zaterdag 17 juni 2017

De oorzaak van eczeem

Ik geef mezelf de vrijheid om deze blog niet te publiceren. Sinds de start van deze maand heb ik namelijk weer eczeem gekregen, een beetje maar, nadat dit maandenlang genezen was. En daarbij komen emoties als schaamte naar boven, en de drang om mezelf te verstoppen. Hierover schrijven is dus wel het laatste dat mijn ego wil doen.

Mijn huid is genetisch gezien mijn zwakke plek, zoals we allemaal onze zwakke plek hebben. Als ik in balans ben, heb ik er geen last van. Maar dit is waar het fysiek merkbaar wordt als ik met iets zit. Ik heb het geërfd van mijn oma en het begon zich al op jonge leeftijd te manifesteren (na de vaccinaties). Het punt van fysieke kwalen is dat de oorzaak ervan onbewust is - anders had het zich niet fysiek hoeven te manifesteren.

Met de kennis en ervaring die ik de afgelopen tien jaar over dit ziektebeeld heb opgedaan, heb ik meerdere aanknopingspunten. Emotioneel gezien gaat dit over het onderdrukken van mijn woede (het zit ook bij mijn lever), wat te maken heeft met het stellen van grenzen. Toen ik begin 2017 een duidelijke grens stelde (waardoor ik mijn beste vrienden van me vervreemdde), genas mijn eczeem. Mooie ruil en heel erg liefdevol naar mezelf, zegt mijn hart. Lekker egoïstisch en gericht op zelfbehoud en ik ben een afschuwelijk persoon en zou me diep schuldig moeten voelen, zegt mijn innerlijke criticus. Maandenlang is het weggeweest. Ik was authentiek en liet mijn innerlijke gevoel zichtbaar worden in mijn realiteit. Huid gaat namelijk ook over zichtbaarheid en de stromende wisselwerking tussen binnen en buiten.

Mentaal weet ik dus hoe het ziektebeeld in elkaar zit. Maar waar zit die woede nu dan? Er is iets nieuws geblokkeerd, waardoor het ziektebeeld weer is teruggekomen. Welke grens mag ik gaan stellen? Wat zit er in mij dat zichtbaar wil zijn in de realiteit, waar ik me voor schaam en wat ik wegdruk?

Ik weet het nog niet, en ik ben er een beetje bang voor. Ik draai er omheen. En dus zit ik al twee dagen weg te zinken in een depressie. Ik eet veel en kijk tv-series. Ik isoleer mezelf. Ik heb wanhopige gedachten. Ik voel me schuldig om die gedachten. Mijn innerlijke criticus slaat me om de oren met spirituele kreten als 'denk positief' en 'wees dankbaar voor wat je wél hebt' en 'belast hier niemand mee, want je moet je eigen verantwoordelijkheid nemen' en 'je bent nu je noodlot over je af aan het roepen met deze lage vibraties en precies aan het manifesteren waar je bang voor bent' en 'laat dit aan niemand zien, je moet een positief imago uitstralen, want spirituele mensen zijn positief'. Zo irritant hoe je ego spirituele waarheden gaat verdraaien. Dat is de schaduwkant van de spirituele mens: alle waarheden kunnen slim verdraaid worden door het ego en zijn dan moeilijker te detecteren of door te prikken. Ik droom over bezetenheid, demonen en over Voldemort. Ik ben overduidelijk een duister deel in mezelf aan het ontkennen, en het zit achter me aan en weet precies hoe het op mijn zwakke plekken moet inspelen. Het is éng. Tot nu toe heb ik ervoor gekozen om het niet aan te gaan. Of nou ja, gekozen: ik had er de ruimte niet voor.

Nu ik mijn emoties zo opschrijf en het zichtbaar maak (wat therapie op zich is bij eczeem), komt er een kiertje licht en inzicht naar binnen vallen. Ik realiseer me dat ik hierbij om hulp kan vragen. Dus dat doe ik, in eerste instantie naar mijn gidsen, god en het universum. Die zullen me de juiste ingevingen geven om dit te ontrafelen.

Ik voel een heel duidelijke respons bij het publiceren van deze blog. Ik weet dat ik me er vreselijk nerveus door ga voelen. Want mijn ego schreeuwt nu dat ik mijn zwakheden niet mag laten zien en probeert mijn pijn te beschermen. De positieve intentie daarvan doorzien helpt me om mijn bange egootje bij de hand te nemen, en het emotionele kindje dat nu tevoorschijn komt te troosten. Stap 1. Wie weet deel ik de volgende stappen ook nog wel.

dinsdag 13 juni 2017

Het eiland in- en uitademen

Ik had het idee om een social media-detox te doen tijdens mijn vakantie, maar dat is jammerlijk mislukt. Experiment geslaagd. Nu weet ik namelijk hoe belangrijk het voor me is om mijn gedachten te gronden via taal, door te internaliseren wat mij overkomt en daar vervolgens mijn lessen uit te trekken. Dat doe ik in mijn privédagboek, dat doe ik in mijn verhaal, dat doe ik online, dat doe ik door te praten met wie het maar horen wil en ook soms met wie het niet horen wil. Kortom: ik ben nogal van de expressie. Zo houd ik mezelf in balans. Dat wist ik al wel, met die aarde in 56.3 etcetera, maar toch dacht ik nog zonder te kunnen. Alsof radiostilte een nobele, geascendeerde staat is die ik zou moeten bereiken. Pff. Zodra ik ga streven naar ascentie ga ik de verkeerde kant op. Want meestal ben ik dan iets in mezelf aan het ontkennen. (Goeie spirituele tip.)


Laat ik het dus voluit over mijn vakantie gaan hebben! Ik ben op Oerol (#festivaleiland) op Terschelling. Ik schrijf hier gewoon door, maar aangezien ik met mijn derde boek ben begonnen (dat boek van mij blijkt niet alleen een tweeling, maar zelfs een drieling te zijn) heb ik vooral nieuwe inspiratie en wat afstand nodig. Zeg maar de lucht die de slagroom opklopt. Een outline schrijven is niet een kwestie van in de flow zoveel mogelijk woorden neerhameren, maar diep ideeën inademen en dan een paar bruikbare plotpunten uitademen - met flink wat afleiding tussendoor. Ideaal dus om dat tijdens een vakantie te doen. Geweldige timing dat dit tijdens mijn vakantie gebeurt. Ik kan mindless tussen de duinen door sjezen, één worden met het eiland, meegenomen door de schitterende natuur en de bekorende cultuur, en door mijn geconsenseerde schrijfwereld-identiteit recht in de onmetelijke blauwe hemel vallen die mijn essentie is, een fantastisch decor voor de babbelende stemmen in mijn hoofd, die grijpen en oordelen. Genieten van die stemmen, ze gebruiken en ze dan geen aandacht meer schenken uit genot om de wereld en de duingeuren en dan weer in ze verdrinken, maar merken dat ze steeds stiller worden, weggevaagd door het eilandgevoel. Af en toe neem ik een hapje cultuur, op een festivalterrein waar ik me in no time weer van kan terugtrekken, zodat ik me in het huisje kan verschansen dat we gehuurd hebben om op verhaal te komen. Eén dag duurt zo dagenlang, waarbij mijn korte-termijngeheugen plaatsmaakt voor een voortdurend besef van het nu.

Nou, als dat niet klinkt als inspiratie, weet ik het ook niet meer! Ik heb zelfs mijn intentie voor juni gemanifesteerd en een nieuwe Reading-opdracht gekregen. Ik begon al te twijfelen of ik dat écht wilde (of nou ja, ik 'begon' niet zozeer als dat ik er naar terugkeerde, zucht, het blijft een dingetje, misschien toch maar weer eens hulp bij vragen, of niet), maar ziehier, het kiest z'n eigen timing en vorm, tussen de twijfels door laverend om mij te bereiken.

Bovenstaand stukje schreef ik gisteren. Vandaag paste de voorstelling die ik bezocht perfect bij mijn wegvallende gedachten, geïnspireerd door het werk van de dichter Rutger Kopland.
"Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets verlangend, een ergens, elders een herinnering zoekend daar naartoe."



Mijn gedachten werden even gedragen, en het was troostrijk om te beseffen dat ik niet de enige ben met gedachten die echoën en zoeken en zich altijd herhalen en dan toch weer anders zijn, om dit uitgebeeld te zien met zoveel zorg en kunde in de handen van een performer die de opeenstapelende gedachten fladderend uitbeeldde, in de veilige beslotenheid van mijn koptelefoon samen met het publiek, op een stoeltje in de duinen, kijkend naar twee mensen die door het landschap dansten en voordroegen en teksten uitbeeldden in een intuïtieve choreografie terwijl ze naar de lege lucht keken om niet-bestaande vogels te volgen en woorden op de duinrand schreven. Geluiden van vluchten ganzen zoals ik thuis altijd hoor en beschreven wat ik daar altijd bij voel, zo dun in de lucht, in een diepte die een soort medelijden is. In plaats van dat ik mijn eigen gedachtegang had tijdens de voorstelling, die zich op een afstandje van de ervaring zelf bevond, verving de voorstelling mijn gedachtegang. Voor dat kon omslaan in heimwee, werd het alweer troostend afgebouwd, door een moment van stilte en een laatste gedicht dat een lege plek benoemde, als een jas om ons heen, waar we in neer konden vallen...

Misschien leer ik zelfs nog wel om standaard een notitieboekje op zak te hebben om mijn ideeën in op te schrijven, in plaats van ze dwangmatig in mijn hoofd te moeten herhalen tijdens wandelingen. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, dus ik heb nog even de tijd om notitieboekjesdiscipline te leren én om mijn globella te bruinen (dat plekje tussen je ogen waar je zonnebril rust).

Grappig, ik was helemaal niet op zoek naar inspiratie, want dat had ik al. Maar ik ontvang deze overvloed volledig! Blijkbaar is vakantie nemen van je droom, gewoon het doorwerken aan je droom zonder al die zorgen daaromheen. En dat is precies wat ik wou bereiken met die social media-detox.

woensdag 7 juni 2017

Het lot van de moordenaar - Robin Hobb

*waarschuwing: spoilers in overvloed - dit is niet echt een recensie, maar eerder een persoonlijke uiteenzetting van de emoties en besluiten die ik had in reactie op dit boek*

Holy crap. Ik dacht begin vorige week: ik ben benieuwd wat ik allemaal aan leuke dingen ga inplannen rondom het schrijven deze week, zoals sociaal contact en dergelijke. Ik wist dat op vrijdag het nieuwste boek van Robin Hobb zou uitkomen. Iets fluisterde me in dat het er dinsdag al zou zijn, en nadat ik de warrige informatie hierover op internet had gecheckt, besloot ik maar gewoon op de fiets te stappen om te kijken of het boek in de boekwinkel lag. Het boek was er. Ik beschermde het als een baby op de terugweg. Onderweg vloog er een bij op mijn buik (Bij is één van de hoofdpersonen). Gesterkt door deze flow begon ik warm en tevreden te lezen. Koud en emotioneel getraumatiseerd legde ik het weer weg, in de kleine uurtjes van de nacht op donderdag en vrijdag. Daar ging mijn week: volledig geabsorbeerd door het lezen en beleven van dit boek.

Ik ben er nog steeds niet over uit of ik het een goed boek vond of niet. (Edit: ik ben er over uit: ik vond het geen goed boek.) Feit is dat het behoorlijk wat met me heeft gedaan. Ik kon mijn verplichtingen niet eens nakomen - maar goed, als het op sociale verplichtingen aankomt heb ik in deze levensfase sowieso geen grote talenten - en kwam terecht in een waar rouwproces. Ik heb nog nooit nachtrust verloren over de dood van een echt persoon, hoeveel ik ook van hen hield, maar door dit boek heb ik die nacht geen oog dicht kunnen doen.

Ik ben al tien jaar een trouwe Robin Hobb-fan. Zij is degene die mijn droom om schrijfster te worden heeft gevoed en gevormd, samen met Tolkien en J.K. Rowling. Doordat ik Het Lot van de Nar voor de tweede keer uitlas op achttienjarige leeftijd, en niet wist wat ik met al mijn inspiratie aanmoest, begon ik aan het verhaal dat ik jaren later weer heb opgepakt, en waar ik nu weer zo hard mee bezig ben. Het is een directe respons op de wereld van Robin Hobb en als je het ooit leest, zul je zien hoe, want ik heb het niet direct verborgen. Zo is de ene hoofdpersoon een nar (want dat vind ik zo'n leuke rol) en is identiteit één van de thema's van het verhaal. Zelfs de magie is gelijkend - shite, dat blijkt nu, nu die tot de oorsprong terug is gevolgd naar dat zilver. Vreemd genoeg zijn er meer overeenkomsten (zoals tussen Bij en mijn eigen hoofdpersoon), terwijl ik die toentertijd nog niet kon weten, en die ik al in mijn eigen verhaal had verwerkt vóór Hobb het vervolg van de serie had uitgebracht - Big Magic... Ik heb wel meer van zulke synchroniciteiten rondom mijn schrijfproces meegemaakt, ook toen ik out of the blue het boek van een bevriende schrijver mocht proeflezen dat eveneens een soortgelijke hoofdpersoon had.

Hoe dan ook, de boeken van Robin Hobb betekenden veel voor me. Niet alleen in mijn proces als schrijfster, maar ook als veilige haven in mijn tienertijd, toen ik niet bepaald lekker in mijn vel zat. Nu was het andersom: ik zat wél lekker in mijn vel, en het boek was verre van een veilige haven. Sterker nog, het begaf zich naar een heel onveilige haven. Haha, leuk grapje. Spoiler.

Ik heb gelukkig een aantal supportsystemen op internet gevonden (a.k.a. facebookgroepen en fora) waar ik ontdekte dat ik niet de enige was die het zo'n heftig boek vond, en zeker niet de enige die zich teleurgesteld voelde. Tweedehands PTSD, zoals Doreen Virtue zegt: trauma door getuige te zijn van het trauma dat een ander overkomt. Je lichaam maakt geen verschil tussen de tranen om iets dat je niet echt overkomt, en de tranen om iets dat je wel echt overkomt. En over 'echt' valt ook te twisten, en daarbij haal ik graag dat citaat van J.K. Rowling aan, geparafraseerd naar het Nederlands: 'natuurlijk speelde het zich af in je hoofd, maar maakt dat het minder echt?'

Ik was rauw en een emotioneel wrak, kan ik wel zeggen, zonder te overdrijven. De hele dag kwamen er half-verwerkte scenes bovendrijven, waar ik niet meer de emotionele capaciteit voor had. Ik liep rond met slaapgebrek en ging door alle fases van rouw heen: eerst verdriet, toen ontkenning, onderhandeling, boosheid, en uiteindelijk acceptatie. Ik heb behoorlijk veel online gerant. Uiteindelijk besloot ik dat ik het boek, de personages en de keuzes van de schrijfster wilde begrijpen, en dat ik in ieder geval vrede wou hebben met de manier waarop Hobb haar serie over de Ouderlingen heeft afgerond. Ik hoefde het niet leuk te vinden, als ik me er maar mee kon verbinden. En dat heb ik gedaan, in een lange tekst (eerst even lid van de facebookgroep worden als je 'm wilt lezen) waarin ik probeerde het vanuit een ander perspectief te zien. Tot mijn verrassing werd mijn 'dissertation' (geen idee wat dat is, maar zo werd het door iemand genoemd) geliket door de britse editor van Robin Hobb, die al 20 jaar met haar samenwerkt. In mijn hoopvolle brein valideerde dit natuurlijk keihard mijn eigen proces als schrijfster en kreeg ik allemaal triomferende visoenen over publicatie, om deze fortuinlijke gebeurtenis volledig uit te melken, Wet van Aantrekking-gewijs.

Het was echter bijzonder hoezeer mijn schrijfproces tijdens en na het lezen van dit boek onverstoord bleef. Ik werd niet van mijn sokken geblazen door de superioriteit van Robin Hobb's kunde, zoals dat me vroeger wel gebeurde. Ik maakte eerder een aantal beloftes aan mezelf - nooit ga ik zoveel geweld gebruiken om mijn ongenoegen over de staat van de wereld uit te drukken, seks vind ik wél belangrijk als culminatie van liefde, donker realisme is prima als het maar tot heling leidt - waarmee ik me juist afzette tegen Hobb. Ik neem aan dat dit een belangrijke mijlpaal is: je afzetten tegen je idool en beseffen dat je alleen kunt staan.

De dingen waar ik het meest onzeker over ben in mijn boek - mijn openlijke beschrijving van seksualiteit en spiritualiteit (ik heb het zelfs over overgave aan het goddelijke) - zijn juist de dingen waar ik het meeste over te zeggen heb. Doordat mijn idool niet direct een verheven of seksuele climax in het einde van haar verhaal had verweven (daar valt over te twisten, maar omdat het vanuit Bij's perspectief werd beschreven voelde ik er in ieder geval niet veel van), besefte ik hoezeer ik dit wél wil. Ik wil heling bereiken met mijn boek, niet nog meer schade aanrichten in de wereld. Ik wil hoop geven, geen angst. Daarmee veroordeel ik niet dat andere schrijvers (zoals horrorschrijvers) juist wel angst willen opwekken. Moeten ze doen, dat is hun motivatie. Stukje Human Design, er zijn 6 motivaties bla bla bla. Maar de mijne is hoop, en ik zal daar altijd op terugvallen. Door een boek te lezen dat mij zo testte in het omarmen van tegengestelde waarden aan de mijne, besefte ik: hé, ik kan nu ook loslaten. Dit is juist de reden dat ik het wél moet doen! Ik zie wat er naar mijn mening ontbreekt in de wereld, en in plaats van dat ik de onderwerpen die mij aan het hart liggen als gênant beschouw en wegdruk om op alle andere schrijvers te lijken, omarm ik ze, want een boek te lezen in een wereld en met personages waar ik zo om geef zónder die onderwerpen, is voor mij tóch onvolledig en onbevredigend. Zo. Die zit. Dit is wat ik moest leren.

Het was niet helemaal de les die ik had verwacht. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat Robin Hobb me naar grote hoogten zou tillen en me zou achterlaten met verheven wijsheden en een fantastische feel-good. Dat ik dat niet heb gekregen, inspireert me net zozeer als toen ik het wel kreeg, tien jaar geleden, en misschien nog wel meer. Nu weet ik hoe ik het niet wil doen. En daardoor ben ik gesterkt in mijn koers van hoe ik het wél wil doen.

Ik besloot voor het slapengaan nog een kaartje te trekken, en vroeg mijn hoofdgids om een boodschap over mijn verhaal. Ik kreeg de kaart van de anima/animus en het verenigen van het mannelijke en vrouwelijke. Hoe toepasselijk! Het kernthema van mijn verhaal. Laat ik dus zonder me te verontschuldigen schrijven over mannelijke en vrouwelijke energie, gender, reïncarnatie, spiritualiteit, heling en seks, en juist die dingen uitdiepen die het meest kwetsbaar voelen, want daar zit mijn kracht. Als ik dát kan doen, zonder andere standpunten te veroordelen, kan ik de ruimte openhouden die een goede schrijver openhoudt, om daarbinnen zowel met compassie alle vormen van menselijkheid te beschrijven, als een richting te geven aan waar ik vind dat de wereld naartoe moet. Wat ik heb absoluut een boodschap met mijn boek. Meerdere. Ik ben van plan al mijn pijn, tot op het laatste greintje, te sublimeren via mijn schrijfwerk. Het is de manier waarop ik mijn wijsheid en mijn licht met de wereld kan delen.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo hard emotioneel heb moeten werken om ergens inspiratie uit te halen, man oh man, maar het is me gelukt. Er is zeker wat te zeggen voor het makkelijk maken voor de lezer! Pff, geef mij maar een veilige haven, die niet zozeer moreel uitdaagt als wel spiritueel, en die transformerend is en wél een happy end heeft. De tijden veranderen, en vanuit mijn perspectief verandert de rol van schrijvers mee: je kunt niets meer verbergen, al je wonden worden zichtbaar, en dat geldt ook in alles dat je creëert. Gedachten creëren sneller de werkelijkheid. De matrix die ik vorm in mijn verhaal, vormt mijn realiteit, en is een spiegel van mijn eigen psyche. In eerste instantie is mijn verhaal de katalysator van mijn eigen transformatie. Het is dus extra belangrijk om volledig in mijn creatiekracht te gaan staan, en dat is misschien hard werken, maar nooit vanuit weerstand, want het is mijn passie, en ik creëer vanuit de flow. Leve mijn schrijfproces!

donderdag 1 juni 2017

Banden verbreken//geometrie

Als ik iets in mijn leven niet begrijp, wil ik het begrijpen. Ook al weet ik diep van binnen dat ik iets niet hoef te begrijpen om verder te gaan, mijn verstand laat niet zo makkelijk los. Ik heb allerlei in elkaar grijpende modellen in mijn hoofd waar ik iets dat me pijn heeft gedaan in probeer te passen. Ik weet niet of ik nou een enneagramtype 2 of 5 ben, maar ik denk hierdoor toch dat laatste - tenzij ik vaak in de stresslijn zit van de 2 naar de 5. Maar goed, ik heb een soort loophole gevonden uit die verstandelijke neiging om te gaan met pijn: ik vraag mijn gidsen wat er aan de hand is. Zo kom ik direct weer uit bij mijn emoties en de diepere betekenis, die vaak heel anders is dan mijn hoofd heeft kunnen bedenken.

Ik vroeg hoe het toch kan dat vriendschappen en banden met mensen van wie je nog steeds houdt, ineens eindigen. Mijn vraag was kort en bondig, maar ik zal eerst alle modellen en achtergrondinformatie geven die ik er zelf al over bij elkaar had geraapt, want die waren ook allemaal onderdeel van mijn vraag.

Volgens Ra Uru Hu (de grondlegger van Human Design) maak je onbewust een 'stam'-afspraak zodra je een band aangaat. Zo van: 'jij hoort bij mij als je dit en dit doet en dan steun ik jou' - en andersom. Liefde is onvoorwaardelijk, maar een persoonlijke band is dus altijd voorwaardelijk. Als je een band aangaat met een nieuw persoon, kun je vaak denken: 'nu ga ik me niet meer zo-en-zo gedragen, en dat wil ik ook niet bij de ander'. Als de ander daaraan voldoet, en onbewust of bewust laat blijken dat die dezelfde kernwaarde heeft, is er een mooie, stabiele vriendschap geboren. Dit kan allemaal onbewust gaan, maar je kunt je er ook bewust van zijn en uitroepen: wat is dit toch een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo! Een diep gevoel van morele rechtvaardigheid hoort bij het stamcircuit. Zo ervaar ik het zelf tenminste - zie mijn design --->

Als de ongeschreven regels waar de vriendschap op is gebaseerd (die een tijdlang prima hebben gewerkt) worden verbroken door één van beide partijen, is wat er dan volgt een veroordeling over en weer van de moraliteit van de ander. Ook al had je niet eens door wat de stamafspraak wás. Zo kan een relatie bijvoorbeeld niet meer bestaan zodra er één van beide vreemdgaat, ook al is er openlijk over gepraat en is het met wederzijds goedkeuren, als het vanaf het begin niet al in die relatie is vastgelegd dat dit kon. Als je de relatie bent ingegaan met de ongeschreven stamafspraak dat je nooit vreemd zult gaan, kun je daarover praten tot je een ons weegt, maar zodra één van beiden het doet, is de relatie voorbij. En daar zit je dan met al je begrip en toestemming en onvoorwaardelijke liefde. Die was niet toereikend om de relatie te redden. De voorwaarden van het stamgevoel zitten dieper dan een goed gesprek kan bereiken. Mensen zonder stamkanalen kunnen hier misschien moeilijk mee omgaan, trouwens, maar over die ervaring weet ik niet zoveel, want ik heb wél een stamkanaal, dus ik voel dit tot diep in mijn botten.

Toch was het begrip hiervan nog niet voldoende om te accepteren dat vriendschappen ineens voorbij kunnen zijn, dus ik vroeg het mijn gidsen. Ik kreeg direct een beeld door van een enorm groot tandwiel, als een mandala, en hoorde het woord 'geometrie'. Dat kende ik in de context van Human Design: mensen zitten op je geometrie, op de weg door het leven die je aflegt. Een beetje een abstracte zin, die ik eerder nog niet had begrepen. Maar nu zag ik een enorm mechaniek voor me, van allemaal in elkaar grijpende tandraderen. Die raderen waren alle mensen. Heerlijk, die eenheid! En ik was er één van. Ik zag, dat als je matcht met iemand, de tandraderen in elkaar passen en een tijdje samen met elkaar draaien. Maar als je verandert, innerlijk, dan verandert je geometrie. De complexiteit van je mandala verandert en de tandjes, alsof het biologische receptoren op een cel zijn, kunnen bepaalde dingen niet meer met zich verbinden. Daardoor past iemand anders ineens niet meer. Dat kan er een tijdje insluipen, tot het opeens losspringt en je kunt praten tot je een ons weegt, maar omdat je dan niet meer samen draait, kun je elkaar niet meer écht begrijpen. De woorden en zelfs de intenties van de ander worden letterlijk verdraaid.

