zaterdag 24 december 2016

Waarom we in gemeenschappen zouden moeten wonen

Ik ben nu wel even klaar met mijn discussie over de schaduwkant van de lichtwerker en hoe validerend ten opzichte van 'het lagere' spirituele boodschappen worden gegeven. Ik wil het gaan hebben over connectie.

Wat ik merk, is dat alle geïsoleerde worstelingen in mijn leven verdwijnen op het moment dat ik volledig in connectie sta met de mensen om me heen. De worstelingen zijn er nog wel, maar worden meegenomen op de stroom, en vinden validering in de trilling van de ander. Gelijkgestemden hebben ten slotte grotendeels dezelfde trilling ten opzichte van zaken die je belangrijk vindt. Daardoor ontstaat automatisch validering. Je kunt er dan nog woorden aan geven, het er samen over hebben. Wellicht levert dat mooie inzichten op die de worstelingen lichter maken. Maar het hoeft niet. De energie van gelijkstemming kan ook gewoon zijn werk doen. Woorden zijn namelijk altijd een lagere trilling dan energie.

Ik ben van mening dat we verschillende behoeften door verschillende mensen kunnen laten vervullen. En dat het samenwonen als stel of als gezin zoals we dat in deze maatschappij doen niet natuurlijk is. Omdat er dan maar een deel van jouw spectrum aan trillingen wordt aangeraakt. Er is gelijkstemming, maar niet van alle vibraties van jouw wezen. Die delen komen daardoor in isolatie. Want als je ze in jezelf niet kunt aanraken, worden ze ook niet zichtbaar in de wereld om je heen. Op het moment dat je in jezelf de behoefte aan bijvoorbeeld 'meer massages om mijn lichaam te ontspannen' kunt aanraken, zal de Wet van Aantrekking zijn werk doen. Dan verschijnen er vanzelf mensen in je leven die aan die behoefte voldoen. En ze vinden het nog leuk ook. (Dit is dus mijn behoefte. Kom maar met die massages.)

Hoe kan je alles bij één iemand halen? Wat veel gebeurt in relaties en gezinnen, is dat mensen hun niet-vervulde behoeften gaan projecteren op iemand die er niet aan kan voldoen. Ik doe het zelf ook. Mijn vriend houdt bijvoorbeeld niet zo van massages geven. Ik heb er wel behoefte aan. En ik zou wel willen dat hij degene was die daarin kan voorzien, aangezien dat een verrijking van onze relatie kan zijn.

De meeste mensen kunnen hun behoeften niet 100% aangeven, omdat ze bepaalde emoties en reacties in zichzelf niet valideren, en daardoor gaat het onbewust. Dit betekent dat er manipulatie in het spel komt. Manipulatie is een manier waarop je tóch je behoefte vervuld krijgt, ook al geef je het niet rechtstreeks aan. Het is dus een overlevingsmechanisme van het ego dat uit - waarschijnlijk - je jeugd komt.

Als je je dan met je gezin of partner verbindt, treedt er een vervorming op, en daardoor nog meer isolatie. Mensen die in hetzelfde huis wonen, kunnen daardoor van elkaar vervreemden. Ook al houden ze van elkaar, ze komen vast te zitten in een patroon van in elkaar hakende reactiviteit. Dit wordt ook wel 'sleur' genoemd.

De wortel hiervan is - naar mijn mening - dat we niet op deze manier zouden moeten wonen, maar in gemeenschappen. Dan heb je vanzelf een breed spectrum aan trillingen, doordat er meer mensen zijn. Je hebt dus sneller een energetische 'match' met iemand. Dat is validerend. Door validering komt er vanzelf groei op gang. Dat is omdat vanuit stilstand (ontspanning, validering, acceptatie, zijn, toelaten etc) vanzelf groei op gang komt. Iets wat ons hoofd misschien moeilijk vindt om te begrijpen.

Conclusie: in gemeenschappen kunnen mensen meer van zichzelf voelen, en daardoor sneller groeien.

Voorwaarde nummer één is dat er al een capaciteit moet zijn om jezelf te voelen, anders verlies je je in de anderen. Met name als het gaat om jouw eigen levensdoel. Zodat je kunt samenleven in co-creatie. Dat klinkt heel groot, maar om het even praktisch te maken: jouw levensdoel is niets anders dan wat op dit moment goed voelt om te doen. Wat voelt op dit moment goed om te doen? Niet vanuit verslaving of een overlevingsmechanisme. Maar echt vanuit je lichaam, je ziel, je hart, je intuïtie, wat je daarvoor ook maar als innerlijke autoriteit aanmerkt. Bij mij is de vraag: waar wil mijn energie naartoe gaan, welke bewegingen wil mijn lichaam maken? Welke boodschappen hebben mijn gedachten en emoties mij te geven? Waar zit mijn weerstand? Waar zit mijn verlangen? Wat mis ik? Door dit gevoel te volgen, komt jouw kompas steeds meer op één lijn met je 'echte' levensdoel, datgene waarvoor je hier op aarde bent.

Soms heb ik rare fantasieën. Als ik die in mezelf onderdruk, onderdruk ik mijn levensdoel. En dat is op dit moment: mijn fantasie realiteit maken in de vorm van het schrijven van mijn boek. Mezelf onderdrukken in mijn fantasieën, is het equivalent van weigeren om bepaalde spieren te gebruiken en alleen op andere spieren een bepaalde beweging te maken: de beweging gaat scheef. Je gaat energetisch van je koers af, omdat je je innerlijk kompas z'n werk niet laat doen, maar weerstand hebt. Fysiek zit die weerstand ook echt in mijn lichaam, in bepaalde spieren die ik aangespannen houd (vooral mijn baarmoederspieren, hallo gruwelijke menstruatiepijn).

Ik kan ook in mijn eentje een behoefte zitten voelen zonder hem te projecteren op de mensen met wie ik samenleef. Zonder van hen te verlangen dat ze hieraan voldoen. Dan gaat de weerstand er ook af. Ik wil niet de boodschap geven dat je je afhankelijk in een ander moet verliezen. Maar we hebben elkaar nodig. We zijn er niet voor gemaakt om alleen door het leven te gaan. Het punt is: als ik die behoefte erken en me erin ontspan, open ik een energetische poort naar de vervulling ervan. Dan zullen er dus andere mensen - of misschien dezelfde, die je ineens verrassen - op je pad komen die hem wél kunnen vervullen. Zoals ik al zei: dit is de Wet van Aantrekking.

Ik denk dat de denkfout die veel mensen maken, is dat ze alles vervuld zouden moeten krijgen door degenen voor wie ze hebben gekozen. En dat een gebrek aan een match hierin óf aan henzelf ligt, óf aan de ander, óf aan allebei. Dat dit 'relatieproblemen' betekent. Maar misschien is het wel helemaal niet de bedoeling dat hierin een match ligt met die persoon. En dat er een ander persoon veel beter aan kan voldoen. Hoe kun jij weten hoe jouw behoeften kunnen worden vervuld? Je kunt ze alleen maar erkennen, doorvoelen (en aangeven). Maar het universum orkestreert het 'hoe'.

Een andere reden dat we in gemeenschappen zouden moeten wonen en niet als stel/gezin in één huis, is omdat het opvoeden van kinderen daardoor natuurlijker gaat. Stel je maar eens voor hoe dit voor een kind is. Die kan terecht bij mensen die hem kunnen valideren als hij door zijn ouders niet gevalideerd wordt. Dat voorkomt veel latere wonden. Maar dat is weer een heel ander verhaal waar andere mensen meer uit ervaring over kunnen spreken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten