maandag 19 december 2016

Lichtwerk

De laatste weken is mijn thema zo'n beetje geweest hoe je een lichtwerker kan zijn met schaduwkanten. En wat de verschillende spirituele niveau's zijn. En hoe dit onzekerheid triggerde, en mijn schaduw dat mijn ego natuurlijk de beste wil zijn. (Hallo poort 26.6 in open ego.)

Ik heb een tijdlang op mijn blog hier en op Jong Bewust alle kleine zandkorreltjes van irritatie in mij beschreven, waar ik als het ware een parel omheen maakte. Met andere woorden: ik maakte mijn schaduwwerk openbaar. Lekker authentiek. Ik tapte uit een bron van kracht, door mijn ego openbaar te maken en volledig de vrije teugel te geven in alle opvattingen en meningen en daar dan weer een draai aan te geven, en ik was bezig met alchemie. Het transformeren, transmuteren van het lagere in het hogere. Waarbij het lagere in feite was wat ik niet van mezelf accepteerde, maar door het schrijven en helen ervan weer wel. Dingen als oordelen, roddelen, jaloezie, van alles en nog wat, blader maar terug.

Tot nu toe even een recap. Zo van: previously, in... 

Nu een nieuwe aflevering. Ik heb vrijdag in de les mijn hartchakra getransformeerd. Dat was precies waar ik aan toe was, en mijn opleiding is over het algemeen goed afgestemd, dus dat was ook wat de opleiding mij bood. Als je gewend bent met spirituele gidsen te werken: ik heb jezus-energie ingeademd en geïntegreerd in mijn hart, zodat ik vanaf nu vanaf dat energieniveau werk. Los van alle religieuze ladingen, die de meeste van mijn bloglezers volgens mij niet hebben (oh ze heeft Jezus gevonden! Hallelujah!): wil je weten wat dit voor energie is? Kijk naar het woord: jezus. Het is een scheldwoord. Het woord zelf - hoewel het naar een geascendeerde meester verwijst vol vergevingsenergie - heeft een lelijke bijklank voor de meeste mensen. Het zit vol blauwe plekken. Eigenlijk vervult het woord 'jezus' precies dezelfde functie als Jezus zelf vervulde: het toekeren van de andere wang. Absorptie van negatieve energieën en weer loslaten. Je geeft jezelf een blauw plek elke keer als je het woord als scheldwoord gebruikt, want eigenlijk doe je alleen jezelf pijn, als je die absorptie van het negatieve niet met je hart doet, maar alleen maar weerstand ervaart en het op die manier probeert 'los te laten' met het scheldwoord zelf - van je af te duwen dus. Jezus is er als spirituele gids om ons te helpen om onszelf hier weer in los te maken, vrij te maken, te vergeven.

Door deze transformatie op hartgebied, heb ik veel dingen losgelaten. Veel oud verdriet vooral, omtrent de kunstacademie. Heb je opgemerkt dat ik weer ben gaan tekenen door de illustraties die ik op de Jong Bewust-website plaatste? Dat kwam omdat ik eindelijk die oude pijn heb opgelost! Een enorm belangrijk moment waar ik wel een hele blog aan kan wijden vol met oude koeien, maar daar voel ik mijn energie niet naartoe gaan, dus dat kun je dan het beste gewoon van me aannemen. Ook kan ik sommige dingen nu niet meer die ik voorheen wel 'kon' - voor zover je kunt spreken over 'kunnen' in deze context ;) - namelijk echt nasty sarcasme. Eerder was dat een helend iets voor mij, omdat het negativiteit transformeerde met humor, maar nu is het alleen maar een extra blauwe plek die ik mezelf niet meer wil toedienen. Liefdevol sarcasme, met andere woorden 'gewoon humor', is nu meer mijn ding.

En daarmee ben ik precies het soort persoon met precies dezelfde boodschap geworden waar ik twee weken geleden nog zo'n sterke weerstand tegen voelde. Zo'n liefdevolle lichtwerker. Dit geeft mij vooral compassie ten opzichte van mensen die zich ook onzeker voelen als iemand zogenaamd 'spiritueel beter' is dan jij, althans, zo voelt het dan.

Hoe ik dan weet dat ik naar het volgende spirituele niveau ben getransformeerd? Door de boodschap van mijn hoofdgids. Hij liep al een tijdje rond met een zilveren kruis. Dat werd het nieuwe symbool waardoor ik hem kon herkennen. Ik begreep de betekenis ervan niet, terwijl ik normaal zo graag een symbolisch beeld zie. Gisteren keek ik een video van Teal Swan over de derde stap van spiritualiteit. En daar zag ik dit beeld in:


Daar staat trouwens ook bij welke video het was. 

Het midden van het oneindigheidssymbool werd omcirkeld om de derde fase van spiritualiteit aan te geven. Beetje een ingewikkeld verhaal en waarschijnlijk vooral interessant voor mijzelf, of als je houdt van het begrijpen van spirituele modellen. Dit is een heel compact en simpel model. Ik raad het je aan. De linkerkant van het oneindigheidssymbool beschrijft ze als het 'streven naar het goede' om jezelf uit de slachtoffermentaliteit te halen. Dat is de eerste stap. Dat je gaat kiezen voor wat goed voelt in plaats van als een slaaf of 'drone' je leven te leven zonder je vragen te stellen of gelukkig te zijn. Doen wat goed voelt is daarbij de eerste stap tot spiritualiteit. Je gevoel volgen. Maar je bent dan nog steeds weg aan het rennen van wat NIET goed voelt. En dan komt de tweede stap van spiritualiteit: alles er laten zijn en volledig in de schaduw duiken als iets niet goed voelt. De stap van de alchemist. Het donker toelaten en daardoor transformeren tot licht. In een ander model zit er nog een stap tussen: de artiest, die weliswaar alles voelt en uit en daardoor dus ontwaakter is dan de 'drone', maar die het niet in balans heeft gebracht (wat ik op de kunstacademie dus deed). De alchemist heelt het en brengt het wél in balans. En dan komt de laatste fase: die van de keuze zonder weerstand. Rechts afslaan terwijl je op zich geen weerstand hebt naar links, bewust gekozen hebt om naar rechts te gaan. Oordelen zonder te veroordelen. 

Nou, weet je waar ik vooral benieuwd naar ben? Of ik op mijn beurt ook weer mensen trigger in hun onzekerheid. Of dat ik erin geslaagd ben dit stukje ook mee te nemen in mijn transformatie zodat andere mensen er niet door getriggerd hoeven worden. Dan kan jij het als bloglezer meenemen in je trilling. Maar, haters gonna hate... Er zijn altijd triggers. Dat maakt ook niet uit. Als ik iemand weer irriteer met mijn verhaal over Jezus, dan zij het zo. 

Ik heb 'nog' een stukje in me dat zich veel aantrekt van wat andere mensen van mij denken, en dat zich onzichtbaar voelt. 

In de vorige blog had ik het over de heling van mijn 1e chakra. Daar zijn nog wat grijze steentjes (geen baby's) in achtergebleven, die er niet waren om getransformeerd of afgevoerd te worden. Dit zijn precies die parels die ontstaan zijn vanuit de irritaties. Dat wat ik heb getransformeerd. Mijn bron van kracht. Als ik er gevoelsmatig op afstem, voel ik de boodschap om vooral die transformatie van de onzekerheid 'dat je nog niet goed genoeg bent als je niet in de laatste fase van spiritualiteit bent' neer te zetten. Dus, die voel ik nu. Op hartgebied, solar plexus, en kruin. En ik transformeer hem met behulp van Jezus, samen met nog wat angst om mijn licht te uiten. Want dat is de volgende laag ervan. De onzekerheid is niet omdat je bang bent voor je schaduw, maar omdat je bang bent om je licht neer te zetten. 

Ik weet nu precies wat voor woorden en 'holle frasen' mensen kunnen triggeren in hun onzekerheid. Zoals het woordje 'nog', zo van: 'zit jij nog in je ego?' En het woordje 'al', zo van: 'ben jij al in de 5e dimensie?' Want die zeggen alleen maar dat je 'nog' niet goed genoeg bent zoals je 'al' bent. Door mijn 'jezus'-voorbeeld heb ik ook al duidelijk kunnen maken hoe belangrijk woorden zijn, wat voor lading ze kunnen dragen. Veel spirituele discussies draaien uiteindelijk om 'semantics' (weet even het nederlandse woord niet): hoe je het zegt en wat je bedoelt met de termen. Terwijl je in essentie hetzelfde bedoelt. 

Zo heeft het woord 'ego' voor mij een hele negatieve bijklank. Een cadeautje dat ik nu ga transformeren, maar nog even niet. Want ik wil er nog even helemaal in duiken, en wroeten met deze irriterende zandkorrel voor het een parel wordt. Het ego klinkt voor mij als een monster, een hebbertje, een nare kleine kwasimodo die met vieze handjes overal aanzit om het tot het zijne te maken. Dat zegt dus blijkbaar iets over mijn schaduw. Blijkbaar mag ik geen vieze handjes hebben omdat ik dat ooit heb geleerd. 'Kinderen die vragen, worden overgeslagen'. 'Ik mag niks hebben voor mezelf', dat komt bij mijn oma van vaders kant vandaan, degene van wie ik mijn eczeem heb geërfd. 

De lading die op een woord zit, zegt iets over jezelf. Dus ik blijf gewoon het woordje 'nog' en 'al' en 'ego' gebruiken. 

En dan komt nu de klapper. 

Ik zit op dit moment in een hoge vibratie ten opzichte van de dingen waar ik over schrijf. Maar ik heb ook andere vibraties in me, die veel lager zijn, ten opzichte van andere dingen, andere zandkorreltjes waar ik nu niet over schrijf. Zoals dat ik me iets van anderen aantrek. Want dan wordt het zo'n lang verhaal. Maar goed, met deze dingen moet ik echt nog stap 1 van spiritualiteit zetten. Er keihard van wegrennen omdat het niet goed voelt (grenzen stellen, mijn emoties volgen), en er dan weer naartoe gaan om het te helen (emoties loslaten), en dan bewust te kiezen welke kant ik op wil gaan ten opzichte van die zaak. Te kiezen voor het licht, in feite. 

Dit is de weg van de 3/5. Door de dingen heen ploegen die niet werken, deze proefondervindelijk en aan den lijve ondervinden, en dan transformeren en generaliseren om andere mensen te helpen. Dat is een hogere vibratie dan ik voorheen had rondom dit profiel. Voorheen zat er voor mij een sterk element in van martelaarschap. En dat komt keer op keer terug als ik weer in die eerste stap zit: het slachtoffer zijn. Ik voel nu ook de geëxalteerde vibratie ervan. En ik weet dat ik zei allebei 'nog' tegen ga komen. 

Ik heb over het algemeen geen weerstand naar het negatieve, naar de schaduw. Tenminste, niet naar de dingen die ik nu weet, maar ik kan nooit weten wat ik niet weet, met andere woorden, ik kan mijn onderbewuste nooit helemaal kennen. Ik voel ook geen weerstand meer naar het goede, naar mijn licht. Daarom schrijf ik in deze blog ook openlijk over Jezus. Oh, daar is nog een restje weerstand, een klein krampje in mijn hart. Heel belangrijk, want dit gaat over ruimte innemen. En met mijn chronische eczeem, dat bij die oma vandaan komt - die nu trouwens allang naar een hoge dimensie is gegaan - is ruimte innemen een belangrijk levensthema voor mij. 

Ik laat mensen zien - met name hooggevoelige jongeren - hoe ze hun ruimte kunnen innemen, hoe ze voor zichzelf kunnen gaan staan. Niet vanuit het einddoel van 'wees assertief!' want daar had ik zelf een bloedhekel aan als dat me werd gezegd, maar vanuit de compassie met het proces zelf. Met alle 3de lijn-stappen onderweg. Ik kan me eindelijk uiten. En zoals een docent op de kunstacademie ooit tegen mij zei 'ik zou heel graag willen zien wat jij allemaal kan creëren als je niet meer wordt tegengehouden door je eczeem'. Bij deze, dus. Ik ben benieuwd. 

Ik voel nu een grote paniek opkomen bij de gedachte deze post te publiceren, die ik in dit liefdesveld laat oplossen. Terwijl ik dat doe ontstaat er een enorme warmte waar mijn eczeem zit. Misschien is het morgen genezen, misschien niet. Ik heb er geen weerstand meer tegen. Ik heb geen weerstand meer tegen mezelf. Voor nu. Tot de volgende keer. 

Dit is geen eindstadium. Dit is een logisch gevolg van al het zware werk dat ik heb gedaan door van mezelf te proberen te houden terwijl ik in de shit zat. Bepaalde vibraties ten opzichte van bepaalde dingen (zoals mijn kunstenaarschap, dat mijn diepste waarheid en zijn vertegenwoordigt, iemand die zei dat ze Verlicht is, de lading die ik op het 'ego' had zitten, mijn hart, licht en liefde (zodat ik geen sarcasme meer hoef te gebruiken), mijn eczeem) zijn getransformeerd. Andere vibraties die ik heb zitten nog steeds ergens vast. Deze blog was een mengeling van schaduwwerk en lichtwerk. Lichtwerk is kiezen voor het licht nadat je de schaduw hebt geheeld, en dit licht dan uitdragen zodat het zich kan vermenigvuldigen. 

PS: ik heb deze blog niet op dezelfde dag gepubliceerd als ik hem heb geschreven. Aanvulling: inderdaad was mijn eczeem de volgende dag bijna weg. Zo krachtig is de geest tenslotte, als de weerstand eenmaal weg is... ;) 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen