maandag 18 september 2017

Waarom affirmaties niet werken

Eigenlijk had de titel moeten zijn ‘waarom affirmaties (vaak) niet werken’. Maar dat is te genuanceerd. Dan trekt het de aandacht niet. Mensen denken namelijk graag in zwart-wit. Vooral op dat vluchtige internet. Met weinig aandacht is er veel contrast nodig om iets te zien. Als ik zeg dat iets niet werkt, wordt de nieuwsgierigheid opgewekt: waarom dan niet? Als iets (vaak) niet werkt, wordt het al een stuk minder interessant, want dan kun je het niet direct indelen, dan is er niet genoeg contrast om het te zien. 

En ik wil juist die lezer aantrekken die gelokt wordt door deze robuuste titel. Precies dit zwart-wit-denken is namelijk de reden dat affirmaties vaak niet werken. Als je wit denkt (de positieve affirmatie) en je ontkent daarbij het zwart, dan zal je niet het witte aantrekken, maar ook het zwarte. Alles wat je ontkent, wordt namelijk alleen maar sterker. Dat gaat zich onbewust uitleven in je gedrag en je realiteit. Hoe meer je iets weerstaat, hoe sterker het wordt. Dat komt doordat we leven in een universum dat gebaseerd is op de Wet van Aantrekking: alles waar je op focust, vermeerdert zich. Of je je er nou onbewust of bewust op focust. 

Precies die Wet is de reden dat je met affirmaties wilt werken, natuurlijk. Affirmaties zijn steeds herhaalde positieve zinnetjes, geformuleerd in de tegenwoordige tijd, die als toverspreuken zullen aantrekken wat ze benoemen. Zoals: ‘ik ben gelukkig en mijn zelfliefde maakt mij vitaal’. Door de Wet van Aantrekking zul je dit dan ook daadwerkelijk belichamen en vermeerderen. Wat is dan precies het probleem?

Ik ga in deze blog uitleggen wat de valkuil is van affirmatie. 


Eigenlijk zijn affirmaties niet per se nodig. Het kan een handige tool zijn, een extraatje, om je te helpen focussen op datgene dat je wilt. Maar je wilt het tóch al in je hart, dus je bent er tóch al op weg naartoe. Dat doet de Wet van Aantrekking voor je. Heerlijk, toch, om je daar gewoon aan over te geven en het door het universum te laten regelen? (Nee-wat-help?! - denkt het ego nu.) 

Bovendien hebben we periodes in ons leven die nou eenmaal zwart zijn. Er kan niet alleen maar wit bestaan. (Als 'zwart' een te sterke lading heeft, kun je ook andere kleuren gebruiken zoals koel versus warm - maar ik wou even voortborduren op het zwart-wit-denken omdat het relevant was.) Voor expansie moet er eerst contractie zijn. We leven namelijk ook in een universum dat gebaseerd is op dualiteit. Op het moment dat je je gaat verzetten tegen de zwarte periodes met positieve affirmaties, stuit je op een muur. Dit heet ‘spiritual bypassing’. Dan werken affirmaties dus niet. Punt. Het enige wat je dan kan doen, is recht de duisternis in gaan, en jezelf toestaan om negatieve emoties en gedachten te hebben. Juist datgene wat je dan niet mag doen, denken of voelen van jezelf, dat is waar je heen moet. Dit is het moment dat je kan zeggen ‘fuck de wet van aantrekking’. Lekker even loslaten. Aangezien er in onze wereld een grote weerstand bestaat tegen negatieve emoties, is het namelijk al moeilijk genoeg om gezond om te gaan met deze zwarte periodes. Doe het jezelf alsjeblieft niet aan dat je dan ook nog eens je gedachten een positieve draai moet geven om spiritueel te zijn. 

Een valkuil in je spirituele weg kan zijn dat je affirmaties gaat gebruiken om je aan je negatieve gedachten te onttrekken. Je ego probeert de controle te grijpen en de realiteit te dirigeren volgens wat ie dénkt dat er moet gebeuren. Maar omdat je ego gebaseerd is op angst, zit er altijd een ander punt van aantrekking onder: datgene waar je juist bang voor bent dat het gebeurt, dat je probeert te bedekken met een positief laagje. Dat ga je dan aantrekken. Of eigenlijk ga je dan gebeurtenissen aantrekken die die angst versterken, niet per se de ramp zelf. Als je bijvoorbeeld bang bent dat er iemand dood gaat, trek je niet direct aan dat die persoon dood gaat, maar juist dingen als telefoontjes die niet worden beantwoord, het nieuws dat die persoon een griepje heeft, andere mensen die misverstanden over die persoon verspreiden, etcetera. Zorgen trekken meer dingen aan om je zorgen over te maken. Gelukkig trekken we alleen de grootste rampen aan vanuit vibraties van diepe machteloosheid, en daarvoor moet je flink getraumatiseerd zijn, dat gaat niet zomaar. Vanuit neutraliteit een ramp aantrekken vraagt héél veel negatieve gedachten over een grote tijdsperiode. Daar ben je wel even mee bezig. Het ego, dat het enige deel van ons is dat dit zou kunnen willen vanuit een verwrongen patroon, is maar klein en heeft niet veel creatiekracht. Heel weinig, vergeleken met ons hart. Over het algemeen trekt een negatieve gedachte gewoon nog een negatieve gedachte aan, en dat stapelt zich steeds verder op, maar je zult niet direct een tsunami ontketenen die alles wat je liefhebt verzwelgt. 

Het enige wat je hoeft te doen is te onderkennen waar je bang voor bent. Dan verliest het zijn macht over je. 

We hebben in deze realiteit een vertraging tussen intentie en manifestatie. Dat is heel fijn, want daardoor ontstaan die tsunami’s niet zomaar. Je krijgt eerst gewoon wat waarschuwingssignalen, emotiegolven, pech, lichamelijke klachten, en die worden steeds sterker, tot je je onderliggende angst durft aan te kijken. Zodra je die angst hebt geïntegreerd (die angst hoeft nergens heen, je hoeft er niet vanaf, je hoeft het niet los te laten of op te lossen of te laten verdwijnen) verdwijnt het punt van aantrekking. Dat komt omdat de weerstand dan weg is. Daardoor loopt de energie in dat punt van aantrekking leeg, en die komt vrij voor nieuwe, bewuste creatie. Je angst is geïntegreerd met de rest van wie je bent en dus kan je vanuit je heelheid gaan creëren. Dat is puur een kwestie van focus: op welk deel van jezelf (en als verlengstuk van jezelf: je leven) wil je je richten, waar wil je meer van? 

Zie de vrijgekomen energie als een extraatje in zakgeld: hier mag je iets leuks mee doen! 


Dat is het moment dat je met affirmaties kunt gaan werken. Voor mij voelen affirmaties als doodsaai huiswerk, strafregels schrijven, maar gelukkig kan het ook op een andere manier. Je kunt je gewoon richten op het gevoel dat je meer wilt voelen. Daarvoor hoef je niet eens iets heel ingewikkelds of vergezochts te bedenken dat je nog nooit gevoeld hebt, je kunt gewoon putten uit wat je al hebt. Bijvoorbeeld één leuke vriendschap: daar wil ik meer van. Die vriendschap en het gevoel dat het je geeft steeds even in gedachten laten komen is genoeg om meer vriendschappen aan te trekken. Gaat het je duizelen van alle dingen die je dan in je focus moet gaan managen? 

Een goede gewoonte om hier meer thuis in te worden, is een dankbaarheidsdagboekje. Er gaan wel eens challenges rond op internet om elke dag drie dingen op te schrijven om dankbaar voor te zijn, vijf dagen lang of zo. Ik deed daar eens aan mee. Ik heb gemerkt dat als ik dit elke dag doe, het een blijvend effect heeft. Dus ik heb er een gewoonte van gemaakt. Ik hoef niet gaan zitten veinzen dat ik toch zo geboft heb met mijn leven terwijl de kindjes in Afrika verhongeren, terwijl ik eigenlijk flink baal van iets. Ik hoef alleen maar weer even stil te staan bij dat deel van mijn leven (mezelf) dat me blij maakt, zonder het negatieve te ontkennen. Daar kunnen hele lijstjes uit ontstaan. Je kunt hele leuke gevoelens en situaties in jezelf ontdekken waar je gelukkig van wordt. 

Mijn favoriet op dit moment: het gevoel dat ik krijg als twee mensen waar ik van hou elkaar voor het eerst ontmoeten en het heel goed met elkaar blijken te kunnen vinden en dat ik daar dan toeschouwer van ben. Dat is echt zo’n leuk gevoel. Alsof twee delen in jezelf ineens een huwelijk met elkaar sluiten. 

Net als een dankbaarheidsdagboekje kun je een creatiedagboekje gaan bijhouden. Dat is eigenlijk wel een goed idee voor mezelf, had ik nog niet aan gedacht. 

De kunst is te herkennen wanneer je in een periode van contractie bent (zwart) en wanneer in expansie (wit). Wanneer moet je je op je negatieve gedachten richten en wanneer op je positieve gedachten? Dit vraagt de capaciteit dat je in jezelf kunt voelen. Heel concreet: in je lichaam. Wat daarin aanwezig is, is je clue. Is het (je lichaam) positief, in balans, enthousiast, verveeld, wachtend? Dan kun je aan de slag met je nieuwe creatie. (Verveling is het teken dat je hogere zelf iets wil creëren waar je je op mag aflijnen.) Is het (je lichaam) moe, onrustig, verdrietig, boos, angstig, vol weerstand, gespannen, pijnlijk, niet voelbaar? Dan kun je aan de slag met je heling. Let wel: heling betekent dat je deze gevoelens verenigt met jezelf. Er hoeft niets weg. Je maakt jezelf juist ‘heel’, je ‘heelt’ jezelf, door het weer bewust in je op te nemen en dan kun je kiezen waar je je op focust. 

Dit is niet zo abstract. Wat er aanwezig is in het nu is je clue voor wat je het beste kunt doen. En daarvoor hebben we een lichaam: daarin is dat allemaal te voelen. 

Om spiritueel te zijn, kun je dus je lichaam gaan voelen. Voelt het oké? Ligt de weg open naar expansie? Dan kun je je focussen op dat waar je meer van wilt. Voelt het niet oké, is er weerstand en stilstand? Dan kun je je focussen op het gevoel in je lichaam dat aandacht vraagt. En wees gerust, dat zul je heus wel voelen. Daar hebben we een zenuwstelsel voor, immers. 

Op de momenten echter dat ik niet goed in mijn lichaam kan voelen, dat ik geen contact kan maken met mijn emoties, focus ik me op het enige waar ik wel contact mee heb: mijn gedachten. Een praktische tip in dit geval: schrijf je gedachten op. Zo kun je zien wat je nou eigenlijk denkt. Een boze gedachte (die en die persoon verwacht dat ik over mijn grenzen ga, ja hallo) leidt je naar een boos gevoel, en je kunt je daarbij afvragen, hoe voel ik me hierbij? Waar voel ik dat? En hoe voelt het precies aan? Je lichaam komt daarbij toch tot stilstand. Er is contractie, een pauze. Alle ruimte om je op je gevoelens en emoties te focussen, naar binnen te gaan, samen te trekken tot in je kern. Zo kun je stapje voor stapje door de emotie bewegen, tot je de energie erin voelt vrijkomen. Je kunt het bijvoorbeeld ineens warm krijgen, je energie gaat stromen, je handen en voeten gaan tintelen, je krijgt misschien kippenvel, je voelt een lichtheid en opluchting in je lichaam. Dat zijn allemaal fysieke tekenen van expansie. 

Contractie voelt als stilstand, rust, afwezigheid van iets, onbestemdheid, vastzitten, naar binnen keren, je ogen willen sluiten, je lichaam zwaar voelen worden en in je gronding/bed/stoel zinken. 


