woensdag 28 december 2016

'Je verhalen loslaten'

Dit is een blog die ik ook als spirituele mythe op Jong Bewust zou kunnen plaatsen, maar ik heb er geen energie voor. Wellicht later alsnog, maar nu even lekker rommelig hier, met scheldwoorden en Human Design-referenties en een niet-geevalueerde structuur en halve conclusies enzo. Dat vinden jullie vast toch interessanter om te lezen dan zo'n stijf artikel. Hier op mijn eigen blog zit er namelijk een verhaal in, en drama. En dat filter ik er op Jong Bewust uit. En dan komen we op de mythe.

"We moeten onze verhalen loslaten." Want ons hoofd bedenkt graag verhalen over ons leven, waar we in vastzitten, die niet waar zijn. Alleen het absolute is immers waar - dat deel van ons dat de getuige is van ons leven. Het principe van disidentificatie. Je losmaken van het perspectief dat gelooft dat alles wat je voelt en denkt over iets accuraat weergeeft waar je dat over voelt en denkt. Heel bevrijdend. Lekker loslaten al die shit. Het is toch allemaal niet waar. Wat je voelt en denkt ergens over is niet hetzelfde als de objectieve waarheid ervan. Dat is een 'verhaal'. En verhalen zijn dus 'niet waar'. 

Maar wat als het je levensdoel is om verhalen te schrijven? Fuck dat bovenstaande! Elk verhaal is een beperking, een vergankelijk geloofssysteem dat weer ruimte maakt voor een nieuw geloofssysteem, dat is waar (oh hallo zon en aarde in 60 en 56), maar het kunnen wel fucking interessante beperkingen en geloofssystemen zijn. Als iemand vastzit in een verhaal over een gebroken hart en dat die ander dit en dat, en hijzelf dit en dit, en zo is het gegaan en dat zorgt ervoor dat je nu zo en zo in je leven staat en dit en dat niet meer kunt doen... dan is dat toch een fantastisch verhaal? Daarom luisteren we naar liefdesliedjes en kijken we films en lezen we boeken. Ode aan het verhaal. Ode aan het drama. 

Heerlijk, dat drama. Heerlijk, al die gedachten en emoties óver de dingen, heerlijk om je daarmee te identificeren en je gekrenkt te voelen of alles persoonlijk te nemen of vast te zitten etcetera. Dat is toch het leven? Dat is heilig! Verhalen en drama zijn heilig! Al in de oertijd vertelden we verhalen! (Ik weet het nog goed.) Mensen met hun verhalen. Het is godsgruwelijk irritant en het is ontzettend onderhoudend. Het is ontroerend en mooi en stranger than fiction

Vergeef me de hoogdravendheid, maar ik ben hier op aarde om deze verhalen te vertellen. Kijk maar naar mijn incarnatiekruis en mijn maansknopen. 

Mijn passie is om in die verhalen vast te zitten als een varken in de modder. Om daar een formule van te maken. Om mijn flow waarin deze verhalen zich afspelen te delen. Om mensen te transformeren door ze te laten weten dat elk element van het verhaal valide is, alle delen die ze herkennen en waar ze mee resoneren. Liever dát dan een leven leiden van disidentificatie en het loslaten van alle taal, omdat verhalen 'niet waar' zijn. Ik bedoel, duh. Dat is gewoon weer het aloude 'niet zo dromen!' in een zogenaamd spiritueel jasje gestoken, je weet wel, wat leraren vroeger op school tegen je zeiden. Het doodt elke creativiteit en fantasie. Stel dat God geen fantasie had. Dan zouden we hier nu niet zijn. Denk daar maar eens over na.  

Wat disidentificatie betreft: ik vind het heerlijk om taal even los te laten. Mijn flow is net zo waardevol als ik 'm deel in woorden, als wanneer ik hem gewoon laat gaan en de woorden weer laat oplossen. Mijn verhalen worden 10x beter wanneer ik er afstand van neem en er niet meer in vastzit. Maar om een goed verhaal te kunnen vertellen moet ik er eerst in vastgezeten hebben. Dan moet ik me er eerst 100% mee identificeren. Op het moment dat je je wilt disidentificeren van een 'verhaal' dat je maakt over je leven, omdat dit maar tussen je oren zit, jouw menselijke perspectief dat subjectief en daardoor niet waardevol is, ga dan na: heb ik weerstand tegen het huidige moment? Is er iets wat ik niet wil voelen? Dikke kans dat je van iets aan het wegrennen bent, in plaats van dat je 'disidentificatie' toepast. Dat heet spiritual bypassing. Disidentificatie heeft daar niets mee te maken.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat rommelige verhalen per definitie beter zijn dan schone, emotieloze formules. Maar dat is een tegenstelling die zich in mijzelf afspeelt, dat komt door mijn design, door mijn aarde en nodes, en daar kan ik dus mee spelen, en aangezien ik poort 50.5 heb schop ik tegen dingen aan die verder prima in elkaar zitten, en door mijn mercurius in 38 ga ik graag in de oppositie - daarom schrijf ik ook zo graag over spirituele mythes. Die mercurius staat trouwens in de transit ook nog wel even in de 38 (retrograde) dus het kan zijn dat je zelf ook merkt dat je in je communicatie meer in de oppositie gaat dan normaal. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen