donderdag 27 april 2017

De spirituele helicopterpolitie

Je bent ze vast wel eens tegengekomen. Het spirituele wereldje wemelt ervan. Onder het mom van 'hulp' kunnen ze zich boven je plaatsen, net als jij je kwetsbaar opstelt en je worstelingen deelt. Hun ego vermomt zich dan als wijs advies en spirituele lering. Maar het voelt niet helemaal lekker, alsof ze je aan het 'policen' zijn. Voor je het weet ben je jezelf aan het verantwoorden. De spirituele helicopterpolitie probeert je er ondertussen van te overtuigen om je gewoon maar aan hen over te geven, dat ze je niks zullen doen, en de helicopter zet zich aan de grond als je op je knieën in het stof zit, weer helemaal teneergeslagen door je worstelingen. Hoe kan dit gebeuren?


Laat ik een voorbeeld geven.
(NB: ik heb de dynamiek zo algemeen mogelijk gepakt, elke overeenkomst met de realiteit berust op toeval ;) )

Persoon A deelt iets over haar moeite met het omschrijven van haar gevoel. Ze stelt zich kwetsbaar op en vertelt over een situatie waarin dit haar niet lukte.
Persoon B vliegt in en gaat erboven zweven. Hij geeft haar advies over het uiten van je gevoel, vaak in een constructie als 'vroeger had ik daar ook wel moeite mee, maar ik heb inmiddels geleerd dat...' Hij plaatst zich daarbij in de rol van iemand die al verder is dan persoon A.
Persoon A wordt ongemerkt defensief: ze begint voorvallen te delen waarin ze wél haar gevoel kon uiten, en maakt daarmee indirect duidelijk dat ze soms ook wél kan toepassen wat persoon B haar adviseert.
Persoon B krabbelt terug en bevestigt hoe goed ze bezig is.
Persoon A krabbelt ook terug en geeft toe dat ze er wél moeite mee heeft.
Persoon B stelt haar gerust met een cliché als: zo hebben we allemaal wel ons ding.
Persoon A glimlacht dunnetjes maar vraagt zich vanbinnen af waarom ze zich ineens zo rot voelt.

Het lijkt een normale conversatie, maar tegen die tijd zit persoon A in een ondergeschikte positie, als een slachtoffer. Persoon B komt uit de verf als de wijze leermeester, die met compassie naar zijn worstelende medemens kijkt, en bevestigd heeft gekregen dat zijn oordeel over haar klopte. Hij voelt zich nu heel goed over zichzelf. Hij klopt zich nog eens extra op de borst door de spirituele boodschap te geven dat iedereen goed is zoals die is, waar die ook staat op haar pad. Maar persoon A voelt zich wederom een mislukking. Als het een beetje tegenzit, is er een afhankelijkheidsdynamiek geboren waarmee ze elkaar de volgende keer steeds weer tegemoet treden en waarin persoon B persoon A ongevraagd gaat coachen. (Jeej voor niet uitgenodigde projectorkanalen!) (Projectorkanalen vormen het grootste percentage kanalen van Human Design: dikke kans dus dat iemand er wel één heeft, ook al is die niet eens een Projector.) (Projectorkanalen moeten, net als Projectors, uitgenodigd worden voor ze hun inhoud succesvol kunnen delen.) (Anders is het gewoon bemoeizuchtig en irritant en ongewenst en niet goed getimed en ontstaat dynamieken met helicopterpolities.) 

Ik heb niet voor niets deze genderverdeling genomen: de man die zich boven de vrouw plaatst. Dat is namelijk hoe ik hem zelf het vaakst heb ervaren, en of dat door aangeleerde genderrollen komt of biologisch geworteld is, dat is een discussie voor feministen waar ik niet zo in geïnteresseerd ben, want de uitwerking is hetzelfde. Natuurlijk kan het zich ook omdraaien, of tussen twee mannen of twee vrouwen voorkomen (of wat voor gendervorm dan ook). Het punt is: persoon B voelt zich in wezen onzeker over precies datgene waar persoon A zich onzeker over voelt. En ook al heeft persoon B inmiddels stappen gezet, dat betekent niet dat persoon A ervoor open staat om deze levenslessen van iemand anders te ontvangen. Het is eigenlijk behoorlijk arrogant van persoon B om dat te denken. Ieder z'n eigen pad, immers. Zie je 'm? Dat is precies het soort gezegde waar persoon B zich achter verschuilt, terwijl hij in zijn energie eigenlijk de boel zit te veroordelen. Voor persoon A voelt het daardoor niet helemaal zuiver, maar ze kan de vinger er niet op leggen waarom precies, want persoon B zegt toch dat het niet erg is? Ze vinden hetzelfde thema moeilijk, en in wezen maakt het dan niet uit hoe ver je ermee bent, als je het maar omarmt. Dat is de beste boodschap die je de ander kunt geven. Het is nederig. En ineens verdwijnt dan ook de behoefte om de ander te gaan zitten 'helpen' door advies te geven vanuit een helicopterperspectief.

Deze dynamiek doet zich natuurlijk ook voor buiten het spirituele wereldje. Maar de helicopterdynamiek vliegt vooral graag in wanneer het ego zich kan vermommen als 'spiritualiteit'. Het is een speciale manier van spiritual bypassing, waarbij het ego via de achterdeur binnenkomt om z'n hachje te redden.

Ik ken die spirituele helicopter van binnenuit. Ik weet daardoor dat erin stappen altijd voortkomt uit een veroordeling in mezelf. Als ik de worsteling van een ander veroordeel, en een advies geef om te veranderen, veroordeel ik dit thema eigenlijk in mezelf en ga ik dus 'uit mezelf' (en erboven zweven). Als ik boven iemand ga zweven, doe ik het tegenovergestelde van acceptatie. Dat is het tegenovergestelde van heling. Heling is gebaseerd op acceptatie van wat is. Ook al zeggen mijn woorden dan het één, mijn werkelijke energie zegt het ander. Dat is de definitie van hypocrisie. Dat is waarom ik dit fenomeen helicopterpolitie noem: omdat ik dan ga controleren en oordelen, aangezien politie alleen op die manier z'n werk kan doen.

Ik doe er zelf alles aan om te voorkomen dat ik in die rol stap - ik heb er namelijk een hekel aan als het bij mij gebeurt. Het is mijn kernwaarde als Healer & Reader: om de ander altijd een 'hallo' te geven naar wat die op dat moment ervaart. En dus is het ook de kernwaarde in mijn leven. Mocht het toch eens voorkomen dat ik in de helicopter zit, weet dan dat dit in een situatie gebeurde waarin ik serieus en diepgaand ben getriggerd in een onzekerheid, want dat gaat niet zomaar, en het gebeurt meestal op de plekken waar ik het meest kwetsbaar ben: mijn persoonlijke relaties. Niet in de sessies die ik geef, want daarin heb ik mijn energie in zo'n mate verhoogd, en ben ik zo bewust, dat ik een vangnet word voor alle thema's die komen bovendrijven. Dat is het hele punt van een heling, om geraakt te worden door een thema wat ik via mijn eigen systeem kan transformeren voor de ander. Dat is hoe ik met liefde een niet-geliefd deel van iemand anders kan uitnodigen te helen.

Omdat ik van binnenuit weet hoe het werkt, kan ik er met meer begrip naar kijken. Als iemand zich in een helicopter boven mij stelt, is mijn beste 'verweer' om gewoon mijn kwetsbaarheid te blijven delen. Voor mezelf, en voor de ander. Tot die persoon naar beneden komt doordat die heeft gevoeld dat het oké is om naar beneden te komen, omdat ik me kwetsbaar blijf opstellen. Die persoon komt niet altijd naar beneden. En dan blijf ik met een nare nasmaak achter, want mijn ego voelt zich dan overweldigd door dat van de ander, die zich door mij neer te drukken even 'goed' heeft kunnen voelen. Maar ja. Dat hoort erbij. En dan is het een kwestie van assertiviteit en grenzen stellen om duidelijk te maken dat mijn kwetsbaarheid omhuld is door mijn eigen kracht, en niet de kracht van iemand anders nodig heeft om voort te blijven bestaan. Dit om afhankelijkheidsdynamieken te voorkomen en duidelijk te maken dat de ander mij niet hoeft te 'helpen'. Maar het is dan oppassen, want voor ik het weet ben ik in een conflict verzeild en toch weer delen van mezelf aan het wegdrukken.

Ik ken dus het perspectief van zowel persoon A als persoon B. Nogmaals: het stikt in het spirituele wereldje van de helicopters. Dat is precies de reden dat er zoveel allergie en oordeel is naar spiritualiteit: ze bedoelen daarmee van die spiritueel zwevende mensen die zeggen dat 'alles goed is zoals het is' terwijl ze ondertussen de boodschap geven dat 'datgene waar je mee worstelt' nog wat werk nodig heeft. Kneitersirritant!

Ik heb dit thema trouwens rijkelijk in mijn design zitten. Nu komt het Human Design-gedeelte, dus als je hersenen zich liever bezig houden met iets anders, is dit het moment om af te haken.

Het Human Design-gedeelte

Ik heb de poorten 26.6, 7.4 en 3.5. Ik ken dus de autoritaire, de aftredende én de slachtofferrol. Daarom kan ik deze blog ook uit meerdere perspectieven schrijven.

Ik prefereer de aftredende rol waarbij ik de ander de ruimte geef. Dat is poort 7.4: de aftredende leider die de beoordeling van de ander accepteert, die de gratie en wijsheid heeft om voor het grotere goed te kiezen. Maar die andere poorten blijven nou eenmaal in mijn design zitten, dus ik blijf hierin een student. Ze staan ook in de experimenterende 3e en (in mindere mate) 6e lijn.

De sleutelwoorden van poort 26.6 zijn: de autoriteitsfiguur met invloed vanuit een sterk ego. Het is een poort in het hart/ego-centrum, en deze autoriteit wordt ook echt gerechtvaardigd en geaccepteerd doordat je (ik dus) gelijk hebt en je (mijn) acties kloppen. Jeej, klinkt dat niet als een fijn ego? Het kan dus ook betekenen dat die autoritaire houding gebakken lucht is. Het hypocriete rolmodel, zeg maar - de schaduwkant van lijn 6. Het ego-centrum is niet gedefinieerd bij mij, dus op het moment dat ik me autoritair ga gedragen, kan dat een teken zijn dat ik niet meer bij mezelf ben. De open centra zitten namelijk vol met niet-zelf-gedrag. En in dit geval komt dat dus écht voort uit onzekerheid. Maar het kan ook zo zijn dat ik wél correct ben in het op me nemen van een autoriteitspositie en dat ik niet in de helicopter ben gaan zitten, maar nog steeds met beide benen op de grond sta. Dat is een subtiel verschil vanbinnen, omdat het een open centrum is, maar heel duidelijk te merken aan de reacties en weerstand uit mijn omgeving, alsof ik ineens een dissonant maak. Als iemand afwerend reageert op mijn opmerkingen, weet ik genoeg: dan ben ik weer opgestegen.

Dan is het tijd om weer met beide benen op de grond te gaan staan en mijn eigen onzekerheid te erkennen, zodat die van de ander ook weer ruimte krijgt. Dit soort innerlijke processen doe ik voortdurend wanneer ik bijvoorbeeld een ontmoetingsdag voor Jong Bewust leid. Ook al heb ik de feedback gekregen dat ik respectvol en genuanceerd overkom (jeej!), ik blijf hier heel alert op. Die houding is namelijk waardoor het succes van een ontmoetingsdag staat of valt.

Poort 3.5, waar ik het vaker over heb gehad, houdt in dat ik algauw iemand anders mijn werkelijkheid laat ordenen en als slachtoffer word gezien. Maar deze zit in een gedefinieerd centrum, dus het is tegelijkertijd mijn kracht. Hoe vaak ik al niet ben uitgedaagd om kwetsbaar te blijven, ook al komen de helicopters van alle kanten invliegen en word ik betutteld tot ik stof hap, de enige uitweg is gewoon mijn verwarring te omhelzen en goed gegrond in mezelf te blijven, wat voor indruk dat ook mag wekken. En precies datgene gaat voor een transformatie zorgen. Poort 3 is immers een waanzinnig transformerende (of eigenlijk: muterende, maar ik gebruik die twee altijd door elkaar omdat ik ook het half-bewust transformatiekanaal heb) poort, die heel wat kan veranderen. Komt hier de propaganda van mijn design: de verandering (of transformatie/mutatie) kan pas plaatsvinden als ik de situatie of ervaring zoals die is (bij mezelf of de ander) heb geaccepteerd. Dat is mijn persoonlijkheidszon: poort 60. Dat is het licht dat ik hier op aarde komt brengen. Acceptatie. Hallo en welkom naar alles wat is. Want het mág er echt allemaal zijn. Ook de spirituele helicopterpolitie, die mag er ook zijn.

Het transcenderende perspectief

En dan komt nu het transcenderende perspectief. In eerste instantie ben ik door de spirituele helicopterpolitie geïrriteerd, zodat ik er een scherpe blog over schrijf. Dat komt doordat ik me zelf ook als de spirituele helicopterpolitie kan gedragen en dit liever niet van mezelf wil zien. Als ik dat eenmaal geaccepteerd heb - via Human Design, mijn favoriete mentale vangnet - kan ik er met meer mildheid naar kijken. De sarcastische humor slaat om in toegeeflijke humor. En die transformeert uiteindelijk tot de realisatie dat ook dit zijn rol heeft in het geheel: het inzien van het patroon, de wortel vergeven, het in mezelf erkennen en er met mildheid naar kijken. Kort gezegd: acceptatie. Sarcasme is een korte weg naar acceptatie die ik graag gebruik, en ik vind sarcasme echt een lijn 3-ding, maar misschien is dat mijn ervaring. Uiteindelijk kom ik in een verzachting en kan ik mezelf vergeven. In plaats van dat ik mezelf nóg een wond toebreng door iets buiten mezelf als 'verkeerd' te beoordelen, zie ik dat het ook deel van mij is, en kan ik het omarmen. Een tool die mij daarbij helpt, is het visualiseren van mijn innerlijke kind, dat weet hoe ik lief tegen mezelf kan zijn.

Mocht de spirituele helicopterpolitie dus weer komen overvliegen, dan kan ik er nu met meer compassie naar kijken, omdat ik weet dat het voortkomt uit onzekerheid, hoezeer het tegendeel ook het geval lijkt. En dan kan ik die helicopter wellicht zelfs laten landen door per direct mijn eigen onzekerheid te erkennen. Dat hoeft niet verbaal, het kan gewoon energetisch. En dát is werkelijk spiritueel bezig zijn.

dinsdag 18 april 2017

Mijn perspectief als 3/5

In de quantumfysica is de daad van het observeren datgene wat de realiteit vormgeeft. Een deeltje dat vóór het meetmoment nog potentieel op verschillende plekken tegelijk kon zijn, krijgt zijn plek door het meten. Schrodingers kat is pas dood op het moment dat je de doos opent - of springlevend. Zolang 'ie in de doos zit, kan het nog alle kanten op, want dan heb je het nog niet gemeten - is het giftige deeltje uiteen gevallen of niet? Je weet het pas als je de doos opent. Je weet het pas als je het ziet. En dus wordt de realiteit gevormd door wat je waarneemt. Dat heb ik vast niet helemaal natuurkundig perfect uitgelegd, maar ik ben ook geen natuurkundige. Het gaat mij om de metafoor, want, zoals de Doctor zegt: 'alles rijmt'. (Doctor Who-referentie, iemand?) (Hij had het er dus over dat natuurkunde en poëzie in wezen hetzelfde zijn, want 'alles rijmt'.) (Daar is vast een overkoepelende term voor die handiger te hanteren is.)

Wat dit metaforisch gezien betekent, is dat wij onze realiteit vormgeven door ons perspectief. Datgene waar we aandacht aan geeft, wordt echt. Nu wil ik niet zeggen dat je daardoor je aandacht alleen nog maar moet geven aan positieve dingen, want dat is vaak een vorm van spiritual bypassing, één van mijn favoriete onderwerpen. Het betekent dat je het negatieve ontkent onder het mom van spiritualiteit. En dat terwijl je alleen kunt groeien door het negatieve volledig te omarmen. Ik heb de richtlijn dat ik heel goed moet oppassen op het moment dat ik naar het 'positieve denken' grijp. Het betekent in 99% van de gevallen dat ik iets aan het wegdrukken ben. Een leven dat het waard is te leven, is elk moment en elke emotie voluit geleefd. Elke staat van zijn die je in je binnenste aantreft, mag er namelijk helemaal zijn. Die is een valide en logisch gevolg van eerdere gebeurtenissen. Deze staat van zijn wordt dan met de snelheid van de quantumfysica (op het moment van waarneming) in je omgeving weerspiegeld. Daarom heeft het ook helemaal geen zin om je te richten op wat andere mensen doen. Het komt allemaal voort uit je eigen binnenste, uit je eigen perspectief. Daar ligt de wortel, en daar kun je de verandering maken.

Maar mocht dat je in het verkeerde keelgat schieten, dan is het juist tijd om je te richten op het feit dat je je richt op wat andere mensen doen. Dat is dan namelijk wat er is. Dat is het wonder van heling: de waarde van het absolute verdwijnt, en je hebt alleen nog maar focus nodig op dat wat je op dat moment een stap dichter bij je levensgeluk brengt, dwars door de duisternis heen.

Daarom vind ik het zelf ook niet zo interessant om een logische uiteenzetting te geven die alles generaliseert - of een zelfhulpboek te schrijven, wat dat betreft. Mijn perspectief komt voort uit mijn ervaring - alleen op die manier kan ik mijn authentieke waarheid delen. Dat komt omdat mijn enige keelpoort een abstracte poort is.

Maar met dit perspectief - en dan hoef ik het niet eens te delen, ik hoef het alleen maar te zijn - kan ik de wereld veranderen. Dat komt door de quantumfysica. Doordat ik iets op een bepaalde manier zie, is het zo. Ik verander de wereld door mijn perspectief te veranderen. En alles om me heen bewijst dit, want dat is immers een reflectie van mijn innerlijk.

Ik had voorgaande alinea in de we-vorm kunnen schrijven. Zo van: 'we veranderen de wereld door ons perspectief te veranderen, en alles om ons heen bewijst dit, want dat is een reflectie van ons innerlijk.' Maar ik kan alleen voor mezelf spreken. Dat is mijn kracht en dat is een potentiële valkuil, zoals alles twee kanten heeft. Het maakt dat ik bescheiden ben, maar het maakt ook dat ik egocentrisch ben. Twee van mijn Human Design-poorten 5 en 60, die elkaar schijnbaar tegenspreken maar elkaar in feite precies aanvullen!

Bruggetje: Human Design gaat ook uit van de quantumfysica. Aangezien ik niet zo'n natuurkundig wonder ben, kan ik niet uitleggen hoe precies. Ik kan alleen maar metaforen beschrijven. Dat is immers de werking van mijn enige keelpoort: poort 56, de poort van de storyteller, die alles plausibel kan maken door het in te kleden in het juiste narratief. Of het verkeerde, wat dat betreft, want ik heb hem in lijn 3 - en dan kan ik mensen juist van me afstoten. (Maar wel op een entertainende of stimulerende manier, meestal, zoals een horrorverhaal ook kan vervreemden en entertainen tegelijk.)

Maar goed, de belangrijkste zin uit deze blog was een terzijde. Laat ik die nog eens herhalen. 'We hoeven ons perspectief niet te delen om de wereld te veranderen, we hoeven het alleen maar te zijn.' Die gaat diep. Het impliceert ook dat je niet als een kip zonder kop actie hoeft te ondernemen in de wereld om je heen en allerlei weerstanden tegenkomt, maar vanuit de verandering van je perspectief vanzelf achter je actie aan loopt als een hond achter een interessant geurtje. Je zet de stap vanbinnen, door je perspectief te verschuiven. En vervolgens moet de realiteit zich daar wel naar spiegelen. Dat is dan de weg van de minste weerstand.

Die wou ik nog even generaliseren. Dat kon ik pas nadat ik mijn eigen ervaring al had beschreven en teruglas wat ik had geschreven - zodat ik dat wat ik onbewust al generaliseerde, kon benadrukken. Ik heb immers een 3/5-profiel. In eerste instantie ben ik gericht op mijn eigen proces, op mijn eigen vallen en opstaan, dat puur persoonlijk is lijn 3 die in het onderste trigram zit, maar onbewust zit daar altijd een drijfveer in om te generaliseren, om te uiten, zodat anderen er ook mee geholpen kunnen zijn lijn 5 die in het bovenste trigram zit.

Dat is mijn perspectief. Dat is wat ik te brengen heb in dit leven. Mijn rol is die van de 3/5: het experimenteren in mijn eigen proces, en dat vervolgens generaliseren. Het is een leuk profiel. Ik had er eerst ongelooflijke weerstand tegen. Ik was nog niet 'correct', in Human Design-termen, ik leefde vol weerstand en werd dus vooral slachtoffer van de schaduwkant van de 3/5. Het zwarte schaap zijn. De martelaar. Fouten maken en aan het kruis genageld worden, als een ketter. En het onvermijdelijke terugtrekken van de wereld om nóg meer projecties en fouten te voorkomen. Maar er zit ook veel humor in het 3/5-profiel. Ik vermoed dat dit noodzakelijk is voor een 3/5: een gezonde dosis zelfspot, om de zwaarte van het levenspad als 'zondebok' af te halen. Sarcasme is nog beter. Daarmee zet je wat niet werkt meteen om in een generalisatie. Maar misschien is dat mijn 56.3 die spreekt: deze poort is onderdeel van mijn profiel, en dus krijgt mijn profiel de vorm van stimulatie. Humor is stimulerend, het is entertainend - allemaal eigenschappen van poort 56. Humor verheft het maken van fouten tot een kunstvorm.

Ik merk vaak dat ik onbedoeld een hele groep aan het lachen krijg als ik mijn perspectief deel - opmerkingen die niet per se als humor bedoeld waren, hebben wel die uitwerking. Door hiermee te experimenteren, kan ik ontdekken wat hierin werkt, en wat niet. Ik loop vanzelf tegen dat soort levenservaringen aan. Ik ontdek zo van alles over mezelf: blijkbaar is humor een belangrijk element voor me. Het vraagt moed, om vanuit de teruggetrokken positie van de niet-correcte 3/5 weer in het speelveld te gaan staan en niet te weten wat er precies gaat gebeuren, alleen dat ik fouten kan maken. Het betekent dat ik voor sommige mensen vreselijk van mijn voetstuk kan vallen. Maar ook dat hoort erbij. Ik verbreek banden en maak weer nieuwe, die beter bij me passen. Lijn 3 is een muterende lijn: die past zich continu aan, mushy mushy, door klappen te incasseren en gewoon door te gaan, hoe pijnlijk het ook was. Er blijven geen blauwe plekken achter, daar ben ik te zacht voor - ik geef gewoon mee, en absorbeer de pijn volledig. Dat is wel weer anders voor een 6e lijn - die is minder mushy mushy en moet nog maar zien of hij al die klappen kan overleven.

Ik wil nog meer vanuit mijn eigen perspectief gaan delen, en daar veel Human Design bij gebruiken. Ik krijg namelijk veel blogverkeer via zoekmachines die verwezen worden met het zoekwoord 'Human Design blog'. Dus ook voor hen: verwacht hier veel humor, verwacht plausibel klinkende vervormingen van zaken als quantumfysica, en verwacht pijn, die omgezet werd in levenslessen en ervaring, zodat jij er als lezer een soort generalisatie uit kan halen. En daarnaast maak ik toch graag logische uiteenzettingen, want dat zit ook in mijn design. Zo heb je van alles wat. Wil je ook meer weten over je chart? Hiernaast kun je meer informatie vinden over de diensten die ik daarin aanbied!

maandag 17 april 2017

De grot en de volle maan


Ze stond op dezelfde plek als altijd. Ik wist niet precies wie ze was, alleen dat ik haar altijd hier kon vinden, in deze donkere grot, waar het water van de muren sijpelde en een aangenaam rood schijnsel de wanden kleurde. Ik dacht altijd dat ze Moeder Aarde was. Ze droeg een hoofdtooi met sieraden eraan en een gewaad met ingewikkelde symbolen aan de randen, als iets uit een exotische cultuur uit het verleden, rijk behangen met mysterie, een priesteres. Ze voelde zich thuis in de nissen en het veilige duister in de grot. Een uil vloog om haar hoofd.  



De ruimte lichtte op en ze nam me mee op een bezemsteel, het maanlicht in. Ze landde in een bos, waar de volle maan heldere schaduwen wierp en een afwachtende stilte heel goed leek te luisteren naar wat we deden. Ik zag haar rituelen doen in een kring van paddenstoelen. Op haar blote voeten liep ze over het mos, met haar hand voelde ze aan de schubben van de bomen, en toen draaide ze zich naar mij met een wetende blik, die ik pas begreep toen ik hem vanuit de spiegel naar me terug zag kijken. 


Ze was mijn diepste vrouwelijke essentie, de oerkracht van de aarde die mij heeft gevormd - haar te ontmoeten leidde eindelijk tot mijn integratie van het puur fysieke vrouwzijn. 

zaterdag 15 april 2017

Creëren zonder rode draad

Vrijdag 14 april

Ik heb vandaag het eerste trimester van mijn opleiding afgesloten, een natuurlijk moment voor reflectie... maar wanneer is het NIET een natuurlijk moment voor reflectie voor mij?! Nou, heel vaak, eigenlijk. Het lijkt misschien alsof ik een reflectief persoon ben door zoveel te schrijven, maar ik doe dat juist omdat ik van nature vrij onbewust ben van wat ik allemaal creëer in mijn leven, en zelfs door te schrijven krijg ik er nog niet helemaal zicht op. Je zou kunnen zeggen dat het me aan reflectie ontbreekt, als je hard gaat op mentale zekerheid. Maar ik weet dat het niet uitmaakt en dat heb ik vandaag ook weer ontdekt.

Ik ging in de les terug op mijn tijdlijn naar een moment op de kunstacademie. Ik ben daar toentertijd vastgelopen, en dit voelde als een falen, en volgens een kunstacademiedocent reflecteerde ik niet genoeg, maar nu kan ik zien dat het allemaal bij mijn pad hoorde. Ik deed namelijk al precies wat ik nu nog steeds doe, en wat ik mijn hele leven heb gedaan: mezelf uitdrukken. Ik was gewoon niet zo in balans en dus werd ik ziek. Ik heb mezelf inmiddels genezen. Nu ben ik wél in balans, en kan ik vrijuit creëren. En dat is... onverwacht. Niet dát ik kan creëren, maar wát ik kan creëren.

Ik ben deels vanuit intenties aan het werken, maar deels ook niet. Ik laat het óók allemaal gewoon naar me toe komen, en sta in de ontvangende modus. En aangezien ik dan niet bewust heb gekozen wat ik op mijn pad wilde brengen, is dat vaak een verrassing! Zo had de beslissing om me full-time op het schrijven te richten diepgaande consequenties voor mijn sociale leven. Het was een bewuste intentie, maar ik had niet overzien wat het allemaal met zich mee zou brengen. Ik had niet bewust nagedacht over hoe ik mijn leven dan wilde inrichten, vooral wat betrof mijn sociale kring. Met vallen en opstaan ben ik daar wel achter gekomen. Dat heeft me doen beseffen: dit is hoe mijn proces gaat. Het is een leerweg, en ik hoef me niet 100% bewust te zijn van wat er allemaal gebeurt. Ik hoef niet een consistent verhaal in mijn hoofd te hebben van wat het precies is wat ik doe, dat vooraf perfect gevisualiseerd voor me te zien - of zelfs achteraf.

Ik heb vaak in mijn leven de boodschap gekregen dat ik wél moest weten wat ik deed en dit consistent moest communiceren omdat ik anders mijn verantwoordelijkheid niet nam, kortgeleden zelfs nog. En dat ik achteraf in ieder geval moest leren evalueren en reflecteren. Het punt is: dat kan ik maar tot op zekere hoogte.

Ook al schrijf ik veel: dit is niet mijn ultieme waarheid. Mijn ultieme waarheid zit lager, in mijn lichaam, in mijn hart en onderste chakra's. Daar zit mijn unieke essentie. Die met woorden te definiëren is altijd nét niet sluitend, en een tijdje later zeg ik alweer precies het tegenovergestelde om hetzelfde proces uit te drukken. Dat komt omdat ik in mijn Human Design-chart de bovenste centra open heb, en de onderste gedefinieerd. Ik heb gewoon geen consistente mentale ordening!

Mijn diepste waarheid is niet wat ik met woorden uitdruk. En dat is een interessante, want ik heb wél de aardse missie om een boek te schrijven, en daarin druk ik wél mijn waarheid uit - door het geheel, door wat je achter de woorden kunt lezen, die als wegwijzers dienen naar een wereld, een ervaring, een energetische transformatie. Mijn plot draait om metamorfose: de functie van het keelcentrum, maar uiteindelijk is mijn ultieme waarheid om tegenover je te zitten en alleen maar te zijn. Zijn is voor mij een dynamisch proces, waarin emoties en gedachten langsstromen, waarin verandering en transformatie plaatsvinden, waarin ruimte ontstaat en dan weer een beperking, die weer verruimt, en zich dan weer focust, kortom, het is leven.

Wat ik vandaag onverwacht creëerde, was de manifestatie van mijn vrouwzijn. Ik was aan de beurt voor mijn waarheidspresentatie in de les en had daar gisteren op gemediteerd. Het bleek dat mijn waarheid in mijn 1e chakra te vinden was, in mijn vrouwelijke essentie. Ik zag haar als een soort priesteres of heks. Ze nam me mee op een bezemsteel naar een kring van paddenstoelen met de volle maan erboven en leek allerlei rituelen te gaan doen. Toen ik vroeg wat mijn waarheid was, ging ze heel fysiek zitten zijn. Ik maakte een linkje met een Leading die ik twee dagen geleden met een vriendin had gedaan, waarin ik de waarde van ontvangen helemaal integreerde: het liefde zijn. De ontvankelijkheid van de liefde is de essentie van vrouwelijke energie, leerde ze me in ruil. (Jeej voor poort 27, die ook in transit is vandaag in de tweede lijn) Ik vertelde vandaag aan de groep hoe mijn meditatie was verlopen, en sloot af met de woorden: maar het gaat niet om deze woorden, ik wil juist graag een energie neerzetten en dit voelbaar maken, de liefde zijn. Vervolgens ging ik die liefde helemaal belichamen, en nadat ik mezelf had ontvangen en mijn vrouwelijke essentie helemaal belichaamde, keek ik één voor één iedereen in de groep aan om ook hen te ontvangen. In die stilte begon van alles te stromen, te ontwikkelen, te verdiepen en te zijn. Dat was heel mooi en bijzonder. Het was liefde. Ik zou niet kunnen navertellen wat er allemaal gebeurde, en dat hoeft ook niet.

Maar naderhand gaf mijn docent er een reflectie op: dat ik zei dat ik naar mijn hartchakra was gegaan met die vrouwelijke zijnsenergie, maar dat ik ondertussen voor zijn gevoel ook een andere energie neerzette. Namelijk die van het puur biologische vrouwzijn in het eerste chakra. Die reflectie had ik zelf nog niet gemaakt - en blijkbaar hoefde dat ook niet, want kreeg ik die van de wereld om me heen (oh hee, wat een ontdekking op zich!). Het eerste chakra is geen seksuele energie (daar is het tweede voor) dus er was geen seksuele lading. Maar wel merkte ik dat het aankijken van iedereen ánders was dan wanneer ik normaal vanuit mijn hartchakra met iemand verbinding maak. Het was directer, en ik voelde de ander ook helemaal, van top tot teen, in de fysieke manifestatie. Mijn groep bestaat uit vrouwen, en ik moest wel even een drempel over om de docent ook aan te kijken, maar ik raapte mijn moed bij elkaar en deed het toch. Daarin kwam ik op onbekend terrein, en ik vroeg me af of ik niet over een grens was gegaan. Normaal maken we in de lessen contact met elkaar vanuit onze hogere chakra's, zodat we onze persoonlijke stukken bij ons kunnen houden en niet gaan 'meelijden' met elkaar in de onderste chakra's - heel handig, maar dit was iets anders.

En nu zit ik weer met de consequenties. Weer heb ik mijn gevoel gevolgd, mijn innerlijke leiding, door deze creatie zo neer te zetten, en weer heb ik niet een volledige reflectie op wat er precies gebeurde. Mijn lichaam weet dat het goed is, mijn hart weet dat het goed is... en mentaal ben ik er nog over aan het nadenken. Daarom publiceer ik deze blog ook niet meteen: ik neem de tijd voor mijn reflectie en post hem een dag later. Ik weet dat het er niet om gaat dat ik hier een soort mentale zekerheid in vind (dank je, Human Design), maar wél is het belangrijk om niet al te overmoedig dingen te beweren poort 4.6, tot mijn begrip van mijn creatie volledig voelt.

De transits die mijn chart activeerden, waren vandaag o.a. 8.1: de eerlijke communicatie van mijn creativiteit. En 34.2: om mijn perspectief niet te verliezen met de overwinning in zicht. Die sluiten allemaal perfect aan bij mijn eigen chart, samen met nog wat andere transits. Maar dat is te veelomvattend om hier te beschrijven.

Ik kan net zomin reflecteren op de rode draad in mijn creaties en mezelf, of mijn creativiteit sluitend definiëren met woorden. Ik ben gewoon, en elke keer komt daar weer een nieuwe creatie uit voort. Er zit wel een soort van continuïteit poort 32 in, en de mensen die dicht bij me staan, ondersteunen me om die te zien, maar uiteindelijk heeft het iets van een mutatie: een plotselinge evolutie, een totale verandering van energie.

En als ik mijn flow volg (5-15), dan zullen er altijd mensen om me heen zijn die mij daar genoeg reflectie op geven door de juiste projectie te maken poort 3.5. Dan zal mijn levensweg, ondanks de onverwachte wendingen erin, anderen stimuleren om ook hun eigen pad te volgen. En in het begin kan dat verwarrend zijn, en weet ik nog niet wat mijn half-bewuste creatie allemaal voor consequenties heeft, maar ook dat hoort erbij. Alle begin is moeilijk. Poort 3.

donderdag 13 april 2017

Een spanningsboog

Ik zat ergens mee, op schrijfgebied. Ik wilde in eerste instantie deze blog beginnen met de vraag hoe ik spanning in mijn verhaal kan oproepen, zonder meteen een gewelddadig conflict te moeten beschrijven. Maar soms zijn het niet de juiste antwoorden, maar de juiste vragen die ons de sleutel geven...

Wat ik dus net deed, was een spanningsboog creëren door een voorbode (foreshadowing). Want zo kan je dus ook spanning creëren. En dat was meteen al een andere manier dan een gewelddadig conflict, zodat de lezer nieuwsgierig wordt naar meer manieren om spanning te creëren! (Ja jij dus.)

Maar goed, laten we bij het begin beginnen: waarom is conflict in een verhaal een issue voor mij? Conflict als centraal plotelement is vrij gangbaar. Toen ik op mijn zestiende meedeed aan een schrijfwedstrijd, was één van de juryleden laaiend enthousiast over mijn organische sfeerverhaal, dat de reis van de hoofdpersoon beschreef, zonder noemenswaardige tegenbewegingen. Een ander jurylid zei dat er niet genoeg conflict in zat en dat het 'voortkabbelde'. Ze hadden beiden gelijk, maar ik moest vooral de boodschap van de laatste horen (vooral ook omdat dit jurylid toen nog uitgever was en ik mijn kansen op publicatie zo groot mogelijk wilde maken). Ik heb me de daaropvolgende jaren verzoend met het bestaan van conflict in de wereld. Elk schrijfprobleem is immers een psychologisch probleem (wie zei dat ook alweer?). Ik zag de waarde in van conflict. Ik paste het zelfs toe in mijn verhalen. Maar toch bleef het wringen.

En toen las ik dit citaat van Ursula le Guin, dat conflict als centraal plotelement van tafel veegt met een aantal welgekozen woorden: (conflate betekent 'vermengen') (geen dank)

Modernist manuals of writing often conflate story with conflict. This reductionism reflects a culture that inflates aggression and competition while cultivating ignorance of other behavioral options. No narrative of any complexity can be built on or reduced to a single element. Conflict is one kind of behavior. There are others, equally important in any human life, such as relating, finding, losing, bearing, discovering, parting, changing.
Change is the universal aspect of all these sources of story. Story is something moving, something happening, something or somebody changing.


Helder: omdat ik ben opgevoed in een cultuur die 'conflict' voor 'verhaal' aanziet - kijk maar naar al die actiefilms en blockbusters - vind ik het lastig om agressie te schrappen. Toch doe ik het. Ik schrijf geen vechtboek. Dat leidt tot scenes die vooral bestaan uit dialoog (misschien een beetje teveel, want ik laat me al snel meeslepen door goede banter), monologue intérieur (ook heel veel, want mijn boek is vooral een spirituele ontdekkingstocht), samenvatting en beschrijving, met hier en daar wat directe actie. Ik heb dan al snel het gevoel dat mijn verhaal niet spannend genoeg is. Wat is dus het probleem? Ook dit gaat weer een psychologische kant op, dus laat je niet afleiden door alle schrijftechnische termen die ik vast verkeerd gebruik, want zo goed ben ik daar eigenlijk niet in thuis.

Eerst even over spanning. Dat ontstaat vanuit contrast of polarisatie. Die twee polen hoeven niet noodzakelijkerwijs in conflict met elkaar te zijn. Ze kunnen, zoals Ursula le Guin zegt, ook een andere relatie tot elkaar hebben: één van ontdekking, verlies, hervinden of verandering.

Eigenlijk beschrijft ze het schrijven uit de 5e dimensie, als ik er even een spiritueel model bij pak. Een verhaal in de 3e dimensie bestaat uit conflict - het ego is bedreigd, en gaat de strijd aan met een ander ego. Het ziet de wereld als bedreigend en kan die alleen bedwingen door geweld of overlevingstrategieën. In de 4e dimensie worden al die dingen geïntegreerd en worden er lessen uit getrokken - mijn favoriete plek als schrijver, omdat ik daar alles aaneen kan weven in een verhaal.
Vanuit de 5e dimensie is er geen conflict meer nodig om tot expansie te komen. Er is dan nog steeds polarisatie, maar beide polen zijn eerder in een dans met elkaar verwikkeld dan in een gevecht.

Zelf ben ik altijd op zoek naar verhalen die deze dans beschrijven. Die personages niet zwart-wit maken zoals ons ego geneigd is om te doen, maar die de complexiteit van een mens neerzetten, die werelden binnen werelden scheppen, waar je doorheen kunt vallen tot je jezelf weer tegenkomt. En die dan bijdragen aan je expansie, door je nieuwe perspectieven te geven en je bewustzijn te verruimen. Een ode aan de verbeelding.

Terug naar het schrijftechnische gedeelte. Op microniveau zijn zelfs karaktertrekken spanningsverhogend. Als iemand bijvoorbeeld de neiging heeft om zonder anderen te informeren allerlei acties te ondernemen, is er altijd het gevaar dat hij mensen tegen zich in het harnas jaagt, hoe goed hij het ook bedoelt. Ook kan 'het ongeheelde' spanning oproepen. Als een personage beschadigd is en verder probeert te gaan, maar steeds wordt teruggeworpen in haar trauma, wil je als lezer dat ze heling vindt. Dat is spanning die voortkomt uit empathie, uit het observeren van iets dat scheef zit. Alsof je een schilderijtje recht wilt hangen - dat gevoel.

Samengevat houdt dit in dat een personagegedreven verhaal heel spannend kan zijn, doordat de personages als bron van spanning dienen door hun complexiteit, motivaties en karaktertrekken. Waar gaat het verhaal naartoe als je ze aan het roer laat? Hoe zou dat personage eruitzien als ze volkomen geheeld was? Wat zou er gebeuren als dat personage eerst wél anderen informeert alvorens tot actie over te gaan?

Een meer gangbaar plotgedreven verhaal (de blockbuster) stelt die vragen niet. Voor het gemak worden zaken als PTSD en het helen van wonden ook maar geschrapt - het is immers onhandig voor de plot om een personage met een beschadiging te laten rondlopen, terwijl die de schurken moet bevechten. Dat zou alleen maar het verhaal vertragen. Overigens houdt dit ook in dat er vaak wordt voorbijgegaan aan allerlei minderheden, die teveel bagage met zich zouden meedragen, zoals homoseksuelen, zwarte mensen en vrouwen. Maar goed, ik hoef volgens mij niet te vertellen hoezeer het systeem van de kapitalistische blanke cisgender heteroman onze wereld vervormt en individuele diversiteit onderdrukt, en waarom zaken als feminisme en dergelijke belangrijk zijn. Oeps, daar liet ik mijn innerlijke angry feminist even gaan, die schijn ik te hebben, weet je dat ook weer.

In een personagegedreven verhaal gaat het juist om individuele diversiteit. Heling van PTSD (want tjezus, wat is er veel trauma in de meeste verhalen) of fysieke wonden geven diepte, ontdekking en ontwikkeling aan het verhaal. Personages met een andere geaardheid of kleur verrijken de wereld in het verhaal, zodat die meer een afspiegeling wordt van onze wereld. Etcetera.

Uiteindelijk is mijn vraag dus niet: hoe kan ik spanning oproepen zonder conflict? Want die zit sowieso al in een verhaal dat polarisatie bezit. Spanning is een natuurlijk onderdeel van een verhaal, want elk verhaal ontstaat vanuit contrast. Je moet alleen weten wat voor verhaal je precies schrijft, zodat je het beter uit de verf kan laten komen. En als ik mijn verhaal tot één centraal voortdrijvend element moet herleiden is dat 'heling'. Ik geef dat voorbeeld niet voor niets in deze blog. Aan het begin van het verhaal is alles ongeheeld - en dat werkt toe naar een volledige integratie. Onderweg komt daar wat conflict bij kijken, maar ook ontdekking, verlies, verandering, karakterontwikkeling en relateren. Dus, als mijn vraag niet is hoe ik spanning zonder conflict kan creëren, wat is dan wel de juiste vraag?

*last denkpauze in*

Ben je klaar voor het aha-moment?

Dit gaat niet over conflict, dit gaat over actie! Ik moet mijn definitie van 'actie' herzien! Actie is een schrijfmodus, net als dialoog - wanneer zit in in de actie-schrijfmodus? Wat is actie? Wat gebeurt er tijdens actie? Tijd voor Wikipedia, voor een iets objectiever perspectief. Juist - actie geeft de lezer het gevoel in het verhaal te participeren. Actie gaat dus om ervaring. En zo ben ik bij mijn psychologische probleem aangekomen.

Om een goed verhaal te schrijven, moet ik elk onderdeel belichamen, gronden, voelen en ervaren. Alleen dan kan ik een verhaal weven dat werkelijk tot leven komt. Want als ik in mijn hoofd zit, zit ik niet in de ervaring. Ik kan dat belichamen wel, het grootste deel van de tijd, alleen niet in de actie. Hoe levendig mijn dialogen dan ook zijn, hoe emotioneel geladen ook mijn innerlijke monologen, hoe helder ook mijn samenvattingen, hoe zintuiglijk ook mijn beschrijvingen... het staat of valt met de actiescenes.

Wat gebeurt er in mijn actiescenes? Al mijn andere schrijfmodi (dialoog, samenvatting etc) worden al niet meer gedreven door conflict. Daar gaat het over al die andere fijne dingen, zoals relateren, ontwikkelen, verliezen, vinden etcetera. Maar in de actiemodus grijp ik er nog steeds naar, dat conflict, alsof het de enige manier is waarop fysieke actie gestalte kan krijgen. Leuke wereld leef ik dan in!

Eigenlijk is mijn vraag dus: hoe kan ik spanning creëren in mijn actiescenes, zonder (fysiek) conflict? Dáár kan ik mee verder!

Kijk, soms is het niet belangrijk om een antwoord te vinden, maar om de juiste vraag te vinden. Daar ging die foreshadowing over!

Maar goed, plottwist, om dan toch weer tot een antwoord te komen: ik zit in mijn actiescenes nog niet helemaal in mijn lichaam. Blijkbaar heb ik me op dat niveau nog steeds niet helemaal verzoend met het conflict in deze wereld (haha, ik schreef precies het tegenovergestelde in mijn vorige blog: dat is waarom je me niet moet geloven).

Een meditatie later, en mijn eerste chakra, het chakra van het fysieke leven, heeft zich weer een stukje ontwikkeld. Vanuit de rust zijn in de wereld, mijn taken doen en ze met alle zintuigen voelen, alsof elke handeling een zen-meditatie is, dat is de sleutel. In de eerste versie van mijn verhaal schiet dat zintuiglijke en fysieke er nog wel eens bij in. Dan grijp ik al snel naar de samenvattingsmodus om snel te beschrijven wat de personages doen, zodat ze weer een fijne dialoog of innerlijke monoloog kunnen hebben. Het fysieke beschrijven vraagt nogal wat energie. Je moet het allemaal tastbaar maken, de lezer een ervaring geven, en als je dat net als ik allemaal 'naspeelt' en op die manier je hele lichaam inzet, ben je in feite gewoon een energetische work-out aan het doen.

Maar nu ik dit weet, en meer in mijn lichaam ben gekomen (wat ik al was, maar in dit blogverhaal heb ik me daarin ontwikkeld - zónder conflict!) kan ik mezelf er bewust aan herinneren om iets meer tijd in te ruimen voor de actie, en ook gewoon fysieke handelingen te beschrijven, zonder dat ze meteen in conflict met de handeling van een ander moeten zijn om vermeldenswaardig te zijn.

Mijn les is dus om juist niet elke actiescene te laten zinderen van spanning en conflict. Dat is gewoon niet het verhaal dat ik schrijf. Het zou betekenen dat ik amper actiescenes zou overhouden. Laat ik dus actiescenes schrijven die gaan over relateren, verliezen, vinden, ontwikkelen, verdragen en veranderen - en deze lijst nog véél langer maken, want er zijn nog veel meer werkwoorden die een vorm van contrast beschrijven. En het fijne is: dit hoeft niet allemaal in de eerste versie. Ik kan nu gewoon het skelet van het verhaal opzetten, en later de actiescenes en beschrijvingen uitbouwen!

Ik hoop dat je hebt genoten van dit lichtelijk technische inkijkje in de abstracte wereld van mijn schrijfproces. Is weer eens wat anders dan de publieke expositie van mijn spirituele hersenspinsels, en voelt in ieder geval veel minder ongemakkelijk. Mocht je meer willen horen over mijn onvolledige begrip van literaire modi, laat het me vooral weten, misschien verleidt dat me nog wel om niets persoonlijks meer te delen! (Haha, wie hou ik voor de gek.)

*Om precies te zijn: "een betoverende reis door de achterkamers van de ziel" - dat was de titel. Ugh, cringe attack. Ik weet nog steeds niet precies wat ik daarmee bedoelde, en waar die 'achterkamers' dan precies zaten, en vrijwel elk jurylid was het erover eens dat de titel te lang was, maar goed, dat wilde ik toen gewoon niet zien, want ik was immers 'poëtisch'.

dinsdag 11 april 2017

Een slecht persoon zijn

Een blog in twee delen, op verschillende tijdstippen in de heling van dit thema: het gevoel een 'slecht' persoon te zijn, met de daaraan gekoppelde schuldgevoelens, dader-slachtofferdynamieken en de hiërarchie van iemand anders boven jou stellen/jezelf boven de ander stellen - hoe egomechanismen hier een rol in spelen en hoe ze te helen zijn. 

Deel 1: vrijdag 7 april

Deze blog heeft meer zelfliefde in zich dan de vorige (over de maand maart), want ik kan nu zeggen: ik ben een slecht persoon, en dat maakt me niet uit. Wat heerlijk bevrijdend! Ik raad het je heel erg aan. Vooral als je, net als ik, zo je best doet om een goed persoon te zijn. Het omarmen van de schaduw! Wat ik bedoel, is dat ik de druk heb losgelaten om altijd maar als leuk en aardig gezien te worden. Want dat word ik niet. En daar heb ik geen controle over. Dus kan ik net zo goed stoppen met mijn pogingen om dat te bereiken. Soms moet je gewoon even flink het deksel op je neus krijgen om dat in te zien.

Ik ben in opleiding tot Lightworker. Dat houdt niet in dat ik dwangmatig op weg ben naar de Verlichting - oeps, even in die valkuil getuind, een paar blogs geleden - maar dat houdt in dat ik mijn menszijn volledig aan het omarmen ben. Mét alle schaduwkanten. En de schaduwkant die de laatste tijd aan het licht komt is mijn 'daderschap'. Het gevoel dat ik een slecht persoon ben en mensen iets vreselijks aandoe, gewoon door mezelf te zijn. Wat ik dus uit alle macht ging wegdrukken. En wat ik nu dus heb omarmd. Dan bén ik maar een slecht persoon. En ineens doet het me minder, alle narigheid om me heen. Ik vat de boosheid van mensen om me heen niet meer zo persoonlijk op, reclames die inbreuk maken op mijn hulpklier raken me minder, ik maak me niet zoveel zorgen meer over de staat van de wereld. Want ik heb het niet gedaan. Ik ben niet de schuldige. En dus hoef ik het ook niet te fixen.

Ik geloof er niet in dat dit soort ladingen (van daderschap) uit vorige levens kunnen komen. Daar had ik het met een aantal andere spirituele jongeren over op Facebook, en ik merkte dat ik niet van mijn waarheid ging afwijken, hoe mooi hun antwoorden ook waren. Maar ik heb er wel nieuwe formuleringen en inzichten uit opgedaan, zodat ik mijn waarheid nu hapklaar kan vertellen. Ik geloof erin dat je na elk leven je levensboek doorneemt en alle ladingen verwerkt. Dan, vanuit de wens om te groeien, kan je weer opnieuw kiezen om bepaalde thema's aan te gaan, en te reïncarneren op aarde. Je hogere zelf heeft, samen met je gidsen, een blauwdruk gecreëerd waarin die thema's zich gaat uitleven. Deze blauwdruk wordt naar mijn mening volledig zichtbaar in je Human Design chart. In mijn geval is één van die thema's dus 'een slecht persoon zijn'. Of, in het onvertaalbare engelse begrip: 'Victimization' - wat zowel betekent dat je zélf een slachtoffer bent, als dat je de ánder tot slachtoffer maakt. Poort 3.5 in Human Design, waardoor ik gemakkelijk de ordening van de ander boven die van mezelf stel.

Ik heb ooit, in een ver verleden, iets gedaan met piramides en mensenoffers o.i.d. waar veel mensen bij betrokken waren. Ik kan er niet echt chocola van maken. Maar hier komt deze lading een 'slecht persoon' (of dader) te zijn niet vandaan. Het komt puur uit de egomechanismen van dit leven. Mijn 'daderschap' bestaat eruit dat ik bij een moeder geboren ben ook met poort 3 die het ook moeilijk vindt om haar behoeften aan te geven - en het persoonlijk opvatte als ik dat wel deed, en dat betitelde als 'slachtofferschap', terwijl het gewoon mijn gevoeligheid was. Daardoor voelde ik me de slechterik, als ik iets niet wilde. De 'dader'. Gewoon door mezelf te zijn. Die ben ik een paar jaar geleden al aangegaan met haar, we hebben nu een goede band. Maar er zat nog steeds pijn, een conditionering, een zelfbeeld van 'ik ben slecht als ik mijn eigen behoeften vervul'. Die werd even flink gespiegeld, de afgelopen maanden. Deze blogs gaan dan ook herhaaldelijk over hetzelfde onderwerp, steeds met nieuwe inzichten. Overigens ben ik nu met mijn moeder aan het uitwisselen over Enneagramtype 2, waar zij zich ook in herkent. Jeej voor ouders die aan bewustwording doen!

Ik heb de resterende conditioneringen geheeld, delen van mijzelf die nog vastzaten in emotionele stukken waarin ik mijn behoeften niet aan kon geven zonder mijn moeder te kwetsen. Dus natuurlijk ben ik niet echt een slecht persoon. Ik ben juist een persoon die al goed is en daar nog een schepje bovenop doet om extra goed te zijn. Een tip: doe niet je best. Doe nooit je best. Zodra je je best gaat doen, ga je er namelijk vanuit dat je niet goed genoeg bent.

Ik gaf in mijn laatste gastenles een Leading op iemands 3e chakra: het chakra van wilskracht, ik-bewustzijn, een gezond ego. (Het ego-centrum, in HD-termen.) Die heb ik mogen optimaliseren, waardoor ik ook mijn eigen 3e chakra optimaliseerde - dat is waarom elke sessie een cadeautje is aan mezelf.

En als ik één ding uit deze hele opleiding mag meenemen, is dat wel dat ik het allemaal doe voor mezelf. Zélfs als ik anderen help. Anderen helpen is eigenlijk ontzettend egocentrisch, want ze komen voor mij, om mij iets te spiegelen, iets aan te raken, het te activeren en voelbaar te maken in mijn veld door de resonantie, zodat ik het ook kan aanraken en transformeren. Op die manier kan ik mijn Human Design-blauwdruk en enneagramtype volledig uitleven: door alles terug te leiden naar mezelf.

Eigenwaarde ontwikkelen is een ander belangrijk thema van mij. En daar ben ik best ver mee. Ik was al behoorlijk vol van mezelf, sinds ik begin dit jaar besloot mijn schrijfdroom serieus te nemen, maar nu ben ik nóg voller van mezelf. Ik ben zó vol van mezelf en ik hou zóveel van mezelf, dat ik wil dat iedereen ook van mij houdt! Ik wil beroemd zijn en liefde krijgen. Ik schrijf mijn boek omdat ik het wil schrijven en mezelf beter te leren kennen, maar ik wil het publiceren omdat ik liefde wil ontvangen, niet omdat ik iets aan de wereld wil geven of de wereld wil veranderen of zoiets vergezochts. Er is namelijk niets mis met de wereld, ondanks alle bewijs van het tegendeel. En dat ik dat kan zien, komt doordat ik kan zien dat er niets mis is met mij. Ik heb het niet gedaan. Ik hoef het niet te fixen.

Ik ben niet Verlicht. Fuck yeah. En verder wil ik gewoon graag heel veel liefde ontvangen.

//

Deel 2: dinsdag 11 april

De vorige blog zat me nog niet helemaal lekker, dus ik heb hem weer tijdelijk verwijderd. Nu heb ik dit thema afgerond, dus kan ik verdergaan. Want het omarmen van een schaduwkant als 'een slecht persoon zijn' is natuurlijk slechts de eerste stap. Niemand is werkelijk slecht. En het ging er vervolgens om dat ik dat inzag, en het 'goed of slecht zijn' oversteeg. Dat is waarom je me niet teveel moet geloven: wat ik schrijf is slechts een momentopname, een absolute waarheid op dat moment, maar over de tijd heen komt daar meer wijsheid bij.

Nog even over die egomechanismen. Al van jongs af aan leren we om ‘goed’ te zijn. Dan krijgen we immers liefde, en voor onze kinderpsyche stond dat gelijk aan overleven. Als we iets deden dat afweek van dit ‘goede’, dan waren we slecht. De boodschappen die onze omgeving ons - bedoeld of onbedoeld - gaf, leidden ertoe dat wij een ego gingen ontwikkelen. (Dit wordt zichtbaar in ons enneagramtype - het is wat lastiger om het uit je HD-chart te halen, aangezien de invloeden in je omgeving ook een rol spelen.) Dat ego hangt aan elkaar van overlevingsmechanismen die gebaseerd zijn op dat ‘goed en slecht’ waar we in geconditioneerd zijn. Op het moment dat we iets ‘slechts’ dreigen te doen, gaat het ego aan, en treedt er een mechanisme in werking om ons te beletten dat te doen. Dat is namelijk cruciaal: anders krijgen we geen liefde en 'gaan we dood'. Wellicht dat dit overlevingsmechanisme objectief gezien een nóg slechter resultaat geeft dan wanneer we gewoon onze natuurlijke reactie hadden geaccepteerd, maar het ego heeft daar allang z’n ogen voor gesloten. Die wil alleen maar zien dat hij ‘goed’ is. En alles wat dit idee bedreigt, moet het ontgelden - dát is dan 'slecht'. Mechanismen van projectie en deflectie treden dan in werking en er ontstaat strijd. Ego tegen ego.

In het vorige stuk schreef ik dat ik had omarmd dat ik een 'slecht persoon' was. En nu ben ik zover dat ik er helemaal klaar mee ben om een schuld op me te nemen die niet van mij is. Ik ben er klaar mee om te gelóven dat ik een slecht persoon ben, als iemand anders mij bedoeld of onbedoeld deze boodschap geeft.

Ik ben er klaar mee om het perspectief van de ander boven het mijne te stellen.

Gisteren en vandaag heb ik heel veel energetisch werk gedaan op mijn 7e chakra - dat te maken heeft met autoriteit en de waarheid van een ander boven de mijne stellen, en dat me inplugt op de universele waarheid via mijn hogere zelf. Ik heb daar alle koorden losgemaakt die nog naar anderen uitreikten, om ‘goed’ te zijn in hun ogen.

Het was de kers op de roomtaart. Ik heb me de afgelopen jaren namelijk sterk gefocust op alle onderliggende chakra’s - 1 t/m 6 - en ik ontdekte nu dat ik geen weerstand meer heb tegen het aardse leven. Dat ik mezelf er niet meer aan hoef te herinneren om te gronden, zoals hooggevoelige jonge mensen in mijn ervaring vaak moeten leren. Want inmiddels was dat gronden, dat voelen, dat zijn met wat er was, een automatisme geworden.

Ik heb behoefte aan vrienden die datzelfde doen. Die net als ik hun leven invullen vanuit hun eigen zijn, die hun eigen egomechanismen doorzien, in zoverre, dat ze niet meer aan mij hoeven te vertellen hoe ik mijn leven moet inrichten. Ik heb behoefte aan mensen die mijn gelijke zijn.

En het is wederzijds. Ik hoef me niet meer boven een ander te stellen, want dat deed ik óók, want alles is natuurlijk een spiegel. Ik deed dit omdat dit de enige manier was waarop ik kon omgaan met de schuldgevoelens dat ik iemand iets had aangedaan, dat ik een 'slecht persoon' was door mijn behoeften aan te geven. Als ik me dan boven de ander stelde - en boven mezelf - kon ik het van een afstand bekijken en helen, dacht ik. Maar het is niet mijn verantwoordelijkheid als iemand wordt getriggerd door mijn zijn. Ik stel me nu niet meer boven de ander, en ik laat niet meer toe dat iemand anders zich boven mij stelt door te geloven in de oordelen van de ander, als een cadeautje dat ik gewoon weer teruggeef. En dát is pas bevrijdend. Niet 'goed' of 'slecht' te zijn, maar gewoon te zijn. En mijn energie voornamelijk nog te geven aan dingen en mensen die me gelukkig maken. Zonder iets te hoeven fixen. Gewoon omdat het stroomt, omdat het wérkt.

En overigens wil ik nog steeds beroemd zijn met het uitgeven van mijn boek. Niet omdat mij aan iets ontbreekt, maar omdat het nou eenmaal fijn is om liefde te krijgen. En ik héb tenslotte poort 56.3, die graag in de spotlights staat ;) 

Met deze blog maak ik mezelf behoorlijk kwetsbaar. Ik leef mijn leven met vallen en opstaan, en ik deel dit. Ik geef een inkijkje in mijn helingsproces, ik laat mijn schaduw zien, ik heb het over de band met mijn moeder, ik geef mijn zwakke plekken aan, ik zeg dat ik beroemd wil zijn en ik leg uit hoe mijn egomechanisme in elkaar zit. Ik geef mijn fouten toe, en ik merkte dat ik de waarheid niet bezat waardoor ik de eerste blog weer verwijderde - en zoals je hebt kunnen lezen, is de verleiding dan groot voor mij om de waarheid van een ander boven de mijne te stellen. Daar stel ik me nu ook weer voor open, als ik deze blog publiceer. Ik heb dan weliswaar mijn 7e chakra geheald, maar dat betekent niet dat deze koorden niet opnieuw kunnen gaan ontstaan. Thema's die je in je leven hebt, keren namelijk keer op keer terug in een andere vorm. Ik kan wel besluiten er klaar mee te zijn dat ik het perspectief van een ander boven mij stel, en een intentie is natuurlijk heel krachtig, maar het blijft in mijn blauwdruk zitten dat ik me hierin ontwikkel. Ik zal niet dezelfde fout nog een keer maken, maar ik kan wel weer nieuwe fouten maken, die voortborduren op ditzelfde thema.

En deze week - door de transits - groeide ik daar een stukje in. De Human Design-blauwdruk geeft aan welke thema's je komt ontwikkelen, en samen met je Enneagramtype kom je al behoorlijk ver in het doorzien van jouw ego en je ware zelf. Maar je bent pas klaar als je dood bent. En dat vind ik een heel fijne realisatie, want dat betekent dat ik tot die tijd nog flink kan doorgroeien! En dat ik dat eindeloze boek een keer uit kan gaan geven.

donderdag 6 april 2017

Maart

Aan het einde van elke maand, en aan het begin van de volgende, heb ik een reflectieperiode. Dat komt omdat ik dan ongesteld ben. Een natuurlijke periode om 'in ceremonie' te gaan, het oude los te laten en diepe inzichten op te doen vanuit de helende vrouwelijke kracht. Mijn maanritme valt zo lekker samen met het maandritme, en dus kan ik aan het einde van dit jaar zien hoe elke maand eruit zag. Handig, dat kanaal van ritme, dat maakt de boel lekker logisch. Om dit proces van reflectie zichtbaar te maken - vooral voor mezelf, maar misschien is het ook leuk voor anderen - schrijf ik een blog met foto's van de betreffende maand erin.

