feiten op een rijtje zetten omtrent mijn financiële situatie. Daardoor zag ik heel helder wat mijn mogelijkheden waren en wat mijn beperkingen waren (beperkingen als in: geen respons voelen op die mogelijkheden). Doordat ik van mezelf mocht leunen op andere mensen, was het ook gemakkelijker om toe te laten dat mijn dierbaren (waaronder mijn moeder) mij financieel ondersteunen. Ik accepteer dat nu, omdat het niet anders is. Dat is op dit moment mijn weg, omdat ik er een respons op heb, en vooral omdat ik de alternatieven niet wil en er feitelijk gezien ook vrij weinig alternatieven zijn. Een beetje een vaag verhaal, maar liever zet ik niet de details van mijn financiële situatie online.

Natuurlijk wil ik nog steeds graag mijn eigen inkomen, maar niet met Jong Bewust. En die energie komt vrij voor mijn werkelijke passie. Ik weet met wat voor werk ik dat wél wil: het publiceren van mijn boeken, én (maar pas als ik klaar ben met mijn opleiding) het openen van een praktijk. Want ik ben nog in opleiding, en ook al heb ik al diploma's, ik voel dat de tijd er nog niet rijp voor is om al een officiële praktijk te starten. Dat mág. Eerst dacht ik dat ik mezelf daar juist mee belemmerde, zo van: ik zou toch altijd moeten kunnen Healen en Readen, ook al ben ik nog in opleiding? Als ik nu geen praktijk open, geef ik dan niet eigenlijk toe dat ik imperfect ben? Ik ben toch op elk moment in mijn reis van bewustwording al perfect en dus in staat om te Healen en Readen? Die twee dingen (perfect zijn en sessies geven) schakelde ik gelijk. Perfectie + sessies geven = Verlichting, en alleen dan kan ik liefde krijgen van mijn vrienden en mijn ouders. Zoiets. Nu voel ik heel sterk dat deze opleiding mij door een belangrijk proces leidt, dat ik eerst wil afronden. Ik ben eigenlijk continu in flux, en word voortdurend omgevormd, waardoor elke vorm die ik aan mijn lichtwerk geef niet van de grond komt. Dat heeft dus niets te maken met 'perfect' (of Verlicht) zijn. Ik ben al Healer en Reader, en perfect in staat om sessies te doen met mensen. Ik ben daar alleen nu niet op gericht, aangezien ik gericht ben op andere dingen: het schrijven en het volgen van mijn opleiding. Zo simpel is het.

Al deze delen van mij willen nu hetzelfde, in plaats van dat het ene deel me de ene kant op trekt, en het andere deel de andere kant.

Jong Bewust lag dicht bij mijn werkelijke passies: het schrijven (door blogs te schrijven) en het helen (door een helende sfeer te creëren tijdens bijeenkomsten), beide vormen die mijn ziel heeft gekozen om te helpen met bewustzijnsverruiming hier op aarde. Liever ga ik de diepte in op één stuk bij één persoon, dan dat ik ietwat oppervlakkiger ontmoetingsdagen organiseer. Ik volgde een keer mijn gevoel tijdens een ontmoetingsdag door iemand in een meditatie over haar droom te begeleiden, en vond dat zó fijn om te doen, omdat we echt de diepte in konden gaan - maar ondertussen zat de rest van de groep er voor mijn gevoel op te wachten. Ook al zeiden ze dat ze het niet erg vonden, Jong Bewust was niet echt de juiste setting of vorm voor datgene waar ik écht van aan ging. Er waren teveel belemmeringen in de vorm om mezelf vrijelijk te kunnen neerzetten.

Ik wil nog even benadrukken dat Jong Bewust absoluut geen grote vergissing was. Het was mijn leerschool, als het ware mijn stageplek, en onderdeel van mijn ontwikkeling, want door te experimenteren leer ik. Ook al was het niet mijn werkelijke passie, ik heb echt niet met knarsende tegenzin rondgelopen op die ontmoetingsdagen, ik bedoel, het was geen wc's schoonmaken, maar gewoon een beetje hangen met gelijkgestemden in een fijne setting, niks mis mee. Het was alleen niet 100% mijn passie.

Mijn innerlijke criticus wil graag nog even meedelen dat jullie waarschijnlijk denken dat ik iets vermijd door met Jong Bewust te stoppen (dat weet 'ie vrij zeker, dat jullie daarover oordelen, maar stiekem oordeelt 'ie er zelf natuurlijk over). Het punt is: alles wat ik vermijd, zit in mezelf. Dus als ik met een bepaalde vorm stop, neem ik mezelf gewoon weer mee naar het volgende, met alle uitdagingen en lessen die ik nog moet leren. Met iets stoppen is dus niet per se iets vermijden, tenzij ik het niet zou willen aangaan in een andere vorm. Ik weet dat ik het zakelijke aspect lastig vind, bijvoorbeeld, maar dit zal ik hoe dan ook weer gaan tegenkomen. Ook vind ik het moeilijk om in samenwerkingen duidelijk mijn grenzen aan te geven, maar ook dat zal ik op een andere manier gaan tegenkomen. Deze lessen zullen in ieder geval veel makkelijker zijn om te leren in iets waar mijn hart voor 100% in zit. Ha, en daar had die innerlijke criticus niet van terug. Maar ach, die wilde me alleen maar helpen, dus laat ik die ook maar omarmen.

Ik vind het zo enorm bevrijdend om mezelf niet meer in een zelf-bedachte vorm van spiritualiteit te hoeven persen - want dat was wat ik deed met Jong Bewust. Dat was waarom ik zo tekeer ging tegen die spirituele mythes. Doordat dit nu wegvalt, kan ik authentieker zijn op deze blog. Ik hoef niet meer een schijnheilig imago hoog te houden. Ik hoef niet meer aardig gevonden te worden. Ik heb vrijdag in mijn opleiding een zeer verhelderend gesprek gevoerd tussen de engel en de duivel in mijn keelchakra, waaruit ik een belangrijke conclusie trok. Alles wat ik zeg, zeg ik in mijn ruimte, en wat de ander daarvan hoort is een echo in diens eigen ruimte. Met andere woorden: alles wat ik zeg, ook al is het authentiek en zuiver vanuit mijn gevoelsbron (want zo zit ik in elkaar, ik ben heel eerlijk), heeft de potentie om een ander te kwetsen, maar dat komt alleen maar door diens eigen pijnstukken. Heerlijk, ik kan mijn voorzichtigheid dus helemaal loslaten!

Ik heb nog steeds behoefte aan aandacht. Ik heb nog steeds behoefte aan de goedkeuring van mijn ouders. Het punt is alleen: zolang ik me dat bewust blijf, en het niet wegdruk in de schaduw, gaat het mij niet leven door op ongewenste manieren zichtbaar te worden, maar blijf ik afgelijnd op wat ik werkelijk wil, mét alle onhandige elementen van mijn menszijn aan boord. Dat is wat heling werkelijk betekent: de weggedrukte delen van jezelf integreren. En dat was mijn gegeneraliseerde, verheven klinkende conclusie. Einde.

vrijdag 30 juni 2017

Juni

Het is het einde van de maand: tijd voor de maandelijkse blog!

Normaal doe ik dit tijdens mijn menstruatie, maar mijn menstruatiecyclus heeft zich wat naar voren opgeschoven. Vorige week, op midzomerdag (21 juni) werd ik namelijk al ongesteld. Symbolisch gezien betekende dit dat de zon (mijn hogere zelf) me vertelde wat ik moest loslaten (spoiler: Jong Bewust - maar daar kom ik nog op), en de nieuwe maan, die ook over het loslaten gaat, werkte daar nog lekker in na. Mijn menstruatiecyclus valt nu samen met nieuwe maan en niet meer met het einde van de maand. Dat betekent dat deze maandelijkse blogs in de knel komen, dus ik zal volgende maand zien of mijn natuurlijke reflectieperiode nog steeds met het einde van de maand samenvalt. Je kunt de vier seizoenen in je menstruatiecyclus zien, één voor elke week. Mijn 'winter' (de week van inkeer) kwam deze maand ná mijn menstruatie, die eerder bij het loslaten van de 'herfst' paste, dus tot nog toe lijkt het erop dat ik mijn ritme kan volhouden. Toch is deze maand, en deze blog, een soort wrap-up van het afgelopen halfjaar waarin er processen die begin 2017 startten hun afronding vonden, dus wie weet komen deze blogs ook wel ten einde in de tweede helft van het jaar. We zullen het zien. De afgelopen maand stond de zon ook in poort 5 en 15, de afzonderlijke poorten van mijn het kanaal van ritme, dus dat dit thema sterker aanwezig is, is logisch. 

Lente - opbouw en nieuwe inspiratie
De eerste week van juni las ik het nieuwste boek van mijn schrijf-idool (Robin Hobb). Dat was een teleurstelling. Daardoor werd ik met een omweg bekrachtigd als schrijfster - ik onderzocht mijn teleurstelling en werd me bewuster van mijn eigen waarden. Ik koppelde me los van mijn idool en ging in mezelf staan.


Zomer - bloeien
De tweede week ging ik op vakantie met mijn moeder. Ik zat enorm in de flow, met mijn verstand op nul, en ontving overvloedige inspiratie, want ik was op Oerol op Terschelling. Niet alleen werd ik vervuld door inspirerende voorstellingen maar ook met de blije, levende, warme energie van Terschelling zelf. Toen ik thuiskwam vertelde ik er vol enthousiasme over en zei mijn docente: 'volgens mij weet je nog niet helemaal waar al deze energie toe gaat leiden, en zal je er nog door verrast worden'. Ik ontving en gaf een Leading waarbij ik mijn verstand hier weer op aflijnde.

Herfst - oogsten en loslaten
Op midzomerdag, halverwege de derde week, viel het kwartje. Tijdens een meditatie, op de eerste dag van mijn menstruatie, daalde het inzicht uit mijn hogere zelf neer dat het tijd was om Jong Bewust los te laten. Dat voelde als een grote opluchting. Ik liet dat een paar dagen bezinken (dat wil zeggen, ik zag mijn angsten voor vergetelheid, verlatenheid en mislukking onder ogen tijdens de nieuwe maan) en na mijn menstruatie begon ik het naar buiten te brengen. Hier mijn tekst en uitleg, mocht je die nog niet gelezen hebben.

Ik kreeg begin deze maand ook weer eczeem. Dat heb ik tijdens deze 'herfstperiode' deels geheeld met een enorme release van emoties die al maandenlang onder de oppervlakte lagen. Ik ben me daarin bewust geworden van een kernovertuiging die me belemmerde om afhankelijk te zijn. Op een gezonde manier, die van wederzijdse afhankelijkheid en steun, als onderdeel van het netwerk van eenheid van het leven op deze aarde. Het is helend voor mij om mijn inhoud volledig naar buiten te laten en iemand daarmee te raken, en de inhoud van anderen volledig naar binnen te laten en daardoor gevoed te worden. Dat is wat wederzijdse afhankelijkheid voor mij betekent: eenheid toelaten. Uitwisselen. Synchroniseren. Ik heb al genoeg zelfliefde. Ik mag me juist ook verbinden met anderen door een beetje op ze te leunen. Dat is mijn intentie voor de komende maancyclus. Verzachting in mijn contact met anderen (close vrienden, om specifiek te zijn) en mijn emoties ook daarin te laten stromen. Ik ben er al mee begonnen.