Elke gedachte is als het topje van een ijsberg van onderliggende emoties. Emoties die nog geheeld moeten worden, die vastzitten in je systeem omdat je er op het moment zelf niet volledig doorheen kon gaan (een trauma) vragen om aandacht met die gedachten. Je emotionele lichaam zendt signalen door je chakra’s, die signalen naar je DNA en hormoonstelsel zenden, die hormonen en chemische verbindingen produceren die in je lichaam vrijkomen, en je zenuwstelsel merkt dat op en zendt signalen vanuit die knoop in je maag, die spanning in je benen, naar je hersenen. Als je dat niet bewust opmerkt, vertalen die signalen zich in gespannen gedachten, angstige gedachten die maar blijven malen, hoe je ze ook probeert om te zetten in iets positiefs. Normaal scheppen je gedachten je werkelijkheid via je emotionele systeem als tool (je focussen op een gewenst gevoel waar je meer van wilt, wellicht door middel van een affirmatie), maar nu niet. Nu scheppen je emoties je gedachten. En dat is omdat er een contractieperiode is waarin er iets geheeld mag worden. Om wat voor reden dan ook (trigger) is er een emotie vrijgekomen in je lichaam. Je gedachten zullen net zo lang de kleur  van die emoties aannemen tot je de onderliggende emotie helemaal hebt doorvoeld. Dan komt er energie vrij, die je als extra zakgeld kunt besteden om jezelf te verwennen met iets wat je echt wilt. Mocht je dat nog niet weten, dan is het inademen en uitademen van deze energie in je hart een goede besteding. Vertrouw maar op je hart, dat weet wel wat het met die energie moet doen. 

Mochten affirmaties voor jou wel werken, dan is dat natuurlijk prima. Ik wilde gewoon met deze blog die ene persoon ontlasten die tegen haar eigen negatieve gedachten in aan het ploeteren is met affirmaties of de innerlijke druk van ‘ik zou eigenlijk positief moeten denken’. Dat is namelijk een onprettige toestand, die ik zelf goed ken. Ik vertel niets nieuws onder de zon, maar dit kwam mijn kruin in en maakte heel veel misbaar, dus ik moest het uiten. Waarschijnlijk raakt het net diegene die het moet raken. Let wel, dit is allemaal gewoon mijn mening, en ik heb de gewoonte aangenomen om dingen gewoon te zeggen zoals ze zijn, zoals ik ze zie. Ik weet uit ervaring dat dit het effect kan hebben dat mijn woorden als waarheid worden aangenomen, maar je eigen autoriteit is natuurlijk leidend hierin. Wat denk jij van affirmaties? Gebruik je ze, en herken je de valkuilen die ik beschrijf? Hoe staat het met jouw eigen intenties en helingsproces? Is het een ongeordend rommeltje van bewust gestelde maar inmiddels weer vergeten intenties en wensen, zoals bij mij? Heb je zoiets van ‘het komt allemaal wel goed, zolang ik me gelukkig voel’. Of heb je tools zoals creatiedagboekjes die je helpen om je leven te organiseren? Hoe wil je dit vormgeven? Bewust, on top of it? Af en toe een beetje? Of lijkt dit allemaal te ingewikkeld? Stuit je hierin op het grote probleem dat je gewoon niet goed contact kan maken met je lichaam, je gevoel? Je bent niet de enige. Collectief wordt ons dit niet aangeleerd, we leren om in ons hoofd te zitten, dus je bent geen sukkel als je dit niet kan. Tot je 8e levensjaar leef je vanuit je gevoel, je emoties, en als dit niet goed wordt geïntegreerd, is het makkelijk om in de overgang naar het cognitieve (vanaf je 8e levensjaar) het contact met je gevoel te verliezen.

De grote conclusie van dit verhaal: eigenlijk is het allerbelangrijkste als je met affirmaties wilt werken, dat je in contact staat met je gevoel. Als je met de Wet van Aantrekking wilt werken, is het belangrijkste ook het gevoel. En dat gevoel, dat liegt niet. Ons lichaam, waarmee we voelen, liegt niet. Zo kunnen we steeds weer uitkomen bij onze innerlijke waarheid. 

Misschien ben je in een periode van heling, en mag je juist alles toelaten waar je minder van wilt. Het wegtoveren van weerstand tegen wat je niet wilt is de sleutel. Daar krijg je behoorlijk veel energie van, zodat je lichaam, geest en ziel zich weer kunnen opladen voor nieuwe stappen. Ga maar lekker schreeuwen, vervloek maar alles wat niet werkt hoe hard je het ook probeert, laat maar al je ambities en wensen los uit pure doodsangst, geef maar toe dat je het eigenlijk niet aankunt, geef maar toe dat je (iets) hebt verloren en dat je dat eigenlijk heel erg vindt. Etcetera. Het lijkt contraproductief, maar het is het beste wat je kunt doen. Je voelt het namelijk toch al, en pas als je dat er volledig laat zijn, verdwijnt de weerstand, kan de emotionele golf uitrollen en komt er energie vrij voor iets nieuws. 

Om nog even de paradox in deze blog scherp neer te zetten: mijn belangrijkste advies in het werken met affirmaties is dus om keihard negatieve gedachten te gaan hebben. Quod erat demonstrandum. Watte? - "Zoals zojuist aangetoond."   

woensdag 6 september 2017

Innerlijke leiding via vloeken en scheldwoorden; een semi-wetenschappelijke blog

Oké, stel dat jouw ware zelf heel anders is dan dat je het voorstelt. Stel dat je ware zelf graag vloekt, boos wordt, onverschillig is voor dingen waar het niets mee te maken heeft, resoluut de banden met mensen verbreekt die niet interessant meer zijn, graag dagenlang lui op de bank hangt, toezeggingen afzegt zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel, zich alleen focust op de leukste mensen op een feest en de rest negeert, vrijelijk nadenkt over vreemdgaan, de meest rare fantasieën heeft over dingen die je eigenlijk niet wilt, enorm lange tenen heeft en gevoelig is voor alles wat los en vast zit... Stel dat je ware zelf precies het tegenovergestelde is van wat je denkt dat het is. Niet een baken van licht en liefde. Nee, juist die persoon waar je een beetje bang voor bent, maar die je stiekem ook bewondert.

Als je een beetje zicht hebt op je schaduwkanten, op je zwakke punten en de dingen die je in jezelf veroordeelt en ontkent, kun je je ware zelf eigenlijk al vrij goed samenstellen. Heb je moeite met boos worden? Oké, dan is je ware zelf schokkend in haar vermogen om zich direct af te reageren, zonder compromis. Heb je altijd geleerd dat je overal de verantwoordelijkheid voor moet nemen? Dan gaat dat ware zelf wel heel losjes om met verplichtingen, wat eigenlijk zwaar strafbaar zou moeten zijn in de grotemensenwereld. Heb je altijd geleerd dat vloeken niet mag? Dan drukt je ware zelf zich graag uit met kleurrijke scheldwoorden. Maar er is nog een andere reden waarom vloeken interessant is.

Wist je dat onze intuïtie wordt geassocieerd met onze rechterhersenhelft, en dat daar ook kleinere taalcentra zitten?* In onze logische, rationele linkerhersenhelft (die in onze maatschappij domineert) zit in principe de taalverwerking. Dat regelt alle ingewikkelde formuleringen, zoals het schrijven van deze blog (gebied van Broca), maakt grammaticale constructies en zinsverbanden die enige inspanning vergen om te begrijpen, en zorgt ervoor dat je het ook daadwerkelijk begrijpt. Dat laatste zit in het gebied van Wernicke. Daarmee luister je, kort gezegd. Bij mensen die 'stemmen horen', is niet alleen het gebied van Wernicke actief, maar ook de taalcentra in de rechterhersenhelft. Dat is de hersenhelft die het grotere geheel kan zien en receptief is voor onze intuïtie. Dat deze taalcentra actief zijn, betekent dat die rechterhersenhelft taal aan het produceren is. Voor wetenschappers is dit natuurlijk een teken dat die stemmen helemaal niet echt zijn, en dat je maar wat aan het verzinnen bent. Oei, hoor de pijn in die zin... Jarenlange onderdrukking van mijn gevoeligheid aan het woord! Ik hoor namelijk ook stemmen - alleen zijn die niet negatief. Het zijn de stemmen van mijn gidsen, mijn hogere zelf en andere begeleiders. Mijn rechterhersenhelft is daarbij actief woorden en zinnetjes aan het produceren om hun boodschappen te vertalen naar begrip. Ik luister, en tegelijk vertaal ik wat ze zeggen in simpele bewoordingen. Waarom simpel? Omdat dit met de taalcentra in mijn rechterhersenhelft gebeurt. Die zijn niet in staat tot ingewikkelde formuleringen. Wél kunnen ze vloeken, en goed ook. Kernachtig, kort en bondig. Als ik een boodschap van mijn gidsen krijg, is het vaak zoiets als 'vertrouw op je hart' of 'laat het los'. Dat zijn niet gewoon maar woorden. Er zit een diep, gevoelsmatig begrip achter.

Mijn hogere zelf zegt wel eens 'fuck die shit' - juist door die vloek wordt mijn aandacht getrokken, ontspant iets in mij en kan ik het daadwerkelijk loslaten. Dat komt omdat ik dan het 'boze' gedeelte in mezelf niet meer onderdruk, maar toelaat. Daardoor kom ik weer in mijn kracht en heb ik het niet meer nodig om vast te houden aan dingen die mijn kracht onttrekken.

Eigenlijk is 'fuck die shit' dus een andere manier om 'laat het los' te zeggen. Dat komt omdat mijn rechterhersenhelft de gevoelsmatige, energetische boodschap omzet in taal. Vervolgens kan mijn linkerhersenhelft daar een ellenlange blog over schrijven.

Ik vertel dit om je vertrouwen te geven in de vaak simpele gedachten die in je opkomen als je even receptief bent. Hecht waarde aan vloeken, aan korte maar krachtige bewoordingen die veel emotionele lading dragen. Het kunnen boodschappen zijn van je gidsen of van je hogere zelf. Ze hebben veel waarde, omdat ze een abstract maar diep begrip in zich dragen. Wat je ook kunt doen, is automatisch schrijven met je andere hand. Voor de meeste mensen is dit hun linkerhand, die verbonden is met de rechterhersenhelft. Die geeft rechtstreeks boodschappen door vanuit je receptieve intuïtie, en waar die ook maar op afgestemd is.

Als ik ben afgestemd op iemand in een Reading, wordt de energie achter zulke simpele boodschappen direct doorgegeven. Deze boodschappen worden door de ander niet gehoord als 'alleen maar woorden', maar raken direct. Als ik zeg 'zorg voor jezelf' en ik ben op je afgestemd, snapt je direct wat ik ermee bedoel en hoe het raakt aan diepe thema's in je leven. In tegenstelling tot wanneer je op internet vluchtig een artikelkop zou lezen. Als je op Facebook voorbij de woorden 'vertrouw op je hart' scrollt en dit niet echt binnenkomt, activeert dit alleen maar je gebieden van Wernicke en Broca. Maar als hier een met jou resonerende energie achter zit, worden ook andere gebieden in je hersenen actief. Daardoor hebben verhalen een grotere impact dan feiten: ze activeren de gebieden in je hersenen die te maken hebben met ervaring. Als je een verhaal leest waarin iemand een krachtige sprong maakt over een kloof, en zijn linkervoet verzwikt, wordt het deel van je hersenen dat met beweging te maken heeft geactiveerd, en misschien ook wel een beetje je pijncentrum. Als je leest over een korrelige, droge kleimassa met natte stukjes in het midden (voel je het?), wordt het gebied in je hersenen van zintuiglijke waarneming actief. Je voelt het alsof je het fysiek voelt. Misschien trekken je vingers zelfs even samen. Voor je hersenen is er geen verschil.

Ik wilde dus wat licht laten schijnen op de verschillende onderdelen van ons bewustzijn, dat door onze hersenen wordt gefaciliteerd. Weten dat je hersengebieden hebt die verantwoordelijk zijn voor de stem van je intuïtie, kan helpen om dat wat helderder en tastbaarder te maken. Er zitten nog veel meer implicaties in deze informatie over de hersenen. Zoals uit de vorige alinea: voor onze hersenen is er geen verschil tussen een daadwerkelijke ervaring en het lezen over een ervaring. Dezelfde gebieden worden geactiveerd. Wat betekent dat? Dat betekent dat je compassie kunt hebben, dat betekent dat we met meer communiceren dan het begrip van taal alleen. Ik ben geen hersenwetenschapper (gelukkig stopte ik na drie maanden al met mijn studie Psychobiologie aan de UvA) maar met een beetje fantasie kan ik hier eindeloos pseudowetenschappelijk implicaties uithalen om mijn complex over 'zie je wel dat ik niet wat aan het verzinnen ben met mijn intuïtie' te voeden. Ik geloof niet dat dit een heel lineair 'artikel' is geworden, meer een verzameling inzichten, conclusies en andere feitjes die ik interessant en onderhoudend vond. Moge het resoneren waar het resoneert.

*Bron: artikel Iris Sommer in de Volkskrant, helaas moet je wel abonnee zijn om het te kunnen lezen.

maandag 4 september 2017

Augustus

Augustus was een heftige maand. Heel veel oude onzekerheden kwamen naar boven en ik voelde me vaak emotioneel. Astrologisch gezien gebeurde er ook veel: Leeuwenpoort, zonsverduistering, en er scheen ook nog ergens een maansverduistering te zijn... Ik raakte naar binnen gekeerd en had al mijn energie nodig om mezelf hierin te leiden. Ik twijfelde of ik deze blog zou delen, want hij is best persoonlijk in al die heftigheid. Maar ik voelde dat dit juist belangrijk is om ook te delen, zodat mensen die ook regelmatig last hebben van depressieve gevoelens weten dat ze niet alleen zijn. 

NB: ik verdeel mijn maandelijkse blogs in vier delen, vanwege de vierdelige cyclus van mijn menstruatie, met fasen die lijken op die van de seizoenen, omdat ik meer volgens mijn eigen eb en vloed wil leven. 

Eerste week: zomer/herfst

Ik bleef oefenen met mijn Energietekeningen, terwijl ik worstelde met de druk die ik mezelf oplegde. Die was als volgt: "Ik moet er goed genoeg in worden om er straks geld mee te kunnen verdienen." [insert sarcastische modus] Zoals we allemaal weten, is die mindset de bron van elk succes. Zo bouw je een duurzame, luchtige creatieve flow op en rinkelt het geld op je glimmende blije hoofdje neer in ruil voor elke druppel bloed, zweet en tranen die je eruit hebt geperst. Bij-effect: de hoeveelheid tijd die je hebt loopt omgekeerd recht evenredig aan je geconstipeerde creatieve inspanningen. Niet alleen: hoe harder je drukt, hoe minder eruit komt; maar ook: hoe harder je drukt, hoe minder tijd je hebt, tot de tijd zich daadwerkelijk achterwaarts gaat bewegen en je weer terug bij af bent. [/sarcastische modus]

Door die innerlijke druk droogde mijn creativiteit dus op en werd het tekenen een moeizaam proces. Ik had geen zin meer in work-outs, ik had geen inspiratie meer om te schrijven, ik begon emotioneel te eten en ik zat vooral achter mijn laptop te bingewatchen.

Tweede week: herfst

Op de beruchte astrologische dag van de Leeuwenpoort op 8 augustus had ik zo'n pijnlijk depressief gevoel dat ik niet anders kon dan van zelfhealing mijn prioriteit maken. Ik schreef er al een uitvoerige, aparte blogpost over, dus hier in samenvatting: de ene na de andere emotionele wond kwam omhoog, en ik heelde ze stuk voor stuk. Toen zat ik muurvast. Uiteindelijk gaf ik me over aan het gevoel dat ik totaal geen controle meer had over de emotionele stroom waar ik in meegesleurd werd. Daardoor werd ik voornamelijk meegesleurd in de emotionele stroom waar ik geen controle over had. De volgende ochtend had ik een gapende behoefte aan aandacht, en klaagde dat ik die uit mezelf moest halen. Even later kreeg ik een sms van een vriend die die middag nog langs wilde komen, voor een paar dagen. Een geschenk uit de hemel. De rest van de dag kon ik alle zwaarte gewoon loslaten in het gezelschap van twee van mijn favoriete mensen. Behoeften vervuld. Welkom terug, flow! Even wat afleiding, goede gesprekken, gedachteloze gezelligheid en het opdoen van nieuwe inspiratie. Als deze blog een muziekstuk is, stel je dan voor dat de toon nu twee octaven omhoog schiet.

De week eindigde met een zomerfeest. Het was eigenlijk de bedoeling dat dit het afscheidsfeest van Jong Bewust zou zijn, maar de organisatie daarvoor was een mooie afspiegeling van hoe het altijd ging met Jong Bewust: moeizaam, met weinig aanmeldingen. Toch had ik een geweldige dag met precies het goede gezelschap, heel veel lekker eten, spelletjes en humor. Ik was helemaal opgeladen. Maar daarna pakte Augustus het thema van Astrologische Doem weer op, dus laten we weer één octaaf omlaag gaan.

Vegan plate met allerlei dips en gefrituurde oesterzwammen en guacamole en mmmmmmm...

Derde week: winter

Tijdens die sociale week had ik ongemerkt van alles losgelaten. Het belangrijkste was dat ik het gevoel niet goed genoeg te zijn had losgekoppeld van het doen. Want dat gevoel hecht zich aan alles wat ik doe, waardoor ik onzeker ben in alles wat ik creëer. Maar ik realiseerde me: dit is gewoon een onderliggend gevoel over mijn zijn, niet over mijn doen. Met andere woorden: ik heb mijn perfectionisme in het doen losgelaten. Een creatie kan toch nooit 100% perfect zijn. Een benadering van het beeld dat ik in mijn hoofd zie is goed genoeg, als een nabeeld. (Daarom heet deze blog ook nabeelden, bedankt Roos van 7 jaar geleden, voor de reminder van hoe het creatieve proces werkt). Ik begon zoetjesaan weer te werken, met nieuwe inspiratie. Ik pakte het schrijven weer op. Ik kon weer verder met de energietekeningen. Mijn tank was weer gevuld. Ik werd ongesteld en zodra ik ongesteld ben, verdwijnen mijn PMS-achtige zorgen en voel ik me een tevreden walvis die koerend door een warme zee glijdt. (Alsjeblieft, dat beeld heb ik speciaal voor jouw verbeelding ontworpen.)

In deze week was ook de zonsverduistering waar zoveel mensen op Facebook iets over hadden gedeeld. En aangezien alles wat op Facebook wordt gedeeld belangrijk, urgent nieuws is, en onomstotelijk waar, had ik me op allerlei manieren mentaal voorbereid op deze influx van energie - of wat was het ook alweer? De laatste restjes van dat emotionele walhalla van die eerste week (lees: de Grote Depressie van Augustus Waar Ik Bijna Geen Blogpost Over Had Geschreven Zo Erg Was het) kwamen nog één keer terug voor een grote toegift.

De zon werd verduisterd en ik ging los. Totale catharsis. Mijn hogere zelf sprak met mijn stem, bulderend als een koningin, mijn kundalini strekte zich uit in alle hoekjes en gaatjes, en alles waarvan ik dacht dat ik het moest doen smolt weg als sneeuw voor de zon. Of als een maan voor de zon. Wat je wilt. (Al smolt die niet weg, maar ging die er juist voor staan.) Ik herijkte mezelf. Ik gebood het universum mijn pure verlangen te vervullen en ik kapte de rest eromheen weg.

Even in praktische mensentaal: ik liet die Energietekeningen even los. Ik was er zo onzeker over. Ik had nog niet die stevige, verankerde innerlijke convictie om dit full time te doen. Dat gevoel dat de hele wereld het de grond in kan stampen, maar dat het niet uitmaakt omdat ik het zelf al geweldig vind. Ik zocht enorm naar bevestiging, begin augustus. Ik schaafde en schaafde aan de vorm tot de oorspronkelijke energie die in de vorm was gekomen een fata morgana aan de horizon van het verleden was. Ik moest zelfs het idee toelaten dat ik het helemaal niet meer ging doen, om mezelf wat ruimte te geven. Eigenlijk had ik gewoon tijd nodig om het even te laten rusten en rijpen. Daarnaast had ik al een tijdje terug een vervolgopleiding in Human Design ingepland, maar ook dat zei ik af. De reden van mijn bestaan is het schrijven van verhalen, zei mijn hogere zelf. En als ik dat niet kan doen, als ik daarin niet ondersteund word door het universum, dan kan ik net zo goed dood zijn, zo diep voelde ik het. Met andere woorden: ik heb niets te verliezen als ik in het diepe spring (immers, zon en maan in poort 29). Alle overlevingsangst viel van me af. Ik was puur, authentiek mezelf, volledig belichaamd, voor een avond, in een enorme energie-uitbarsting die mijn verlangens helemaal aflijnden met alles wat ik was. De volgende ochtend echter, klopten mijn twijfels weer aarzelend aan de deur, en aangezien ik ervoor lag als deurmat, was er niets om ze tegen te houden. Ach ja, hoort erbij. De metafysische les van deze week: verduistering en verlichting zijn in wezen gelijk.

Vierde week: lente/zomer

Iets dat goed bij de rauwe kracht paste die ik had ontdekt, was Game of Thrones. Ik schreef wel een beetje, maar in plaats van full time met mijn creativiteit bezig te gaan, zoals je het beste kan doen in dit deel van je menstruatiecyclus leidend tot je ovulatie, ging ik alle seizoenen van GoT bingen. Tot ik er letterlijk ziek van werd. Of nou ja, ik werd ziek van het boro-virus (buikgriep), en had anderhalve dag waarin ik niets anders kon dan (me) overgeven. Aan het nu, het accepteren van mezelf, het accepteren van de pijn en emoties en gedachten in het nu, in plaats van mezelf continu te pushen om te veranderen. Gedachtepatronen werden afgewikkeld tot hun bron. Toen ik beter was, realiseerde ik me dat ik mezelf niet zo meer wil pushen. Ik wil die mindset loslaten dat ik continu productief moet zijn, terwijl ik vaak niet eens zin heb om te creëren. Dus saboteerde ik mezelf door te gaan bingewatchen, door ziek te worden terwijl ik naar een concert wilde gaan, etc. Dat wil ik de komende periode loslaten. Nu is het alweer tijd voor de volgende herfstfase waarin ik kan oogsten wat ik heb gemaakt en los kan laten wat ik niet meer wil.

Ik heb het gevoel dat de maand Augustus een enorme opschoning was van oude patronen die mij niet meer dienden. Ik had in juli al een website gemaakt voor mijn Energietekeningen, maar die nog niet gepubliceerd. Hoewel ik had verwacht dit afgelopen maand te doen, moest ik het eerst een tijdje loslaten. Het was niet een maand die geschikt was voor een nieuw begin, creatie en productiviteit. En dus moesten al mijn patronen eraan die me daar wel toe pushten. Ik ben er blij om. Het was geen pretje, maar soms moet je door een donkere tunnel om weer boven te komen. Ik ben nu weer beter (van mijn buikgriep) en klaar om zachter met mezelf om te gaan en meer van mijn leven te verlangen dan dat ik altijd creatief en productief ben. Zoals leuke dingen doen met vrienden en familie. Met andere woorden, ik heb mijn extraverte kant weer ontdekt.

Zo terugkijkend verbaast het me dat het zo'n lineair en rond verhaal is geworden. Toen ik er midden in zat leek het één grote chaos. Ik ben blij dat ik deze maandelijkse blogs schrijf om daar wat perspectief op te krijgen.

Ik mediteerde weer even - iets wat de hele maand mijn weerstand alleen maar had versterkt - en voelde eindelijk weer het enthousiasme over mijn Energietekeningen. Ik zette in de eerste week van September mijn website online: kon ik toch wat oogsten! Ook al had ik die in Juli al gemaakt, en had ik er in Augustus vrij weinig aan gedaan, toch was deze maand nodig om mij innerlijk klaar te stomen om deze stap te zetten.

Inspiratie

Youtuber Melanie Murphy.
Youtuber JP Sears, die humor en satire gebruikt om spirituele boodschappen over te brengen.
GAME OF THRONES GAME OF THRONES GAME OF THRONES.

zondag 3 september 2017

Mijn website

Mijn (voorlopige) website staat online! Eindelijk een plekje voor mezelf waar wat ik doe allemaal overzichtelijk bij elkaar staat.

sneakpeak van de galerij met voorbeelden

Ik bied energietekeningen en auratekeningen aan, en daarnaast kun je natuurlijk mijn Readings vinden.

De afgelopen zomer heb ik er hard aan gewerkt om dit te ontwikkelen. Op deze blog kon je mijn twijfels in dit proces lezen, maar inmiddels zie ik de waarde van wat ik geef. Mijn achtergrond op de kunstacademie viel samen met mijn opleiding tot Healer & Reader: zoveel puzzelstukjes vielen op hun plek. Heel simpel: ik maak energie zichtbaar!