In maart scheen de zon weer met een grote spotlight, en na een periode van weerstand omarmde ik dat toch volledig, door een goede meditatie in de tuin waarin ik me weer afstemde op de natuur.
De intentie die ik mezelf voor maart had gesteld was: dat ik een goede balans vind tussen naar binnen keren en naar buiten treden, en mijn introverte schrijfritme integreer met de extraverte dingen. En holy crap, dat heb ik gedaan. Met veel pijn en moeite. Eindelijk kwam dat weer in balans. Een korte samenvatting:

Ik heb in maart veel geschreven aan mijn verhaal. Doordat ik zo gericht was op mijn eigen proces door in mijn introverte bubbel te zitten, kwam één van mijn vriendschappen op scherp te staan. De rest van mijn sociale kring gaf mij juist veel ruimte, steun en liefde, waarvoor mijn eeuwige dank, want ik kies niet zomaar voor egoïsme, ik kies voor zelfliefde, juist uit liefde voor de wereld en alles wat leeft - zelfliefde is mijn toegang tot onvoorwaardelijke liefde, tot naastenliefde. Maar die ene vriendschap... au.

Symbolische weergave van mijn aanvankelijke houding betreffende sociaal contact.
Ik heb in maart weer allerlei nieuwe mensen ontmoet en sta weer helemaal open voor sociaal contact, en nu vanuit een versterkte innerlijke positie. Niet dat ik voorheen alles van mezelf opofferde in mijn contacten, maar blijkbaar ging het niet zonder gevolgen om me écht te richten op het leven van mijn droom, en gaf dit geboorte aan het volkomen onvermogen om nog werkende compromissen te sluiten waarbij ik weer iets inleverde. Ik was letterlijk vol van mezelf, en had weinig ruimte voor anderen. Dat maakte grote impact op mijn eigen leven en op dat van de mensen om me heen. Dat maakte dat ik écht, écht niet meer kon afwijken van mijn pad, want dat had dan écht, écht desastreuze gevolgen. Ik revalueerde dus mijn verantwoordelijkheden, en ging na waar ik nog wel en niet aan kon voldoen.

Een nieuw kamerplantje waar ik de verantwoordelijkheid voor heb genomen.
Verantwoordelijkheid is alleen datgene waar ik een antwoord op heb. Daarom heet het ook verantwoordelijkheid. Daarbij is het 'antwoord' een innerlijke respons, een energie krijgen, een openen en gaan stromen en 'weten' wat er moet gebeuren. Als ik dat 'antwoord' niet heb, dan kan ik ook de verantwoordelijkheid niet dragen. Dat is geen slimme manier om me aan mijn verantwoordelijkheden te onttrekken, maar het betekent dat ik gewoon écht niet goed kan reageren. Dat ik, ook al zien andere mensen iets als mijn verantwoordelijkheid (jeej, het projectieveld van de 50.5), die toch niet kan oppakken. Ik wil het misschien wel, ik wil het met alle liefde fixen en mensen helpen enzo, maar alles wat ik dan doe brengt me dan alleen maar dieper in de penarie. Ik kan het niet fixen, als ik geen antwoord voel. Mijn acties zullen dan ontwrichten en chaos zaaien, mijn woorden zullen volledig inconsequent zijn en mijn eigenbelang krijgt de lading van puur egoïsme.

Met andere woorden: voor mij is 'verantwoordelijkheid' geen set morele, mentale overtuigingen van goed en kwaad en hoe het hoort. Het is puur een fysiek gevoel van 'ja, die kan ik wel nemen', en 'nee, daar kan ik niets mee, sorry, niet mijn verantwoordelijkheid'. Heel pragmatisch. Heel immoreel. Met álle mogelijkheid om er diepgaande conflicten door te krijgen.

Uh... hoe is deze foto relevant voor dit verhaal? Eerst jezelf voeden, dan de ander? Met bijvoorbeeld deze goddelijke paddestoelenrisotto met gekarameliseerde pompoen en ui, en een beetje rucola?
Hou ik dan helemaal niet van de ander, als die iets van me vraagt dat ik niet kan geven? Natuurlijk wel! Maar ik doe de ander alleen maar pijn als ik iets probeer te geven wat ik niet kan geven! Het is zo'n cliché, maar zo waar!

Dat was het proces waar ik in maart doorheen ging. Ik heb echt grote sprongen gemaakt in mijn heling. Ik merk dat de problemen die ik nog heb, zo scherp staan afgetekend als een havik tegen een lege lucht (Ursula Le Guin-referentie, iemand?) Ik heb het licht van de zon alle oude dingen laten wegbranden die voor mij het leven van mijn droom in de weg staan - gevoelens van schaamte (en schuld) over wie ik ben, vooral.

Door dit proces was ik een aantal maanden sterk in die schaamtegevoelens aan het vibreren: ze kwamen allemaal omhoog doordat ik zó enorm sterk voor mezelf koos. Aangezien ik mijn gevoel negeerde in een moment van emotionele overweldiging, heb ik met een klein steentje van een actie uit schuldgevoel een lawine in gang gezet die mij op een zeer ongewenste manier heeft laten zien waaróm ik even geen sociaal contact kon leggen, wat de wijsheid daarin was, en hoe destructief het voor mij en de ander was om dat tóch te doen. Niet alleen in die vriendschap, maar ook in een ontmoetingsdag begin maart die een fiasco werd. Alsof je met iemand gaat afspreken terwijl je een beerput aan het uitscheppen bent - ja, natuurlijk wordt de ander dan ook vies, en natuurlijk maak je de ander met je goedbedoelende vieze handen dan alleen nog maar viezer. Soms moet je in je helingsproces even alle deuren dichtdoen, ter bescherming van jezelf en de ander. Dát is pas verantwoordelijkheid nemen. En dat was mijn les van maart. Beter laat dan nooit. Neem het maar van mij aan: als je je gevoel niet volgt, zogenaamd uit liefde en opoffering voor iemand anders, zal dat alleen maar schade aanrichten. Dus alsjeblieft, maak deze fout niet, want hij doet pijn, en volg je gevoel, wees egocentrisch! Op de lange termijn zal je er de wijsheid van inzien, ook al lijkt het misschien liefdeloos en is het eng om mensen even van je te vervreemden. Maar je gevoel heeft het áltijd bij het juiste eind.

Inspiratie/obsessie deze maand:

Troye Sivan: omdat hij ook veel arrogantie in zijn chart heeft, en toch volledig zichzelf durft te zijn en in de spotlights staat en zijn dromen waarmaakt, en door zijn eerlijkheid en openheid veel fans heeft. Ik was volkomen geobsedeerd door zijn muziek en zijn persoonlijkheid, want dat schaamteloze moest ik diep opslurpen. (Hm, dat klonk vies.)
PLUS: kijk dat perfecte gezicht dan! *fangirl*

dinsdag 4 april 2017

"En wat doe je dan in het dagelijks leven?"

Laat ik een herkenbare situatie schetsen. Je ontmoet iemand, misschien een kennis, een verre vriend, een familielid dat je normaal zoveel mogelijk probeert te vermijden... en na de ongemakkelijke knuffel, stijve handdruk of veel te intieme luchtkussessie, of erger nog, al tijdens het ondergaan van deze ongewenste baltsdans, wordt het gesprekssalvo geopend met een onschuldig lijkend: 'hoe gaat het?'

Net als je op bent gekrabbeld uit de existentiële diepten waar die verdacht retorische vraag je in heeft geworpen, komt de volgende alweer: 'en waar ben je tegenwoordig mee bezig?'

Niet alleen word je gevraagd om het oh-zo-dunne koord tussen de 'makkelijke leugen' (het gaat prima!) en de 'ultieme waarheid' (ik vraag me af of ik wel productief genoeg ben in het volgen van mijn droom en kan 's ochtends niet uit bed komen) te lopen, ook ontstaat er een vacuüm van afwachtende stilte waarin je in een maximum concentratiespanne van zo'n 10 seconden een accurate schets moet geven van je weekritme. En waar the fuck bén je eigenlijk mee bezig? 

Omdat ik de neiging heb me te schamen voor kritieke onderdelen van mijn leven (zoals mijn levensmissie en allergrootste passie, en mijn voorliefde voor karakterfouten en schaduwkanten terwijl ik als organisator van een spirituele jongerenbeweging een soort van positieve reputatie hoog te houden heb) komt mijn ego meteen in actie. Dat is gevoelige informatie! Dat moeten we beschermen! In plaats van ronduit ergens voor uit te komen - zoals mijn schrijfdroom of mijn werk met Jong Bewust wat zou veronderstellen dat ik heel goed ben in sociaal contact aangezien ik sociaal getinte ontmoetingsdagen organiseer dus laten we dat maar niet vermelden want dat kán ik nu echt niet verdedigen terwijl ik hier als een konijn in de sociale spotlights naar je aan het staren ben en in rap tempo alle grip op normaal gedrag verlies - werp ik barricades op. Tussen de gaten door maak ik schijnbewegingen met krachteloze losse flodders als 'ik volg een opleiding tot...' en verzand in een warrig uitleg over wat een Lightworker eigenlijk is, terwijl de ander mij met grote ogen aankijkt. Er valt een ongemakkelijke stilte, de hapjestafel lonkt, en de ander zegt snel: 'en hoeveel uur in de week ben je daar dan mee bezig?' Weer komt mijn ego in actie. Vlug, denkt het, verzin iets! Ik manipuleer een verhaal bij elkaar over hoe de lestijd maar één dag in de week is (een ochtend, eigenlijk, maar dat zeg ik niet) maar dat je er veel meer tijd mee bezig bent want je moet af en toe verslagen schrijven (alleen in het derde jaar) en presentaties voorbereiden (eens in de zoveel weken) en dat een les net als een therapeutische sessie is die je helemaal moet verwerken en dat het een 'proces' op gang brengt waar je je handen vol aan hebt, 'want je moet eerst door je eigen stukken werken voor je iemand anders kunt helpen', waarop de ander nobel knikt, niet wetende dat je allang aan de weg aan het timmeren bent door het helpen van anderen en dat je helemaal niet perfect verlicht hoeft te zijn om dat al te kunnen, en dat het er juist om gaat in een geslaagde sessie dat je je schaduwkanten omarmt, maar goed, het is lastig om je schaduwkanten er echt te laten zijn en dat verre familielid is er trouwens ook deels oorzaak van dat je überhaupt delen van jezelf in de schaduw hebt gesteld vanwege de sociale druk van je gehele familie, dus hoe kun je dat ooit ook maar beginnen te zeggen vanuit die verzwakte positie?! Ik bedoel, het berust allemaal op de waarheid, maar ik maak er zo'n verhaal van dat de ander door de excessief verwaterende wijdlopigheden allang denkt: 'oh, die doet wat' en de vragen godzijdank stoppen... zonder dat ik écht heb verteld waar ik mee bezig ben. En naderhand voel ik me raar en zweterig, want wat is me nu eigenlijk overkomen? In zulke gevallen neem ik graag een uitgebreide slok van mijn thee, terwijl ik de ander niet aankijk - tot ik me herinner dat het nu mijn beurt is om vragen te stellen, en ik al mijn sociale vaardigheden bijeenschraap om het volgende socialiseringsoffensief te weerstaan.

Weer in het vacuüm gezogen. Het gespreksvacuüm dat aan mijn open keelcentrum trok met een niet-te-weerstane zuigkracht. Dit is waarom ik graag in mijn introverte bubbel zit. Waarom kan ik niet gewoon niks zeggen als iemand me vraagt hoe het gaat of wat ik doe? Waarom kan ik niet net als Dan Howell een sardonisch antwoord geven waarbij ik alle elementen van mijn leven die volgens de maatschappij te duiden zijn als professioneel loserschap, verhef tot een luchtige, herkenbare grap? Iets als: 'over het algemeen goed, al vraag ik me het grootste deel van de tijd af of ik wel productief genoeg ben in het navolgen van mijn droom en wat ik dan het liefste doe ik Youtubevideo's bingen en uit het raam kijken naar het mooie weer en mezelf vruchteloos stimuleren om te gaan sporten... doe jij ook aan sport en heb je daar ook zo'n last van in de lente?' Waarom kan ik dát niet zeggen?! Ik bedoel, het is niet perfect, maar het leidt de aandacht af, het vult de stilte, het is aangenaam oppervlakkig zonder de waarheid geweld aan te doen, en ik heb daadwerkelijk iets van mezelf gedeeld zodat ik me niet op losse schroeven voel staan zoals na een leugen-door-weglating.

Want je komt hier niet gemakkelijk vanaf. Aangezien deze vragen komen voordat je een gespreksbasis hebt gebouwd, en juist bedoeld zijn om een gespreksbasis te bouwen, is de ander nog niet op je afgestemd en zul je met iets moeten komen, tenzij je wilt dat de basis van het gesprek een ongemakkelijke stilte is waarin je niet-sociaal gedrag vertoont als 'zwijgen' of 'hulpeloos glimlachen'. Dat is namelijk mijn natuurlijke reactie als iemand mij deze vragen stelt, dat wat er zou gebeuren als mijn ego geen schijnbewegingen zou maken met die warrige, van angst doorschoten uitleg over mijn opleiding. En zwijgen en hulpeloos glimlachen zijn op zich natuurlijk zeer plausibele reacties. Het gaat er allemaal om dat je jezelf bent enzo. Waarom niet? En de ander begrijpt je hulpeloze glimlach heus wel want die houdt eigenlijk ook helemaal niet zo van deze onzinnige kletspraat - en je hebt de basis van je contact gelegd met een gedeelde blik van verstandhouding. Bingo. Zo moeilijk is het allemaal niet.

Het probleem is dus die schaamte. De schaamte over mijn leven die volledig met me aan de haal gaat. Dit sociaal geaccepteerde kruisverhoor voelt alsof iemand een licht aanknipt terwijl ik in mijn nakie in een donkere kamer door een plas chocola aan het rollen ben, samen met een leeg gorillapak dat om één of andere raadselachtige reden voorbindborsten op heeft met mijn bruine handafdrukken erop. Of iets anders absurds wat het daglicht niet zou kunnen verdragen. In één woord: aaargh, doe het weg, doe het weg!

Waarom schaam ik me zo? Omdat het spannend is om mijn droom te volgen. Ik doe het wel, maar het liefst wil ik er niemand over vertellen terwijl ik ermee bezig ben. Het is nog zo kwetsbaar. Ik vond het ook altijd vreselijk om op de kunstacademie mijn work-in-progress te moeten bespreken met de docenten. Die interferentie met mijn scheppingsproces is zo totaal ongewenst, zo misplaatst, dat ik al ineenkrimp als ik eraan denk! Maar ik raak vaak verleid door het vacuüm, door de angst over te komen als een loser die niets uitvreet, en dus heb ik al aan veel te veel mensen verteld waar ik mee bezig ben. Ik ben echt pathologisch waardeloos in het bewaren van mijn eigen geheimen. Ik kan mijn mond niet houden. Ik durf niet ongemakkelijk te zijn. Ik durf niet te zwijgen en mijn lichaamstaal het werk te laten doen.

Want ik weet: ze kunnen er niet tegen als ze de ander niet kunnen definiëren. Ze raken onrustig als ze iemand niet in een hokje kunnen plaatsen. En met 'ze' bedoel ik natuurlijk 'we'. (Voel je vrij om jezelf hiervan uit te sluiten als het niet op jou van toepassing is.) Ik kan er zelf ook niet mee omgaan, eerlijk gezegd. Want wie ben ik zelf dan nog, in verhouding tot die ongedefinieerde persoon? Dan worden we uitgedaagd om niet meer in termen van hokjes te denken, maar om daadwerkelijk vanuit ons hart contact te maken, het hart dat alles kan bevatten wat ons hoofd niet in een hokje kan proppen. En dat is niet iets wat wij Nederlanders geleerd hebben om te doen in ons proces van socialisatie. Nee, wij zijn getraind om op de vraag 'hoe gaat het' een snel en ongevaarlijk antwoord te geven. We zijn getraind om bliksemsnel op de scheiding tussen het hoofd en het hart te lopen als op het scherp van de snede, door een antwoord te geven waar de gemiddelde Nederlander (op zich open-minded) iets mee kan, maar wat niet aan emotionele gevarenzones hoeft te raken (niet open-hartig dus). Zo zit onze maatschappij in elkaar, en tel daarbij op de verheerlijking van het 'druk' zijn, en je bent al snel 'anders' als je er niet volledig in slaagt om te socialiseren. En als je überhaupt al niet met iemand wilde praten en je het liefst uit de voeten maakt, hoe kun je daar een tactiek voor bedenken (die hapjestafel bijvoorbeeld) op het moment dat die ander recht in je zwakke plek schiet met het dubbele salvo van het 'hoe gaat het en wat doe je?' Dat is teveel sociale kortsluiting in één keer, daar ben ik niet tegen bestand. Dan wil ik niet eens mijn hart openen naar de ander, maar dan ben ik al zo verzonken in mijn interne sociale drijfzand dat ik niet anders kan dan over mijn opleiding te beginnen en daar gaan we weer, wat is een Lightworker eigenlijk en hoeveel uur per week doe ik dat dan?

Zucht.

Nou, nu ik mijn waterdichte tactiek heb bedacht van het inzetten van mijn zogenaamde loserschap als sociaal bruggetje, is hij al niet meer nodig, want met het schrijven van deze blog heb ik al verklapt wat ik dan dus doe in het dagelijks leven, dus op hoop van zegen dan maar dat ik dit nu nooit meer hoef te vertellen.

Ach, alsof iemand correct gaat onthouden wat ik in mijn blogs schrijf en hier ook nog eens voor uit durft te komen de volgende keer dat ik die persoon zie. (Geloof me, ik begrijp helemaal hoe stalkerig je je dan moet voelen.)

Het ergste is nog wel dat ik vaak de persoon ben die gesprekken begint met 'hoe gaat het?' Mocht je je vertwijfeld afvragen waarom ik je dit aandoe, weet in ieder geval wat ik mezélf er in de eerste plaats mee aan doe! Hopelijk slagen we er dan beiden in dit stomme socialiseringsproces te onderscheppen met oprecht contact van hart-tot-hart, want daarin is ongemak nooit ongemakkelijk.

Dan ga ik nu de rest van de avond proberen de perfecte gevatte opmerking te bedenken die mij voor eens en voor altijd zal verlossen van mijn ongemak omtrent dit vragenduo 'hoegaathetenwatdoeje'.
Iets als: ja, dat vraag ik me zelf ook wel eens af - ik heb wel een bloglinkje voor je, hier, zoek maar op op je telefoon, dan ga ik even naar die hapjestafel, oké?

Oh, in mijn hoofd ben ik zoveel gevatter dan in de realiteit.

Welkom in de wereld van het open keelcentrum.

PS: deze blog is niet bedoeld om medelijden op te wekken, maar is bedoeld als grap. Dus alsjeblieft, je hoeft me nergens over gerust te stellen. Ik ben gewoon sociaal ongemakkelijk en dat is een plausibele staat van zijn, oké? Ik probeer mijn futiele socialiseringscapaciteiten te omarmen en ik ben hier voornamelijk schromelijk overdreven omdat ik de zaken nou eenmaal graag bevredigend erudiet formuleer ter ondersteuning van de catharsis van mijn schaduwkanten. 

maandag 3 april 2017

Tijd

Ik heb in korte tijd veel inzichten opgedaan en de engelen vertellen me om hier dankbaar over te zijn en mezelf een schouderklopje te geven. Ik ben spiritueel sterk gegroeid en dichtbij de verlichting gekomen. Dat is mooi, en nu voel ik me onverklaarbaar verdrietig, alsof ik iets kwijt ben. Wat ben ik dan kwijt? Al die inzichten weer? Het is waar dat ik ze me nu niet allemaal meer kan herinneren, en dat het lijkt alsof ik er weinig tastbaars aan heb overgehouden. Dat geeft een wat onbestemd gevoel, alsof mijn zielswerkelijkheid en mijn fysieke werkelijkheid niet hetzelfde laten zien. Ik heb intensieve gesprekken gehad met mijn hoofdgids. Ik heb hem beter leren kennen, ik heb me voor hem opengesteld en sindsdien heb ik voortdurend met hem kunnen praten, elk moment dat ik dit nodig had. Dit heeft me veel inzichten gegeven. Kan ik ze hier herhalen? Nee, ik kan ze me niet herinneren.

Gun jezelf in dit proces de tijd, krijg ik door. Die tijd, dat is waar het hem wringt. Want in mijn zielswerkelijkheid bestaat tijd niet. Daar krijg ik alles wat ik nodig heb nu. Daar is de gedachte werkelijkheid, zoals ’s nachts in mijn dromen. De astrale wereld, waarin je in een ander zijnsniveau bent. Toch bestaat in de fysieke werkelijkheid tijd wel. En ik heb het gevoel dat die door mijn vingers glipt. Een oude programmering, waarvan ik niet helemaal weet hoe ik ermee om kan gaan. Soms is alles wat ik doe op een dag praten met mijn gids en schrijven. Af en toe geniet ik van de tuin en de zon, ik eet wat gezonde dingen, ik lig te dromen op mijn bed in de zon… kortom, ik volg mijn flow, ik zit lekker in mijn vel en ik geniet. Waar komt dit onverklaarbare verdriet dan vandaan? Alsof ik iets ‘kwijt’ zou raken als ik zo leef?

Misschien rouw ik om alle momenten dat ik me niet zo heb kunnen voelen. Dat het geluk ver weg leek. Misschien rouw ik omdat ik nu weet dat het zó dichtbij was. Dat ik niet nu, maar vroeger, de tijd door mijn vingers voelde gaan. Ik richtte me op tastbare zaken, resultaten, dingen waaraan ik mijn voortgang of productiviteit kon afmeten. En nu weet ik: dat is allemaal van geen belang als de ziel er niet achter zit. Het leek alsof ik vooruitging, als ik mezelf ergens toe zette of goede cijfers haalde voor iets dat tegen mijn natuur in ging. Ik rouw om elke keer dat ik niet mijn flow kon volgen. Dat ik niet gewoon midden op de dag in de zon op mijn bed kon gaan liggen, zoals ik nu doe. Als een kat die nergens heen hoeft en even lekker bij kan komen van alle prikkels. Ik ben in het nu, en alle keren dat ik niet in het nu was dienen zich aan, om verwerkt te worden. En ik verzucht: het was al die tijd zo simpel. Het was gewoon een kwestie van genieten.

Die oude manier van tijd opmeten dient mij niet meer… De klok die zegt: op deze leeftijd moet je dit bereikt hebben, op die leeftijd dat, en dit is hoe je je dagelijkse tijdsindeling moet maken, zodat je dan en dan weekend of vakantie kunt vieren, en als het dan weekend of vakantie is, dan moet je genieten en heel veel doen want dat is hoe het hoort. Wat zegt die klok nog meer voor rare dingen? Onder andere dat je elke dag op een vaste tijd moet opstaan, en op een vaste tijd naar bed moet gaan. Dat een daarvan afwijkende tijd ‘niet gezond’ zou zijn. Dat er een bepaalde tijdsspanne verbonden is aan het hebben van sociaal contact: zo lang kun je iemand niet spreken, zo lang kun je wachten tot je op een bericht reageert (die reactietijd wordt korter en korter doordat je meteen kunt zien of iemand iets heeft gelezen), en ga zo maar door…

Laatst zei iemand tegen me, als reactie op mijn uitleg over hoe ik mijn leven inricht: 'Ah, jij bent iemand met tijd!' Alsof ze nog nooit zoiets zeldzaams was tegengekomen. Ik verwonderde me daarover. Blijkbaar is dit niet normaal? Blijkbaar is het iets begerenswaardigs? Oja. Dat is hoe ons denken in elkaar zit.

Op zielsniveau is er geen tijd. Daarin heeft alles zijn plek en natuurlijke ruimte. Er is een gevoel van flow, van groei, van ontwikkeling en expansie. Los van het lichaam zijn er geen prangende behoeften die vroeg of laat vervuld moeten worden, zoals naar de wc gaan, ’s nachts slapen, je bloedsuikerspiegel en stofwisseling op peil houden door in ieder geval drie maaltijden te eten, regelmatig in beweging te komen, etcetera. De ziel denkt gewoon, en al die gedachten zijn intenties die direct werkelijkheid worden. Geen enkele behoefte aan tijd.

Het is waar dat er dan soms ook een bepaalde leegte kan ontstaan. Als elke gedachte meteen werkelijkheid wordt, als ik mijn flow direct volg, dan is er soms ook gewoon even niets. Mijn verstand heeft ook even rust nodig, af en toe, om bij te komen van alle inzichten en denkwerk. Mijn hart wil gewoon even voelen wat er te voelen is, even puur zijn. Mijn lichaam wil soms niets in het bijzonder. Die leegte wordt soms gekleurd door melancholie, als een regenbui die langstrekt.

Hoe kan ik op zulke momenten van leegte vertrouwen dat het ontastbare (en daarmee ook het tastbare) zich vanzelf wel weer aandient? Ik krijg het antwoord: die vraag komt omdat je je hart nog niet volledig hebt geheeld, nog niet volledig je zelfliefde hebt bevrijd uit alle herinneringen die je nog dwars zitten (even vrij vertaald naar mijn modellen van begrip). Daardoor durf ik nog niet volledig op mezelf te vertrouwen, of mezelf te zien als een goed persoon, die goed bezig is. Ik ben hierdoor nog bezig mezelf te ‘managen’, alsof ik het zand dat tussen mijn vingers wegglipt vast probeer te houden, terug probeer te stoppen, want wat als het verkeerd valt of iemand er last van heeft? Wat als ik het allemaal verkeerd bleek te doen?