Winter - inkeer en reflectie
De laatste week van de maand: tijd voor rust en inkeer. (De zon stond deze laatste week van juni ook in de poort van inactie, poort 52). Ik begrijp nu dat mijn enorme behoefte aan introversie, die ik met de start van 2017 voelde, voortkwam uit een te lange ontkenning hiervan in mijn leven. Mijn krampen tijdens elke menstruatie vertelden me dat ik meer naar binnen moest om te voelen, geabsorbeerd door mezelf. Ook mijn opleiding ging een fase in van inkeer. Daar heb ik gehoor aan gegeven door in mijn creatieve bubbel te gaan en tijdelijk (wist ik toen niet) banden door te snijden, hoe schuldig ik me ook voelde. Alle emoties die naar boven kwamen heb ik getransformeerd, gekatalyseerd door mijn opleiding. Ik begon maandelijks te bloggen. Dit heeft me geholpen om weer af te lijnen op mijn natuurlijke ritme. Op zich was ik daar wel in tune mee, maar op een onbewust niveau. Het was bijvoorbeeld één van de redenen dat ik een paar jaar geleden instinctief heb gekozen voor een leven waarin ik niet elke werkweek dezelfde taken moest uitvoeren. Ik ben me nu bewuster van mijn ritme geworden, door elke maand terug te kijken, patronen te zien en ze op te schrijven. De rode draad kwam naar voren en ik heb daarin een gevoel van flux gekregen. Dat was magisch. Elke maand werd een verhaal met een duidelijk begin, midden en einde.

Ik zink dieper in mijn zonpoort: 60, die van het accepteren van de beperkingen, de poort van de dood en het einde van de cyclus, waarin alles wat je niet kan veranderen geaccepteerd moet worden en zijn plekje krijgt voor je het loslaat. Ik heb afgelopen maand in mijn opleiding veel geleerd over de dood en hoe ik een stervensproces kan begeleiden. Dat is nederig stemmende, ontroerende en wonderbaarlijke kennis. Elk moment sterft het vorige moment, en als ik dat loslaat, kan ik volledig in eenheidsbewustzijn, in flux, iets nieuws creëren vanuit mijn diepste zelf. Mijn contact met mijn gids heeft zich verdiept, ik heb beter begrepen hoezeer mijn verhaal een samenwerkingsproject is, en ik ben bezig nog dieper in mijn personages te zinken. Ik heb deze maand relatief weinig geschreven, omdat ik met de laatste paar duizend woorden van boek 2 worstelde, en al bezig was boek 3 te plotten. Ik zat eerder ideeën te verzamelen dan daadwerkelijk woorden neer te hameren. Dat vond ik lastig, want ik had mijn doel om boek 2 in juni af te maken niet bereikt.

Mijn intentie voor juni was ook iets bereikerigs en presteerderigs, maar dat experiment is mislukt. Daar ging mijn energie niet naartoe. Het thema was eerder loslaten en beëindigen, een noodzakelijke stap om dichter bij de vrije expressie van mijn talenten te komen. Ik heb afgelopen maand zo sterk beseft dat dit de sleutel van mijn leven is: de feiten onder ogen te zien, zodat ik alles kan accepteren dat ik niet kan veranderen. Ik heb weinig verlangens die ik niet al op volle kracht manifesteer en logischerwijs gaat mijn aandacht naar het hier en nu, dieper in de acceptatie van wat er is - want niks is een vergissing. Zo kan ik genieten van alles wat er langskomt in de flow. Ik heb echt het gevoel dat mijn leven een film is, precies op mij toegespitst, en moet mezelf er soms aan herinneren dat ik het door me heen kan laten gaan als regen (zoals in dat American Beauty-citaat). Wederom ging mijn aandacht naar binnen, en heb ik geleerd dat naar buiten reiken en dingen willen bereiken niet het juiste gebruik van mijn energie is. Dus is verzachting in contact met de wereld om me heen de juiste intentie voor juli. Dat, en dat ik mijn ruimte inneem qua expressie. Nu ik Jong Bewust heb losgelaten, voel ik namelijk dat ik mezelf vrijelijk kan uiten. Mijn laatste les voor de vakantie gaf me daarin het laatste puzzelstukje: alles wat ik zeg, zeg ik vanuit mijn gevoel, en als mijn gevoel naar mijn keel stroomt kan ik het uiten in mijn ruimte, en die ruimte is er dan al omdat het gevoel er dan al is, en als ik het zeg in mijn eigen ruimte, is de reactie van de ander op wat ik zeg een echo in hun eigen ruimte, en dus hoef ik niet bang te zijn om mensen te kwetsen met mijn zijn. Ik mag fouten maken in mijn expressie. Duh, 56.3. 

Eén van de banden die ik de afgelopen maanden doorsneed, kwam eindelijk weer terug in mijn leven, waar ik heel dankbaar voor ben. De eerste helft van 2017 stond in het teken van inkeer en mijn creatieve bubbel. Ik heb geleerd hoe ik daarin toch ook mijn sociale contacten kon aangaan, en ik heb veel van de blokkades getransformeerd die me belemmerden om echt voor deze behoefte te kiezen, zodat ik nu minder vanuit verlatingsangst aan iemand ga hangen. Daardoor kwam ook mijn band met mijn moeder (waar dit hele patroon vandaan komt) op een nieuw niveau. Hoe meer ik mijn oude pijn rondom het kiezen voor mezelf (in plaats van het zorgen voor haar) transformeer, hoe vrijer ik kan stromen en ontvangen. Tot mijn verbazing doet mijn moeder allerlei spirituele workshops waarin ze echt de verantwoordelijkheid voor haar eigen proces neemt. Hopelijk kan ik haar ooit nog eens loslaten! ;)

Grapje, maar dit proces zal nog wel even doorgaan. Mijn opleiding maakt pas eind 2017 weer een natuurlijke beweging naar buiten. De zomervakantie knipt mijn trimester doormidden, dus de thematiek waar ik nu mee bezig ben (overgave, inkeer & de dood) zal nog wel een paar maanden bij me blijven. Ik vind het heerlijk, maar ik weet wat ik kan verwachten deze vakantie: vooral nog meer inkeer en heel veel schrijven. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren en hoe mijn intenties vormkrijgen. Ik ga in ieder geval nóg een keer op vakantie naar Terschelling met mijn moeder, dus dat zal een behoorlijk intensieve spirituele real-life 'workshop' gaan worden.

Ik ben klaar voor de verzachting en verdieping van juli!

Inspiratie deze maand:

Oerol en gedichten van Rutger Kopland, maar deze maand was ik vooral geïnspireerd door mijn opleiding en alle meditaties en wederzijdse Leadings daarin.

donderdag 22 juni 2017

"Vertrouw op je hoofd"

Dit was de boodschap die ik vandaag (16/6) doorkreeg in een Reading. De persoon tegenover me zat namelijk heerlijk te flowen in haar gevoel en leefde vanuit haar hart, en het stukje dat ze ontkende, was juist het verstand. Die mocht daarmee op één lijn komen, door erop te vertrouwen.

Aangezien een Reading altijd een spiegel is, gold dit ook voor mij, dus ik wil hem gaan onderzoeken in deze blog. Het verstand kan namelijk nogal terzijde geschoven worden in de spiritualiteit. In het begin is dat goed, want we moeten (oké, laat ik het liever zeggen: we mógen) (maar serieus, over sommige dingen mag je gewoon oordelen) (en ik vind dit dus een moeten) collectief stoppen met uit dat verstand te leven, en in plaats daarvan onze keuzes baseren op ons gevoel. En dus zijn alle boodschappen om dan te stoppen met geloven in wat je denkt op hun plek. Iemand die in dat stadium is en deze blog leest, zal hierdoor dus ontkracht worden en er alleen maar door terugvallen in hun denkvalkuilen, als ze het al van me aannemen.

Maar als je al wat langer bezig bent met bewustwording, zit er juist een addertje onder het gras, en als je mij al wat langer volgt, snap je wel dat ik die er graag uittrek. Weer een spirituele mythe gevonden! Misschien wel eentje voor gevorderden, zoals ik al uitlegde, maar toch, een belangrijke stap: het is juist wél goed om op je hoofd te vertrouwen. Daar zitten spirituele mythes omheen dat het denken op één of andere manier gestopt zou moeten worden en dat een leeg hoofd gelijkstaat aan het bereiken van het nirwana. Alsof dat kan. Zelfs mensen met een niet-gedefinieerd ajna of hoofdcentrum zullen te maken hebben met gedachten die langswaaien.

Hoe meer je vanuit je hart en gevoel gaat leven, hoe meer je verstand zijn natuurlijke rol kan gaan vervullen. Alsof je zwemt in de flow, maar je hoofd af en toe boven water uitkomt voor lucht. Weet je wel, net als dat ademgat van dolfijnen. Lucht staat in dit geval voor reflectie, nadenken, op verhaal komen. Wat heb je aan het leven zonder verstand? Dan kan je net zo goed meteen een lobotomie aanvragen. Volgens Human Design is het hele doel van ons bewustzijn om toeschouwer te zijn in de film van ons leven, en is precies dat bewustzijn het deel van ons dat verdergaat als we sterven, dat onze levenslessen verzamelt. Leve het denken!

Als je eenmaal in de spiritualiteit bent gestapt, zijn het tradities als het boeddhisme en verdraaiingen daarvan die ons afhouden van de kracht van het denken. Veel meditaties zijn erop gebaseerd om het lawaai van het denken wat zachter te draaien. Veel spirituele one-liners propageren dat je niet moet oordelen, niet negatief moet denken, uit je hoofd in je gevoel moet komen etcetera. Prima boodschappen, als je ze weet te plaatsen. Het begin van spirituele bewustwording. Dat verstand moet dan gewoon een tandje lager, anders kun je niet bij je gevoel komen. Maar als je daar eenmaal bent...

Je verstand is niet je vijand. Je verstand is juist ook een deel van jou dat het beste met je voor heeft. Zie een gedachte als het topje van de ijsberg van de emoties die eronder zitten. Als je een zogenaamde 'negatieve' gedachte hebt, betekent dit alleen maar dat je een emotie in jezelf ontkent. Die gedachte probeert je aandacht daarop te vestigen, door zich te herhalen en herhalen, tot je het begint te voelen. Als je al goed kunt voelen, kun je daar even doorheen vliegen en terug bij die gedachten uitkomen.

Als het zo makkelijk was om positief te denken, zou je het wel de hele tijd doen, toch? Natuurlijk, je werkelijkheid creëren en manifesteren kost creatieve kracht, en dat kan je hersens flink doen kraken, maar toch, het zou vanzelf gaan, want het is hoe onze levensvorm bedoeld is. Alleen doen we het niet vanzelf. We zitten met die negatieve gedachten. Die komen alleen maar voort uit oude trauma's, die nog doorvoeld willen worden. Het kost een tijd van hercallibreren om je verstand, gevoel en hart weer op elkaar af te lijnen, zodat ze samen gaan werken. Alleen dán pas heb je iets aan kreten als 'positief denken'.

Een gedachte is als een zonnestraal die je helemaal terug kunt volgen tot aan de bron: de zon, jouw essentie. Een gedachte is een voortvloeisel van jouw bron, en is dus per definitie net zo heilig en spiritueel als jouw hogere zelf. Elke gedachte. Als je gelooft in de spirituele waarheid dat je gedachten zou moeten uitroeien als onkruid - en meteen ook het 'oordelen' als het kind met het badwater weg gaat spoelen - dan ben je delen van jezelf aan het amputeren. Ik gebruik misschien heftige woorden, zoals lobotomie en amputatie, maar dat is wat het is, energetisch gezien, als je iets in jezelf ontkent: het is net alsof je een deel van jezelf probeert weg te hakken.

Niet alleen kunnen gedachten je dus terugleiden naar de kern van je emotionele trauma, zodat je dat kunt helen, en van daaruit naar je essentie, maar ook is het oordelen heel belangrijk. Daar heb ik al een blog over geschreven voor Jong Bewust. Samengevat: als je je onderscheidingsvermogen gaat wantrouwen, verminder je ook je vermogen om je grenzen te stellen en te gaan staan voor jouw waarheid. Daarmee ontkracht je jezelf, en dat is het tegenovergestelde van spiritueel bezig zijn. Spiritualiteit gaat er in essentie om dat je in je eigen autoriteit gaat staan.

Verder is het gevaar dat je je helderwetendheid kunt gaan ontkennen. Dat is wat ik heb gedaan. Helderwetendheid is één van de vier vormen van paranormaal (bovenzintuiglijk) waarnemen, verbonden aan het HD-hoofdcentrum/kruinchakra. De andere drie zijn helderziendheid, heldervoelendheid en helderhorendheid. Je kunt een natuurlijke voorkeur hebben voor één daarvan, maar je kunt ze ook allemaal tegelijk gebruiken. Ik dacht altijd dat ik ze allevier in gelijke mate gebruikte, maar ik denk (weet) nu dat vooral helderwetendheid bij mij actief is. Alleen is deze niet zo grijpbaar als de anderen. Misschien dat voor een normaal mens heldervoelendheid al zweverig en ongrijpbaar is, maar voor mij is dat toch behoorlijk fysiek. Je voelt iets, en dat is heftig, bam, klaar, dat is duidelijk. Met helderziendheid zie je een beeld of een hele film en met helderhorendheid hoor je woorden of hele teksten in je hoofd (of oren). Dat was er eerst nog niet, en dat komt dan ineens binnen. Maar helderwetendheid is een veel subtieler zintuig. Zodra ik iets weet, is het net alsof ik het altijd al geweten heb. Daardoor is het gemakkelijk om eraan te twijfelen. Want waar komt dat vandaan? En hoe kan ik dat ineens zo zeker weten? Er is niet eens het 'bewijs' dat de andere vormen van helderwaarnemen hebben: ik heb niets gevoeld of gezien of gehoord, ik 'weet' gewoon iets. Net zoals ik weet dat mijn rechterhand mijn rechterhand is. Dat ongrijpbare gevoel van: hé, maar dit is toch hoe het hoort?! Maar ga maar eens nadenken over rechts en links. Hoe meer je dat probeert te vatten, hoe meer het je ontglipt, zo abstract is het. Zo is het ook met mijn helderwetendheid. (Kijk dat volledig open hoofdcentrum van mij maar: dat betekent geen vast handvat hierop!)

Als je (ik dus) dan ook nog bent verleid om te geloven dat 'denken niet spiritueel' is, of iets in die trant, dan wordt het helderwetendheid wel heel moeilijk gemaakt. Want dat is dan immers ook niet spiritueel. Je moet niet denken dat je van alles weet. Dat is betweterigheid, intellect, nadenken, en dat mag niet. Je moet immers vertrouwen op je gevoel, want dat doen spirituele mensen. Plus, de meester weet het altijd beter. Oh wacht, daar komt ie vandaan! Uit dat stomme schoolsysteem! Een oude conditionering, vervormd tot iets wat spiritueel klinkt! Slim ego! Applaus!

De reden dat ik dit niet als blog op Jong Bewust publiceer, is omdat het een waarheid is waar alleen mensen die al stevig in hun innerlijke gevoelsautoriteit zijn verankerd, door bekrachtigd kunnen worden. Anders kan deze blog juist je ontkennende ego voeden met het idee dat je denkvalkuilen de place to be zijn. Als je net bent begonnen met bewustwording, is het verstandig om even uit dat verstand te gaan. Uiteindelijk kom je er wel weer bij terug, zoals ik nu heb gedaan, en krijgt het de juiste plek. Niet als autoriteit, maar als getuigenbewustzijn en tool om mee te bidden en creëren. De verstandsautoriteit is nogal een taai onkruid om uit te wieden, want we hebben duizenden jaren ons verstand als autoriteit gehad, en zijn nog maar relatief kortgeleden geëvolueerd naar een soort met een gevoelsautoriteit. Ongeveer rond de tijd dat Sense & Sensibility werd geschreven, zeg maar. We zijn nog ukken wat dat gevoel betreft. De meeste mensen in de westerse wereld hebben hun hele gevoel voor het gemak maar onder het tapijt geschoven. Want gevoel is eng, daar heb je geen controle over. Het verstand dacht nog steeds de touwtjes in handen te hebben in onze cultuur, maar dat is een schijncontrole, die je een leven vol weerstand oplevert. Vandaar dat het zo belangrijk is om uit je hoofd en in je gevoel en je hart te komen. Die zijn over het algemeen ondergesneeuwd. Ik benadruk het nog maar even, voor de duidelijkheid. Ik wil je ook uitnodigen om eerlijk te voelen waar jij staat. Ben je gegrond en zit je in je hart en in je gevoel? Of is je verstand een toevluchtsoord om uit je lichaam en je gevoel te vluchten?

Mocht de toon van deze blog je irriteren, dan zit je verstand waarschijnlijk nu niet op één lijn met je hart en gevoel, en/of stel je de autoriteit van een ander (mij dus) boven je. Dat is een lading die in ons kruinchakra kan zitten, waarin er letterlijk iemand boven je kan staan als je hebt geleerd om je eigen waarheid te ontkennen. En door dat brieke schoolsysteem van ons (of erger nog, religie) kennen we die allemaal wel.

Even wat opbiechten. Het is eigenlijk iets waar ik bang voor ben, dat ik autoritair overkom, of betweterig, en het kwetst me als mensen me daarvan beschuldigen. Ik had mijn verstand namelijk in de schaduw gesteld, en daarmee ook mijn helderweten. Ik veroordeelde het zelf al, en daardoor werd het een pijnpunt waar anderen me in konden raken. Vandaag heb ik dat weer geïntegreerd in mijn bewustzijn. Ik deel mijn helderwetendheid vanaf nu dus onbevreesd. Ik kreeg als sleutel om hier humor bij te gebruiken. Ik vertrouw erop dat de inzichten en inspiratie die ik heb, belangrijk zijn. Als ik het gevoel heb dat ik iets moet delen, dan zit iemand erop te wachten. Dat voelt heel krachtig en rustig. Ik vertrouw weer op mijn helderweten.


Resoneer je hiermee? Voel je schaamte rondom je intelligentie of je intuïtie? Wil je je vertrouwen in jouw helderweten ook terugkrijgen, zodat je het onbevreesd kan delen? Dan komt hier de call to action! Ik weet niet of ik dit marketinggedoe ooit in de vingers krijg, voelt zo lekker ongemakkelijk, maar goed, dat is iets voor een andere blog... Je kunt een sessie met mij boeken (zie hier voor tarieven) via roos@jongbewust.nl om te kijken wat voor blokkades er zitten op jouw heldere weten, zodat je een stap kunt maken om je bewustzijn te gronden en integreren met je gevoel. Jouw bewustzijn is namelijk magisch en in staat om hele werelden te scheppen! Je kunt er zowaar paranormale synesthesie van krijgen als je dit allemaal gaat integreren. Ik wil je graag helpen de laagjes af te pellen die belemmeren om je unieke bewustzijn te gronden en optimaal te gebruiken. Je intelligentie mag er zijn. Er zitten mensen op jouw inspiratie te wachten. Alleen jij hebt namelijk jouw perspectief te bieden! Tijd om weer op je hoofd te vertrouwen.

zaterdag 17 juni 2017

De oorzaak van eczeem

Ik geef mezelf de vrijheid om deze blog niet te publiceren. Sinds de start van deze maand heb ik namelijk weer eczeem gekregen, een beetje maar, nadat dit maandenlang genezen was. En daarbij komen emoties als schaamte naar boven, en de drang om mezelf te verstoppen. Hierover schrijven is dus wel het laatste dat mijn ego wil doen.

Mijn huid is genetisch gezien mijn zwakke plek, zoals we allemaal onze zwakke plek hebben. Als ik in balans ben, heb ik er geen last van. Maar dit is waar het fysiek merkbaar wordt als ik met iets zit. Ik heb het geërfd van mijn oma en het begon zich al op jonge leeftijd te manifesteren (na de vaccinaties). Het punt van fysieke kwalen is dat de oorzaak ervan onbewust is - anders had het zich niet fysiek hoeven te manifesteren.

Met de kennis en ervaring die ik de afgelopen tien jaar over dit ziektebeeld heb opgedaan, heb ik meerdere aanknopingspunten. Emotioneel gezien gaat dit over het onderdrukken van mijn woede (het zit ook bij mijn lever), wat te maken heeft met het stellen van grenzen. Toen ik begin 2017 een duidelijke grens stelde (waardoor ik mijn beste vrienden van me vervreemdde), genas mijn eczeem. Mooie ruil en heel erg liefdevol naar mezelf, zegt mijn hart. Lekker egoïstisch en gericht op zelfbehoud en ik ben een afschuwelijk persoon en zou me diep schuldig moeten voelen, zegt mijn innerlijke criticus. Maandenlang is het weggeweest. Ik was authentiek en liet mijn innerlijke gevoel zichtbaar worden in mijn realiteit. Huid gaat namelijk ook over zichtbaarheid en de stromende wisselwerking tussen binnen en buiten.

Mentaal weet ik dus hoe het ziektebeeld in elkaar zit. Maar waar zit die woede nu dan? Er is iets nieuws geblokkeerd, waardoor het ziektebeeld weer is teruggekomen. Welke grens mag ik gaan stellen? Wat zit er in mij dat zichtbaar wil zijn in de realiteit, waar ik me voor schaam en wat ik wegdruk?