Dat is pijnlijk, omdat je op een ander niveau nog steeds liefde voelt. Je hebt elkaar persoonlijk gekwetst doordat die stamafspraak ineens niet meer werkt. Maar het is in feite onpersoonlijk. De samenstelling van je mandala verandert niet om een ander te pesten, maar omdat je toe bent aan een innerlijke verandering. En die heeft een effect op alles om je heen.

Het vervelende is, dat je het niet goed kunt afronden zodra die wielen zijn losgesprongen van elkaar. Je zult immers niet worden begrepen door de ander als je niet meer samen draait. Wat voorheen nog allemaal zo vanzelfsprekend was, is ineens veranderd in een kloof zo groot als een taalverschil.

Hiermee kan ik het accepteren en loslaten. Bedankt, gidsen. Ik voelde de behoefte om het te delen, dus dat zal vast wel ergens aankomen. Ik ben benieuwd als het je raakt. Misschien dat ik er over een paar maanden een nog dieper begrip van krijg. Misschien dat ik dan kan zien wat de innerlijke verandering precies was die mijn mandala heeft veranderd, en daarmee mijn sociale leven, en waar die verandering toe heeft geleid en wat ik dan wél heb aangetrokken. Er is ruimte voor iets nieuws ontstaan, maar ik weet nog niet precies wat. En ik denk dat ik dat pas weet wanneer ik iemand heb ontmoet waarbij ik meteen een match voel en kan uitroepen: 'wat een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo!'

Ik wil nog even toevoegen: er is niets mis met het voorwaardelijke van een stamafspraak. Dat zit diep in ons DNA, of je nou een stamkanaal hebt gedefinieerd of niet. Het garandeert dat we elkaar blijven steunen, ook al is het moeilijk, en het maakt mensen tot een familie. Zelfs als je geen stamkanalen hebt, kun je dit appreciëren - door er wijs over te worden. In mijn ervaring zijn mensen zonder stamkanalen juist het meest aan de stamafspraak gehecht, en het meest van streek als die wordt verbroken, met alle onbegrip en morele veroordeling vandien. Maar hoe meer je daar mee gaat dealen, en hoe meer je je eigen geometrie volgt, hoe wijzer je hierover wordt. En uiteindelijk zul je stamafspraken en voorwaardelijke liefde beter begrijpen dan iemand mét een stamkanaal zoals ik, want bij mij is het vooral iets onbewusts en instinctiefs. Mijn lichaam zal altijd een voorkeur hebben voor een gefixeerde moraliteit, maar iemand die dat open heeft, kan zien dat het ook anders kan en mag - iets waar ik erg benieuwd naar ben!

maandag 29 mei 2017

Mei

Mei begon met twee weken vakantie, waarin ik niets had gepland. Ik had weinig energie en was melancholiek, zoals ze in Human Design-jargon zeggen. In mijn eigen woorden: ik was een lethargische blob. Gelukkig kan ik daar steeds beter mee omgaan. Ook al voel ik me in die perioden leeg en niet echt gemotiveerd, toch heb ik geleerd dat juist dit de bron is van mijn creativiteit. Dit resulteerde erin dat ik weer begon te tekenen. Als ik nu terugdenk aan die dagen, voelen ze heel geborgen. Met een muziekje op eindeloos tekenen in mijn cocon, zonder enige afleiding. Mijn hand-oog-coördinatie was nog een beetje roestig, en mijn fijne motoriek was ook niet meer wat die geweest is, maar dat is gewoon een kwestie van oefenen. Deze tekeningen varieerden van illustraties voor blogs van Jong Bewust tot illustraties bij mijn eigen manuscript. Ik kan ze niet allemaal in deze blog delen, maar ik maakte ook foto's (die ik wel kan delen) en schreef veel. Af en toe verzette ik me tegen het melancholieke gevoel, als ik ergens in getriggerd werd of me zorgen ging maken, en dan kwam ik terecht in de zwaarte. Gelukkig was het allemaal van voorbijgaande aard.



Mijn energie ging - naast het creatief bezig zijn - in de meivakantie uit naar het volledig verslinden van mijn Human Design-studiemateriaal en het lezen van het Tibetaanse boek van leven en dood. Dit resulteerde erin dat ik in een nogal zelf-geabsorbeerde spirituele trip zat. Samengevat was mijn spirituele thema 'overgave'. Het sterven van mijn ego, of niet-zelf. Doordat de wekelijkse conditionering van mijn opleiding wegviel, richtte ik me volledig op mijn interne spirituele weg.

Daardoor ging ik nadenken over mijn spirituele werk. Ik redeneerde zo: ik weet hoe je de wereld kunt transformeren, namelijk door je eigen stukken te helen en alles in te ademen in je hart en weer los te laten. Ergo, daarvoor hoef ik niet naar buiten, de wereld in, of mensen te zien. Ik kan gewoon op mijn slaapkamer zitten ademen. Wel zo praktisch. En bovendien is dat (de 'grot') mijn ideale omgeving volgens Human Design, de plek waarin mijn leven zich hóórt af te spelen. Logisch dat ik daar automatisch in terechtkom, als ik mijn flow volg en me overgeef aan het leven. Alleen ben ik niet ontworpen voor al te grote isolatie, en begon mijn gebrek aan sociale reikwijdte (lees: knagende eenzaamheid) weer op te spelen. Dat is volgens mij echt mijn thema voor 2017: sociaal contact in balans brengen met mijn creatieve bubbel.


Door een co-creatiedag halverwege mei waar ik een respons op voelde, kreeg ik daar weer ruimte in. Die leverde me niet één cadeautje op, maar een heel pakket aan cadeautjes. Hij werd dan ook georganiseerd door iemand met het kanaal van mutatie, en voor mij levert dat in combinatie met mijn eigen mutatiekanaal altijd een dubbel intense mutatie op. Zo werd ik weer bekrachtigd in mijn eigen weg als schrijfster en snapte ik de betekenis van mijn periode van isolatie. Want diep in mijn hart wil ik het allerliefste schrijfster worden, en dus spiegelde de realiteit mij dit door me daar alle ruimte voor te geven en de rest van mijn bezigheden te schrappen, waaronder een aantal vriendschappen en zakelijk succes. Als een wens geen realiteit wordt, kan dit komen door 1) belemmeringen in jezelf en 2) doordat het niet écht je hartewens is. En als je niet bewust je hartewens gaat creëren, gaat het universum alles afbreken (op een vaak onprettige manier) dat er niet mee resoneert. Vooral in deze tijd van versnelling kun je het eigenlijk niet meer maken om niet je hart te volgen. Als je je hartewens wél bewust creëert, kun je alle pijnlijke weerstanden minimaliseren. Dat doe je door je strategie en autoriteit volgens Human Design te volgen - al is het niet voor iedereen nodig om die te kennen, want sommige mensen zijn van nature beter op hun innerlijke autoriteit afgestemd en herkennen beter wat ze richting hun gewenste realiteit brengt. Maar het kan verwarrend zijn voor ons verstand om ons gevoel te volgen, omdat het ons vaak in een andere richting brengt dan we verwachten. Daar kan Human Design een heldere uitkomst in bieden. Ons hart heeft een eigen plan, en vaak is wat je dénkt dat je wilt helemaal niet belangrijk voor je levenspad op dat moment. Voor mijn levenspad is het nu niet belangrijk om een eigen inkomen te hebben, bijvoorbeeld.


Ook voelde ik door de co-creatiedag weer zoveel inspiratie in het synchroniseren met gelijkgestemden, dat ik besloot om zelf ook meer sociaal contact te gaan creëren. Ik loste weer een stukje pijn op waardoor ik me zo had geïsoleerd. Die zat ergens in mijn 1e chakra. In het kort kwam het erop neer dat ik nog heel erg mijn hartewens aan het leven was vanuit gebrek. Doordat ik de oude overtuiging had dat ik anders geen motivatie zou hebben om iets te doen, ervoer ik gebrek in mijn sociale contact, waardoor het universum mijn vriendengroep ook ging afbreken, waardoor ik weliswaar wel veel ging schrijven, maar vanuit pijn - omdat ik niets anders had - en niet vanuit moeiteloosheid. Alsof ik een konijn voortdreef door een wortel aan een stokje, in plaats van erop te vertrouwen dat het konijn zelf wel op zoek zou gaan naar wortels. De transformatie hiervan leverde me verrassende nieuwe ervaringen op.


Direct na de co-creatiedag creëerde ik allerlei mogelijkheden om dat liefdesgevoel met gelijkgestemden nóg meer te vermeerderen. Zodat ik kan schrijven én vol in het leven kan staan. Wat een opluchting! Dit viel samen met mijn omslagpunt in mijn mobiele communicatie: eindelijk nam ik de smartphone in gebruik die al tijden klaarligt. Ik voelde me er enigszins opgelaten onder (en haalde mezelf naar beneden met grapjes als 'ik voel me net een oma die de moderne technologie aan het ontdekken is' omdat ik wist dat mensen het misschien raar vonden) maar het was overduidelijk dat ik eerder niet met een smartphone resoneerde omdat het een sterkere verbinding met de wereld om mij heen betekende. En door mijn introverte aard plús mijn oude eenzaamheid (vanuit de overtuiging in mijn 1e chakra dat ik alleen vanuit gebrek kon creëren) resoneerde ik gewoon niet met smartphones. Dan kon die nog zo dichtbij in een mandje liggen, voor mijn systeem voelde het verwisselen van mijn simkaart als het beklimmen van de Mount Everest. Alles is energie. Je trekt aan wat je bent. En je trekt niet aan wat je niet bent.


Meteen de volgende dag kwam er een festival op mijn pad (Living Village Festival) waarvoor ik een oproepje plaatste. Ik wilde er naartoe met meerdere mensen en was dit enigszins zenuwachtig aan het creëren. Ik ging daarmee uit mijn comfortzone, schreef daar een (nog niet gepubliceerde) blog over in de serie 'spirituele mythes' op Jong Bewust, en beloofde mezelf dat ik op mijn hooggevoeligheid en mijn grenzen zou gaan letten. Dat lukte prima, en het resulteerde in een fijne, zonovergoten dag met precies de gelijkgestemden die ik nodig had.


Het is mogelijk om alles te creëren wat je wenst, mits je het echt in je hart wenst, en mits je je gevoel volgt in het zetten van de stappen. Zodra er weerstand komt, ben je óf je gevoel/hart niet meer echt aan het volgen, óf is het nodig om iets te helen in jezelf dat je weg van A naar B belemmert. Die nuanceringen zijn zo ongelooflijk belangrijk in het werken met de Wet van Aantrekking! Anders zijn kreten als 'positief denken' een recept voor mislukking.

Er kwamen nog meer cadeautjes voort uit deze mutatie halverwege mei, maar het is voor mij niet handig om die online te zetten, en bovendien wordt deze blog al aardig lang. Terugkijkend op de maand mei (ik werd ongesteld, en dat is het moment dat ik vrij neem en ga zitten reflecteren) kan ik duidelijk zien hoe mijn energie werkt. Eerst een periode van melancholie, en hoe meer ik daarop mee kan surfen, hoe gelukkiger en creatiever ik blijf. Ook al heb ik dan geen zin om naar buiten te treden, het is belangrijk om dan álles te doen waar ik zin in heb (zoals tekenen en studeren) en werk te genereren, want zo blijf ik productief, en het is even belangrijk om echt 'ja' te zeggen wanneer er een kans komt waar ik een 'ja' op voel. Daar komt namelijk halverwege de maand de plotselinge omslag (mutatie) uit voort die mij de energie gaat geven om in korte tijd veel stappen te zetten. En dan kan ik wél weer naar buiten treden met alles dat ik heb geproduceerd. Ook op die golf moet ik meesurfen, wil ik zo snel mogelijk van A (mijn hartewens) naar B (de manifestatie van mijn hartewens) komen. In dit geval was mijn hartewens meer contact met gelijkgestemden. Maar ook als het niet gaat om sociaal contact, heb ik in dat proces van manifestatie andere mensen nodig: in mijn eentje kan ik namelijk niets manifesteren. Ik kan wél de energetische voorwaarden creëren voor de manifestatie, zodat ik de daadwerkelijke manifestatie aantrek. Maar er is een groot verschil tussen creëren (vrouwelijke energie, Generatorenergie) en manifesteren (mannelijke energie, Manifestorenergie).