Daarom heeft dit proces tijd nodig. Om mijn hart te helen. Op die weg zit ik al dubbel en dwars, dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Het enige wat ik hoef te doen is ademen. Loslaten wat mij niet meer dient. En weer inademen wat zich wel weer aandient.

Naastenliefde en ego

Ik ben een boek aan het lezen dat geschreven is door een medium - of eigenlijk door haar gids. 'Door licht verbonden' van Loes van Loon. De grootste boodschap in het boek is 'naastenliefde'. Door liefde voor anderen te voelen, voel je liefde voor jezelf, want we zijn allemaal één.

Dit streek mij tegen de haren in, en die irritatie moet ik er even uit schrijven. Het is mijn stokpaardje, zulke lauwwarme spirituele wollige taal. Daar ontstaan heel veel spirituele mythes uit, die helemaal niet waar blijken te zijn voor het subjectieve perspectief van sommige mensen (ik dus). Natuurlijk begrijp ik wat er met naastenliefde bedoeld wordt, en wie ermee bereikt kunnen worden, en wat de waarheid erin is. Maar aangezien mijn overlevingspatroon is dat ik eerder voor andere mensen zorg en mijn eigen behoeften onderdruk, werpt het me juist in mijn ego. Ja ja, naastenliefde... en ik dan? Dat ego mag er ook best zijn - dat diep te voelen, is de enige manier om mezelf te helen.

Natuurlijk is het fijn om met liefde te kijken naar anderen en niet te oordelen. Maar zo'n soort boodschap kan ook averechts werken. Het kan bepaalde karaktertypes (Enneagramtype 2 zoals ik) ook verder van zelfliefde afbrengen, door zout in de wonde te wrijven. Als je een karakter hebt dat juist moet leren het middelpunt van het universum te zijn, gaat de innerlijke dialoog ongeveer zo: 'Zie je wel, ik ben geen goed persoon, ik offer mezelf nog niet genoeg op, ik ben afschuwelijk en pervers als ik ook maar een greintje boosheid naar iemand toe voel'.

Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het is het allerbelangrijkst om jezelf te vergeven. Voor álles. Want alles is te vergeven. Overal zat een positieve intentie onder, en als je die kunt vinden, is vergeving dichtbij. Maar het gaat om de hele gecompliceerde poespas om die intentie heen, die de boel heeft verwrongen tot iets dat liefde lijkt, maar het niet is, of zelfs niet in de verste verte op liefde lijkt. Voor mij is heling iets heel praktisch, ik ben eerder een schaduwwerker dan een lichtwerker. En in dat doolhof van die schaduw mijn weg naar buiten zoeken, stapje voor donker stapje, en alle besef van moraliteit - 'goed en kwaad' - overboord te gooien door zélf mijn hart-kompas te volgen, dat is wel zo'n beetje mijn ding. Lichtwerk tilt je met vergeving in één klap uit dat doolhof, maar het nadeel kan zijn, dat je je weg er dan zelf nog niet uit gevonden hebt. Je vibratie is omhoog en je voelt je beter, maar het is niet in alle gevallen de juiste manier om heel veel energie ergens tegenaan te plempen en dan te zeggen 'genezen!' (Even kort door de bocht, want zo werkt lichtwerk ook weer niet). Maar wat ik bedoel te zeggen: soms moet de wond ook begrepen worden, wil die geheeld worden. Soms hoeft dat ook niet, dan is blinde transformatie of vergiffenis voldoende. Maar we groeien in eerste instantie op aarde door bewust te worden en te leren. Ingewikkelde belemmeringen en patronen zijn vaak als knopen die we helemaal moeten ontwarren, willen we verder kunnen. Hoe slimmer je bent, hoe ingewikkelder die knopen. Maar je kunt ze ook allemaal zelf ontwarren, want je hebt ze zelf bedacht.

Juist de donkere stukken, juist dat waar het wringt, waar het oordeel zit, waar het ego zit, waar de ingewikkelde en bekrompen gedachten zich helemaal vastdraaien, dáár mag de aandacht naartoe. Vanuit liefde. Het blijft voor mij lastig en dubbel om deze blogs te schrijven. Het is voor mij de ultieme coming-out, steeds weer, om voor mijn waarheid - hoe tijdelijk en onwaar ook - te gaan staan en me niet te laten afleiden door oordelen of zelfs gewoon perspectieven van anderen (oordelen van mezelf dus). Ik maak fouten, er mislukken soms dingen, ik ben niet 100% verlicht. En dus trek ik ook mensen aan die precies die oordelen die ik over mezelf heb naar me terug spiegelen. De Wet van Aantrekking is als een vijfsterrenrestaurant dat nooit een verkeerde bestelling bij je serveert, en snel ook. En dan mag je niet eens met je eten smijten maar moet je netjes zijn, want je hebt het zelf besteld! Want je zit immers in een vijfsterrenrestaurant en dat kost veel geld en dus moet je dankbaar zijn, ook al is de schoonheid allemaal nep en zitten er allemaal E-nummers in die kunstige klodders saus op je vierkante bordje. Nou ja, de Wet van Aantrekking is dat natuurlijk niet allemaal, maar mijn ego-patroon ziet dat zo, omdat ik eigenlijk de boodschap voel van 'niet zeuren, dankbaar zijn' als ik een behoefte heb. Dat is een oude wond, en spirituele mythes rondom 'naastenliefde', kunnen die wond juist triggeren door mijn perspectief erop, en als daar geen vergeving en bewustzijn bij komt kijken, kan dat allemaal lekker ongestoord gaan etteren. Gelukkig doet het dat niet, want ik ben een goede heler en ik heb goede helers (en gidsen) om me heen waar ik goed naar luister.

Uiteindelijk komt het dus neer op 'een goed persoon willen zijn'. Als je naastenliefde hebt en te allen tijde oordeelloos naar anderen kunt kijken, ben je een goed persoon. Mooi, is mijn ego ook weer tevreden. Mijn ego maakt zich immers altijd zorgen of ik wel 'goed' ben geweest. Daar haal ik veel eigenwaarde uit. Als ik 'slecht' ben geweest, plaatst dit patroon mij in een energetisch martelwerktuig dat bestaat uit mijn eigen lichaamscellen, te vergelijken met een continue keiharde onhoorbare boor die door mijn hele lichaam trilt, zodat ik me nergens aan kan vastklampen, alleen maar aan de gedachte 'het gaat wel weer voorbij'.

Voor mij is de weg van genezing nu om hier geen schaduwwerk meer op te doen. Ik hoef niet meer diep in die cellen te duiken op zoek naar trauma's. Ik hoef alleen maar de geactiveerde emotionele pijn rondom 'voor mezelf zorgen vóór ik voor anderen zorg' in en uit te ademen via mijn hart. Lichtwerk, dus. Dat is omdat ik het patroon al begrijp. Omdat ik al genoeg van dat soort herinneringen heb geheeld. Omdat ik al genoeg heb doorleefd. Maar doordat ik deze weg ben gegaan, zal ik altijd eerst kiezen voor schaduwwerk, en altijd een enorme slag compassie om de arm hebben bij dit soort egopatronen. Ik zal nooit zeggen 'je moet gewoon van jezelf houden,' of 'heb altijd naastenliefde voor anderen,' of 'liefde is het antwoord op alles' als er iemand in nood is. Ik ben veel meer geïnteresseerd in iemands pijn, en ik wil de code kraken van die pijn, door elk getalletje en lettertje ervan onder de loep te leggen, zonder oordeel, of nee, mét oordeel, want dat hoort er ook gewoon bij.

Ik denk dat deze houding voortkomt uit vele, vele vorige levens waarin ik allerlei trauma's heb doorgemaakt en verwerkt. Daardoor heb ik veel compassie gekregen voor de duistere hoekjes van de menselijke psyche. Sterker nog, ik voel me ertoe aangetrokken - en afgestoten tegelijk. Ik heb doorgekregen dat dit mijn laatste leven is, en dat mijn belangrijkste levensles is om echt op mezelf te durven gaan staan. Ik heb nog een hele weg te gaan waarin dat nóg duidelijker naar voren gaat komen, en nóg meer getest gaat worden omdat de 30 lezers die mijn waarheid nu nog lezen, zich enorm gaan vermenigvuldigen. Ik heb doorgekregen dat mijn schrijfdroom uit gaat komen, dat er niets is dat dit belemmert en dat het alleen een kwestie van tijd is (en werk, natuurlijk... zucht, al twee dagen niet geschreven, oké, oké, het komt wel weer goed, ik laat me leiden door inspiratie). En zo krijg ik nog wel meer door, maar dat vergeet ik eigenlijk allemaal weer zodra het z'n werk heeft gedaan. Misschien een beetje een rare laatste zin, dus ik doe er nog maar eentje achteraan, bij deze.

zaterdag 1 april 2017

Leren ontvangen door contact met gidsen

Ik ben echt door een shift aan het gaan. Oude dingen in mijn leven ruimen zich op, en nieuwe dingen dienen zich aan, dingen die ik helemaal niet had verwacht. Dat is natuurlijk altijd zo, maar soms komt dat proces in een stroomversnelling, soms is het tijd voor intens loslaten en schoonmaken. De grote voorjaarsschoonmaak, denk ik. De voorjaarsmutatie. Eerder voelde ik me een lange tijd teruggetrokken, na mijn winter-schrijf-mutatie-ritme, nu is gewoon mijn hele sociale kring mee getransformeerd in een nieuwe manier van sociaal contact aangaan. Vanuit mijn nieuwe weg, die geworteld is in mijn schrijfritme. Eigenlijk is het niet zo heel veel anders. Ik heb vooral meer ruimte voor mezelf gemaakt en mijn nieuwe grenzen eerlijk geuit. En er staat nu zo'n grote liefdevolle kring mensen om me heen die mij van de weeromstuit allemaal ruimte en liefde en steun geven in dit proces! Zo fijn. De namasté-emoticons vliegen me om de oren! Het is echt wonderbaarlijk hoe dat is gelopen.

En dat mag ik allemaal gaan ontvangen... En daar hebben we het onderwerp van deze blog te pakken. Want ontvangen kan ik best ingewikkeld vinden. De manier waarop dat het meest zichtbaar werd, was in het contact met mijn hoofdgids. Ik had al wel contact met mijn gidsen en begeleiders en spirituele leermeesters, dat was onderdeel van mijn werk als Healer & Reader en ik gebruikte het ook in ontmoetingsdagen van Jong Bewust. Dan stroomde dat allemaal hélemaal door en kreeg ik de mooiste boodschappen door, hoorde ik namen, zag ik deze begeleiders duidelijk voor me en kon ik hun boodschappen helder ontvangen.

Wat mezelf betrof zat daar nog wel een remming op. Want dat zou namelijk betekenen dat ik de liefde van deze gidsen voor mezélf moest ontvangen in plaats van voor anderen. Eng! Dat ik ze recht zou aankijken en de liefde in hun ogen zou zien! ENG!

Afgelopen week werd ik door een lieve vriendin begeleid om dit contact echt aan te gaan. Ik merkte dat de enige reden dat het contact met mijn hoofdgids nog niet helemaal open was, mijn schroom om zijn liefde te ontvangen was. Omdat ik de ruimte en aanmoediging kreeg om alle emoties die hierbij opkwamen te doorvoelen, kon ik erdoorheen gaan, en sindsdien is het contact met mijn gids bijna continu. Helemaal geopend en doorstromend en ik ben helderziend, -voelend, -horend en -wetend, dus dat zijn behoorlijk veel communicatiekanalen. Eigenlijk is het best intiem. En... stop. ;) Daarover delen komt nog wel, ik weet nog niet hoe.

Maar weer even in het algemeen, nu wil ik deze liefde graag delen. Een natuurlijke beweging van naar binnen keren in de winter, herijken en weer naar buiten keren om te delen en contact te maken. Zonder het nog nódig te hebben, of het nodig te hebben dat anderen mij nodig hebben. Ik ben in rap tempo door het hele overlevingsmechanisme van Enneagramtype 2 heen aan het werken. Letterlijk werken, een work-out van alles wat er op komt in en uitademen via mijn hart. Een shortcut naar transformatie is dat. En lekker vergevingsenergie (het energieniveau van Jezus) gebruiken om het nóg sneller te laten gaan.

En terwijl ik deze blog aan het afronden ben, ontvang ik heel synchronistisch een chatgesprek met als thema liefde, ontvangen en delen. Overvloed! :)