Ik weet het nog niet, en ik ben er een beetje bang voor. Ik draai er omheen. En dus zit ik al twee dagen weg te zinken in een depressie. Ik eet veel en kijk tv-series. Ik isoleer mezelf. Ik heb wanhopige gedachten. Ik voel me schuldig om die gedachten. Mijn innerlijke criticus slaat me om de oren met spirituele kreten als 'denk positief' en 'wees dankbaar voor wat je wél hebt' en 'belast hier niemand mee, want je moet je eigen verantwoordelijkheid nemen' en 'je bent nu je noodlot over je af aan het roepen met deze lage vibraties en precies aan het manifesteren waar je bang voor bent' en 'laat dit aan niemand zien, je moet een positief imago uitstralen, want spirituele mensen zijn positief'. Zo irritant hoe je ego spirituele waarheden gaat verdraaien. Dat is de schaduwkant van de spirituele mens: alle waarheden kunnen slim verdraaid worden door het ego en zijn dan moeilijker te detecteren of door te prikken. Ik droom over bezetenheid, demonen en over Voldemort. Ik ben overduidelijk een duister deel in mezelf aan het ontkennen, en het zit achter me aan en weet precies hoe het op mijn zwakke plekken moet inspelen. Het is éng. Tot nu toe heb ik ervoor gekozen om het niet aan te gaan. Of nou ja, gekozen: ik had er de ruimte niet voor.

Nu ik mijn emoties zo opschrijf en het zichtbaar maak (wat therapie op zich is bij eczeem), komt er een kiertje licht en inzicht naar binnen vallen. Ik realiseer me dat ik hierbij om hulp kan vragen. Dus dat doe ik, in eerste instantie naar mijn gidsen, god en het universum. Die zullen me de juiste ingevingen geven om dit te ontrafelen.

Ik voel een heel duidelijke respons bij het publiceren van deze blog. Ik weet dat ik me er vreselijk nerveus door ga voelen. Want mijn ego schreeuwt nu dat ik mijn zwakheden niet mag laten zien en probeert mijn pijn te beschermen. De positieve intentie daarvan doorzien helpt me om mijn bange egootje bij de hand te nemen, en het emotionele kindje dat nu tevoorschijn komt te troosten. Stap 1. Wie weet deel ik de volgende stappen ook nog wel.

dinsdag 13 juni 2017

Het eiland in- en uitademen

Ik had het idee om een social media-detox te doen tijdens mijn vakantie, maar dat is jammerlijk mislukt. Experiment geslaagd. Nu weet ik namelijk hoe belangrijk het voor me is om mijn gedachten te gronden via taal, door te internaliseren wat mij overkomt en daar vervolgens mijn lessen uit te trekken. Dat doe ik in mijn privédagboek, dat doe ik in mijn verhaal, dat doe ik online, dat doe ik door te praten met wie het maar horen wil en ook soms met wie het niet horen wil. Kortom: ik ben nogal van de expressie. Zo houd ik mezelf in balans. Dat wist ik al wel, met die aarde in 56.3 etcetera, maar toch dacht ik nog zonder te kunnen. Alsof radiostilte een nobele, geascendeerde staat is die ik zou moeten bereiken. Pff. Zodra ik ga streven naar ascentie ga ik de verkeerde kant op. Want meestal ben ik dan iets in mezelf aan het ontkennen. (Goeie spirituele tip.)


Laat ik het dus voluit over mijn vakantie gaan hebben! Ik ben op Oerol (#festivaleiland) op Terschelling. Ik schrijf hier gewoon door, maar aangezien ik met mijn derde boek ben begonnen (dat boek van mij blijkt niet alleen een tweeling, maar zelfs een drieling te zijn) heb ik vooral nieuwe inspiratie en wat afstand nodig. Zeg maar de lucht die de slagroom opklopt. Een outline schrijven is niet een kwestie van in de flow zoveel mogelijk woorden neerhameren, maar diep ideeën inademen en dan een paar bruikbare plotpunten uitademen - met flink wat afleiding tussendoor. Ideaal dus om dat tijdens een vakantie te doen. Geweldige timing dat dit tijdens mijn vakantie gebeurt. Ik kan mindless tussen de duinen door sjezen, één worden met het eiland, meegenomen door de schitterende natuur en de bekorende cultuur, en door mijn geconsenseerde schrijfwereld-identiteit recht in de onmetelijke blauwe hemel vallen die mijn essentie is, een fantastisch decor voor de babbelende stemmen in mijn hoofd, die grijpen en oordelen. Genieten van die stemmen, ze gebruiken en ze dan geen aandacht meer schenken uit genot om de wereld en de duingeuren en dan weer in ze verdrinken, maar merken dat ze steeds stiller worden, weggevaagd door het eilandgevoel. Af en toe neem ik een hapje cultuur, op een festivalterrein waar ik me in no time weer van kan terugtrekken, zodat ik me in het huisje kan verschansen dat we gehuurd hebben om op verhaal te komen. Eén dag duurt zo dagenlang, waarbij mijn korte-termijngeheugen plaatsmaakt voor een voortdurend besef van het nu.

Nou, als dat niet klinkt als inspiratie, weet ik het ook niet meer! Ik heb zelfs mijn intentie voor juni gemanifesteerd en een nieuwe Reading-opdracht gekregen. Ik begon al te twijfelen of ik dat écht wilde (of nou ja, ik 'begon' niet zozeer als dat ik er naar terugkeerde, zucht, het blijft een dingetje, misschien toch maar weer eens hulp bij vragen, of niet), maar ziehier, het kiest z'n eigen timing en vorm, tussen de twijfels door laverend om mij te bereiken.

Bovenstaand stukje schreef ik gisteren. Vandaag paste de voorstelling die ik bezocht perfect bij mijn wegvallende gedachten, geïnspireerd door het werk van de dichter Rutger Kopland.
"Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets verlangend, een ergens, elders een herinnering zoekend daar naartoe."



Mijn gedachten werden even gedragen, en het was troostrijk om te beseffen dat ik niet de enige ben met gedachten die echoën en zoeken en zich altijd herhalen en dan toch weer anders zijn, om dit uitgebeeld te zien met zoveel zorg en kunde in de handen van een performer die de opeenstapelende gedachten fladderend uitbeeldde, in de veilige beslotenheid van mijn koptelefoon samen met het publiek, op een stoeltje in de duinen, kijkend naar twee mensen die door het landschap dansten en voordroegen en teksten uitbeeldden in een intuïtieve choreografie terwijl ze naar de lege lucht keken om niet-bestaande vogels te volgen en woorden op de duinrand schreven. Geluiden van vluchten ganzen zoals ik thuis altijd hoor en beschreven wat ik daar altijd bij voel, zo dun in de lucht, in een diepte die een soort medelijden is. In plaats van dat ik mijn eigen gedachtegang had tijdens de voorstelling, die zich op een afstandje van de ervaring zelf bevond, verving de voorstelling mijn gedachtegang. Voor dat kon omslaan in heimwee, werd het alweer troostend afgebouwd, door een moment van stilte en een laatste gedicht dat een lege plek benoemde, als een jas om ons heen, waar we in neer konden vallen...

Misschien leer ik zelfs nog wel om standaard een notitieboekje op zak te hebben om mijn ideeën in op te schrijven, in plaats van ze dwangmatig in mijn hoofd te moeten herhalen tijdens wandelingen. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, dus ik heb nog even de tijd om notitieboekjesdiscipline te leren én om mijn globella te bruinen (dat plekje tussen je ogen waar je zonnebril rust).

Grappig, ik was helemaal niet op zoek naar inspiratie, want dat had ik al. Maar ik ontvang deze overvloed volledig! Blijkbaar is vakantie nemen van je droom, gewoon het doorwerken aan je droom zonder al die zorgen daaromheen. En dat is precies wat ik wou bereiken met die social media-detox.

woensdag 7 juni 2017

Het lot van de moordenaar - Robin Hobb

*waarschuwing: spoilers in overvloed - dit is niet echt een recensie, maar eerder een persoonlijke uiteenzetting van de emoties en besluiten die ik had in reactie op dit boek*

Holy crap. Ik dacht begin vorige week: ik ben benieuwd wat ik allemaal aan leuke dingen ga inplannen rondom het schrijven deze week, zoals sociaal contact en dergelijke. Ik wist dat op vrijdag het nieuwste boek van Robin Hobb zou uitkomen. Iets fluisterde me in dat het er dinsdag al zou zijn, en nadat ik de warrige informatie hierover op internet had gecheckt, besloot ik maar gewoon op de fiets te stappen om te kijken of het boek in de boekwinkel lag. Het boek was er. Ik beschermde het als een baby op de terugweg. Onderweg vloog er een bij op mijn buik (Bij is één van de hoofdpersonen). Gesterkt door deze flow begon ik warm en tevreden te lezen. Koud en emotioneel getraumatiseerd legde ik het weer weg, in de kleine uurtjes van de nacht op donderdag en vrijdag. Daar ging mijn week: volledig geabsorbeerd door het lezen en beleven van dit boek.

Ik ben er nog steeds niet over uit of ik het een goed boek vond of niet. (Edit: ik ben er over uit: ik vond het geen goed boek.) Feit is dat het behoorlijk wat met me heeft gedaan. Ik kon mijn verplichtingen niet eens nakomen - maar goed, als het op sociale verplichtingen aankomt heb ik in deze levensfase sowieso geen grote talenten - en kwam terecht in een waar rouwproces. Ik heb nog nooit nachtrust verloren over de dood van een echt persoon, hoeveel ik ook van hen hield, maar door dit boek heb ik die nacht geen oog dicht kunnen doen.

Ik ben al tien jaar een trouwe Robin Hobb-fan. Zij is degene die mijn droom om schrijfster te worden heeft gevoed en gevormd, samen met Tolkien en J.K. Rowling. Doordat ik Het Lot van de Nar voor de tweede keer uitlas op achttienjarige leeftijd, en niet wist wat ik met al mijn inspiratie aanmoest, begon ik aan het verhaal dat ik jaren later weer heb opgepakt, en waar ik nu weer zo hard mee bezig ben. Het is een directe respons op de wereld van Robin Hobb en als je het ooit leest, zul je zien hoe, want ik heb het niet direct verborgen. Zo is de ene hoofdpersoon een nar (want dat vind ik zo'n leuke rol) en is identiteit één van de thema's van het verhaal. Zelfs de magie is gelijkend - shite, dat blijkt nu, nu die tot de oorsprong terug is gevolgd naar dat zilver. Vreemd genoeg zijn er meer overeenkomsten (zoals tussen Bij en mijn eigen hoofdpersoon), terwijl ik die toentertijd nog niet kon weten, en die ik al in mijn eigen verhaal had verwerkt vóór Hobb het vervolg van de serie had uitgebracht - Big Magic... Ik heb wel meer van zulke synchroniciteiten rondom mijn schrijfproces meegemaakt, ook toen ik out of the blue het boek van een bevriende schrijver mocht proeflezen dat eveneens een soortgelijke hoofdpersoon had.

Hoe dan ook, de boeken van Robin Hobb betekenden veel voor me. Niet alleen in mijn proces als schrijfster, maar ook als veilige haven in mijn tienertijd, toen ik niet bepaald lekker in mijn vel zat. Nu was het andersom: ik zat wél lekker in mijn vel, en het boek was verre van een veilige haven. Sterker nog, het begaf zich naar een heel onveilige haven. Haha, leuk grapje. Spoiler.