Het is nu tijd om mijn creativiteit met de wereld te delen. Op de website staat een galerij met beschrijvingen: allemaal tekeningen die ik de afgelopen periode mocht maken. Elke tekening is uniek en afgestemd op die persoon, zowel in beeld als in woord. Ideaal om cadeau te doen of om aan de muur te hangen! Meerdere formaten zijn mogelijk.

Ook vind je hier informatie over de Readings en Healings die ik geef, zowel op afstand als aan huis. Ik zie ernaar uit om tekeningen in afstemming te gaan maken!

vrijdag 11 augustus 2017

Waar de Leeuwenpoort mij klemzette en hoe ik daar doorheen kwam

Het begon begin augustus al. Ik bleef oefenen met mijn Energietekeningen, terwijl ik worstelde met de druk die ik mezelf oplegde. Ik moest er namelijk heel goed in zijn, zo ging mijn innerlijke dialoog. Goed genoeg om er straks geld mee te kunnen verdienen. Door die druk droogde mijn creativiteit op en werd het tekenen een moeizaam proces. Ik had geen zin meer in work-outs, ik had geen inspiratie meer om te schrijven, ik begon emotioneel te eten en ik zat vooral achter mijn laptop te bingewatchen. Het deel dat voor mijn materiële behoeften zorgt kwam in strijd met mijn innerlijke creatieve kind, en die ging met haar armen over elkaar in een hoekje zitten.


Op de beruchte dag van de Leeuwenpoort (iets waarvan ik steeds vergat wat het ook alweer was - het rijzen naar hogere dimensies of zoiets onbereikbaars) op 8 augustus, kwamen al mijn emotionele wonden mee omhoog. Dat klinkt alsof er roomservice op de deur klopte en ze mijn zelfheling op een presenteerbordje aanboden, maar zo was het niet. Het was zo'n pijnlijk depressief gevoel dat ik niet anders kon dan mijn vingers uit mijn oren halen en eindelijk van zelfhealing mijn prioriteit maken. Mijn misselijkheid/verzuring na het binge-eten van drie kommen granola was de druppel.

Ik healde allereerst mijn issue over het oppassen - een werkdoel dat ik mezelf een tijd geleden had gesteld en dat ik maar niet kon loslaten, ook al wilde ik het eigenlijk niet. Ik had een favoriete leeftijd in kinderen (1,5 tot 2 jaar ongeveer), en verder hoefde ik niet per se kinderen in mijn leven. Dat betekende dus dat er rond die leeftijd iets met mij gebeurde wat ik via andere kinderen goed wilde maken. Ik ging ernaar terug en heelde de afgesplitste fragmenten. Dat ik verder niets met kinderen te maken wil hebben, komt omdat dit gewoon niet mijn hartewens is op dit moment.


Ik healde mijn issue over mezelf verstoppen en onzichtbaar willen zijn. Dit bracht me terug naar een tijd in mijn leven waar ik al een hele tijd vage flarden van omhoog had voelen komen. Uiteindelijk dook ik in mezelf om te onderzoeken welk deel van mij eigenlijk helemaal niet wil slagen in mijn creatieve expressie. Dit bleek een deel te zijn dat vastzat in een scheikundelokaal en een hoog cijfer had gehaald, maar daar niet blij over durfde te zijn uit angst buitengesloten te worden. De rest van mijn middelbare school-tijd kwam ik dus niet meer boven dat cijfer uit. Nadat ik dit allemaal had geïntegreerd, in drie stevige meditaties, voelde ik me eindelijk beter. Ik had weer zin om gezond te eten. Ik begon weer te stromen. Ik stapte door die leeuwenpoort, waar die dan ook zat. Althans, dat dacht ik. Maar er was nog iets, waardoor die hele emotionele golf weer over me heen stortte. Dit keer ging het over het gevoel niet goed genoeg te zijn. Ik ging weer terug naar het verleden om dat te helen. En toen raakte ik de tel kwijt van de emotionele wonden die er allemaal omhoog kwamen, en de helende reizen die ik moest ondernemen kwamen boven mijn capaciteit uit. Ik zat muurvast. Zo slecht had ik me in tijden niet gevoeld. Ik kon niet eens huilen. Ik was bang dat mijn grootste angsten zouden uitkomen nu ik zo diep in de shit zat. Ik visualiseerde mijn onderbewuste als een groot hotel met een draaideur, waar af en toe een aspect van mij uit naar mijn bewustzijn komt, maar dat ook vol kamers met onbekende gasten zit... Alle trauma's uit mijn verleden die onbewust onwenselijke dingen in mijn realiteit aantrekken. Wat een afschuwelijke realisatie. Het hotel was onoverzichtelijk groot. Dat kon ik never nooit allemaal integreren.

Uiteindelijk - voornamelijk door catatonisch, passief-agressief op mijn bed te hangen, zielig te kermen, ontzettend veel zelfmedelijden en weerstand te voelen en mezelf te mishandelen met elke spirituele zelfhelingsmethode die ik kende om me vooral niet zo te voelen - gaf ik me over aan het gevoel dat ik totaal geen controle had over de emotionele stroom waar ik nu in meegesleurd werd. Daarna voelde ik me langzaam weer beter. Heel fijn, die Leeuwenpoort. Ik heb er echt veel plezier van gehad.

De volgende ochtend had ik nergens energie voor. Weer kwamen er emotionele krampen opzetten, die ik besprak in een heel zwaar gesprek met mijn vriend. Ik had een gapende behoefte aan aandacht,  die hij me niet op de juiste manier kon geven, en wist heus wel dat ik die uit mezelf moest halen, maar ik mopperde erover dat dat niet lukte en dat ik zo weinig vrienden had en blablabla. Ik moest iets goed hebben gedaan (jeej, applaus voor mijn ego!) want even later kreeg ik een sms van een vriend die spontaan langs wilde komen. Bam, daar was mijn energie weer. Godzijdank hoefde ik mezelf even niet te dragen, maar kon ik me de rest van de dag gewoon loslaten in het gezelschap van twee van mijn favoriete mensen. Behoeften vervuld. De volgende ochtend had ik ineens weer zin om een Energietekening te maken, en die floepte er zo moeiteloos uit dat ik er versteld van stond. Ik werd gespiegeld in de bijbehorende Reading in een heel fijn gevoel, een gouden waterval die onbelemmerd naar beneden kon storten. Welkom terug, flow! Welkom terug op aarde!


Dit is hoe het universum je behoeften via anderen vervult. Dit is een heel belangrijke spirituele boodschap: zodra je aandacht wil en de vervulling van die behoefte buiten je projecteert, is NIET de volgende stap om die behoefte zelf te vervullen. Dat is gewoon verhulde eenzaamheid. Zo van: niemand begrijpt me, dan moet ik het maar alleen doen. Dat is het tegenovergestelde van heling en eenheid. Dan ga je alleen maar verder van integratie weg. Je brengt dubbele schade aan in de oorspronkelijke eenzaamheid, die ook niet door anderen werd vervuld. Als je het dan 'uit jezelf gaat halen' ga je in feite in je overlevingsmechanisme, dat uit je ego komt, die probeerde om te gaan met je oorspronkelijke eenzaamheid. Dat was toentertijd namelijk de enige keuze die je restte. Dat is het dunne laagje huid dat over de wond sloot, zodat die onderhuids kon gaan etteren. En daar leg je dan nog een laagje over, terwijl je flink op die wond stompt in de hoop dat die zo weg gaat.

De volgende stap is gewoon om je behoefte te erkennen. Dat is het enige dat je hoeft te doen. Niet vervullen, erkennen. En aangezien jij bestaat, zal het universum die behoefte vervullen. Dat is namelijk hoe het universum werkt: verlangen -> vervulling. Klaar. Iets bestaat, dus is het er. Wij hoeven niks te doen. En dat geldt niet alleen voor verheven hartewensen die tot de vermeerdering van het bewustzijn op deze planeet leiden, maar ook voor de meest aardse emotionele behoeften die er zijn. Zoals aandacht, waardering, geborgenheid, veiligheid, bevestiging en erkenning. Het universum kan je een inzicht of tool geven waardoor je die behoefte zelf kan vervullen. Maar het universum kan je ook iemand brengen die die behoefte vóór jou vervult! Duh: het universum, dat zijn wij zelf, en alle anderen. Je kunt dus niet je behoefte NIET zelf vervullen. Zelfs als die door iemand anders wordt vervuld, wordt die door jezelf vervuld, want je bent één met alles. Je bént het universum.

Toen ik aandacht wilde na die heftige emotionele storm rond de Leeuwenpoort, kon ik die behoefte niet eens zelf vervullen. Ik was emotioneel helemaal uitgeput. En dus gaf het universum me een ander om mijn behoefte aan aandacht te vervullen. Same difference.

Veroordeel jezelf niet als je je afhankelijk voelt. Dat is niet onspiritueel. Je moest in het oorspronkelijke trauma, vroeger, waarin je niet werd begrepen en je eenzaam voelde, alles al zelf opknappen. Hoe zelflievend is het als je dat nu weer moet doen? Dan leg je alleen nog maar een laagje huid over dat vorige, tot de wond verborgen gaat onder een dikke, kloppende laag eelt. Maar die behoefte aan aandacht van buitenaf blijft schrijnen, ergens diep daaronder. Zo zat ie bij mij verborgen onder heel veel andere wonden, laagjes die eerst moesten worden afgepeld, tot ik bij de kern aankwam. Het deed fucking veel pijn om hier doorheen te gaan. Maar ik kon niet anders, want het alternatief was dat ik mezelf vergiftigde met depressie en emotioneel eten, en mijn lichaam laat het nooit echt ver komen, en dus was de enige weg naar binnen.

Ik deel dit omdat ik wil laten zien hoeveel misvattingen er zijn over spiritualiteit. Hoe makkelijk het een manier kan worden waarmee je ego de pijn ontvlucht in plaats van aangaat. Uiteindelijk komt het neer op voelen wat er te voelen valt. Alleen heeft ons systeem daar een natuurlijke verdediging tegen: het ego. Dat is onderdeel van ons leven op aarde. Daar hebben we op een hoger niveau zelf voor gekozen. Om het menszijn te voelen. Om in onze jeugd getraumatiseerd te raken. Daar kiezen we allemaal voor. Het is de bedoeling dat we daardoor meer bewustzijn vergaren en ons ontwikkelen in de thema's die onze ziel heeft uitgekozen.

Godzijdank heb ik inmiddels de tools om mezelf te helen als er zo'n enorme emotiestorm komt opzetten. Het komt allemaal neer op voelen. In mijn geval is depressie het onderdrukken van mijn emoties en behoeften. (Depressie kan ook een genetisch gebrek aan een stofje in je brein zijn.) Maar ook met die tools voor zelfheling komen weer valkuilen. Gelukkig hoef ik het niet allemaal zelf te doen. Gelukkig dragen we elkaar allemaal wel even.

Ik schrijf liever over deze donkere processen dan over het licht. Dat laatste vind ik altijd een beetje zo'n eenheidsworst, zo van: alles is licht en liefde, bla bla bla, positief denken, bla bla bla, niks nieuws onder de zon. Voor mij zit de crux in het zichtbaar maken van het proces van heling. Het zichtbaar maken van de duisternis, van datgene dat nog niet erkend is. Ik gebruik daar graag humor bij, sarcasme zelfs. Het licht regelt zichzelf wel, dat is al goed, daar zit mijn grootste focus niet. Mijn 7e chakra staat altijd open naar boven toe, rechtstreeks ingeplugd op mijn hogere zelf, zo ben ik geboren. Ik heb geen behoefte aan licht. Ik heb behoefte aan het valideren van het aardse. Ik moet incarneren. Of nou ja, dat 'mag' ik. ;)

Ik weet dat ik daarmee niet een volledig perspectief geef - sommige mensen mogen juist meer richting dat licht gaan, vooral als ze net met spiritualiteit beginnen. Voor hen ligt de nadruk anders. Zij mogen juist wél positief denken. Eerst het openen naar het licht, dan het openen naar de schaduw, dan de integratie en dan de keuzevrijheid van het bewust creëren - dat is het gehele plaatje. Althans, voor zover ik 'm kan zien. Maar gelukkig is mijn perspectief beperkt, zodat anderen de rest kunnen invullen.

maandag 7 augustus 2017

Clichéspiritualiteit en een fietstocht

Het heeft me goed gedaan, me te richten op mijn creatieve projecten en vooral daar posts met inhoud over te delen, in plaats van excessieve rants over mijn random dagelijkse gedachten en processen. Het helpt me te focussen op mijn verlangens. Het zorgt ervoor dat ik al mijn energie beschikbaar stel voor het ontwikkelen van mijn creaties. Ik zag namelijk veel 111, wat betekende dat ik me op het bewust creëren mocht richten.

Toch zat er ook weer een valkuil in. Dat was een valkuil in het werken met de Wet van Aantrekking die mijn vriend me even heerlijk spiegelde vandaag, waardoor ik hem 'stom' vond. Hij waagde het namelijk om een slechte dag te hebben en zich daaraan over te geven. Sterker nog, hij accepteerde zijn machteloosheid. Ieks! Net terwijl we samen een leuke fietstocht gingen maken.

Ik zei: 'Gefeliciteerd, je hebt me naar beneden getrokken met je stemming.'
Hij zei: 'Dat is mijn schuld niet, dat is een trigger in jouzelf. Dat zeg je ook altijd tegen mij.' (Slimme jongen! Verslagen met mijn eigen wapens.)
Ik ging eroverheen: 'Ik geef je ook niet de schuld, ik feliciteer je zelfs.'
Daar had hij niet van terug. Ik schaamde me, want ik was niet helemaal eerlijk geweest. Ik gaf hem wél de schuld, en pas toen ik dat accepteerde door mezelf toe te staan als een mokkend kind achter hem aan te fietsen in plaats van naast hem, kon ik weer verder. Ik vermande me en ging weer naast hem fietsen. Ik keek hem aan en het was weer goed. Maar de trigger was hier nog niet mee opgelost, alleen de projectie.

Mijn energie was uit balans, ik zat meer in het doen dan in het zijn, meer in het mannelijke dan in het vrouwelijke, meer in het creëren dan in het accepteren. Maar zonder acceptatie is er geen stilte. Zonder stilte geen nieuwe creatie.

Wat later tijdens de fietstocht, toen we allang weer naast elkaar fietsten, vroeg hij me om advies over wat hij het beste kon doen met zijn dag, als hij nergens zin in had. Ik mocht even invoelen en zei toen: bezinning. Hij begon zichzelf te verdedigen. Ik had het namelijk gezegd zonder het zelf te doorvoelen, zonder de vibratie voor te doen, en dus was het waardeloos advies, ook al was het precies datgene wat nodig was. Niet alleen nodig voor hem, maar ook voor mij. Want zo werken relaties.

Even wat achtergrondinformatie. Ik droomde de afgelopen nachten regelmatig stressvolle bijnier-uitputtende dromen waarin mijn houding van 'snel, maak een positieve vibratie' uitgroeide tot chaotische reizen naar een bestemming met een deadline. Die deadline was van een verhalenwedstrijd waar ik aan mee wil doen. Als ik er niet op tijd aan zou komen, zou het allemaal misgaan. En natuurlijk ging er van alles mis. Dit beeldde mijn overtuiging uit dat als ik niet snel genoeg een positieve vibratie aanneem, ik mijn bestemming niet zal bereiken. Dit leidde tot het dissociëren met mijn gevoel. Gelukkig met nieuwe overtuigingen zitten ze er nog niet zo diep in, en kunnen ze ook makkelijker weer losgetrokken worden. Mini-onkruidjes, in plaats van enorme grassen met een wortelstelsel waar je steeds maar weer nieuwe stukjes van aantreft - oh shit, blijkbaar had ik dat trauma nog steeds niet verwerkt want ik heb alweer een fysieke en emotionele klacht - en de oplossingen worden ook makkelijker aangetrokken. Zeg maar het verschil tussen onze voor- en achtertuin: de voortuin is volledig begroeid met gras en onkruid, de achtertuin is goed bijgehouden en wordt regelmatig gewied.

Ik schreef al dat ik als een speer ging, zodra ik mijn methode van Energietekeningen had ontwikkeld. Toen kwam er twijfel in. Was het wel bijzonder genoeg? Kon ik dit zomaar doen? Ik zag nog geen bewijs van de succesvolle manifestatie hiervan. De geijkte oplossing in zo'n geval is dankbaarheid voor wat ik wel heb en blijven focussen op het gevoel van vervulling. Dat deed ik dus, met angst voor het tegendeel.

Het stokken van mijn flow ging puur over de uitdaging van het laten zien van mezelf, vol in het onbekende gaan, naakt en kwetsbaar, en mezelf ontmaskeren met elke tekening die ik maak, mijn voortuin wieden en mezelf daarin laten zien. Durven te leven zonder zijwieltjes, zonder zonnebrandcreme, zonder vlies om me heen. Kijken met mijn ogen, niet met mijn gedachten. Naast het leven gaan fietsen, in plaats van erachteraan, en het recht aankijken in al mijn kwetsbaarheid, kijk: hier ben ik. Mezelf laten vallen en niet achter mijn gedachten aanrennen. In het nu zijn. Basic spirituele kreten dus. Doorschoten met cliché's. Het schijnt dat cliché-formuleringen alleen de taalcentra in je hersenen activeren zodat je een oppervlakkig begrip krijgt, terwijl originele formuleringen ook de delen activeren waardoor je de boodschap gaat voelen.

Hé, ik krijg een inzicht door! We zijn hier niet op aarde om cliché's te vermijden. We zijn hier om die cliché's als signposts te herkennen en er dan ons eigen perspectief aan toe te voegen.

Mijn tekeningen zitten vol met cliché's. Mijn zorgen over die cliché's waren bedekte zorgen over het laten zien van mezelf. Want stel dat ik op iedereen lijk? Met andere woorden: stel dat ik één ben met iedereen?

Daar was ik even stil van. Toen kwam de oprechte vraag bovendrijven: wat is er dan nog te doen, in die eenheid?

Ah. En daar is de rust. Het zijn. Het loslaten. Het toelaten. Vrouwelijke energie. Liefde. Allemaal vibraties die in elkaars verlengstuk liggen aan het uiteinde van het yin-spectrum.

Ik ben weer in balans. Een paar kostbare momenten kon ik even volledig zijn, genoeg om dit weer als een onderstroom in mijn leven in te voegen, zodat alle emoties en gedachten daarbovenop slechts blaadjes zijn die langsdrijven. Geen stress meer. Het drijft toch wel weg. Er is niets te bereiken. Er is alleen maar te stromen. Dit was de bezinning die ik voelde die mijn vriend nodig had. Die ik zélf nodig had.

Deze blog heeft een schrijftechnische imperfectie, hij zit namelijk vol met wisselingen tussen de tegenwoordige tijd en de verleden tijd. Maar ach, dat is het leven. Soms ben je in het nu, soms zit je in een oud patroon. Het verleden stroomt langs in het nu. Soms laat je iets los in die stroom, soms moet je er juist iets uit opdiepen. En soms komt er zelf iets los van de bodem: iets dat voorheen onbewust was, en zich lekker gaat uitleven in je gedrag. Zoals met projecties in een relatie. De kunst van die stroom is om zo helder te zijn dat je het onbewuste ziet als het omhoog komt. En als dat niet zo is: om te weten dat je het zand weer tot rust kan laten komen door bezinning.

Ik ben bezig met twee Energietekeningen waarin ik deze stroom van het leven op twee manieren teken: eentje voor iemand die er inzichten uit opdiept als stenen die in vogeltjes veranderen, eentje voor iemand die er juist het verleden in mag loslaten als het zand van de gelopen weg. De eerste tekening is origineel qua symboliek, de tweede zit vol met cliché's. Dat is ook logisch. Nieuwe inzichten zijn origineel. Het verleden zit vol met cliché's. Zo ook de tekeningen die ze symboliseren.


De eerste tekening is af (hierboven een sneakpeak, de volledige tekening komt straks op mijn website). Die gaat over de creatie van het nieuwe, die van het mannelijke deel van het stel. Met de tweede tekening ben ik nog bezig, die is voor het vrouwelijke deel van het stel. Precies de energie die ik nu zelf nodig heb en integreer.

En dit is de boodschap die ik mag geven voor de vrouw van de tweede tekening: er zijn talloze mogelijkheden in het leven, en je hoeft je geen zorgen te maken over welke, je kunt gewoon een beslissing nemen. Het gaat er niet om hoe die vormkrijgt, of het wel goed genoeg is, etcetera. Het gaat puur om de energie erachter. Die is als een noordster die je op het juiste pad leidt. De intentie is om zorgzaam en dienstbaar te zijn, dat is genoeg. Hoe dat pad eruit ziet is verder inwisselbaar.

Ha, ik begin lol te krijgen in dit proces van Energietekeningen doorzien en vormgeven! Ik kan er al mijn energetische spiergroepen in gebruiken. Heerlijk.

Ik wil gewoon dienstbaar zijn. Hoe dat verder vormkrijgt, maakt niet uit. Het gaat om de energie erachter. Met andere woorden (even een originele formulering om het emotionele, ervaringsgerichte begrip te activeren in plaats van alleen je taalcentra): het gaat niet om het doel van de fietstocht, maar om wat er gebeurt terwijl je fietst.

vrijdag 4 augustus 2017

Energietekeningen en innerlijk werk

Ik begon in juli met het maken van auratekeningen, en dat heeft zich ontwikkeld tot het bredere concept van Energietekeningen. Tekeningen waarin ik me afstem via Reading op iemands hogere zelf, en vraag om een beeld dat die persoon zal ondersteunen. Dat beeld laat ik door me heen gaan, zodat ik het innerlijk werk doe dat voor het helende aspect zorgt en mijn artisticiteit erin laat stromen. Maar dit heldere perspectief op wat ik doe heb ik pas aan het einde van de blog gevonden, en na het afronden van de blog in deze inleiding ingevoegd. Hier volgt het proces waarmee ik tot deze formulering kwam:

In het begin zat ik in een enorme flow. Ik vroeg mensen of ik met hun energie mocht oefenen en maakte het ene na het andere portret. Ik was plotseling van 0 naar 100 gegaan. Op een gegeven moment droogde mijn productiviteit op, en was het tijd voor reflectie (in de week met de transit van poort 33, die inhaakt op mijn poort 13).

Wat heeft deze ervaring me geleerd? Wat ben ik precies aan het doen met die energietekeningen, wat voor waarde heeft het? Tot zover de nodige vragen die ik moet beantwoorden om het überhaupt naar buiten toe te presenteren. Maar ook kwamen er allerlei rationele én irrationele twijfels opspringen. Is het wel zuiver, is het wel waar ik echt mijn energie aan wil geven, wil ik hiermee door en het professionaliseren, bied ik hiermee mensen wel echt een ervaring die het geld waard is? Is wat ik teken wel goed genoeg? Maak ik geen fouten, zie ik geen dingen over het hoofd? Wordt dit niet geleid door een onbewuste negatieve drijfveer? Stralen de tekeningen wel echt die energie uit die ik heb getekend? Zijn de tekeningen wel mooi en bijzonder genoeg om aan de muur te hangen?

Deels herken ik die twijfels van de kunstacademie. Deel herken ik die twijfels van mijn Readingopleiding. Maar het huwelijk tussen die twee werelden heeft ook een heel scala aan nieuwe twijfels gebaard. Jeeej! Ik ben op onbekend terrein. Ik weet dat twijfels me kunnen helpen om me nog beter te focussen op wat ik verlang. Twijfels zijn als een soort antenne die uitschiet naar alle mogelijke frequenties, alle mogelijke percepties en invalshoeken... en het is aan mij om me te focussen op de betekenis die ik ergens aan wil geven, en daarmee mijn realiteit te duiden en creëren. Twijfels geven me de kans om te onderzoeken: wat is echt? Wat is de realiteit van mijn intuïtie, van mijn gevoelens, van mijn responsen? En wat wil ik met die rode draad doen?

Het brengt me ook op een andere vraag: zal ik hier nog wel de drijfveer voor blijven hebben? Of was het gewoon een leuke tussenstop in mijn leven waar ik belangrijke lessen uit heb getrokken, maar was het puur en alleen voor mezelf, en niet voor de wereld?

Ik schrijf deze blog om mijn hoofd leeg te maken, en hopelijk wat antwoorden uit mijn onbewuste denken naar buiten te lokken.