Ik ben niet op deze aarde om een manifestor te zijn. Ik ben op deze aarde voor die perioden van leegte en melancholie. Daarin schuilt mijn werkelijke kracht. Daarin voel ik me geborgen in, en gelukkig, en vervuld. Als ik dán ga creëren, in mijn slaapkamer met de gordijnen dicht en een zielig muziekje op en antisociaal ten opzichte van de wereld om me heen, dan pas draag ik werkelijk iets van belang bij aan de wereld. Daarin hoort mijn leven zich af te spelen en alleen daarin kan ik mijn unieke essentie tot uitdrukking brengen. Ik peper het mezelf nog even extra in, want het is soms moeilijk om daar echt in te duiken. Ik voel me vaak een sukkel als ik alleen maar op mijn slaapkamer wil zitten. Het is maar goed dat ik weet wat mijn ideale omgeving is volgens Human Design. Die melancholie slaat namelijk om in zwaarte en depressie zodra ik me zorgen ga maken of ik niet 'iets zou moeten doen' in plaats van in mijn cocon te gaan - een sterke conditionering uit mijn jeugd waar ik net een vinger achter heb gekregen. Deze blog is bedoeld als reminder voor mezelf, zodat ik aan mezelf kan bewijzen (als ik dan toch iets moet bewijzen) (hilarisch Human Design-grapje over mijn open ego-centrum) dat het volgen van mijn flow echt werkt, waar die me ook naartoe brengt. Hoe meer ik dit zie, hoe meer ik dit doe en hoe groter de kwaliteit van mijn creaties wordt.

Ik heb mijn intentie voor mei vervuld en me overgeven aan het leven. Mijn intentie voor juni is zichtbaarheid: dat ik mijn sociale comfortzone oprek, nieuwe mensen ontmoet en synchroniserende ervaringen opdoe. Ik creëer mogelijkheden om mijn talenten neer te zetten en ik word ervoor betaald en met dat geld doe ik nog meer mooie ervaringen op, net zo gemakkelijk als in- en uitademen. Ik ben benieuwd waar mijn flow me naartoe brengt!

Inspiratie

Meer KickthePJ. En aan het begin van de maand, in mijn lethargische periode: de Youtuber Crabstickz, berucht om zijn video's waarin hij aankondigt te gaan stoppen met Youtube, die een interessant design heeft waarin het thema van afhaken en weer terugkomen duidelijk naar voren komt, onder andere uit een aantal nasty vijfde-lijn-poorten en het kanaal van mutatie. Heel bekrachtigend, zulke mensen, als ik een lethargische blob ben.


We hebben nu Netflix, want ook dat resoneerde met mijn intentie om meer in verbinding te staan met de wereld om me heen. Daarop heb ik in korte tijd de volgende series gezien:
  • Sense8, het tweede seizoen. Zeldzaam geestverruimend. Heeft alles in zich wat je hartje begeert: emotie, spiritualiteit, actie, geweld (niet dat ik daar nou zo van hou, maar heeft het wel), seks, interessante personages, slimme plottwists, spanning, goede opbouw... etc. Een subliem stuk kunst van de Wachowski's. 
  • Riverdale, een esthetisch gezien verbijsterende maar emotioneel gezien trashy serie die vooral mijn gevoel voor schoonheid voedde. 
  • 13 Reasons Why, een afschuwelijk realistische emotionele achtbaan-serie over zelfmoord, die voor mij diende als research voor mijn verhaal, en door de samenval met de 20-34-transit van 'druk bezig zijn' waar mijn 10-57 van smulde, ervoor zorgde dat ik voor het eerst sinds tijden een nacht heb doorgehaald met bingewatchen. 

vrijdag 26 mei 2017

Polyfonie

 - blog van twee weken geleden toen het kanaal van structuur me allerlei mooie inzichten gaf - 

Ik ben het tweede seizoen van Sense8 aan het kijken. Deze tv-serie van de Wachovski's is één van de weinige bronnen van entertainment waar ik echt tot in mijn kern door beroerd word, tot kippenvel en tranen en extase aan toe. Afgezien van het feit dat deze serie een mogelijk inkijkje geeft in de opkomst van de Raves (volgens Human Design de aankomende mutatie van onze soort) die in groepjes van vijf telepathisch met elkaar kunnen communiceren, is het een intelligente reflectie van onze huidige maatschappij. Sense8 is een narratief bestaande uit acht verschillende verhaallijnen over de hele wereld en de cultuur waarin ze zijn ingebed. Op sleutelmomenten worden deze samengeweven in een harmonie. Acht mensen delen elkaars bewustzijn en zijn bij elkaar 'aanwezig' op het moment dat er iemand in gevaar is, of wanneer er een overlap is tussen ervaringen. Zoals in muziek een harmonie bestaat uit verschillende tonen die één harmonisch geheel vormen, zo bestaat een 'cluster' uit een groep van acht telepathische mensen die elkaar perfect aanvullen door hun talenten te delen, en het verhaal vormt een gelaagd, virtuoos samenspel tussen die acht.

Dat is iets anders dan een polyfonie, de titel van deze blog. In de derde aflevering wordt dit woord genoemd, en ik ging er meteen naar googlen, terwijl ik de scenes opnieuw afspeelde. Met andere woorden: mijn bewustzijn werd even een polyfonie. Bijna een kakofonie, want ik kan niet zo goed mentaal multitasken.

Ik zette dus de tv-serie op stop, staarde in de verte, voelde hoe belangrijk dit voor me was, en begon een blog te schrijven terwijl ik een paper las waaruit ik meer informatie vergaarde. Er werd genoemd hoe wij in onze huidige maatschappij een fragmentarisch bewustzijn hebben: hoe we terwijl we met iemand praten ook met onze telefoon bezig zijn, muziek luisteren, een spelletje spelen, etcetera. Nu heb ik geen smartphone, maar ik begrijp wat er bedoeld wordt. Vaak komt er de kritiek dat we daardoor niet met onze aandacht helemaal bij de ander zijn. Maar in ons huidige bewustzijn wordt deze polyfonie niet per se een kakofonie. Zelfs als je een Youtubevideo bekijkt en ondertussen naar onderen scrollt en de comments leest, doe je dit. In je geest breidt het spoor van je aandacht zich uit van één spoor (de video) naar twee, drie, vier: net zoveel verschillende perspectieven als de comments die je leest, die zich in juxtapositie opstellen met de boodschap van de video, terwijl je eigen standpunt er ook nog doorheen walst. Mentaal multitasken. En we weten allemaal dat Youtubecomments niet een harmonie vormen met de video erboven - eerder een kakofonie. Of, nog correcter: een polyfonie, waarin zowel harmonie als dissonantie bestaat. Sommige standpunten resoneren met elkaar, andere niet. Er is geen oplossing, geen overkoepelend bewustzijn dat het allemaal begrijpt en naast elkaar kan laten bestaan in een logische ordening, want het spreekt elkaar tegen en heeft soms niets met elkaar van doen. Als je in de trein zit en een gesprek afluistert terwijl je met je muziek in je oren een boek zit te lezen, valt hetzelfde voor. Soms zijn er synchroniciteiten, waarin het weefsel van de wereld zich plotseling ordent, en alles hetzelfde lijkt te zijn, en dan koppelen de verschillende sporen zich weer los en moet je zelf weer zoeken naar betekenis. Als ik met iemand praat, en ik word getriggerd, dan ben ik soms tegelijkertijd een helende visualisatie aan het doen als dat ik het gesprek voortzet, en ondertussen fluisteren mijn gidsen mij ook nog dingen in het oor. Hoe meer ik vanuit mijn Ware Zelf leef, hoe meer alles in harmonie komt als een aaneengesloten reeks synchroniciteiten, en hoe minder dissonantie er is, maar het zal altijd een polyfonie blijven. Het leven is gewoon niet in zijn geheel te bevatten met mijn huidige bewustzijn. Ik kan hooguit zoveel mogelijk perspectieven in het mijne opnemen.

Als schrijver moet je complex denken: elke schurk heeft immers zijn eigen perspectief, waarin hij de held van het verhaal is. Dat spoor moet je naast elkaar kunnen laten bestaan met dat van de protagonist, de ware held van het verhaal. Als je een dialoog schrijft, moet je het gedachtespoor van degene aan de andere kant van de lijn, net zozeer volgen als dat van de ik-persoon. Ze hebben dezelfde conversatie, maar in de geest van de één roept een uitspraak een emotionele herinnering op, terwijl de ander bezig is met plannen maken. Of de één is onzeker en verliefd, terwijl de ander het gesprek gebruikt om een voorval dat eerder is gebeurd te verwerken. Of de één lucht haar hart, terwijl de ander ruzie begint te maken. Vooral in ruzies is het noodzakelijk om een overkoepelend perspectief te blijven volhouden. En de meeste schrijvers schrijven om dit overkoepelende perspectief (hun ideologie) aan de lezers over te brengen. Uiteindelijk komen namelijk alle stemmen, alle perspectieven samen in één grote harmonie. Dat is niet hoe het leven is. Het leven is een polyfonie waarin onze geest z'n best doet om samenhang te vinden. Tenminste, mijn geest. Mijn open ajna/hoofd-geest. Mijn geest die niet zozeer een bijzondere Verlichtingservaring heeft meegemaakt.

In de paper (die ik een paar alinea's eerder linkte) werden verhalen genoemd die polyfonisch zijn, door bijvoorbeeld drie kolommen met verschillende perspectieven naast elkaar op de pagina te zetten. Er ging een wereld voor me open. Mijn open mind vindt dit geweldig en beangstigend tegelijk. Het heeft al zo weinig controle, en dan ook nog volledige mentale ruimte met een helix-achtig bewustzijn in iets wat ik lees in boekvorm? Waanzinnig!

Bedankt, transit-kanaal van Structuur. Dit wordt nog een leuke week. Het begon al toen mijn vader langskwam. Daar kwam de helix even bij elkaar, op het punt waar de strengen elkaar raakten en er harmonie was, en toen gebeurde er een paar uur niets behalve polyfonie, en nu is er weer harmonie, een 'weten'. Ah. Natuurlijk. Dat zijn het niet-weten en het weten, de puls van het kanaal van Structuur. Machtig interessant. Leuk dat mijn brein nu op precies dezelfde manier werkt als dat van mijn vader (of nou ja, niet qua lijnen, kleuren en basen en dergelijke, maar kanaalsgewijs): zowel logisch als abstract als individueel. Wat een mentale trip! En dan te bedenken dat hij dit voortdurend heeft, en de rest helemaal open!

Ik was vergeten hoeveel ik van kennis houd. En dit is waarom dit het kanaal van de genie of de freak heet. Wat is het moeilijk om dit goed uit te leggen! Mijn hoofd is serieus aan het 'buzzen' van inspiratie. En dan ga ik nu weer verder kijken naar Sense8.

Dag later: ik heb het tweede seizoen uit... oh mijn god, wat een belevenis. Echt een aanrader: geestverruimend, spannend en emotioneel tegelijk. Te zien op netflix.

woensdag 17 mei 2017

Innerlijke tegenstellingen

Ik maakte een wandeling in het bos en stelde me open voor de wijsheid van de natuur. Ik kreeg door: 'luister met je hart, de verhalen die daaruit voortkomen mogen gedeeld worden'. Dat ging over deze blogs. Ik praatte met mijn hogere zelf en mijn gids (die stemmen vermengen zich vaak tot één) en kreeg het inzicht dat ik zó hard mijn onzekerheid onderdruk, en daarmee mijn innerlijke kindjes op afstand houd, dat ik vergeet dat ik me ook kan openstellen om de liefde van anderen te ontvangen. Doordat ik onderwerpen aansnijd die wellicht moeilijk zijn om aan te snijden, voel ik me onzeker in al die zichtbaarheid. Daar zitten angsten op als: wat als ze me af zullen wijzen? Wat als het niet klopt? Wat als mensen achter mijn rug om zullen praten? Wat als mensen iets persoonlijk zullen opvatten dat ik niet als kwetsend heb bedoeld en ik onbedoeld nóg meer drama creëer in mijn vriendschappen? 


Al die angsten onderdruk ik, omdat mijn (hoog)gevoeligheid niet veilig voelt. Maar daarmee laat ik ook de liefde van anderen niet toe in mijn hart. Het vraagt veel moed voor mij om deze blogs te schrijven. Ik heb namelijk twee kanten: de ene is de lieve, zorgzame Roos die heel conservatief de regels of normen accepteert en zich overgeeft aan het moment door gewoon te 'zijn' en daar niets in te hoeven veranderen, en de andere kant is de rebelse Roos die tegen dingen aanschopt die niet werken en die graag spirituele mythes op de hak neemt, sarcastisch is, pessimistisch en een beetje verwaand. Zodra ik de norm niet kan accepteren, komt die rebelse aard in mij naar voren en ga ik het transformeren. Human Design heeft mij geholpen dat stukje in mezelf te zien. Het komt vooral naar voren in de blogs die ik schrijf, of als je heel dicht bij me staat. Ik zal in een groep mensen niet snel in de oppositie gaan. In mijn familie bijvoorbeeld houd ik me op de achtergrond. Eerder ben ik het eens met alles wat andere mensen zeggen. Dat is een stukje veiligheid en conflictvermijden. Maar het is ook authentiek. Omdat ik het prettig vindt als de status quo gewoon klopt, en die te bevestigen en accepteren geeft mij een gevoel van bekrachtiging, waarin ik mijn stem kan laten horen en heel trouw en hardwerkend en consciëntieus ben, en mijn integriteit en authenticiteit bewaar. Dat is een conservatief stukje dat sterk in mijn design zit (zon 60.3, p-node 7.4).

Doordat ik mijn eigen gevoeligheid, onzekerheden en angsten onderdruk, ga ik op een krachttoer. Daardoor leg ik de drempel (energetisch) voor anderen ook hoog om hierop te reageren. Ze moeten wel veel moed opbrengen om hun eigen stuk te delen in reactie, want ik omarm mijn eigen onzekerheid niet en daardoor maak ik ook een onveilig veld voor anderen. Ineens viel het op zijn plek. Dat ik niet meer reacties krijg op deze blog - of van die cryptische, korte, ondoorgrondelijke - komt doordat mensen het ook spannend vinden om te reageren. En dat snap ik, want ik vind het ook spannend om te schrijven. De brug tussen het rebelse en conservatieve is het omarmen van mijn hooggevoeligheid. Dat sluit weer helemaal aan bij mijn werk met Jong Bewust, dat ik in eerste instantie doe om voor mezelf een veilig veld neer te zetten waarin mijn hooggevoeligheid er mag zijn (en als energetisch gevolg dus ook die van anderen).

Ik ben de afgelopen tijd bezig met het hoofdthema in mijn leven: overgave. Uit mijn hoofd en in de stroom van het leven, en mezelf daar volledig in vrij te laten. Zonder na te denken, gewoon flowen en doen. Maar de verhalen in mijn hoofd mogen er óók zijn, en ik hoef niet volledig de stilte in te duiken om nooit meer iets te zeggen of te 'vinden' en niets meer te delen van wat ik denk, alsof het allemaal zinloos is. Dat zou een deel van mij ontkennen. Ik leer in mijn opleiding 'Leading', een techniek om puur de energie in en uit te ademen via mijn hart, en daarmee een zijnsenergie van liefde en acceptatie neer te zetten en te stromen. Daar zijn geen woorden bij nodig. Als ik bijvoorbeeld mijn eigen hooggevoeligheid omarm in een ontmoetingsdag van Jong Bewust, hoef ik niet letterlijk te zeggen: "hé jongens, jullie gevoeligheid mag er vandaag zijn!" Want dat is dan al voelbaar op energetisch niveau, dat is wat mijn aura neerzet, en hoe gevoelig de ander daar ook wel of niet voor is, het vindt zijn weg. In principe hoef ik de hele dag niets te zeggen om zo'n veld neer te zetten. Ik kan als een boeddha ergens gaan zitten ademen en het ontstaat al.

Maar toch mogen die woorden er ook zijn. Ik ben ook een schrijfster op deze aarde. Ik zag in een Reading een beeld van mezelf omringd door van die binaire getallen, als in de matrix, die langsgleden en die ik kon lezen. Dat stond voor mijn begrip van het leven, van de werkelijke aard ervan bijvoorbeeld in Human Design, waar ik op ingetuned ben. Maar het vasthouden aan al die mentale inzichten is niet nodig (ont-houden). Ik kan het gewoon allemaal door me heen laten gaan. Al mijn begrip en alle inzichten en innerlijke conversaties met mijn hogere zelf/gidsen, zijn niet bedoeld om per se te uiten. Alleen de verhalen die ik met mijn hart hoor - de verhalen gefilterd via mijn hart ik denk op HD-niveau mijn nodes in poort 7 en 13 - hoef ik te delen. Die tegenstelling werd dus weer één.

Een andere tegenstelling waar ik al maanden mee bezig ben, is tussen mijn behoefte aan sociaal contact en mijn behoefte aan veel ruimte en tijd voor mezelf. Daartussen ontstaat een strijd (in plaats van dat het op natuurlijke wijze wordt afgewisseld in mijn flow) omdat ik daar ook onzekerheden over heb. De isolatie is veiliger, maar toch wil ik het niet. Ik word dan immers eenzaam en dat is niet de bedoeling - ik wil me juist verbinden en lekker tegen anderen aanleunen in wederzijdse uitwisseling en compleetheid in onszelf (of in gebrek in onszelf, mag er ook zijn). Maar ik ben bang dat mensen over me heen zullen walsen, dat ik verwachtingen zal scheppen die ik niet na kan komen, dat ik me verlies in de ander en onbewust over mijn grenzen zal gaan door mijn hooggevoeligheid te ontkennen. Dit is een stukje dat ik de komende tijd aan wil gaan. Ik ben dus enigszins nerveus allerlei sociale evenementen aan het plannen. Ik voel mijn energie langzaam weer beschikbaar worden voor mensen met wie ik al maanden niet heb gesproken (als ze me nog willen tenminste...) en voel dat het bijna tijd is om daar weer stappen in te zetten. Ik ga dit weekend naar een festival waar ik mijn hooggevoeligheid de prioriteit maak: als ik overprikkeld ben, omarm ik dat (dit is een intentie, vandaar dat ie in de tegenwoordige tijd staat), en ik vertrek zodra mijn energie op is. Een experiment in mezelf en in sociaal contact. Tijd om meer te gaan staan in die hooggevoeligheid. Misschien dat Jong Bewust er ook weer een nieuwe boost van krijgt! Ik heb de afgelopen dagen veel intense heling gedaan en intenties uitgezet, dus we zullen zien waar mijn leven ineens heen gaat, met name op het gebied van mijn 1e chakra: mijn inkomen en basis. Ik ben benieuwd en ik geef me eraan over. Zodra er weerstanden opkomen, dingen die ik blokkeer voor mijn overvloed, wordt dat vanzelf duidelijk in de taal van mijn emoties. Het enige wat ik hoef te doen, is die te doorvoelen. Dat is makkelijker in contact met anderen door de resonantie, waardoor mijn stuk sterker gespiegeld wordt. Maar ook in mijn eentje is het mogelijk, alleen zal het stuk dan wat harder moeten schreeuwen, voor ik het bewust word.

Hierbij mijn poging om een verhaal te schrijven vanuit het brein van mijn hart in plaats van mijn hoofd. Het voelt in ieder geval een stuk flowender en vrijer dan het hersengekraak van mijn mentale blogs! Dit houd ik erin :) En misschien ben ik toch wel een enneagramtype 5, zucht, eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik dat hele enneagram rondga zo, steeds weer identificatie met een ander type, want in elk egomechanisme of patroon herken ik wel iets - dan is dat wat het mij te geven heeft voor nu zullen we maar zeggen... ;)  

zaterdag 13 mei 2017

Niet meer kunnen vluchten

Vandaag heb ik een inspirerende co-creatiedag gehad met lieve zielsverwanten. Dit leverde mij allerlei inzichten op die ik in deze blog wil delen, want door deze woorden te laten stromen grond ik mijn transformatie!

Zoals jullie weten heb ik al een aantal maanden mijn sociale leven op een heel laag pitje staan. Mijn energie was er niet voor beschikbaar, hoe erg ik en mijn vrienden dat ook vonden. Met pijn in mijn hart heb ik afstand genomen, door trouw mijn eigen flow te blijven volgen. Daardoor kwam ik terecht in isolatie - ik heb namelijk één dag in de week mijn opleiding, en ik heb een relatie... verder niets. Ja, ouders die zo af en toe langskomen. Dat was mijn leven, de afgelopen maanden. Ik koos er zelf voor, dat wil zeggen: mijn gevoel koos ervoor, en ik hobbelde er bezorgd achteraan. Er kwam heel weinig op mijn pad - zelfs mijn Generatoraura met poort 15 en poort 1.5 trok amper iets aan, ook al volgde ik mijn strategie. Ik gaf me eraan over, maar ik vroeg me heel hard af waarom - waarom toch deze isolatie? Waarom leek er niets te lukken?

Vandaag heb ik het antwoord gevonden. Als je deze blog volgt, kun je het al raden: om mijn manuscript te schrijven. Blijkbaar vond mijn systeem de afgelopen transits (allemaal langdurige: 55 op mijn 39 (kanaal van de muze), 11 op mijn 56 (om mijn storyteller-poort van ideeën te voorzien) en 63 op mijn 4 (de druk om te formuleren)) zó gunstig dat het besloot om alle energie beschikbaar te stellen voor het schrijfproces. Zo van: "Jongens, de muze is aanwezig! Alle zeilen bij! We kunnen het ons nu niet veroorloven om energie te spenderen aan een sociaal leven! Deze golf moeten we pakken!"

Ik heb dus enorm veel geschreven. En zoals je hebt kunnen lezen, is dat in de kern mijn levensdoel, datgene waarvoor ik op aarde ben. Ik ben ook een Healer en Lightworker (nog aan het experimenteren met die laatste term ;) ) en ik doe graag energetisch werk waarbij ik mensen help in groepsverband, al dan niet met Jong Bewust. Dat vind ik heerlijk. Maar de echte kern van al mijn wensen en dromen is het uitgeven van mijn eigen boeken. Schrijfster zijn. Dat is wie ik écht ben. (In essentie ben ik natuurlijk puur een 'ik ben', en zijn alle verhalen daaromheen een illusie, maar dat terzijde, want het punt is juist dat ik een verhalenverteller ben en dus doen al die verhalen ertoe, en ik heb gelukkig de wijsheid om mijn verhalen ook weer los te laten, en die voorbijgaande aard is juist waarom ik verhalen vertellen zo fijn vind, etc, en zo kan ik nog wel even doorgaan in een eindeloos Droste-effect.)

Ik ontmoette vandaag mensen die op avontuur uitgaan in het leven en die (even gegeneraliseerd voor het doel van deze blog ;) ) in co-creerende gemeenschappen willen wonen. Ik resoneerde niet met hun pad. Dat was misschien nog wel interessanter dan wanneer ik er wél mee had geresoneerd. Het zette me namelijk aan het denken. Het is namelijk wel mijn droom gewéést: te reizen, in gemeenschappen te wonen... En dat bracht me op de vraag 'wat als?'

Wat als... ik nu mijn droom van een paar jaar geleden aan het leven was? Stel dat ik in een ecologische gemeenschap zou wonen met gelijkgestemden. Stel dat ik daarin mijn werk als Healer en Lightworker hélémaal had kunnen neerzetten, heerlijk eten had kunnen koken als kok, en totaal vervuld zou zijn door dagelijkse inspirerende ontmoetingen.

Had ik dan ooit een boek geschreven?

Natuurlijk niet. Ik zou me afgeleid laten hebben door de aangename vervulling van het sociale contact in een gemeenschap, door de flow van een groepsenergie, door mijn energetische werk, door de voortdurende taken in een zelfvoorzienende woonomgeving, en het zou fijn zijn geweest, en vervullend... maar.

Maar er zou altijd iets zijn blijven knagen. Een eenzaamheid die niet te vervullen zou zijn geweest, net onder de oppervlakte, waar ik er niet bij had gekund, als fantoompijn. Ook al zou ik ál mijn zielsverwanten om me heen hebben gehad, en een inkomen hebben verdiend met mijn energetische werk, dan nog zou ik iets gemist hebben. Ik zou langzaam depressief geworden zijn. Ik zou dat gevoel heel lang weg hebben kunnen drukken. Want ik had toch mijn droom bereikt? Ik zou niet begrepen hebben waarom ik me zo voelde.

Wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat die droom niet is uitgekomen. Wat ben ik opgelucht dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd, toen ik na een uitnodiging om in Lothlorien te werken, eigenlijk veel liever de gemakken van een eigen huis in deze maatschappij wilde. En wat ben ik blij dat er niets van mijn spirituele carrière terecht is gekomen, dat dit mij voortdurend ontglipte, en weer terugkwam, en weer doofde, en weer terugkwam, zodat ik nergens van op aan kon.