Ik heb gelukkig een aantal supportsystemen op internet gevonden (a.k.a. facebookgroepen en fora) waar ik ontdekte dat ik niet de enige was die het zo'n heftig boek vond, en zeker niet de enige die zich teleurgesteld voelde. Tweedehands PTSD, zoals Doreen Virtue zegt: trauma door getuige te zijn van het trauma dat een ander overkomt. Je lichaam maakt geen verschil tussen de tranen om iets dat je niet echt overkomt, en de tranen om iets dat je wel echt overkomt. En over 'echt' valt ook te twisten, en daarbij haal ik graag dat citaat van J.K. Rowling aan, geparafraseerd naar het Nederlands: 'natuurlijk speelde het zich af in je hoofd, maar maakt dat het minder echt?'

Ik was rauw en een emotioneel wrak, kan ik wel zeggen, zonder te overdrijven. De hele dag kwamen er half-verwerkte scenes bovendrijven, waar ik niet meer de emotionele capaciteit voor had. Ik liep rond met slaapgebrek en ging door alle fases van rouw heen: eerst verdriet, toen ontkenning, onderhandeling, boosheid, en uiteindelijk acceptatie. Ik heb behoorlijk veel online gerant. Uiteindelijk besloot ik dat ik het boek, de personages en de keuzes van de schrijfster wilde begrijpen, en dat ik in ieder geval vrede wou hebben met de manier waarop Hobb haar serie over de Ouderlingen heeft afgerond. Ik hoefde het niet leuk te vinden, als ik me er maar mee kon verbinden. En dat heb ik gedaan, in een lange tekst (eerst even lid van de facebookgroep worden als je 'm wilt lezen) waarin ik probeerde het vanuit een ander perspectief te zien. Tot mijn verrassing werd mijn 'dissertation' (geen idee wat dat is, maar zo werd het door iemand genoemd) geliket door de britse editor van Robin Hobb, die al 20 jaar met haar samenwerkt. In mijn hoopvolle brein valideerde dit natuurlijk keihard mijn eigen proces als schrijfster en kreeg ik allemaal triomferende visoenen over publicatie, om deze fortuinlijke gebeurtenis volledig uit te melken, Wet van Aantrekking-gewijs.

Het was echter bijzonder hoezeer mijn schrijfproces tijdens en na het lezen van dit boek onverstoord bleef. Ik werd niet van mijn sokken geblazen door de superioriteit van Robin Hobb's kunde, zoals dat me vroeger wel gebeurde. Ik maakte eerder een aantal beloftes aan mezelf - nooit ga ik zoveel geweld gebruiken om mijn ongenoegen over de staat van de wereld uit te drukken, seks vind ik wél belangrijk als culminatie van liefde, donker realisme is prima als het maar tot heling leidt - waarmee ik me juist afzette tegen Hobb. Ik neem aan dat dit een belangrijke mijlpaal is: je afzetten tegen je idool en beseffen dat je alleen kunt staan.

De dingen waar ik het meest onzeker over ben in mijn boek - mijn openlijke beschrijving van seksualiteit en spiritualiteit (ik heb het zelfs over overgave aan het goddelijke) - zijn juist de dingen waar ik het meeste over te zeggen heb. Doordat mijn idool niet direct een verheven of seksuele climax in het einde van haar verhaal had verweven (daar valt over te twisten, maar omdat het vanuit Bij's perspectief werd beschreven voelde ik er in ieder geval niet veel van), besefte ik hoezeer ik dit wél wil. Ik wil heling bereiken met mijn boek, niet nog meer schade aanrichten in de wereld. Ik wil hoop geven, geen angst. Daarmee veroordeel ik niet dat andere schrijvers (zoals horrorschrijvers) juist wel angst willen opwekken. Moeten ze doen, dat is hun motivatie. Stukje Human Design, er zijn 6 motivaties bla bla bla. Maar de mijne is hoop, en ik zal daar altijd op terugvallen. Door een boek te lezen dat mij zo testte in het omarmen van tegengestelde waarden aan de mijne, besefte ik: hé, ik kan nu ook loslaten. Dit is juist de reden dat ik het wél moet doen! Ik zie wat er naar mijn mening ontbreekt in de wereld, en in plaats van dat ik de onderwerpen die mij aan het hart liggen als gênant beschouw en wegdruk om op alle andere schrijvers te lijken, omarm ik ze, want een boek te lezen in een wereld en met personages waar ik zo om geef zónder die onderwerpen, is voor mij tóch onvolledig en onbevredigend. Zo. Die zit. Dit is wat ik moest leren.

Het was niet helemaal de les die ik had verwacht. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat Robin Hobb me naar grote hoogten zou tillen en me zou achterlaten met verheven wijsheden en een fantastische feel-good. Dat ik dat niet heb gekregen, inspireert me net zozeer als toen ik het wel kreeg, tien jaar geleden, en misschien nog wel meer. Nu weet ik hoe ik het niet wil doen. En daardoor ben ik gesterkt in mijn koers van hoe ik het wél wil doen.

Ik besloot voor het slapengaan nog een kaartje te trekken, en vroeg mijn hoofdgids om een boodschap over mijn verhaal. Ik kreeg de kaart van de anima/animus en het verenigen van het mannelijke en vrouwelijke. Hoe toepasselijk! Het kernthema van mijn verhaal. Laat ik dus zonder me te verontschuldigen schrijven over mannelijke en vrouwelijke energie, gender, reïncarnatie, spiritualiteit, heling en seks, en juist die dingen uitdiepen die het meest kwetsbaar voelen, want daar zit mijn kracht. Als ik dát kan doen, zonder andere standpunten te veroordelen, kan ik de ruimte openhouden die een goede schrijver openhoudt, om daarbinnen zowel met compassie alle vormen van menselijkheid te beschrijven, als een richting te geven aan waar ik vind dat de wereld naartoe moet. Wat ik heb absoluut een boodschap met mijn boek. Meerdere. Ik ben van plan al mijn pijn, tot op het laatste greintje, te sublimeren via mijn schrijfwerk. Het is de manier waarop ik mijn wijsheid en mijn licht met de wereld kan delen.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo hard emotioneel heb moeten werken om ergens inspiratie uit te halen, man oh man, maar het is me gelukt. Er is zeker wat te zeggen voor het makkelijk maken voor de lezer! Pff, geef mij maar een veilige haven, die niet zozeer moreel uitdaagt als wel spiritueel, en die transformerend is en wél een happy end heeft. De tijden veranderen, en vanuit mijn perspectief verandert de rol van schrijvers mee: je kunt niets meer verbergen, al je wonden worden zichtbaar, en dat geldt ook in alles dat je creëert. Gedachten creëren sneller de werkelijkheid. De matrix die ik vorm in mijn verhaal, vormt mijn realiteit, en is een spiegel van mijn eigen psyche. In eerste instantie is mijn verhaal de katalysator van mijn eigen transformatie. Het is dus extra belangrijk om volledig in mijn creatiekracht te gaan staan, en dat is misschien hard werken, maar nooit vanuit weerstand, want het is mijn passie, en ik creëer vanuit de flow. Leve mijn schrijfproces!

donderdag 1 juni 2017

Banden verbreken//geometrie

Als ik iets in mijn leven niet begrijp, wil ik het begrijpen. Ook al weet ik diep van binnen dat ik iets niet hoef te begrijpen om verder te gaan, mijn verstand laat niet zo makkelijk los. Ik heb allerlei in elkaar grijpende modellen in mijn hoofd waar ik iets dat me pijn heeft gedaan in probeer te passen. Ik weet niet of ik nou een enneagramtype 2 of 5 ben, maar ik denk hierdoor toch dat laatste - tenzij ik vaak in de stresslijn zit van de 2 naar de 5. Maar goed, ik heb een soort loophole gevonden uit die verstandelijke neiging om te gaan met pijn: ik vraag mijn gidsen wat er aan de hand is. Zo kom ik direct weer uit bij mijn emoties en de diepere betekenis, die vaak heel anders is dan mijn hoofd heeft kunnen bedenken.

Ik vroeg hoe het toch kan dat vriendschappen en banden met mensen van wie je nog steeds houdt, ineens eindigen. Mijn vraag was kort en bondig, maar ik zal eerst alle modellen en achtergrondinformatie geven die ik er zelf al over bij elkaar had geraapt, want die waren ook allemaal onderdeel van mijn vraag.

Volgens Ra Uru Hu (de grondlegger van Human Design) maak je onbewust een 'stam'-afspraak zodra je een band aangaat. Zo van: 'jij hoort bij mij als je dit en dit doet en dan steun ik jou' - en andersom. Liefde is onvoorwaardelijk, maar een persoonlijke band is dus altijd voorwaardelijk. Als je een band aangaat met een nieuw persoon, kun je vaak denken: 'nu ga ik me niet meer zo-en-zo gedragen, en dat wil ik ook niet bij de ander'. Als de ander daaraan voldoet, en onbewust of bewust laat blijken dat die dezelfde kernwaarde heeft, is er een mooie, stabiele vriendschap geboren. Dit kan allemaal onbewust gaan, maar je kunt je er ook bewust van zijn en uitroepen: wat is dit toch een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo! Een diep gevoel van morele rechtvaardigheid hoort bij het stamcircuit. Zo ervaar ik het zelf tenminste - zie mijn design --->

Als de ongeschreven regels waar de vriendschap op is gebaseerd (die een tijdlang prima hebben gewerkt) worden verbroken door één van beide partijen, is wat er dan volgt een veroordeling over en weer van de moraliteit van de ander. Ook al had je niet eens door wat de stamafspraak wás. Zo kan een relatie bijvoorbeeld niet meer bestaan zodra er één van beide vreemdgaat, ook al is er openlijk over gepraat en is het met wederzijds goedkeuren, als het vanaf het begin niet al in die relatie is vastgelegd dat dit kon. Als je de relatie bent ingegaan met de ongeschreven stamafspraak dat je nooit vreemd zult gaan, kun je daarover praten tot je een ons weegt, maar zodra één van beiden het doet, is de relatie voorbij. En daar zit je dan met al je begrip en toestemming en onvoorwaardelijke liefde. Die was niet toereikend om de relatie te redden. De voorwaarden van het stamgevoel zitten dieper dan een goed gesprek kan bereiken. Mensen zonder stamkanalen kunnen hier misschien moeilijk mee omgaan, trouwens, maar over die ervaring weet ik niet zoveel, want ik heb wél een stamkanaal, dus ik voel dit tot diep in mijn botten.

Toch was het begrip hiervan nog niet voldoende om te accepteren dat vriendschappen ineens voorbij kunnen zijn, dus ik vroeg het mijn gidsen. Ik kreeg direct een beeld door van een enorm groot tandwiel, als een mandala, en hoorde het woord 'geometrie'. Dat kende ik in de context van Human Design: mensen zitten op je geometrie, op de weg door het leven die je aflegt. Een beetje een abstracte zin, die ik eerder nog niet had begrepen. Maar nu zag ik een enorm mechaniek voor me, van allemaal in elkaar grijpende tandraderen. Die raderen waren alle mensen. Heerlijk, die eenheid! En ik was er één van. Ik zag, dat als je matcht met iemand, de tandraderen in elkaar passen en een tijdje samen met elkaar draaien. Maar als je verandert, innerlijk, dan verandert je geometrie. De complexiteit van je mandala verandert en de tandjes, alsof het biologische receptoren op een cel zijn, kunnen bepaalde dingen niet meer met zich verbinden. Daardoor past iemand anders ineens niet meer. Dat kan er een tijdje insluipen, tot het opeens losspringt en je kunt praten tot je een ons weegt, maar omdat je dan niet meer samen draait, kun je elkaar niet meer écht begrijpen. De woorden en zelfs de intenties van de ander worden letterlijk verdraaid.

Dat is pijnlijk, omdat je op een ander niveau nog steeds liefde voelt. Je hebt elkaar persoonlijk gekwetst doordat die stamafspraak ineens niet meer werkt. Maar het is in feite onpersoonlijk. De samenstelling van je mandala verandert niet om een ander te pesten, maar omdat je toe bent aan een innerlijke verandering. En die heeft een effect op alles om je heen.

Het vervelende is, dat je het niet goed kunt afronden zodra die wielen zijn losgesprongen van elkaar. Je zult immers niet worden begrepen door de ander als je niet meer samen draait. Wat voorheen nog allemaal zo vanzelfsprekend was, is ineens veranderd in een kloof zo groot als een taalverschil.

Hiermee kan ik het accepteren en loslaten. Bedankt, gidsen. Ik voelde de behoefte om het te delen, dus dat zal vast wel ergens aankomen. Ik ben benieuwd als het je raakt. Misschien dat ik er over een paar maanden een nog dieper begrip van krijg. Misschien dat ik dan kan zien wat de innerlijke verandering precies was die mijn mandala heeft veranderd, en daarmee mijn sociale leven, en waar die verandering toe heeft geleid en wat ik dan wél heb aangetrokken. Er is ruimte voor iets nieuws ontstaan, maar ik weet nog niet precies wat. En ik denk dat ik dat pas weet wanneer ik iemand heb ontmoet waarbij ik meteen een match voel en kan uitroepen: 'wat een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo!'

Ik wil nog even toevoegen: er is niets mis met het voorwaardelijke van een stamafspraak. Dat zit diep in ons DNA, of je nou een stamkanaal hebt gedefinieerd of niet. Het garandeert dat we elkaar blijven steunen, ook al is het moeilijk, en het maakt mensen tot een familie. Zelfs als je geen stamkanalen hebt, kun je dit appreciëren - door er wijs over te worden. In mijn ervaring zijn mensen zonder stamkanalen juist het meest aan de stamafspraak gehecht, en het meest van streek als die wordt verbroken, met alle onbegrip en morele veroordeling vandien. Maar hoe meer je daar mee gaat dealen, en hoe meer je je eigen geometrie volgt, hoe wijzer je hierover wordt. En uiteindelijk zul je stamafspraken en voorwaardelijke liefde beter begrijpen dan iemand mét een stamkanaal zoals ik, want bij mij is het vooral iets onbewusts en instinctiefs. Mijn lichaam zal altijd een voorkeur hebben voor een gefixeerde moraliteit, maar iemand die dat open heeft, kan zien dat het ook anders kan en mag - iets waar ik erg benieuwd naar ben!

maandag 29 mei 2017

Mei

Mei begon met twee weken vakantie, waarin ik niets had gepland. Ik had weinig energie en was melancholiek, zoals ze in Human Design-jargon zeggen. In mijn eigen woorden: ik was een lethargische blob. Gelukkig kan ik daar steeds beter mee omgaan. Ook al voel ik me in die perioden leeg en niet echt gemotiveerd, toch heb ik geleerd dat juist dit de bron is van mijn creativiteit. Dit resulteerde erin dat ik weer begon te tekenen. Als ik nu terugdenk aan die dagen, voelen ze heel geborgen. Met een muziekje op eindeloos tekenen in mijn cocon, zonder enige afleiding. Mijn hand-oog-coördinatie was nog een beetje roestig, en mijn fijne motoriek was ook niet meer wat die geweest is, maar dat is gewoon een kwestie van oefenen. Deze tekeningen varieerden van illustraties voor blogs van Jong Bewust tot illustraties bij mijn eigen manuscript. Ik kan ze niet allemaal in deze blog delen, maar ik maakte ook foto's (die ik wel kan delen) en schreef veel. Af en toe verzette ik me tegen het melancholieke gevoel, als ik ergens in getriggerd werd of me zorgen ging maken, en dan kwam ik terecht in de zwaarte. Gelukkig was het allemaal van voorbijgaande aard.



Mijn energie ging - naast het creatief bezig zijn - in de meivakantie uit naar het volledig verslinden van mijn Human Design-studiemateriaal en het lezen van het Tibetaanse boek van leven en dood. Dit resulteerde erin dat ik in een nogal zelf-geabsorbeerde spirituele trip zat. Samengevat was mijn spirituele thema 'overgave'. Het sterven van mijn ego, of niet-zelf. Doordat de wekelijkse conditionering van mijn opleiding wegviel, richtte ik me volledig op mijn interne spirituele weg.

Daardoor ging ik nadenken over mijn spirituele werk. Ik redeneerde zo: ik weet hoe je de wereld kunt transformeren, namelijk door je eigen stukken te helen en alles in te ademen in je hart en weer los te laten. Ergo, daarvoor hoef ik niet naar buiten, de wereld in, of mensen te zien. Ik kan gewoon op mijn slaapkamer zitten ademen. Wel zo praktisch. En bovendien is dat (de 'grot') mijn ideale omgeving volgens Human Design, de plek waarin mijn leven zich hóórt af te spelen. Logisch dat ik daar automatisch in terechtkom, als ik mijn flow volg en me overgeef aan het leven. Alleen ben ik niet ontworpen voor al te grote isolatie, en begon mijn gebrek aan sociale reikwijdte (lees: knagende eenzaamheid) weer op te spelen. Dat is volgens mij echt mijn thema voor 2017: sociaal contact in balans brengen met mijn creatieve bubbel.


Door een co-creatiedag halverwege mei waar ik een respons op voelde, kreeg ik daar weer ruimte in. Die leverde me niet één cadeautje op, maar een heel pakket aan cadeautjes. Hij werd dan ook georganiseerd door iemand met het kanaal van mutatie, en voor mij levert dat in combinatie met mijn eigen mutatiekanaal altijd een dubbel intense mutatie op. Zo werd ik weer bekrachtigd in mijn eigen weg als schrijfster en snapte ik de betekenis van mijn periode van isolatie. Want diep in mijn hart wil ik het allerliefste schrijfster worden, en dus spiegelde de realiteit mij dit door me daar alle ruimte voor te geven en de rest van mijn bezigheden te schrappen, waaronder een aantal vriendschappen en zakelijk succes. Als een wens geen realiteit wordt, kan dit komen door 1) belemmeringen in jezelf en 2) doordat het niet écht je hartewens is. En als je niet bewust je hartewens gaat creëren, gaat het universum alles afbreken (op een vaak onprettige manier) dat er niet mee resoneert. Vooral in deze tijd van versnelling kun je het eigenlijk niet meer maken om niet je hart te volgen. Als je je hartewens wél bewust creëert, kun je alle pijnlijke weerstanden minimaliseren. Dat doe je door je strategie en autoriteit volgens Human Design te volgen - al is het niet voor iedereen nodig om die te kennen, want sommige mensen zijn van nature beter op hun innerlijke autoriteit afgestemd en herkennen beter wat ze richting hun gewenste realiteit brengt. Maar het kan verwarrend zijn voor ons verstand om ons gevoel te volgen, omdat het ons vaak in een andere richting brengt dan we verwachten. Daar kan Human Design een heldere uitkomst in bieden. Ons hart heeft een eigen plan, en vaak is wat je dénkt dat je wilt helemaal niet belangrijk voor je levenspad op dat moment. Voor mijn levenspad is het nu niet belangrijk om een eigen inkomen te hebben, bijvoorbeeld.


Ook voelde ik door de co-creatiedag weer zoveel inspiratie in het synchroniseren met gelijkgestemden, dat ik besloot om zelf ook meer sociaal contact te gaan creëren. Ik loste weer een stukje pijn op waardoor ik me zo had geïsoleerd. Die zat ergens in mijn 1e chakra. In het kort kwam het erop neer dat ik nog heel erg mijn hartewens aan het leven was vanuit gebrek. Doordat ik de oude overtuiging had dat ik anders geen motivatie zou hebben om iets te doen, ervoer ik gebrek in mijn sociale contact, waardoor het universum mijn vriendengroep ook ging afbreken, waardoor ik weliswaar wel veel ging schrijven, maar vanuit pijn - omdat ik niets anders had - en niet vanuit moeiteloosheid. Alsof ik een konijn voortdreef door een wortel aan een stokje, in plaats van erop te vertrouwen dat het konijn zelf wel op zoek zou gaan naar wortels. De transformatie hiervan leverde me verrassende nieuwe ervaringen op.


Direct na de co-creatiedag creëerde ik allerlei mogelijkheden om dat liefdesgevoel met gelijkgestemden nóg meer te vermeerderen. Zodat ik kan schrijven én vol in het leven kan staan. Wat een opluchting! Dit viel samen met mijn omslagpunt in mijn mobiele communicatie: eindelijk nam ik de smartphone in gebruik die al tijden klaarligt. Ik voelde me er enigszins opgelaten onder (en haalde mezelf naar beneden met grapjes als 'ik voel me net een oma die de moderne technologie aan het ontdekken is' omdat ik wist dat mensen het misschien raar vonden) maar het was overduidelijk dat ik eerder niet met een smartphone resoneerde omdat het een sterkere verbinding met de wereld om mij heen betekende. En door mijn introverte aard plús mijn oude eenzaamheid (vanuit de overtuiging in mijn 1e chakra dat ik alleen vanuit gebrek kon creëren) resoneerde ik gewoon niet met smartphones. Dan kon die nog zo dichtbij in een mandje liggen, voor mijn systeem voelde het verwisselen van mijn simkaart als het beklimmen van de Mount Everest. Alles is energie. Je trekt aan wat je bent. En je trekt niet aan wat je niet bent.


Meteen de volgende dag kwam er een festival op mijn pad (Living Village Festival) waarvoor ik een oproepje plaatste. Ik wilde er naartoe met meerdere mensen en was dit enigszins zenuwachtig aan het creëren. Ik ging daarmee uit mijn comfortzone, schreef daar een (nog niet gepubliceerde) blog over in de serie 'spirituele mythes' op Jong Bewust, en beloofde mezelf dat ik op mijn hooggevoeligheid en mijn grenzen zou gaan letten. Dat lukte prima, en het resulteerde in een fijne, zonovergoten dag met precies de gelijkgestemden die ik nodig had.


Het is mogelijk om alles te creëren wat je wenst, mits je het echt in je hart wenst, en mits je je gevoel volgt in het zetten van de stappen. Zodra er weerstand komt, ben je óf je gevoel/hart niet meer echt aan het volgen, óf is het nodig om iets te helen in jezelf dat je weg van A naar B belemmert. Die nuanceringen zijn zo ongelooflijk belangrijk in het werken met de Wet van Aantrekking! Anders zijn kreten als 'positief denken' een recept voor mislukking.

Er kwamen nog meer cadeautjes voort uit deze mutatie halverwege mei, maar het is voor mij niet handig om die online te zetten, en bovendien wordt deze blog al aardig lang. Terugkijkend op de maand mei (ik werd ongesteld, en dat is het moment dat ik vrij neem en ga zitten reflecteren) kan ik duidelijk zien hoe mijn energie werkt. Eerst een periode van melancholie, en hoe meer ik daarop mee kan surfen, hoe gelukkiger en creatiever ik blijf. Ook al heb ik dan geen zin om naar buiten te treden, het is belangrijk om dan álles te doen waar ik zin in heb (zoals tekenen en studeren) en werk te genereren, want zo blijf ik productief, en het is even belangrijk om echt 'ja' te zeggen wanneer er een kans komt waar ik een 'ja' op voel. Daar komt namelijk halverwege de maand de plotselinge omslag (mutatie) uit voort die mij de energie gaat geven om in korte tijd veel stappen te zetten. En dan kan ik wél weer naar buiten treden met alles dat ik heb geproduceerd. Ook op die golf moet ik meesurfen, wil ik zo snel mogelijk van A (mijn hartewens) naar B (de manifestatie van mijn hartewens) komen. In dit geval was mijn hartewens meer contact met gelijkgestemden. Maar ook als het niet gaat om sociaal contact, heb ik in dat proces van manifestatie andere mensen nodig: in mijn eentje kan ik namelijk niets manifesteren. Ik kan wél de energetische voorwaarden creëren voor de manifestatie, zodat ik de daadwerkelijke manifestatie aantrek. Maar er is een groot verschil tussen creëren (vrouwelijke energie, Generatorenergie) en manifesteren (mannelijke energie, Manifestorenergie).

Ik ben niet op deze aarde om een manifestor te zijn. Ik ben op deze aarde voor die perioden van leegte en melancholie. Daarin schuilt mijn werkelijke kracht. Daarin voel ik me geborgen in, en gelukkig, en vervuld. Als ik dán ga creëren, in mijn slaapkamer met de gordijnen dicht en een zielig muziekje op en antisociaal ten opzichte van de wereld om me heen, dan pas draag ik werkelijk iets van belang bij aan de wereld. Daarin hoort mijn leven zich af te spelen en alleen daarin kan ik mijn unieke essentie tot uitdrukking brengen. Ik peper het mezelf nog even extra in, want het is soms moeilijk om daar echt in te duiken. Ik voel me vaak een sukkel als ik alleen maar op mijn slaapkamer wil zitten. Het is maar goed dat ik weet wat mijn ideale omgeving is volgens Human Design. Die melancholie slaat namelijk om in zwaarte en depressie zodra ik me zorgen ga maken of ik niet 'iets zou moeten doen' in plaats van in mijn cocon te gaan - een sterke conditionering uit mijn jeugd waar ik net een vinger achter heb gekregen. Deze blog is bedoeld als reminder voor mezelf, zodat ik aan mezelf kan bewijzen (als ik dan toch iets moet bewijzen) (hilarisch Human Design-grapje over mijn open ego-centrum) dat het volgen van mijn flow echt werkt, waar die me ook naartoe brengt. Hoe meer ik dit zie, hoe meer ik dit doe en hoe groter de kwaliteit van mijn creaties wordt.

Ik heb mijn intentie voor mei vervuld en me overgeven aan het leven. Mijn intentie voor juni is zichtbaarheid: dat ik mijn sociale comfortzone oprek, nieuwe mensen ontmoet en synchroniserende ervaringen opdoe. Ik creëer mogelijkheden om mijn talenten neer te zetten en ik word ervoor betaald en met dat geld doe ik nog meer mooie ervaringen op, net zo gemakkelijk als in- en uitademen. Ik ben benieuwd waar mijn flow me naartoe brengt!

Inspiratie

Meer KickthePJ. En aan het begin van de maand, in mijn lethargische periode: de Youtuber Crabstickz, berucht om zijn video's waarin hij aankondigt te gaan stoppen met Youtube, die een interessant design heeft waarin het thema van afhaken en weer terugkomen duidelijk naar voren komt, onder andere uit een aantal nasty vijfde-lijn-poorten en het kanaal van mutatie. Heel bekrachtigend, zulke mensen, als ik een lethargische blob ben.


We hebben nu Netflix, want ook dat resoneerde met mijn intentie om meer in verbinding te staan met de wereld om me heen. Daarop heb ik in korte tijd de volgende series gezien:
  • Sense8, het tweede seizoen. Zeldzaam geestverruimend. Heeft alles in zich wat je hartje begeert: emotie, spiritualiteit, actie, geweld (niet dat ik daar nou zo van hou, maar heeft het wel), seks, interessante personages, slimme plottwists, spanning, goede opbouw... etc. Een subliem stuk kunst van de Wachowski's. 
  • Riverdale, een esthetisch gezien verbijsterende maar emotioneel gezien trashy serie die vooral mijn gevoel voor schoonheid voedde. 
  • 13 Reasons Why, een afschuwelijk realistische emotionele achtbaan-serie over zelfmoord, die voor mij diende als research voor mijn verhaal, en door de samenval met de 20-34-transit van 'druk bezig zijn' waar mijn 10-57 van smulde, ervoor zorgde dat ik voor het eerst sinds tijden een nacht heb doorgehaald met bingewatchen. 

vrijdag 26 mei 2017

Polyfonie

 - blog van twee weken geleden toen het kanaal van structuur me allerlei mooie inzichten gaf - 

Ik ben het tweede seizoen van Sense8 aan het kijken. Deze tv-serie van de Wachovski's is één van de weinige bronnen van entertainment waar ik echt tot in mijn kern door beroerd word, tot kippenvel en tranen en extase aan toe. Afgezien van het feit dat deze serie een mogelijk inkijkje geeft in de opkomst van de Raves (volgens Human Design de aankomende mutatie van onze soort) die in groepjes van vijf telepathisch met elkaar kunnen communiceren, is het een intelligente reflectie van onze huidige maatschappij. Sense8 is een narratief bestaande uit acht verschillende verhaallijnen over de hele wereld en de cultuur waarin ze zijn ingebed. Op sleutelmomenten worden deze samengeweven in een harmonie. Acht mensen delen elkaars bewustzijn en zijn bij elkaar 'aanwezig' op het moment dat er iemand in gevaar is, of wanneer er een overlap is tussen ervaringen. Zoals in muziek een harmonie bestaat uit verschillende tonen die één harmonisch geheel vormen, zo bestaat een 'cluster' uit een groep van acht telepathische mensen die elkaar perfect aanvullen door hun talenten te delen, en het verhaal vormt een gelaagd, virtuoos samenspel tussen die acht.

Dat is iets anders dan een polyfonie, de titel van deze blog. In de derde aflevering wordt dit woord genoemd, en ik ging er meteen naar googlen, terwijl ik de scenes opnieuw afspeelde. Met andere woorden: mijn bewustzijn werd even een polyfonie. Bijna een kakofonie, want ik kan niet zo goed mentaal multitasken.

Ik zette dus de tv-serie op stop, staarde in de verte, voelde hoe belangrijk dit voor me was, en begon een blog te schrijven terwijl ik een paper las waaruit ik meer informatie vergaarde. Er werd genoemd hoe wij in onze huidige maatschappij een fragmentarisch bewustzijn hebben: hoe we terwijl we met iemand praten ook met onze telefoon bezig zijn, muziek luisteren, een spelletje spelen, etcetera. Nu heb ik geen smartphone, maar ik begrijp wat er bedoeld wordt. Vaak komt er de kritiek dat we daardoor niet met onze aandacht helemaal bij de ander zijn. Maar in ons huidige bewustzijn wordt deze polyfonie niet per se een kakofonie. Zelfs als je een Youtubevideo bekijkt en ondertussen naar onderen scrollt en de comments leest, doe je dit. In je geest breidt het spoor van je aandacht zich uit van één spoor (de video) naar twee, drie, vier: net zoveel verschillende perspectieven als de comments die je leest, die zich in juxtapositie opstellen met de boodschap van de video, terwijl je eigen standpunt er ook nog doorheen walst. Mentaal multitasken. En we weten allemaal dat Youtubecomments niet een harmonie vormen met de video erboven - eerder een kakofonie. Of, nog correcter: een polyfonie, waarin zowel harmonie als dissonantie bestaat. Sommige standpunten resoneren met elkaar, andere niet. Er is geen oplossing, geen overkoepelend bewustzijn dat het allemaal begrijpt en naast elkaar kan laten bestaan in een logische ordening, want het spreekt elkaar tegen en heeft soms niets met elkaar van doen. Als je in de trein zit en een gesprek afluistert terwijl je met je muziek in je oren een boek zit te lezen, valt hetzelfde voor. Soms zijn er synchroniciteiten, waarin het weefsel van de wereld zich plotseling ordent, en alles hetzelfde lijkt te zijn, en dan koppelen de verschillende sporen zich weer los en moet je zelf weer zoeken naar betekenis. Als ik met iemand praat, en ik word getriggerd, dan ben ik soms tegelijkertijd een helende visualisatie aan het doen als dat ik het gesprek voortzet, en ondertussen fluisteren mijn gidsen mij ook nog dingen in het oor. Hoe meer ik vanuit mijn Ware Zelf leef, hoe meer alles in harmonie komt als een aaneengesloten reeks synchroniciteiten, en hoe minder dissonantie er is, maar het zal altijd een polyfonie blijven. Het leven is gewoon niet in zijn geheel te bevatten met mijn huidige bewustzijn. Ik kan hooguit zoveel mogelijk perspectieven in het mijne opnemen.

Als schrijver moet je complex denken: elke schurk heeft immers zijn eigen perspectief, waarin hij de held van het verhaal is. Dat spoor moet je naast elkaar kunnen laten bestaan met dat van de protagonist, de ware held van het verhaal. Als je een dialoog schrijft, moet je het gedachtespoor van degene aan de andere kant van de lijn, net zozeer volgen als dat van de ik-persoon. Ze hebben dezelfde conversatie, maar in de geest van de één roept een uitspraak een emotionele herinnering op, terwijl de ander bezig is met plannen maken. Of de één is onzeker en verliefd, terwijl de ander het gesprek gebruikt om een voorval dat eerder is gebeurd te verwerken. Of de één lucht haar hart, terwijl de ander ruzie begint te maken. Vooral in ruzies is het noodzakelijk om een overkoepelend perspectief te blijven volhouden. En de meeste schrijvers schrijven om dit overkoepelende perspectief (hun ideologie) aan de lezers over te brengen. Uiteindelijk komen namelijk alle stemmen, alle perspectieven samen in één grote harmonie. Dat is niet hoe het leven is. Het leven is een polyfonie waarin onze geest z'n best doet om samenhang te vinden. Tenminste, mijn geest. Mijn open ajna/hoofd-geest. Mijn geest die niet zozeer een bijzondere Verlichtingservaring heeft meegemaakt.

In de paper (die ik een paar alinea's eerder linkte) werden verhalen genoemd die polyfonisch zijn, door bijvoorbeeld drie kolommen met verschillende perspectieven naast elkaar op de pagina te zetten. Er ging een wereld voor me open. Mijn open mind vindt dit geweldig en beangstigend tegelijk. Het heeft al zo weinig controle, en dan ook nog volledige mentale ruimte met een helix-achtig bewustzijn in iets wat ik lees in boekvorm? Waanzinnig!

Bedankt, transit-kanaal van Structuur. Dit wordt nog een leuke week. Het begon al toen mijn vader langskwam. Daar kwam de helix even bij elkaar, op het punt waar de strengen elkaar raakten en er harmonie was, en toen gebeurde er een paar uur niets behalve polyfonie, en nu is er weer harmonie, een 'weten'. Ah. Natuurlijk. Dat zijn het niet-weten en het weten, de puls van het kanaal van Structuur. Machtig interessant. Leuk dat mijn brein nu op precies dezelfde manier werkt als dat van mijn vader (of nou ja, niet qua lijnen, kleuren en basen en dergelijke, maar kanaalsgewijs): zowel logisch als abstract als individueel. Wat een mentale trip! En dan te bedenken dat hij dit voortdurend heeft, en de rest helemaal open!

Ik was vergeten hoeveel ik van kennis houd. En dit is waarom dit het kanaal van de genie of de freak heet. Wat is het moeilijk om dit goed uit te leggen! Mijn hoofd is serieus aan het 'buzzen' van inspiratie. En dan ga ik nu weer verder kijken naar Sense8.

Dag later: ik heb het tweede seizoen uit... oh mijn god, wat een belevenis. Echt een aanrader: geestverruimend, spannend en emotioneel tegelijk. Te zien op netflix.

woensdag 17 mei 2017

Innerlijke tegenstellingen

Ik maakte een wandeling in het bos en stelde me open voor de wijsheid van de natuur. Ik kreeg door: 'luister met je hart, de verhalen die daaruit voortkomen mogen gedeeld worden'. Dat ging over deze blogs. Ik praatte met mijn hogere zelf en mijn gids (die stemmen vermengen zich vaak tot één) en kreeg het inzicht dat ik zó hard mijn onzekerheid onderdruk, en daarmee mijn innerlijke kindjes op afstand houd, dat ik vergeet dat ik me ook kan openstellen om de liefde van anderen te ontvangen. Doordat ik onderwerpen aansnijd die wellicht moeilijk zijn om aan te snijden, voel ik me onzeker in al die zichtbaarheid. Daar zitten angsten op als: wat als ze me af zullen wijzen? Wat als het niet klopt? Wat als mensen achter mijn rug om zullen praten? Wat als mensen iets persoonlijk zullen opvatten dat ik niet als kwetsend heb bedoeld en ik onbedoeld nóg meer drama creëer in mijn vriendschappen? 


Al die angsten onderdruk ik, omdat mijn (hoog)gevoeligheid niet veilig voelt. Maar daarmee laat ik ook de liefde van anderen niet toe in mijn hart. Het vraagt veel moed voor mij om deze blogs te schrijven. Ik heb namelijk twee kanten: de ene is de lieve, zorgzame Roos die heel conservatief de regels of normen accepteert en zich overgeeft aan het moment door gewoon te 'zijn' en daar niets in te hoeven veranderen, en de andere kant is de rebelse Roos die tegen dingen aanschopt die niet werken en die graag spirituele mythes op de hak neemt, sarcastisch is, pessimistisch en een beetje verwaand. Zodra ik de norm niet kan accepteren, komt die rebelse aard in mij naar voren en ga ik het transformeren. Human Design heeft mij geholpen dat stukje in mezelf te zien. Het komt vooral naar voren in de blogs die ik schrijf, of als je heel dicht bij me staat. Ik zal in een groep mensen niet snel in de oppositie gaan. In mijn familie bijvoorbeeld houd ik me op de achtergrond. Eerder ben ik het eens met alles wat andere mensen zeggen. Dat is een stukje veiligheid en conflictvermijden. Maar het is ook authentiek. Omdat ik het prettig vindt als de status quo gewoon klopt, en die te bevestigen en accepteren geeft mij een gevoel van bekrachtiging, waarin ik mijn stem kan laten horen en heel trouw en hardwerkend en consciëntieus ben, en mijn integriteit en authenticiteit bewaar. Dat is een conservatief stukje dat sterk in mijn design zit (zon 60.3, p-node 7.4).

Doordat ik mijn eigen gevoeligheid, onzekerheden en angsten onderdruk, ga ik op een krachttoer. Daardoor leg ik de drempel (energetisch) voor anderen ook hoog om hierop te reageren. Ze moeten wel veel moed opbrengen om hun eigen stuk te delen in reactie, want ik omarm mijn eigen onzekerheid niet en daardoor maak ik ook een onveilig veld voor anderen. Ineens viel het op zijn plek. Dat ik niet meer reacties krijg op deze blog - of van die cryptische, korte, ondoorgrondelijke - komt doordat mensen het ook spannend vinden om te reageren. En dat snap ik, want ik vind het ook spannend om te schrijven. De brug tussen het rebelse en conservatieve is het omarmen van mijn hooggevoeligheid. Dat sluit weer helemaal aan bij mijn werk met Jong Bewust, dat ik in eerste instantie doe om voor mezelf een veilig veld neer te zetten waarin mijn hooggevoeligheid er mag zijn (en als energetisch gevolg dus ook die van anderen).

Ik ben de afgelopen tijd bezig met het hoofdthema in mijn leven: overgave. Uit mijn hoofd en in de stroom van het leven, en mezelf daar volledig in vrij te laten. Zonder na te denken, gewoon flowen en doen. Maar de verhalen in mijn hoofd mogen er óók zijn, en ik hoef niet volledig de stilte in te duiken om nooit meer iets te zeggen of te 'vinden' en niets meer te delen van wat ik denk, alsof het allemaal zinloos is. Dat zou een deel van mij ontkennen. Ik leer in mijn opleiding 'Leading', een techniek om puur de energie in en uit te ademen via mijn hart, en daarmee een zijnsenergie van liefde en acceptatie neer te zetten en te stromen. Daar zijn geen woorden bij nodig. Als ik bijvoorbeeld mijn eigen hooggevoeligheid omarm in een ontmoetingsdag van Jong Bewust, hoef ik niet letterlijk te zeggen: "hé jongens, jullie gevoeligheid mag er vandaag zijn!" Want dat is dan al voelbaar op energetisch niveau, dat is wat mijn aura neerzet, en hoe gevoelig de ander daar ook wel of niet voor is, het vindt zijn weg. In principe hoef ik de hele dag niets te zeggen om zo'n veld neer te zetten. Ik kan als een boeddha ergens gaan zitten ademen en het ontstaat al.

Maar toch mogen die woorden er ook zijn. Ik ben ook een schrijfster op deze aarde. Ik zag in een Reading een beeld van mezelf omringd door van die binaire getallen, als in de matrix, die langsgleden en die ik kon lezen. Dat stond voor mijn begrip van het leven, van de werkelijke aard ervan bijvoorbeeld in Human Design, waar ik op ingetuned ben. Maar het vasthouden aan al die mentale inzichten is niet nodig (ont-houden). Ik kan het gewoon allemaal door me heen laten gaan. Al mijn begrip en alle inzichten en innerlijke conversaties met mijn hogere zelf/gidsen, zijn niet bedoeld om per se te uiten. Alleen de verhalen die ik met mijn hart hoor - de verhalen gefilterd via mijn hart ik denk op HD-niveau mijn nodes in poort 7 en 13 - hoef ik te delen. Die tegenstelling werd dus weer één.

Een andere tegenstelling waar ik al maanden mee bezig ben, is tussen mijn behoefte aan sociaal contact en mijn behoefte aan veel ruimte en tijd voor mezelf. Daartussen ontstaat een strijd (in plaats van dat het op natuurlijke wijze wordt afgewisseld in mijn flow) omdat ik daar ook onzekerheden over heb. De isolatie is veiliger, maar toch wil ik het niet. Ik word dan immers eenzaam en dat is niet de bedoeling - ik wil me juist verbinden en lekker tegen anderen aanleunen in wederzijdse uitwisseling en compleetheid in onszelf (of in gebrek in onszelf, mag er ook zijn). Maar ik ben bang dat mensen over me heen zullen walsen, dat ik verwachtingen zal scheppen die ik niet na kan komen, dat ik me verlies in de ander en onbewust over mijn grenzen zal gaan door mijn hooggevoeligheid te ontkennen. Dit is een stukje dat ik de komende tijd aan wil gaan. Ik ben dus enigszins nerveus allerlei sociale evenementen aan het plannen. Ik voel mijn energie langzaam weer beschikbaar worden voor mensen met wie ik al maanden niet heb gesproken (als ze me nog willen tenminste...) en voel dat het bijna tijd is om daar weer stappen in te zetten. Ik ga dit weekend naar een festival waar ik mijn hooggevoeligheid de prioriteit maak: als ik overprikkeld ben, omarm ik dat (dit is een intentie, vandaar dat ie in de tegenwoordige tijd staat), en ik vertrek zodra mijn energie op is. Een experiment in mezelf en in sociaal contact. Tijd om meer te gaan staan in die hooggevoeligheid. Misschien dat Jong Bewust er ook weer een nieuwe boost van krijgt! Ik heb de afgelopen dagen veel intense heling gedaan en intenties uitgezet, dus we zullen zien waar mijn leven ineens heen gaat, met name op het gebied van mijn 1e chakra: mijn inkomen en basis. Ik ben benieuwd en ik geef me eraan over. Zodra er weerstanden opkomen, dingen die ik blokkeer voor mijn overvloed, wordt dat vanzelf duidelijk in de taal van mijn emoties. Het enige wat ik hoef te doen, is die te doorvoelen. Dat is makkelijker in contact met anderen door de resonantie, waardoor mijn stuk sterker gespiegeld wordt. Maar ook in mijn eentje is het mogelijk, alleen zal het stuk dan wat harder moeten schreeuwen, voor ik het bewust word.

Hierbij mijn poging om een verhaal te schrijven vanuit het brein van mijn hart in plaats van mijn hoofd. Het voelt in ieder geval een stuk flowender en vrijer dan het hersengekraak van mijn mentale blogs! Dit houd ik erin :) En misschien ben ik toch wel een enneagramtype 5, zucht, eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik dat hele enneagram rondga zo, steeds weer identificatie met een ander type, want in elk egomechanisme of patroon herken ik wel iets - dan is dat wat het mij te geven heeft voor nu zullen we maar zeggen... ;)