Maar eigenlijk wil ik hier gewoon mijn creatieproces laten zien. Aha. Daar heb ik een onbewust antwoord! Ik wil mijn proces laten zien, ik wil deze creatie en mijn innerlijke proces zichtbaar maken door te bloggen. En dat is precies wat ik wil met de energietekeningen: energie zichtbaar maken. Zodat die tastbaarheid als een steuntje werkt in de fysieke realiteit, een herinnering aan een hoger perspectief op je levensthema's dat gewoon aan de muur hangt, gegrond in de wereld van de vijf zintuigen. En daarnaast wil ik gewoon een mooi kunstwerk afleveren, een bijzonder werkje, dat die zintuigen streelt. Met andere woorden: het huwelijk tussen Reading en kunst. Ik heb met deze energietekeningen een aantal stappen gezet op een enorm, onbekend terrein. De grootsheid van de mogelijkheden overweldigde me eerlijk gezegd een beetje. Dit is niet zomaar iets dat ik 'ernaast kan doen', alsof ik een bijbaantje heb. Ik maak geen leuke illustratietjes zonder diepere waarheid. Dit is net zo goed een full-body-and-mind-and-soul-experience als het schrijven van mijn verhalen (mijn diepste levensdoel). Met andere woorden: ook hierin moet ik alles geven, wil ik dat het waarde heeft, dat het écht raakt. Ik zou het ook niet voor minder doen. Als ik zelf een energietekening zou kopen, zou het niet bij iemand zijn die er maar halve aandacht aan geeft, die het alleen doet voor het geld. Ik zou het bij iemand doen die er bezieling in legt.

Ik heb twee talenten gekregen in dit leven: schrijven en tekenen. Die talenten heb ik ontwikkeld en gevoed. Eén ervan is een cruciaal onderdeel van mijn dagelijks leven geworden, namelijk het schrijven. Ik ben gezonder, gelukkiger en vervulder dan ooit, sinds ik dat mijn prioriteit heb gemaakt boven al het andere. Maar dat tekenen zat op een plankje te wachten tot ik er weer iets mee zou gaan doen. Ik heb er niet alleen in geïnvesteerd met drie jaar opleiding aan de kunstacademie, maar ik ben het ook aan mijn ziel verplicht.* Ik heb dit talent niet voor niets gekregen. Ik heb het ontwikkeld, maar het stokte toen ik er niet verder mee kon op de kunstacademie.

Waarom? Omdat ik de spirituele dimensie van kunst miste. Omdat ik op de kunstacademie een hoop gebakken lucht en mentale concepten vond, een boel ego-opklopperij zonder diepere laag. En voor mij werkt kunst niet zo. Bovendien veroordeelt mijn gekwetste kunstenaarszieltje dat soort kunst keihard en razend van onbegrip, laten we wel eerlijk blijven - ik voel me er misselijk en verraden door.* Voor mij moet kunst een expressie zijn van een diepere waarheid. Dat zit in mijn design. Deel is mijn creativiteit bewust, deels is het onbewust en moet ik me gewoon ongestoord door mijn lichaam, door mijn hand en mijn oog, laten leiden als ik iets creëer. (Pluto in 1.5 en 1.2.) Al dat denken is dus maar tot op zekere hoogte nuttig. Vandaar dat ik het ook op deze blog pleur, zodat mijn hoofd er even van verlost is.

Zoals met al het nieuwe, zoek ik naar bevestiging en erkenning. Doe ik het wel goed? En zoals met al het nieuwe, kan ik de zinloze twijfels nog niet van de zinvolle twijfels onderscheiden. Enerzijds moet ik er niet teveel over nadenken, en gewoon vertrouwen op mijn intuïtie, anderzijds moet ik mezelf niet een rad voor de ogen draaien door diezelfde ego-opklopperij te gaan maken waar ik zo'n hekel aan heb. Het is gemakkelijk om voor een minder sprekende oplossing te kiezen in een tekening, wanneer de zuivere handeling eigenlijk is om nog een keer in trance te gaan en weer contact te maken met de energie. Op zo'n moment is een sprankje van twijfel een signaal van mijn hogere zelf, dat me weer bij de les roept. Op andere momenten zijn mijn twijfelgedachten bedekte emotionele behoeften, die het masker van een logisch vraagstuk opgezet hebben in de hoop om op die manier erkenning, waardering en geruststelling te krijgen.

Is het nodig dat ik innerlijk werk doe, kindjes ga vissen in mezelf, op zoek naar momenten waarop mijn creativiteit niet werd erkend? Ik heb dat al een beetje gedaan uit een herinnering die naar voren kwam. Ik denk alleen dat ik niet alle kindjes/fragmenten van mezelf uit die herinnering heb gehaald. Dus, daar gaan we, een demonstratie van zelfheling:

Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, tekende ik vaak samen met mijn oma - die ook prachtig kon schilderen. Soms was ze er om me te bevestigen, soms had ze kritiek, soms was ze er gewoon niet of zag ze iets niet. Aangezien het verhaal in mijn familie de ronde ging dat ik mijn talent van haar had geërfd, identificeerde ik me sterk met haar mening, sterker dan bij iemand anders (afgezien van mijn vader, die ook erg creatief is: zijn mening kan me nog steeds dieper raken dan die van wie dan ook). Ik herinnerde me een moment dat ik aan de dikke eikenhouten tafel zat met mijn nichtje, en iets had getekend dat ik heel graag wilde laten zien aan oma, maar ze was weg, en toen ze terugkwam was ze afgeleid en niet erg geïnteresseerd. Dat was erg pijnlijk voor me. Ik heb de verschillende fragmenten van mijn bewustzijn teruggehaald en geïntegreerd die op dat moment lossprongen. Het perspectief van de kikker op de plank, waar ik een deel van mezelf in dissocieerde zodat die vanuit een hoger perspectief kon kijken, het perspectief van mijn nichtje waar ik het deel van mezelf in plaatste dat mijn twijfel of ik wel goed genoeg was kanaliseerde, het perspectief van de tafel, dat gewoon een goede gronding was die mijn creatie droeg... en natuurlijk het perspectief van mijn oma, die afgeleid was en niet emotioneel betrokken. Al die aspecten mogen er nu zijn. Ik mag me niet emotioneel betrokken voelen bij mijn tekeningen. Ik mag me niet goed genoeg voelen over het tekenen. Ik mag dissociëren om een hoger perspectief te vinden.  Ik mag de kalme gronding voelen die mijn creaties draagt. En ik mag de tekening zelf zijn, die iets exploreerde dat ik nog niet eerder had betreden.


Mijn hoofd is gesust, mijn twijfels tot rust gebracht. De enige vragen die me resten, zijn die waarmee ik de waarde bepaal van deze onderneming, het pure 'wat doe ik nou eigenlijk?' dat cruciaal is om bewustzijn te vergaren.

De tekening hierboven is een Energietekening van mezelf. Een zuivere spiraal van krachtig geel dat uit mijn licht naar buiten toe stroomt en zorgt voor heling. Daaromheen blauwe wolken die het zuiverende element tot rust en balans brengen. De twijfel die ik bij deze tekening had, was: is dit beeld wel interessant genoeg? Twee primaire kleuren, een beetje saai misschien. Het lijkt wel een kindertekening. Niemand zal dit goed genoeg vinden, het moet bijzonderder zijn, meer details hebben, vondsten, vindingrijkheid, om er kunst van te maken... Maar nu zie ik dat deze tekening juist gaat om de pure, zuivere essentie die ik ben, waar ik niets aan hoef toe te voegen of te veranderen om die er te laten zijn. Vanaf nu zal die tekening me daar steeds aan blijven herinneren. Misschien dat ik 'm wel ophang.

Hé, wat een ontdekking: de twijfels die ik tijdens het tekenen voel óver de tekening, zijn in feite de triggers, de plaatjes, die ik mag helen tijdens het tekenen. Dit te helen zorgt ervoor dat het energetische werk gedaan wordt en dat de tekening ook daadwerkelijk de getransformeerde energie kan kanaliseren en uitstralen. Ook hierin zijn dus alle twijfels over mijn creatieve resultaten puur psychologische twijfels, en precies datgene wat ik mag helen om de creatie het juiste resultaat te geven. Zo logisch. Bedankt, 63-4-kanaal, bedankt transits in poort 63 én 4 en mijn eigen onbewuste activatie in 4 (bedankt als je nog tot hier hebt gelezen, want die kan een beetje excessief zijn), want ook al maken jullie me soms helemaal gek van twijfel, zonder die druk had ik deze blog niet kunnen schrijven, en waarschijnlijk ook niet zo'n heldere formulering gevonden over wat ik dan precies doe. Ik ben benieuwd wat ik nog meer ga ontdekken...

*Ik heb nog wonden vanuit de kunstacademie die me belemmeren om echt puur te tekenen vanuit mijn plezier. Daarom zie ik het tekentalent nu nog als iets dat ik aan mijn ziel 'verplicht' ben - omdat het tekenen op de kunstacademie een verplichting is - pardon, was. Zie? Ik zeg het in de tegenwoordige tijd, alsof ik er nog steeds in zit. Daar zit nog een punt van aantrekking naar een wond uit mijn kindertijd, ongetwijfeld, iets met een 'moeten' dat mijn pure staat van zijn vertroebelde. Iets met een 'zo hoort het' dat ik heb geïnternaliseerd. Misschien op school. Maar ho - dat is voor een volgende keer. Voor nu heb ik genoeg innerlijk werk gedaan. Tijd om weer te gaan creëren.

Update: hier is mijn website, waar je de energietekeningen kunt bekijken en bestellen!

dinsdag 1 augustus 2017

Juli

 

Eerste week: lente

Juli begon met een druk weekend, wat me veel groei opleverde. Ik werd getriggerd, meteen al nadat ik op 30 juni de intentie had gesteld om mijn thema’s rondom mijn moeder te helen. Ik hielp met de verhuizing van mijn broertje. Alle patronen rondom mijn gezinssituatie kwamen voorbij. Het was pas in de rustige dagen na het weekend dat ik dit kon ontwarren en doorvoelen. Ik besloot een volgende intentie te stellen. Ik focuste me op het ‘gouden hart’ dat ik krijg door het geven van Leadings, en bestelde hier meer van. Ik vind het namelijk zo fijn om vrijelijk met mijn hart te kunnen werken en dit door te geven aan de wereld. De manifestatie hiervan kwam intuïtief in de vorm van het maken van auratekeningen. Dit past echt bij de lente: het opbouwen van iets nieuws. Ik deed dit lichtwerk meteen diezelfde week nog.

Ik genoot met volle teugen van het prachtige weer, plande een zomerfeest en vierde mijn vakantie door leuke dingen te doen met mijn vriend, wat onder andere inhield dat we elke dag kwamen kijken naar de groeiende, knalgele courgettes in de tuin. Het schrijven aan mijn verhaal hielp me om met beide benen op de grond te blijven staan (aarde in 56 immers).

Tweede week: zomer 

De tweede week begon met de piek waar de golf van de eerste week naartoe was gerezen. Op die piek rondde ik eindelijk mijn tweede boek af. Ik had behoefte om dit uitbundig te vieren. Het voelde als een reset van mijn leven... maar toen ging het weer verder. Verveling. Ik wilde gezelligheid, maar had een volkomen lege week voor me liggen, waarin ik me op niets kon verheugen. All work and no fun... Normaal verheug ik me op het schrijven, op mijn opleiding, op afspraken etc. (Oké, oké, ik heb niet zo vaak afspraken, laten we de zaken niet extraverter voorstellen dan ze zijn.) Ik kon niets bedenken om het afronden van mijn tweede boek te vieren. Mijn emotionele golf dook naar beneden. Impulsief besloot ik naar de stad te gaan op zaterdagavond. Dat liep nergens op uit, dus ik keek een video van Teal Swan over verveling en realiseerde me dat het tijd was om nieuwe dingen te gaan uitproberen - zoals spontaan naar de stad fietsen, ook al was dat niks. Gewoon experimenteren dus. Dat was de intentie die ik voor de rest van de week stelde. Er kwam nog niet veel nieuws op mijn pad en dus ging ik maar bingewatchen op Netflix. In deze tweede week van mijn cyclus, rond mijn ovulatie en de volle maan, is het stilzitten en accepteren van mijn beperkingen niet wat mijn systeem wil doen. Door de natuurlijke energie in dit deel van mijn cyclus heb ik namelijk veel expansie nodig. Ik mocht dus uitvogelen wat ik wilde, en me bewust worden van de belemmerende gedachten hierin, en de emoties die opkwamen doorvoelen toen ik het niet meteen kon bereiken. Dit viel naadloos samen met de energie van de volle maan.


Derde week: herfst 

Het loslaten van die belemmeringen rondom plezier, daar was de derde week voor. Ik ging weer met mijn moeder op vakantie naar Terschelling. Ik genoot van de zomer, de zon en het strand. Aangezien ik kortgeleden ook al naar Oerol (dat grote festival op Terschelling) was geweest, voelde het als een enorme luxe om nog een keer te gaan. De zee hielp met loslaten door de zuiverende kwaliteiten van het zoute water. Ik werd ongesteld en ik wilde zo sterk tot inkeer komen dat ik me afvroeg of dit toch misschien de winterweek was, in plaats van de herfstweek. Ik had veel behoefte aan privacy en tijd voor mezelf. Weer werden er allemaal oude patronen met mijn moeder actief, en dat was geen pretje. Een week lang in haar emotionele aura slapen maakte dat ik nogal heftig reageerde op elke trigger. Mijn issue met 'in mijn creatieve bubbel zitten' en niet zoveel contact met de buitenwereld willen, komt namelijk hier vandaan. Ik herkende het escaleren hiervan van de ruzie met een vriendin die ik afgelopen jaar heb gehad. Ik reageer enorm heftig als iemand mijn grens niet accepteert en ik me niet kan terugtrekken als ik dat wil. Ik heb het grootste deel van mijn leven eczeem gehad. Dat is de manier waarop mijn lichaam de opgepotte emoties uitdrukt over het niet kunnen stellen van mijn grenzen. Toen ik begin 2017 begon met mijn creatieve kluizenaarschap is mijn eczeem (grotendeels) genezen, maar het kwam weer terug in deze vakanties op Terschelling - dat was ook de reden dat ik in juni de intentie had gesteld om dit op te lossen. Dit zat zo diep dat het eerst moest escaleren (erger worden) voor het kan helen. Met andere woorden: zo'n verwijdering tussen mijn moeder en mij heb ik nog nooit ervaren. Het is niet eens meer ruzie, want dat kennen we, maar het is gewoon een oude wond die nu helemaal geopend en bewust gemaakt is. Ik denk niet dat ik binnenkort nog een keer samen op vakantie naar Terschelling ga, dat kan ik wel zeggen... Wordt vervolgd - hopelijk wordt dit opgelost in het komende half jaar.

Ik was enorm geïnspireerd om te schrijven. Dat was mijn prioriteit, wat mijn hormonen ten goede kwam, waardoor ik nauwelijks last had van mijn menstruatie. Hevige menstruatiekrampen komen namelijk door een te grote hoeveelheid van het hormoon prostaglandine, en zijn dus het gevolg van hormonale disbalans. Hormonale disbalans is het gevolg van jezelf niet als prioriteit stellen - iets wat menstruatiekrampen je wel dwingen om te doen, omdat je je gewoon als een gewond dier moet terugtrekken door de pijn. Weet je dat ook weer. Tussen alle triggers door heb ik ook flink kunnen schrijven. Ik begon met het derde boek.


Vierde week: winter? 

Aangezien de tweede helft van de week op Terschelling al voelde als de winterweek, was dit logischerwijs meer een lenteweek. Weer het opbouwen van iets nieuws! En aangezien het een cyclus is, haakte het in op de vorige ronde: het maken van die auratekeningen uit het begin van de maand. Nu er wat tijd overheen was gegaan, besefte ik dat alleen het tekenen van aura's een beetje beperkend was. Liever tekende ik alles wat ik zag in een Reading: een beeld dat de algehele energie van iemand weergeeft, als een energieportret. Omdat ik vond dat het tekenen van de blokkades zoals in een auratekening niet echt aantrekkelijk was, besloot ik alleen vanuit een hoger perspectief te tekenen. Ik ontwikkelde een nieuwe methode. Die is als volgt: ik vraag het Hoger Zelf van die persoon wat ik mag tekenen. Zo is de tekening opbouwend, positief en gericht op schoonheid. Ik oefende dit met vrijwilligers. Ik kreeg beelden door met een sterke sfeer (energie) en fotogenieke symboliek (zoals krachtdieren). Hierdoor zijn de tekeningen tijdloos. Niet alleen een momentopname van de aardse strubbels van die persoon met tijdelijke energiekoorden en alles, maar een beeld vanuit het Hoger Zelf dat iemands overkoepelende levensthema's weergeeft. Zo kan de tekening opgehangen worden en van waarde blijven. Het enige waarbij dat nog niet helemaal sluitend was, was bij het tekenen van de energie van een ongeboren kindje, omdat die zich nog zo aan het vormen was... maar ik ontdekte dat dit juist zo'n cadeautje was om me hierop te mogen afstemmen, want deze energie was heel hoog in vibratie en bracht mij dus mee omhoog.

Ik voelde hier zoveel liefde, dankbaarheid en kracht in, dat ik het gewoon een beetje spannend vond. Ik sprong er namelijk meteen volledig in en gaf alles, wat ik sowieso met alles doe, maar wauw, wat heeft dat een effect als ik het met iets doe dat stróómt! Met Jong Bewust was er continu een weerstand, en dat had ik nog vers in mijn herinnering. Maar deze tekeningen combineren vaardigheden en passies van mij die perfect samengaan en elkaar versterken. Ze dagen me uit om me werkelijk af te stemmen op verschillende frequenties, hoe hoog ze ook zijn en daarin heel zorgvuldig te tekenen wat ik zie, en al mijn twijfels te gebruiken om me nog beter te focussen. Ik vind het heerlijk om mijn ochtenden door te brengen met het schrijven, en 's middags te Readen en te tekenen. Mijn productiviteit schoot omhoog. Ik knutselde een website in elkaar, ik kocht stevige enveloppen om de tekeningen in te versturen, ik benaderde mensen om mee te oefenen... Elke stap die ik zette, leidde heel vanzelfsprekend tot de volgende. Eindelijk ervoer ik dat gewichtloze gevoel van actieve co-creatie met mijn hogere zelf in het opbouwen van werk, en als gevolg waren het stappen met zevenmijlslaarzen. Dit is een manier om mijn leven te leiden die echt bij me past. Als dit mijn dagelijks leven is, mijn bedrijfje naast het schrijven, dan ben ik er volledig mee vervuld!

Ik heb hiermee nog meer van mijn creativiteit herwonnen, die altijd een beetje was blijven liggen op de kunstacademie. Daar werd ik beschadigd door de manier van onderwijs, waarna ik jarenlang niet heb getekend. Ik wist gewoon niet wát ik moest tekenen, of wat voor zin het nog had. Eindelijk zijn die blokkades weg en weet ik wél wat ik kan tekenen. Het werkt voor mij gewoon het beste om me ergens op af te stemmen, een beeld in mijn hoofd te zien en dat vervolgen zo accuraat mogelijk weer te geven. In opdracht werken, dus. Dat past ook precies bij mij als Generator: creëren in respons. Om dit tot bloei te brengen was het nodig dat ik eerst de kunstacademie deed, en daarna de opleiding tot Reader en Healer. Zo fijn als alle puzzelstukjes op hun plek vallen!

Update: hier is mijn website, waar je de energietekeningen kunt bekijken en bestellen! 

dinsdag 25 juli 2017

Ik ga niet meer (of minder) bloggen

Even een huishoudelijk mededeling. Ik voel de laatste tijd steeds minder zin om te bloggen. Sinds ik met Jong Bewust ben gestopt vallen er steeds meer gewoonten en handelingen weg die me van het geconcentreerde, smalle pad van mijn passie afleiden. Deze blog wankelt al een tijdje, en nu geef ik 'm het laatste zetje, met enigszins vilein genoegen kijkend hoe hij tragisch in de diepte stort. Net als veel tijd op social media doorbrengen, overigens, dat doe ik ook niet meer.

Deze tijd komt vrij voor allerlei creatieve projecten waar ik dag en nacht mee bezig ben (dat wil zeggen, het helen en meenemen van mijn dromen is er onderdeel van). Ik zit meestal in een creatieve flow die ik niet wil onderbreken, tenzij voor de heling van mijn weerstanden. Maar goed, dat moet ook wel, want zodra ik weerstand heb zit ik immers niet meer in mijn flow. Voor dat proces heb ik het nodig om mijn persoonlijke zieleroerselen meer bij mezelf te houden, en die niet zoveel te delen. Niet omdat ik niet open wil zijn (je moet dat verhaal van mij straks eens lezen, ik kan net zo goed naakt de straat op lopen - welkom in mijn onderbewuste en al mijn geheime seksuele fantasieën!) (urgh, niet aan je familie denken NIET AAN JE FAMI- te laat) (dat was een inkijkje in mijn schrijfproces, alsjeblieft) maar puur omdat het nadenken en nadenken en nadenken over mijn leven en daar blogs over schrijven teveel van me vraagt, en ik eindelijk die behoefte aan dit steuntje kan loslaten. Ik kan elk moment wel een fantastisch inzicht hebben en ik leer nu te vertrouwen dat de inzichten die het waard zijn om te onthouden, wel zullen blijven hangen. Ik hoef niet alles te boekstaven. Ik kan ook gewoon léven, weetjewel. Zonder zijwieltjes op het koord van mijn leven balanceren, dansen zelfs.

Ik ga dus geen waardevolle creatieve energie en hersenvloeistoffen meer laten weglekken naar deze blog. Want zo voelt mijn blog: als een vampier, die in plaats van bloed hersenvloeistoffen drinkt. Nou, zeg nou zelf, dat klinkt toch niet gezond?

Of ik echt ga stoppen met bloggen weet ik niet, maar ik ga er in ieder geval niet op dezelfde voet mee door. Wat je hier kunt verwachten zijn updates van mijn creatieve projecten, wanneer ik daar nieuws over heb. Mocht je nou echt gesmuld hebben van deze hersenvloeistoffen (wat ik me niet kan voorstellen, omdat het grootste deel van wat ik hier schrijf poep is omdat het alweer een dag later niet meer relevant is en mijn mind de eerste dertig jaar van mijn leven als thema 'onverantwoordelijkheid' heeft in de aanmaak en verwerping van mijn formuleringen), dan eh... dat weet ik eigenlijk niet. En dat is ook niet mijn verantwoordelijkheid. Wat wél mijn verantwoordelijkheid is, is ervoor zorgen dat ik dat ideeënboekje van mij te allen tijde bij me draag, wat er nog wel eens bij in wil schieten op cruciale momenten zoals tijdens wandelingen, en mijn hoofd zo vrij van zorgen maak als een onbeschreven blad en als een stuiterbal steeds weer val en opspring in blind vertrouwen dat mijn knallende passie mij het leven geeft dat ik verlang. Weet je dat ook weer.

Dus... dit is het zoveelste hoofdstuk in mijn onvermogen om me én te focussen op mijn creatieve projecten, én een lijntje naar buiten toe te houden, what's new hier... Hoe doen mensen dat toch? Het lijkt voor mij op cakes bakken terwijl ze de oven steeds open doen. Dat zou ik wel eens willen weten. Is dit weer zo'n verschil tussen introversie en extraversie? Hoe dan ook, een sociaal netwerk onderhouden is niet mijn grootste ambitie in het leven, maar mocht je graag contact met me willen, mijn mailbox staat voor je open (mijn telefoonlijn daarentegen heeft last van introversitis en trekt zich voor de nodige herstelperiodes dagelijks terug in de vliegtuigmodus). Ik verwijder hier niks, en ik verwijder ook Facebook niet, want daarvoor is het veel te handig, maar ik pomp er gewoon een stuk minder creatieve energie in. Heerlijk. Opgeruimd staat netjes.

woensdag 5 juli 2017

Aura-tekeningen!

Vandaag (dinsdag 4 juli) werd ik wakker met de behoefte om mijn aura te tekenen. Ik gebruikte weer mijn 6e chakra om bij mijn gevoel te komen. Ik had het het afgelopen weekend druk, en daar was nog iets van blijven hangen. Gisteren wijdde ik daar ook al een meditatie aan. Deze blog beschrijft mijn vervolgstap, maar deze keer niet alleen in woord maar ook in beeld.

Als ik teken kan ik me ontspannen en mijn gedachten laten gaan. Ik schetste alle kleuren die ik wist, voelde en zag bij mijn aura. Ik sta voortdurend in contact met mijn energiesysteem, dus dit ging makkelijk en als vanzelf. Het is voor mij juist een opluchting om al die beelden die ik voor me zie eruit te laten in de vorm van fysiek, tastbaar beeld! Ik heb besloten om dit meer te gaan doen, omdat ik de flow waarin het tekenen van energie me brengt zo fijn vind. Het geeft veel helderheid en overzicht, het is therapeutisch om te doen en het creëert nog een mooi kunstwerkje ook.

Dit was de eerste tekening.


Ik merkte op dat er een trapvormige samentrekking rond mijn eerste chakra en mijn gronding zichtbaar werd. Deze werd gedragen door een kalme blauwe energie - het geduld dat ik heb over het opbouwen van mijn basis. Ook zag ik vonkjes van levenslust in allerlei kleuren in het middelste deel van mijn aura, en meer naar boven een zachte, liefdevolle roze, groene en gouden energie. Rondom mijn 6e chakra was een paarse, iets donkere samenballing van energie, en ik zag het paarse kristal dat ik vaker voor me zie bij het visualiseren van mijn derde oog. Logisch, ik zat immers in mijn hoofd met mijn aandacht, want ik was mijn eigen aura aan het Readen om bij mijn gevoel te komen.

Wat nu? Ik kreeg zin om weer een Leading op mezelf te doen, net als gisteren. Deze keer zou ik die constrictie rond mijn gronding gaan Leaden. De sessie duurde behoorlijk lang, want ik stopte niet bij mijn eerste chakra of het begin van mijn grondingskoord, maar ging mijn hele gronding af tot op het middelpunt van de aarde, waar ik bepaalde dingen diep had weggestopt. Door de aard van een Leading (het transformeren via het hart met behulp van hogere energieën, en dus niet het Readen van de informatie) kan ik de details niet meer delen, simpelweg omdat dit gewoon doorflowt, maar één ding bleef me wel bij.

Deze constrictie was aangeraakt en geactiveerd in mijn aura door de spirituele workshop die ik dit weekend had gevolgd, waarin ik mezelf overdreven sterk had gemaakt in mijn eerste chakra, om de indruk te wekken dat ik heus wel weet hoe ik stappen kan zetten. Dat kwetsbare deel is nu afgepeld en geheeld. Ik besefte dat mijn beperkingen rondom werk en wonen bij mijn vader vandaan komen. Ik had daar nog energie van hem zitten, en die heb ik dus liefdevol teruggestuurd. In feite was dat de kern van de Leading, waar allerlei laagjes bovenop zaten. Ik weet niet waarom ik die energie daar had zitten, en ik heb daar ook geen oordeel op zitten, dat was gewoon wat ik aantrof, en nu is het liefdevol teruggegeven.

Ik rondde mijn Leading af door alle mensen waarmee ik ben verbonden in mijn trillingsverhoging mee te nemen (waaronder mijn vader, zonder dat ik me specifiek op hem focuste), en voelde dat ik zin had om weer een auratekening te maken. Deze keer was de gouden energie van bovenin helemaal doorgedrongen tot in mijn gronding, en waren de vonkjes van levenslust verzacht.


Ik vond het leuk dat het zo zichtbaar werd wat het effect van een Leading kan zijn, vandaar dat ik dit in een blog deel. Voedsel voor mensen die van zichtbare resultaten houden! (Mensen zoals ik, dus. ;) )

Als je het leuk vind als ik auratekeningen voor je maak, en je daarop een Reading of Leading wilt (die eerste geeft vooral inzicht, die tweede vooral transformatie), stuur dan even een mailtje naar roos@jongbewust.nl. Ik doe dit op afstand en ik maak foto's van de tekeningen die ik je naderhand mail. Ik neem er ongeveer 2 uur de tijd voor. Mijn normale tarief voor een Reading op afstand is €40,- en met de twee tekeningen (voor en na) erbij komt dat uit op €70,-. Ik ga dan veel uitgebreider in op alle elementen in de auratekening die ik voor me zie en zal ze ook duidelijker tekenen. Als je graag de tekeningen (op A5-formaat op aquarelpapier) opgestuurd krijgt via de post, is dat bij de prijs inbegrepen. Een Reading (en dus een auratekening) is altijd een momentopname, want ons aura verandert voortdurend, net zoals onze stemmingen voortdurend veranderen. Het is vooral bedoeld om inzichten te geven in wat er op dit moment zichtbaar wordt en speelt in je leven. Een leuke zichtbare en tastbare dimensie aan het energiewerk! 

Update: hier is mijn website, waar je meer informatie kunt vinden over alles wat ik aanbied!

dinsdag 4 juli 2017

Wat te doen met die dip na drukte? #1

Drukte kan een manier zijn om je gevoel te ontkennen, door altijd maar door te gaan. De welbekende dip na een drukke periode komt daar vandaan. Ik heb voor het eerst sinds tijden een druk weekend gehad en werd vanmorgen (maandag 3 juli) wakker met twee behoeften: de ene was om grondig boodschappen te doen, de andere was om te bloggen. Nu hebben jullie niet zoveel met dat eerste te maken (tenzij jullie net als ik geilen op wat er in andermans keukenkastjes ligt) maar door dat tweede besloot ik om mijn proces hier te delen.

Ik werd eigenlijk wakker met een triest gevoel. Ik was er al bang voor. Ik was weer in de leegte geworpen, die ik zo nodig heb, maar waar ik tegelijkertijd een haat-liefde-verhouding mee heb. Om te voorkomen dat ik in een negatieve spiraal zou belanden, somde ik gevoelsmatig op waar ik dankbaar voor was, om de toon voor de dag te zetten. Ik ging na waar ik echt zin in had, in plaats van mezelf te forceren om te werken. Dat waren dus de twee dingen uit de eerste alinea. Zo voorkwam ik dat mijn gedachten me naar beneden gingen trekken (wat ze alleen maar doen om bij mijn gevoel te komen), en kon ik er zelf voor kiezen om bij dat gevoel te komen op een manier die liefdevoller was. In dit geval: schrijven. In feite was dat om mijn weerstand, die afgelopen weekend was getriggerd door vier verschillende gebeurtenissen, aan de oppervlakte te laten komen.

Ik cirkel nu dus om mijn eigen ontkenning heen. Wat vind ik zo lastig in die leegte, in die tijd voor mezelf, wat wil gevoeld worden? Ik zit nu toch in mijn hoofd, dus ik kan net zo goed mijn 6e chakra gebruiken om hier dichterbij te komen. Wat waren mijn behoeftes ook alweer? Boodschappen doen en bloggen. Met andere woorden: ik wil gevoed worden met aandacht - een kleine symbolische Reading van deze behoeftes. Deductie: ik ben bang dat inactie betekent dat iedereen me vergeet. Aha. Dat is een bekend plaatje uit mijn jeugd. Als ik stil was, gingen mensen ervan uit dat alles wel goed zat, en kreeg ik geen aandacht voor mijn gevoel. Dat was althans de boodschap die ik internaliseerde. Ik vind het dus als volwassene nog steeds moeilijk om stil te zitten en bij mijn gevoel te komen. Ik bedoel, wie niet? (Voel je vrij om je vinger op te steken hoor.)

Tijd om mijn ogen te sluiten en te voelen welk deel in mijn lichaam nu aandacht wil.

Dit is wat ik vond: verdriet in mijn hart. Ik voelde dat ik dit niet hoefde te begrijpen of herleiden via een Reading, maar dat ik het gewoon kon Leaden. Dat is de techniek uit mijn opleiding waarmee ik het met mijn hart transformeer. Het houdt in dat mijn hoofd niet per se inzicht krijgt in alles wat er in die stroom aanwezig is, maar dat hoeft ook niet. Het is een perfecte manier om alle controle los te laten.

Eerst deed ik de meditatie waardoor ik in trance ga. Dat leverde me al heel veel heling en inzicht op. Zo gaf de verbinding met mijn hogere zelf me een heel uitgetekend plan over het praten over Human Design, zodat ik nu weet hoe ik dat moet aanpakken. Ik kreeg inzicht in de schaduwkant van Human Design: dat er een goed en slecht wordt aangegeven in het wel en niet volgen van je innerlijke autoriteit, waardoor je de keuzes die je vanuit je niet-zelf maakt als minderwaardig beschouwt, terwijl die ook onderdeel zijn van je chart, je menszijn en je levensweg.

Ik voelde en doorzag veel dingen tijdens deze meditatie. En zo ben ik op slinkse wijze in contact gekomen met mijn gevoel en hoe het werkelijk met me gaat. Zo heb ik tijd genomen voor mezelf, juist datgene waar ik zo bang voor was. Ik zit er weer in.

En dat verdriet bij mijn hart? Daar ga ik nu nog eens naar kijken.

Daar zat de angst onder om het fout te doen. Precies hetzelfde thema waar mijn hogere zelf me net informatie over had gegeven, vanuit het perspectief van Human Design. Die heb ik doorvoeld en gelead, zodat ik dit nu kan delen vanuit mijn gevoel.

Mijn schaduwkant in Human Design is dat ik ook de zogenaamde 'fouten' als onderdeel mag zien van mijn weg. (Ik heb immers het 3/5 profiel.) De angst om mezelf te verliezen, om mezelf schade aan te doen door het verkeerde te kiezen, die heb ik omarmd. Het geeft niet. Mijn hoofd kan gaan zoeken naar manieren om het juiste te doen, of juist te zijn, en dat kan frustratie opleveren, verdriet, overvoering, vertwijfeling, de drang om te doen, uiten en schrijven: de drang om 'druk' zijn dus. Het punt is, mijn lichaam weet zelf wat het moet doen of zijn, en de enige reden dat daar twijfel over ontstaat is mijn hoofd. En die is ook onderdeel van de puzzel. Het hoeft niet perfect te zijn. Het mag er al zijn. Mijn eerste chakra, mijn basis, was uitzonderlijk sterk vandaag, en droeg dit hele proces, zodat alle delen van mij zich hierin konden verenigen. Daar is geen twijfel of het er wel of niet mag zijn. Zelfs de delen van mij die zogenaamd 'niet-zelf' zijn, zijn onderdeel van mijn menszijn. En die zijn onderdeel van ieders menszijn. Want een Human Design-chart geeft álle poorten weer, en ik ben dus álle poorten, het gehele complete plaatje van het menszijn. Er zijn thema's in gehighlight door mijn geboortemoment, en die komen keer op keer terug, en dus zal er ook altijd ingewikkeldheid en ontwikkeling zijn. Maar mijn systeem geeft daar zelf een alarm in (bedankt, krijsende sirenes om 12.00 uur op deze maandag voor die reminder), dus dat hoef ik niet te monitoren of te controleren.

Nu kan ik nog eens kijken naar mijn behoeftes. Heb ik nog zin om boodschappen te doen, om gevoed te worden door iets van buiten mezelf? Eigenlijk niet. Ik wil mijn tanden poetsen en daarna zie ik wel weer verder, meegenomen door het leven. Ik wilde gevoed worden door aandacht, maar aandacht van buitenaf is alleen maar een weerspiegeling van aandacht voor mezelf. En die heb ik mezelf nu gegeven.

Weg leegte. Weg gevoel van strijd over die zee van tijd voor mezelf. Ik leef gewoon weer mijn leven, en de druk (of drukte) is er vanaf, of die nou uit mijn hoofd of uit mijn lichaam komt, want het is nu allemaal weer onderdeel van mijn flow. Heel fijn en inzichtelijk om dat zo al schrijvend te doen. Dat verminderde een groot deel van de weerstand omtrent de confrontatie met mijn gevoel. Zodra ik de diepere betekenis van mijn behoeftes zag, kon ik ze ook werkelijk zelf vervullen, in plaats van de vervulling buiten me te leggen. Dit is dus een manier om om te gaan met die bekende dip na een drukke periode. Maar je lichaam geeft zelf aan welke behoefte bij jou speelt. Misschien dat een lange wandeling of een grote schoonmaak beter bij je past dan een blog schrijven. Mijn punt is dat alle delen van jezelf die signalen geven na een drukke periode, het beste met je voor hebben, en bezig zijn om alles te verwerken. Door er goed naar te luisteren, door zelfkennis en door jouw eigen helende technieken naar keuze kan je zo weer uit die dip komen.

Bij mij werkte het weekend nog wel even na. Er was dan ook veel gebeurd: ik ontmoette weer een vriend die ik lange tijd niet had gezien, had de laatste les van mijn opleiding voor de vakantie, hielp bij de verhuizing van mijn broertje, en ging naar een spirituele workshop. Niet alles was even fijn, dus genoeg triggers om te verwerken. Ik zal in de volgende blog mijn vervolgstap delen.