woensdag 28 december 2016

'Je verhalen loslaten'

Dit is een blog die ik ook als spirituele mythe op Jong Bewust zou kunnen plaatsen, maar ik heb er geen energie voor. Wellicht later alsnog, maar nu even lekker rommelig hier, met scheldwoorden en Human Design-referenties en een niet-geevalueerde structuur en halve conclusies enzo. Dat vinden jullie vast toch interessanter om te lezen dan zo'n stijf artikel. Hier op mijn eigen blog zit er namelijk een verhaal in, en drama. En dat filter ik er op Jong Bewust uit. En dan komen we op de mythe.

"We moeten onze verhalen loslaten." Want ons hoofd bedenkt graag verhalen over ons leven, waar we in vastzitten, die niet waar zijn. Alleen het absolute is immers waar - dat deel van ons dat de getuige is van ons leven. Het principe van disidentificatie. Je losmaken van het perspectief dat gelooft dat alles wat je voelt en denkt over iets accuraat weergeeft waar je dat over voelt en denkt. Heel bevrijdend. Lekker loslaten al die shit. Het is toch allemaal niet waar. Wat je voelt en denkt ergens over is niet hetzelfde als de objectieve waarheid ervan. Dat is een 'verhaal'. En verhalen zijn dus 'niet waar'. 

Maar wat als het je levensdoel is om verhalen te schrijven? Fuck dat bovenstaande! Elk verhaal is een beperking, een vergankelijk geloofssysteem dat weer ruimte maakt voor een nieuw geloofssysteem, dat is waar (oh hallo zon en aarde in 60 en 56), maar het kunnen wel fucking interessante beperkingen en geloofssystemen zijn. Als iemand vastzit in een verhaal over een gebroken hart en dat die ander dit en dat, en hijzelf dit en dit, en zo is het gegaan en dat zorgt ervoor dat je nu zo en zo in je leven staat en dit en dat niet meer kunt doen... dan is dat toch een fantastisch verhaal? Daarom luisteren we naar liefdesliedjes en kijken we films en lezen we boeken. Ode aan het verhaal. Ode aan het drama. 

Heerlijk, dat drama. Heerlijk, al die gedachten en emoties óver de dingen, heerlijk om je daarmee te identificeren en je gekrenkt te voelen of alles persoonlijk te nemen of vast te zitten etcetera. Dat is toch het leven? Dat is heilig! Verhalen en drama zijn heilig! Al in de oertijd vertelden we verhalen! (Ik weet het nog goed.) Mensen met hun verhalen. Het is godsgruwelijk irritant en het is ontzettend onderhoudend. Het is ontroerend en mooi en stranger than fiction

Vergeef me de hoogdravendheid, maar ik ben hier op aarde om deze verhalen te vertellen. Kijk maar naar mijn incarnatiekruis en mijn maansknopen. 

Mijn passie is om in die verhalen vast te zitten als een varken in de modder. Om daar een formule van te maken. Om mijn flow waarin deze verhalen zich afspelen te delen. Om mensen te transformeren door ze te laten weten dat elk element van het verhaal valide is, alle delen die ze herkennen en waar ze mee resoneren. Liever dát dan een leven leiden van disidentificatie en het loslaten van alle taal, omdat verhalen 'niet waar' zijn. Ik bedoel, duh. Dat is gewoon weer het aloude 'niet zo dromen!' in een zogenaamd spiritueel jasje gestoken, je weet wel, wat leraren vroeger op school tegen je zeiden. Het doodt elke creativiteit en fantasie. Stel dat God geen fantasie had. Dan zouden we hier nu niet zijn. Denk daar maar eens over na.  