De enige keuze die ik had, temidden van die isolatie en leegte en eenzaamheid, was naar binnen keren. Daar trof ik mijn verhaal aan, het verhaal dat al sinds 2008 geschreven wilde worden. Ik had niet veel beters te doen dan het te schrijven. (Ja, tv-series kijken, maar dat gaat op den duur toch vervelen.) In het begin was mijn schrijfmotivatie zwak, en mijn visualisatieklier sputterde en pruttelde, maar na anderhalf jaar begon er vaart in te komen. Het roestige water werd een heldere stroom. Het verhaal kwam echt tot leven. Ik besefte dat ik het zó vol had geblazen met levenskracht, dat het op zichzelf was gaan staan, en dat ik iets heel bijzonders aan het creëren was. Ik versterkte en versterkte mijn creatieve energie, en na een tijdje merkte ik iets op.

Een eenzaamheid die me al zo lang ik me kon herinneren had geplaagd, was aan het oplossen. Dat moment van inzicht kwam eind 2016. Als een vallend dominosteentje zette dat het proces in gang waar ik de afgelopen tijd vaak over heb geblogd: aangezien ik me niet meer eenzaam voelde, had ik niet zoveel behoefte meer aan sociaal contact. Mijn energie ging uit naar het verhaal. Ik nam afstand van mijn sociale leven. Ik verzette me nu niet meer tegen mijn geïsoleerde leefsituatie, nee, ik ging er nóg verder in door. Ik zocht het op, recht tegen de emoties in van mensen die ik liefhad, maar zelfs dat kon me niet stoppen. Ik was vastbesloten om alleen te staan, en mijn verhaal te schrijven. Jeej, de keynotes van aarde in poort 56.3, de les van "determined self-sufficiency"! Dit is mijn levensles hier op aarde! 

Ik zie nu de betekenis van dit hoofdstuk van mijn leven. Wat eerst een hopeloze beperking leek, een falen, een gênante geïsoleerde toestand, een parasietenleven zonder inkomen of activiteiten, zie ik nu als een zegen. Zonder de terugtrekkende aard van mijn vriend (die net in zijn afstandelijke 'on the roof'-fase van zijn 4/6 profiel is, plus zon in poort 33.4 van 'retreat' heeft) en zonder die leegte zou ik nooit zoveel aandacht aan mijn schrijfdroom hebben besteed. Ik zou me hebben laten afleiden. Dat is de schaduw van poort 56 volgens Gene Keys. Als een verwelkt plantje heb ik dat nieuw leven ingeblazen. En nu is die plant aan het groeien en bloeien. Ik ben totnogtoe de enige die dat bloeien kan zien, maar als ik het uit ga geven, zal het ook voor de wereld zichtbaar zijn. Zal het uitgegeven worden? Al mijn creatiekracht is daarop gefocust. Ik heb eerlijk gezegd zó hard gevisualiseerd en ingevoeld en gemanifesteerd dat ik het gevoel heb dat het al uitgegeven ís, en dan ben je goed bezig met die Wet van Aantrekking hoor! Tel daarbij op de talloze denkbeeldige interviews die ik in mijn hoofd houd - heel nuttig, twee vliegen in één klap, zo houd ik niet alleen mijn focus op de vervulling van mijn droom, ook leer ik pitchen en praten over mijn boek! Maar het leuke is: zelfs dat visualiseren gaat vanzelf. Ik kan niet anders dan mijn succes te visualiseren. En natuurlijk ben ik soms wel bang dat het allemaal niet gaat lukken, maar ook dat hoort erbij. Dat houdt me scherp.

Ik kan niet meer vluchten voor mijn droom. Ik kan niet anders dan zoveel mogelijk en zo hard mogelijk schrijven, en ik vind het heerlijk. Ik kan niet in woorden beschrijven hoe heerlijk ik het vind - en dat wil wat zeggen! Ik popel om het jullie te laten lezen en jullie te laten kennismaken met de personages en de wereld waar ik al zo lang van hou. Voor mij is die wereld net zo echt als deze. Mijn ziel kan worden gecompleteerd door mijn zielsverwanten, maar net zo goed door alle personages die de facetten van mijn ziel vormen. En het leuke is, die zielsverwanten kunnen dan juist iets aanvullen in de flow van mijn leven, niet vanuit gebrek, maar vanuit overvloed. Dat is de transformatie die in mijn sociale contact is gekomen. Helaas eerst nog door voornamelijk nieuwe contacten op te bouwen, en oude banden te verbreken, maar wie weet, misschien komen die ook wel weer terug. Ik sta er in ieder geval voor open.

Ik was vandaag op een punt in mijn leven dat mijn verhaal naadloos samenviel met mijn leven. Moeiteloos werden mij de puzzelstukjes en de inspiratie aangereikt om de volgende scene weer te kunnen schrijven. Want ook mijn hoofdpersoon kan zich niet meer verbergen - hij laat al zijn maskers vallen en kiest voor Verlichting. En dat doe ik ook.

Leve het kanaal van mutatie!

donderdag 11 mei 2017

Initiëren volgens de strategie van de Generator

Deze blog schreef ik een paar dagen geleden en is een respons op de Human Design-transitvideo's van Gaya Ariel. In de laatste had ze het over de manier waarop een Projector toch kan initiëren, over yin-Manifestors en over de manier waarop de rigiditeit van het mentale concept van de HD-strategie plaatsmaakte voor een gevoel van flow. Dit is hoe ik het zelf ook heb ervaren. Ik bedoel, duh, ik héb het kanaal van flow. Ik ging dus helemaal aan toen ik haar erover hoorde praten. En ik moest ook even mijn inzichten daarover delen, met dank aan het transitkanaal van Structuur!

Ik ben een Generator. Ik ben óf beschikbaar, óf niet. De respons is binair. Ja of nee. Ik kan niet half iets doen. Als iets nét niet bij me past (eh?) wordt dat net zo'n ramp als wanneer iets écht niet bij me past (uh-uh!). Als ik me gewoon laat meenemen door de flow van mijn leven, doe ik waar ik zin in heb (hm-hm). En vooral: dan doe ik niet waar ik geen zin in heb. Het huis kan zo vies worden als maar mogelijk is, mijn vriendschappen verwateren, mijn bankrekening naar nul, mijn kamerplanten dood... maar ik kom gewoon niet in beweging... tót ik er wel weer zin in heb. Het enige probleem is mijn niet-zelf. Dat gaat elke keer dat ik zoiets nalaat een beetje dood van binnen, en dat is focking pijnlijk, want sterven is niet leuk, ook al is het je niet-zelf, het zit vol met negatieve emoties en verlies. Nadat ik mijn vorige blog had gepubliceerd, raakte ik volledig in paniek. Ik lag er wakker van. Ik vroeg om hulp en paste mijn zelfheling toe. Ik was er getuige van hoe alle dilemma's die ik dacht te hebben plaatsmaakten voor een gonzende wijsheid en diep respect voor het leven en mijn eigen pad als vernieuwende, experimenterende, rebellerende, door mezelf geabsorbeerde 3/5 cross of Laws + het delen van mijn leidraad uit de nodes in 7 en 4. Het viel allemaal op z'n plek. Een diep weten suste me in slaap. Ik had helende, heldere dromen vol symboliek, met een lucide staartje, vlak voor ik wakker werd, waardoor ik de laatste restjes van de zware emoties kon oplossen. Vandaag (woensdag) was mijn emotionele centrum weer vrij, na een aantal maanden op de 55 vast te hebben gezeten. Dat resulteerde in een intensieve emotionele reiniging, ook met dank aan de volle maan. Niet bepaald leuk, want er kwam heel wat shit voorbij, maar gelukkig was het vandaag tijd voor iets nieuws, en heb ik een heerlijke lange picknick-fietstocht gemaakt met mijn vriend die me helemaal heeft gereset.

Terug naar die respons. Ik pas dit altijd toe als iemand me iets vraagt. Mensen hebben over het algemeen niet door dat je humt, dus de sacrale autoriteit is prima te doen - 'heb je zin om mee te gaan naar dit-of-dat?' Ik: 'eeeeeh, nee.' En vervolgens bedenk ik dan allerlei redenen waarom ik niet mee wil gaan. Dat kan ik eigenlijk beter niet doen. Helaas heb ik een lange, slopende ervaring gehad waarbij mijn gebrek aan beschikbaarheid (een sacrale 'nee') heel persoonlijk en kwetsend werd opgevat, en toen ik dat probeerde uit te leggen werd het alleen maar erger. Les geleerd: nooit meer een respons proberen uit te leggen! Gewoon zeggen dat het niet goed voelt, niet uitkomt, dat is genoeg. Want die woorden die ik eromheen bouw hebben de neiging een eigen leven te gaan leiden en volledig uit context te worden gehaald. Neem dat maar als leidraad van mij aan; deze derde lijn heeft haar lesje geleerd. ;) Dat kan ik dan gelukkig wel weer delen. Was die pijnlijke ervaring toch nog ergens goed voor.


Geen uitleg dus. Behalve deze week, met het incarnatiekruis van Uitleg, en mijn vader (Mentale Projector) die precies dat incarnatiekruis heeft plús alle activaties in ajna/hoofd die nu in transit zijn zodat hij alles wat hij onbewust heeft geactiveerd, ook bewust kon ervaren. Hij kwam vanuit de flow (zonder gedoe met uitnodigingen of respons) even langs om ons uit te leggen hoe we onze tuin het beste konden verzorgen, zodat we eindelijk in beweging kwamen om alles onder de schop te nemen, terwijl hij er als een opzichter bij zat, zodat ik hem ook weer kon uitleggen hoe mijn leven nu in elkaar zit en daar weer allerlei inspiratie over kreeg - zo fijn om een Mentale Projector als vader te hebben! Het is prima om uit te leggen hoe ik denk dat mijn leven in elkaar zit. Het is alleen niet een autoriteit voor mij. Het is een autoriteit voor ánderen, zoals mijn vader, die in ruil ook weer met zijn eigen inzichten kwam, waardoor ik verder werd geholpen met een nieuw perspectief.

Ik heb het kanaal van mutatie, en de keynotes daarvan zijn: een energie die fluctueert en initieert. En dat terwijl een Generator (iemand met kanaal van mutatie is altijd een Generator) niet 'mag' initiëren! Nu snap ik het. Als ik gewoon met mijn flow meega, dan initieer ik vanzelf. Ik was degene die opstond om aan de tuin te werken. Mijn vader stelde het alleen maar voor, maar op mijn energie ging iedereen mee naar buiten. Het is een initiërende energie, omdat het iets nieuws brengt. Dat nieuwe is alleen altijd gebaseerd op het oude, het komt eruit voort, terwijl een Manifestor niet aan die respons gebonden is, en echt iets vanuit zichzelf manifesteert.

Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Hoe meer je niet-zelf sterft (r.i.p.), hoe meer het vanzelf gaat. De strategie en autoriteit van Human Design veranderen in 'gewoon zijn', en zonder weerstand handelen vanuit dat 'zijn'. Een uitnodiging kan puur een gevoel van momentum zijn. Een respons kan 'zin ergens in' hebben zonder dat je nog weet welke prikkel ervoor verantwoordelijk was. Een Reflector in de flow gaat gewoon overal op mee, en heeft af en toe een 'bliep' op zijn radar, van iets dat minstens een maandlang in z'n systeem heeft rondgedraaid... En een Manifestor? Ook die kan zich overgeven, en vanuit ontvankelijkheid voor zichzelf voelen wat echt de juiste handeling is, en wat niet.

Klinkt heerlijk en moeiteloos allemaal, of niet? Dat is het voordeel van al zo'n 4 of 5 jaar in het experiment met Human Design zitten. Op een gegeven moment ben je zo ver gedeconditioneerd dat het vanzelf gaat. En ook al wordt dat niet-zelf dan regelmatig vreselijk door elkaar geschud en lijdt het alsof het op een pijnbank is gebonden, dat is slechts een bijverschijnsel. Het enige wat we hoeven te doen is ervan houden. Want ons Ware Zelf heeft geen liefde nodig. Dat IS al liefde en levenskracht. Waar het niet-zelf in het spel komt, daar wordt het interessant, daar ontstaat de frictie, daar zitten de levenslessen. En dat niet-zelf mag juist meedoen met het feestje. Dat mag juist liefdevol omarmd worden, terwijl het keer op keer sterft. Alleen het niet-zelf hoeft geheeld te worden, de rest is al goed en regelt zichzelf wel. Je heelt het niet-zelf mét het niet-zelf: door je eigen gedachtespinsels toe te passen op de gedachtespinsels. Door je slimmigheid die je diep in de penarie heeft gebracht, op zo'n manier in te zetten in de reflectie op de ervaring, dat het allemaal weer logisch lijkt of zinvol is. Het denken moet niet vergruisd worden, er hoeft niets verworpen te worden, het hoeft alleen maar thuisgebracht te worden, terug gevolgd naar de kern... de enige manier om je niet-zelf te helen is juist om het te omarmen. Denken is bijvoorbeeld geweldig. Ons bewustzijn is fenomenaal. Het is alleen niet de autoriteit over ons leven. En als het daar een beetje van loskomt, dan gaat het zich bezighouden met zaken die veel interessanter zijn. Verslaglegging, bijvoorbeeld.

maandag 8 mei 2017

Nog even over dat succes... (a.k.a: het kaf van het koren scheiden)

Deze blog begon eerst heel anders. Echter, nadat hij een paar dagen was gerijpt en herschreven, zoals ik tegenwoordig met alle blogs doe - oh, de wijsheid van dat besluit met poort 4.6 in mijn open ajna - realiseerde ik me dat ik nóg authentieker kon zijn.

De werkelijke aanleiding van deze blog was namelijk jaloezie. Om me heen zag ik verscheidene mensen als een speer vooruit gaan met hun spirituele onderneming. Dat gaf me een nachtelijke droom waarin ik een kind stal, waar ik me vreselijk over voelde. Ik probeerde ervoor te zorgen, maar het moest niets van me hebben: ik getraumatiseerd, kind getraumatiseerd, ouder getraumatiseerd. Dat kind was namelijk helemaal niet van mij. Uiteraard stond dat kind voor 'de spirituele onderneming' die ik me eigen probeerde te maken. De boodschap was luid en duidelijk. Dat wist ik al wel. Maar blijkbaar zat er nog een stukje pijn.

Hoe deze blog eerst begon? Met deze sarcastische intro, mijn favoriete manier om mijn pijn te verbloemen: "in deze blog ga ik verantwoorden waarom ik niet méér succes heb in mijn spirituele carrière, zodat het lijkt alsof ik het allemaal zo heb gepland!!1!"

Dit is de grote grap van mijn deconditioneringsproces. Op zich is er niets mis met deze intro. Het illustreert hoe mijn verstand graag de touwtjes in handen mag grijpen, om het te laten lijken alsof ik wél succesvol ben. Met een leuke grap, want dat is mijn favoriete healingtool. Maar toch wilde ik authentieker zijn, want samen met sarcasme is rauwe authenticiteit mijn spirituele superwapen. Dus, hier komt 'ie helemaal to the point: ik ben zó onsuccesvol dat ik groen zag van jaloezie op andermans succes.

Ik heb vrij weinig bereik als spirituele ondernemer, al is dat technisch gezien incorrect, want ik heb niet eens een KvK-nummer. Maar ik geef sporadisch Readings, van energetische aard en vanuit Human Design. Ook ben ik organisator van een jongerenbeweging genaamd Jong Bewust. Ik organiseer ontmoetingsdagen voor hooggevoelige jongeren en ik blog over relevante onderwerpen. Het is heel dankbaar werk. Ik verdien er vrijwel geen geld mee. Ik doe het puur uit naastenliefde.

Tot die realisatie kwam ik echter niet zonder slag of stoot.

Elke keer dat ik probeerde er meer van te maken dan pure naastenliefde - en geloof me, dat heb ik geprobeerd, door vol weerstand te gaan promoten - kreeg ik het deksel op mijn neus. Jong Bewust is in essentie namelijk een kleine beweging. Een creatief project is als een entiteit op zich. Het heeft een eigen weg op deze wereld en staat los van de identiteit van de schepper. Jong Bewust is niet bedoeld om te groeien in reikwijdte, om 'boven de radar' uit te komen, om winst mee te maken of mezelf mee te ondersteunen als inkomstenbron. Dan verwelkt het als een plantje dat ik teveel water geef. Het hele idee van Jong Bewust is juist dat het laagdrempelig en klein blijft, zodat het een veilige haven is voor wie er aanhaakt (en weer afhaakt, want dat gebeurt ook vrij vaak, dat is een gevolg van mijn eigen Human Design-profiel: banden gemaakt en weer verbroken, en opnieuw vreemden aantrekken, 3/5).

De reden dat ik het niet tot een bombastisch succesverhaal kan maken, is dat mijn hart er niet echt in zit. Wat?! Zeg ik dat zomaar online?! Ik kan net zo goed meteen de hele website van Jong Bewust offline halen! En wie wil er nu nog een Reading bij mij?! Vind ik dat dan ook niet leuk?Marketingzelfmoord! Maar hé, daar hebben we het al over gehad in mijn vorige blog. Dat is juist onderdeel van mijn branding: mezelf als spiritueel persoon van het voetstuk halen zodat spiritualiteit laagdrempelig en herkenbaar blijft. (Jaja, leuk geprobeerd.) Maar hé, nu we het toch over spiritualiteit hebben (haastige afleidingsmanoeuvre) even mijn stokpaardje: elke vorm van guru-verheerlijking wrijft mij tegen de haren in. Dat is 7-centered denken, in Human Design-jargon, gebaseerd op hiërarchie, competitie en ascentie - we leven nu met 9 centra, en mogen onze eigen autoriteit worden: onze eigen religie, godheid en aanbidder ineen. Rauwe authenticiteit en sarcasme zijn mijn twee gekozen spirituele superwapens. Dat zijn de pijlers van mijn eigen religie. Daardoor trek ik mensen aan die ook door de illusies omtrent spiritualiteit heen kunnen prikken, en die wel tegen wat humor kunnen. Leuke mensen, dus. Stabiele mensen. Slimme mensen. Jong Bewuste mensen. Mijn soort mensen. Dat waren iets teveel zinnen met mensen. In tegenstelling tot mijn netwerk. Dat heeft weer iets te weinig mensen. Grapje, dat hadden we al gehad. Het is juist goed dat mijn netwerk zo klein is. (Ik wou alleen maar een grapje maken... mag hier ik hier alsjeblieft wél mijn darlings laten leven? Ik moet er al elke dag zoveel van schrappen in mijn manuscript...)

Ho, daar werd ik even afgeleid door gedachten aan mijn schrijfproces. Zo moeilijk om me te focussen op iets waar mijn hart niet in ligt! Waar was ik? Oja, dat mijn hart er niet echt in ligt. Zie, daar praat ik niet graag over, want het is echt een beetje ongemakkelijk. Begrijp me niet verkeerd (ach, het is al te laat, ik heb mezelf wederom aan het kruis genageld): ik hou van mijn werk met Jong Bewust, ik hou van mijn werk als Reader. Ik ben authentiek, immers, dus geloof me, ook nu lieg ik niet, waarom zou ik dat doen? Dan had ik net zo goed meteen kunnen liegen en zeggen dat mijn hart er wél in zit! Dat was slimmer geweest! Blijf dus nog even aan de lijn, terwijl ik de vrijheid neem om mezelf tegen te spreken. Nee, alsjeblieft, blijf bij me! Niet dat kruisje, niet dat -

En daar ging het kaf, vervlogen op de wind.

Nu we alleen het koren overhebben, voor ik ook dat vermaal om broodjes aap van te bakken (of spirituele fantasyromans, oeps, spoiler*!): ik vind het heerlijk om jonge hooggevoelige mensen te ontmoeten en een middagje met ze te delen. Ik ben oprecht in ze geïnteresseerd. Ik vind het heerlijk om te Readen en mensen te helpen door een bad van helende energie te creëren. Anders zou ik het niet doen. Daar heb ik diep en lang op ingevoeld. Dat was het probleem niet. Mijn hart zit er dus wél in, alleen is het niet mijn levensmissie. Mijn hart wil er niet vérder mee. (Alleen moest ik dat even op een provocerende manier zeggen, want zo ben ik nou eenmaal - mercurius in 38: ik ga in de oppositie in mijn communicatie.) Het is wat het is, nu, en het is een belangrijk onderdeel van mijn leven, alleen is het eerder een geliefde hobby dan een professionele levensdroom. Aaah. Nu is het duidelijk, toch?

(*Intermissie om te reflecteren op de ontoereikendheid van taal als de ander het tóch allemaal bekijkt vanuit diens eigen perspectief*)

Deze blogs zijn trouwens ook niet mijn levensmissie. Deze blogs zijn breinscheten die verdampen zodra ze eruit zijn gelaten. (Sorry voor die vergelijking.) (Maar ze stinken niet.) (Niet erg, tenminste.) (Tenzij je vindt dat er een luchtje aan zit.) (Maar dan kan ik je wederom niet verder helpen.) (*blaast nogmaals het kaf weg*) (Buiten is toch meer frisse lucht, jongens.) (Wees vrij!)

Deze blogs gaan niet echt over mij. Ze gaan over wie ik dénk dat ik ben. Echter, wie je tegenover je hebt op een ontmoetingsdag of in een Reading, dát ben ik. Dan doet mijn energie zijn werk, dan transformeert mijn aura jouw aura, dan kan ik mijn flow delen. Dit, wat ik hier schrijf, zijn maar verhalen. Ze klinken weliswaar heel plausibel, maar ze zijn toch slechts dat. Mooi aan elkaar gesponnen, maar gemaakt van illusies, van onzichtbaar visdraad, waar je hopeloos in verstrikt kunt raken. Ik schrijf deze blogs in eerste instantie om de druk in mijn hoofd te verlichten. Vooral als er hoofd-transits zijn, zoals die 63 en die 11 die mijn bestaan de afgelopen maanden zegenen. Als iemand er iets in herkent en er positief door beïnvloed wordt: des te beter. Dat is de andere drijfveer. De biologische drijfveer om mezelf te delen, te verbinden en inzichten uit het collectief door te geven aan anderen, gefilterd door mijn eigen perspectief, die hebben we allemaal, die houdt ons als collectieve soort in stand. Nou ja, dat klinkt allemaal heel mooi, dat is een staaltje Human Design, maar het komt er gewoon op neer dat mijn innerlijke leiding gewoon graag publiekelijk dingen op een rijtje wil zetten, wat daar verder ook voor consequenties aan mogen zitten. Ik ben immers vooral geïnteresseerd in mijn eigen proces als right angle Generator. Alleen maakt mijn brein er graag een plausibel verhaaltje van, want dat is wat ik doe. Daar had ik het al over gehad. Dat is waarom ik deze blog begon met een grap: mijn hoofd mag graag denken dat het de hand heeft in alles wat er in mijn leven gebeurt. En dat is gewoon niet het geval. Daarom vind ik dat ook zo grappig. Spirituele humor voor gevorderden. Waar mijn verstand wél goed voor is, is te beseffen dat elke beperking in mijn leven goed is zoals die is, en dat ik er geen controle over heb, en dat ik er maar het beste een zo entertainend mogelijk verhaal van kan maken terwijl ik me eraan overgeef. Bij deze, dus.

Maar, hoor ik je denken (waarschijnlijk denk je dat helemaal niet en ben je eerder helemaal overgestimuleerd door mijn wirwar aan parenthesen en tussenzinnetjes in klein lettertype en Human Design-jargon en spirituele gevolgtrekkingen en verwijzingen, zodat je oren tuiten en je oogleden flapperen en je brein pulseert en is dat een beginnende hoofdpijn - oh wacht, dat is die van mij): waar zit mijn hart dan wél in?

Ah, nu kunnen we ons eindelijk ontspannen. Dat hysterische gedoe van hierboven waarin mijn Zelf en Niet-Zelf om de schrijfpen vechten, is voorbij. Laat je zakken in het warme bad van een goed verhaal.

Ik ga het nu namelijk hebben over mijn passie. En daarin is alles afgelijnd.

Ik schrijf een boek. Een spiritueel fantasyboek dat gaat over reïncarnatie en heling in een wereld die door een chaos aan politieke intriges niet beseft dat er een magische verandering ophanden is. Er zijn maar twee mensen die alles in goede banen kunnen leiden...

(Alvast even aan het oefenen met mijn pitch.)

Eigenlijk schrijf ik twee boeken. Daarom duurt het schrijfproces ook al zo lang. Tweeënhalf jaar, om precies te zijn, nadat ik in 2008 de eerste hoofdstukken schreef, stopte, en het weer oppakte eind 2014. Het is een tweeluik. Het eerste manuscript telt 130.000 woorden en de tweede ook, maar die is nog niet af. Dat zijn gezonde hollandse jongens, ietwat uit de kluiten gewassen, qua lengte tussen het derde en vierde deel van Harry Potter in, maar dat heb je met fantasy. Een fantasyboek moet een beetje lijvig zijn, want het hele idee van escapisme is juist dat je een tijdlang duurzaam uit je eigen perspectief kunt ontsnappen, voor je weer terug in je eigen wereldje geplant wordt. Dat is waarom ik schrijven zo heerlijk vind. Ik kan mijn gedachten helemaal uit laten waaieren tot ze geen persoonlijke connectie meer hebben met mijn eigen leven, en een entiteit op zich vormen. En dan kan ik die voeden, als een klein, blind katje, dat zijn ogen opent en gaat spinnen en leert lopen en op avontuur uit gaat in de wereld zodra het genoeg voeding en tijd heeft gekregen om tot leven te komen.

Ik had zo'n mooi inzicht over de aard van mijn 56.3-poort, de poort van de verhalenverteller, de enige poort in mijn open keelcentrum. Verhalen vertellen is hoe ik mijn levensmissie vormgeef. Het is namelijk mijn aarde: de plek waar ik mijn licht grond, waardoor ik de acceptatie van alles kan stabiliseren en deel met deze planeet. Maar al die elementen eromheen (lijn 3, open keel) maken dat mijn ultieme wijsheid als verhalenverteller is om mijn verhalen niet over mezélf te laten gaan, zoals in deze blog, maar mijn levenslessen te abstraheren in een vorm die toebehoort aan en gemaakt is uit het collectieve veld... en op die manier mijn wijsheid terug te geven aan de wereld. Ik kan mijn eigen ervaringen gebruiken, maar ik vertel niet vanuit poort 33, die eronder zit en autobiografisch is, gericht naar het lichaam, naar de eigen identiteit. Poort 56 staat naar boven gericht, naar het collectieve mentale veld van rondzwevende ideeën die ik uit de wereld kopieer en in mijn verhaal plak. Met mijn open keelcentrum kan ik daar het wonder van inzien. Het grootste mysterie van het schrijven vind ik dat een serie zwarte, kronkelige dingetjes een wereld tot leven kan brengen in de geest van iemand anders. Het wonder van taal en communicatie! Hoe futiel het ook is om je perspectief door het perspectief van een ander te laten vervormen, het is en blijft het doel waarvoor we - naar mijn mening - hier op aarde zijn. Dat is de propaganda van mijn chart in ieder geval. Daarom organiseer ik ook zo graag ontmoetingsdagen en geef ik zo graag Readings. Beide dingen geven me een inkijkje in de ervaringen van anderen, en elke keer weer voel ik me nederig als mensen hun hart naar mij toe openen en hun unieke perspectief met me delen. Ik kan niet anders dan al die overvloed in mijn verhaal kanaliseren om het weer verder door te geven aan de wereld.

Dát is de werkelijke reden dat ik bezig ben als Reader en organisator van Jong Bewust. Om verhalen en ervaringen te verzamelen en getuige te zijn van andere perspectieven op de wereld. Want ik heb tenslotte wél poort 13 in mijn zuidelijke maansknoop en ik doe alvast wat voorwerk daarvoor, door mijn visie te delen met de 7.4, die via online blogs, Human Design, Readingtechnieken en ontmoetingsdagen een leidraad kan vinden en geven... 

Oeps, sorry, dat had ik niet moeten zeggen, dat van die ervaringen verzamelen. Komt dat creepy over? Het zou zomaar kunnen dat ik een karaktereigenschap, uiterlijk kenmerk of uitspraak van je uit deze realiteit heb geknipt en in mijn verhaal heb geplakt, onherkenbaar voor anderen, misschien, maar herkenbaar voor jou als je het verhaal ooit zult lezen...

Kijk, marketing voor mijn boek, dat kan ik dan weer wel. Ik heb het nog niet eens gepubliceerd en ik maak er al moeiteloos reclame voor. Dat komt omdat mijn hart er in zit. Ineens gaat mijn transformatiekanaal voluit werken. Misschien maakt ik zelfs wel tekeningen van scenes uit mijn verhaal die ik hier binnenkort ga delen... We zullen zien of dat idee daadwerkelijk tot manifestatie komt - de tekeningen zijn er al, nu alleen nog de impuls om ze te delen. Als ik dat correct voorspel, komt die er wel, en als ik het incorrect voorspel - zoals ik graag doe, want ik heb tenslotte een verstand dat graag naar de controle grijpt - beschouw deze laatste alinea dan maar als niet geschreven.

Conclusie: Readings geven en Jong Bewust zijn mijn favoriete hobby's van het moment, waar ik veel vervulling in vind, en het schrijven aan mijn manuscript is mijn ware werk. Als dit mensen doet afknappen, dan begrijp ik dat. Maar niet iedereen die Jong Bewust volgt vindt zijn weg naar deze blog, dus ik heb wat speelruimte, en mijn branding als 'spirituele ondernemer' is tóch rauwe authenticiteit. Dus wat hier ook uit voortkomt, ik geef me eraan over!

vrijdag 5 mei 2017

Perfect sneu

Ik ontdekte dat ik veel schaamte heb over mijn gebrek aan professioneel succes. Ik drukte dit weg, omdat ik wilde overkomen als succesvol. (Haha.) (Is vast goed gelukt.) Ik was bang om sneu gevonden te worden. Ik wilde niet dat dit mijn reputatie zou beschadigen, omdat ik vreesde afhankelijk te zijn van mijn netwerk. Ik mocht vooral niet als een mislukking gezien worden, dan zou iedereen de banden met mij verbreken en zou ik weer nieuwe mensen moeten aantrekken. In plaats van hier open over te zijn, onderdrukte ik mijn gevoelens en ging ik gewoon door met de volgende poging. En sommige van mijn initiatieven waren wél succesvol, zoals de afgelopen ontmoetingsdag van Jong Bewust. Dat gaf me een heleboel vervulling, maar ook genoeg brandstof om deze innerlijke strijd langer in stand te houden. Ik ben gedreven en ambitieus, dus hoezeer mijn energie ook fluctueerde, ik bleef streven naar die perfectie.

Tot mijn verwarring nam mijn flow echter weer af. [jufmodus] Wie herkent de keynotes van mijn Human Design-kanalen in die laatste twee zinnen? En sowieso de keynotes van Human Design in deze hele blog? [/jufmodus] In plaats van te blijven manifesteren, stokte mijn energie, net zoals mijn achternaam, zodat ik het allemaal weer moest loslaten. Ik had twee weken meivakantie. De leegte strekte zich voor me uit. Eerst ging mijn energie nog naar het opslurpen van mijn nieuwe Human Design-studiemateriaal, maar toen wees mijn kompas nog maar naar één ding: dingen kijken. Daar postte ik gisteren ook iets validerends over op Facebook. Ik volgde mijn eigen advies op, in een niet-ergonomisch verantwoorde houding, diagonaal verspreid over mijn bed. Dat is fysieke melancholie in Human Design-taal, en het voelt als lethargie, alsof je een grote zware blob bent en langzaam wegzakt in drijfzand - even ter info voor degenen die zich afvragen hoe het kanaal van mutatie voelt, en trouwens elke andere vorm van beneden-de-keel-individualiteit die niet emotioneel is, al zitten er bij bijvoorbeeld het kanaal van worsteling ook wat zelfmoordoverwegingen bij, en zo heeft elk fysiek individueel kanaal z'n unieke vorm van (zelfmede)lijden, zwarte humor, sorry, maar het is nu eenmaal zo - individualiteit heeft zwaarte in zich, het enige probleem ontstaat als je je ertegen verzet. Het is in feite een heel mooie energie, die zich omzet in melancholie zodra je 'm omarmt: de bron van creativiteit. 

De catharsis van deze melancholie maakte een melancholische tekening

Mijn twijfelhoofd kwam uit op de juiste vraag, die, zoals alle juiste vragen, het antwoord al in zich draagt: wie ben ik om te zeggen dat het verkeerd is dat mijn netwerk niet groter is? Mijn innerlijke duiveltje liet zich horen met de realistische stemmen van mijn favoriete veroordelende kennissen: "ja maar je gedachten creëren toch je realiteit? Je wil toch een groter netwerk? Waarom heb je dat dan niet gecreëerd? Je bent te negatief aan het denken!" Toen kwam mijn innerlijke engeltje: "Je intenties manifesteren is inderdaad een geweldige tool om je leven voluit te leven, maar, newsflash: je vibreerde al in overvloed - dat was het probleem niet".

Het was even stil vanbinnen.

"Overgave", fluisterde toen de stem van de huidige transit - poort 2 van ontvankelijkheid.

Aah... De zoete pijn van heling! In dit geval was overgave mijn weg. Om me niet meer te verzetten tegen wat er was: dat mijn brand  maar een kleine reikwijdte heeft. Ik bedoel, ik durfde het niet eens zo te noemen! En dat terwijl het daadwerkelijk een brand is: alles wat ik online publiceer op mijn social media-sites, plus Jong Bewust. Ik durfde mezelf niet serieus te nemen omdat ik maar zo weinig impact maakte, omdat ik de projectie van andere mensen dat ik 'sneu' zou zijn vreesde. Nu kan ik mezelf bekrachtigen met de wetenschap dat het niet mijn weg is om een groot netwerk te hebben. Althans, niet op dit moment. Het accepteren van de beperkingen. Daarmee geef ik vrij baan aan mijn levensenergie, die vast iets leuks voor me in petto heeft, dat zich nu al onder de oppervlakte aan het vormen is. In plaats van me tegen mijn flow te verzetten, zit ik er weer in. Ik kwam allerlei citaten en ervaringen tegen die mijn melancholie bevestigden. En 's avonds kreeg ik een cadeautje: één van mijn favoriete Youtubers deed een livestream, waarin hij tekende in reactie op wat er in de chat werd voorgesteld, waardoor mijn creativiteit weer ging stromen. Een bevestiging van iets waar ik in gedachten al toe was gekomen: dat ik meer wil tekenen poort 1: zelfexpressie, mijn pluto's en de transit-aarde deze week. Nu heb ik daadwerkelijk een respons om dat ook te gaan doen. Want elke keer dat ik me overgeef aan mijn lethargische gevoel, heb ik zin om muziek op te zetten en te gaan tekenen.


Het blijft een uitdaging, dat deconditioneren. Uit onverwachte hoeken steken er steeds schaduwkanten de kop op, als nare koortsdromen waarin je met blote billen in een examenzaal staat om beoordeeld te worden. Hoe meer ik mijn strategie en autoriteit volg, hoe meer mijn unieke levenskracht zichtbaar wordt, en hoe meer van mijn zelfveroordeling op deze unieke levenskracht aan het licht komt. Deze keer waren dat wederom mijn 3/5-profiel en mijn 3.5 in detriment: het omarmen van de mislukking.

Ik zie niet genoeg perspectieven die bevestigen dat je je lethargisch mag voelen. En dus is dat wat ik te bieden heb. Mijn vriend bekrachtigde me in dit verhaal om mezelf te zijn, en gaf me het gevoel dat mijn leven wél betekenis heeft, zelfs als ik me een loser voel. Want dat zijn zijn twee individuele kanalen (34-10 en 28-38), en die kunnen mijn individuele kanalen ook weer bekrachtigen, zodat ik voel dat zelfs als mijn energie fluctueert en afneemt (3-60), dit nog steeds mijn perfecte vorm is (10-57). Had ik al gezegd dat ik dagenlang mijn Human Design-studiemateriaal heb geabsorbeerd? Mijn brein is nog steeds alles aan het ordenen, dus je kunt waarschijnlijk nog meer Human Design-propaganda verwachten de komende tijd, en een boel keynotegymnastiek.

Tot slot mijn favoriete blogonderdeel: het metaperspectief. Ook deze blog is onderdeel van mijn branding. Je weet wel, diezelfde branding die zogenaamd mislukt, is juist om de mislukking en alle andere schaduwkanten te omarmen en dat te delen. Het is zo'n makkelijke branding voor een derde lijn: er hoeft namelijk niets te lukken! Ik kan gewoon schrijven over alles wat zogenaamd mislukt, en daar mensen mee bekrachtigen. En hoop geven, want dat is mijn motivatie, dus als het goed is heb ik dat nu bereikt. Mogen de weinige mensen in mijn netwerk zich gesteund voelen in hun bingebehoeften - mijn boodschap is niet 'sta op en wandel', maar 'ga liggen en kijk dingen op een scherm'. You got the power!