Wat disidentificatie betreft: ik vind het heerlijk om taal even los te laten. Mijn flow is net zo waardevol als ik 'm deel in woorden, als wanneer ik hem gewoon laat gaan en de woorden weer laat oplossen. Mijn verhalen worden 10x beter wanneer ik er afstand van neem en er niet meer in vastzit. Maar om een goed verhaal te kunnen vertellen moet ik er eerst in vastgezeten hebben. Dan moet ik me er eerst 100% mee identificeren. Op het moment dat je je wilt disidentificeren van een 'verhaal' dat je maakt over je leven, omdat dit maar tussen je oren zit, jouw menselijke perspectief dat subjectief en daardoor niet waardevol is, ga dan na: heb ik weerstand tegen het huidige moment? Is er iets wat ik niet wil voelen? Dikke kans dat je van iets aan het wegrennen bent, in plaats van dat je 'disidentificatie' toepast. Dat heet spiritual bypassing. Disidentificatie heeft daar niets mee te maken.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat rommelige verhalen per definitie beter zijn dan schone, emotieloze formules. Maar dat is een tegenstelling die zich in mijzelf afspeelt, dat komt door mijn design, door mijn aarde en nodes, en daar kan ik dus mee spelen, en aangezien ik poort 50.5 heb schop ik tegen dingen aan die verder prima in elkaar zitten, en door mijn mercurius in 38 ga ik graag in de oppositie - daarom schrijf ik ook zo graag over spirituele mythes. Die mercurius staat trouwens in de transit ook nog wel even in de 38 (retrograde) dus het kan zijn dat je zelf ook merkt dat je in je communicatie meer in de oppositie gaat dan normaal. 

zaterdag 24 december 2016

Waarom we in gemeenschappen zouden moeten wonen

Ik ben nu wel even klaar met mijn discussie over de schaduwkant van de lichtwerker en hoe validerend ten opzichte van 'het lagere' spirituele boodschappen worden gegeven. Ik wil het gaan hebben over connectie.

Wat ik merk, is dat alle geïsoleerde worstelingen in mijn leven verdwijnen op het moment dat ik volledig in connectie sta met de mensen om me heen. De worstelingen zijn er nog wel, maar worden meegenomen op de stroom, en vinden validering in de trilling van de ander. Gelijkgestemden hebben ten slotte grotendeels dezelfde trilling ten opzichte van zaken die je belangrijk vindt. Daardoor ontstaat automatisch validering. Je kunt er dan nog woorden aan geven, het er samen over hebben. Wellicht levert dat mooie inzichten op die de worstelingen lichter maken. Maar het hoeft niet. De energie van gelijkstemming kan ook gewoon zijn werk doen. Woorden zijn namelijk altijd een lagere trilling dan energie.

Ik ben van mening dat we verschillende behoeften door verschillende mensen kunnen laten vervullen. En dat het samenwonen als stel of als gezin zoals we dat in deze maatschappij doen niet natuurlijk is. Omdat er dan maar een deel van jouw spectrum aan trillingen wordt aangeraakt. Er is gelijkstemming, maar niet van alle vibraties van jouw wezen. Die delen komen daardoor in isolatie. Want als je ze in jezelf niet kunt aanraken, worden ze ook niet zichtbaar in de wereld om je heen. Op het moment dat je in jezelf de behoefte aan bijvoorbeeld 'meer massages om mijn lichaam te ontspannen' kunt aanraken, zal de Wet van Aantrekking zijn werk doen. Dan verschijnen er vanzelf mensen in je leven die aan die behoefte voldoen. En ze vinden het nog leuk ook. (Dit is dus mijn behoefte. Kom maar met die massages.)

Hoe kan je alles bij één iemand halen? Wat veel gebeurt in relaties en gezinnen, is dat mensen hun niet-vervulde behoeften gaan projecteren op iemand die er niet aan kan voldoen. Ik doe het zelf ook. Mijn vriend houdt bijvoorbeeld niet zo van massages geven. Ik heb er wel behoefte aan. En ik zou wel willen dat hij degene was die daarin kan voorzien, aangezien dat een verrijking van onze relatie kan zijn.

De meeste mensen kunnen hun behoeften niet 100% aangeven, omdat ze bepaalde emoties en reacties in zichzelf niet valideren, en daardoor gaat het onbewust. Dit betekent dat er manipulatie in het spel komt. Manipulatie is een manier waarop je tóch je behoefte vervuld krijgt, ook al geef je het niet rechtstreeks aan. Het is dus een overlevingsmechanisme van het ego dat uit - waarschijnlijk - je jeugd komt.

Als je je dan met je gezin of partner verbindt, treedt er een vervorming op, en daardoor nog meer isolatie. Mensen die in hetzelfde huis wonen, kunnen daardoor van elkaar vervreemden. Ook al houden ze van elkaar, ze komen vast te zitten in een patroon van in elkaar hakende reactiviteit. Dit wordt ook wel 'sleur' genoemd.

De wortel hiervan is - naar mijn mening - dat we niet op deze manier zouden moeten wonen, maar in gemeenschappen. Dan heb je vanzelf een breed spectrum aan trillingen, doordat er meer mensen zijn. Je hebt dus sneller een energetische 'match' met iemand. Dat is validerend. Door validering komt er vanzelf groei op gang. Dat is omdat vanuit stilstand (ontspanning, validering, acceptatie, zijn, toelaten etc) vanzelf groei op gang komt. Iets wat ons hoofd misschien moeilijk vindt om te begrijpen.

Conclusie: in gemeenschappen kunnen mensen meer van zichzelf voelen, en daardoor sneller groeien.

Voorwaarde nummer één is dat er al een capaciteit moet zijn om jezelf te voelen, anders verlies je je in de anderen. Met name als het gaat om jouw eigen levensdoel. Zodat je kunt samenleven in co-creatie. Dat klinkt heel groot, maar om het even praktisch te maken: jouw levensdoel is niets anders dan wat op dit moment goed voelt om te doen. Wat voelt op dit moment goed om te doen? Niet vanuit verslaving of een overlevingsmechanisme. Maar echt vanuit je lichaam, je ziel, je hart, je intuïtie, wat je daarvoor ook maar als innerlijke autoriteit aanmerkt. Bij mij is de vraag: waar wil mijn energie naartoe gaan, welke bewegingen wil mijn lichaam maken? Welke boodschappen hebben mijn gedachten en emoties mij te geven? Waar zit mijn weerstand? Waar zit mijn verlangen? Wat mis ik? Door dit gevoel te volgen, komt jouw kompas steeds meer op één lijn met je 'echte' levensdoel, datgene waarvoor je hier op aarde bent.

Soms heb ik rare fantasieën. Als ik die in mezelf onderdruk, onderdruk ik mijn levensdoel. En dat is op dit moment: mijn fantasie realiteit maken in de vorm van het schrijven van mijn boek. Mezelf onderdrukken in mijn fantasieën, is het equivalent van weigeren om bepaalde spieren te gebruiken en alleen op andere spieren een bepaalde beweging te maken: de beweging gaat scheef. Je gaat energetisch van je koers af, omdat je je innerlijk kompas z'n werk niet laat doen, maar weerstand hebt. Fysiek zit die weerstand ook echt in mijn lichaam, in bepaalde spieren die ik aangespannen houd (vooral mijn baarmoederspieren, hallo gruwelijke menstruatiepijn).

Ik kan ook in mijn eentje een behoefte zitten voelen zonder hem te projecteren op de mensen met wie ik samenleef. Zonder van hen te verlangen dat ze hieraan voldoen. Dan gaat de weerstand er ook af. Ik wil niet de boodschap geven dat je je afhankelijk in een ander moet verliezen. Maar we hebben elkaar nodig. We zijn er niet voor gemaakt om alleen door het leven te gaan. Het punt is: als ik die behoefte erken en me erin ontspan, open ik een energetische poort naar de vervulling ervan. Dan zullen er dus andere mensen - of misschien dezelfde, die je ineens verrassen - op je pad komen die hem wél kunnen vervullen. Zoals ik al zei: dit is de Wet van Aantrekking.

Ik denk dat de denkfout die veel mensen maken, is dat ze alles vervuld zouden moeten krijgen door degenen voor wie ze hebben gekozen. En dat een gebrek aan een match hierin óf aan henzelf ligt, óf aan de ander, óf aan allebei. Dat dit 'relatieproblemen' betekent. Maar misschien is het wel helemaal niet de bedoeling dat hierin een match ligt met die persoon. En dat er een ander persoon veel beter aan kan voldoen. Hoe kun jij weten hoe jouw behoeften kunnen worden vervuld? Je kunt ze alleen maar erkennen, doorvoelen (en aangeven). Maar het universum orkestreert het 'hoe'.

Een andere reden dat we in gemeenschappen zouden moeten wonen en niet als stel/gezin in één huis, is omdat het opvoeden van kinderen daardoor natuurlijker gaat. Stel je maar eens voor hoe dit voor een kind is. Die kan terecht bij mensen die hem kunnen valideren als hij door zijn ouders niet gevalideerd wordt. Dat voorkomt veel latere wonden. Maar dat is weer een heel ander verhaal waar andere mensen meer uit ervaring over kunnen spreken.

maandag 19 december 2016

Lichtwerk

De laatste weken is mijn thema zo'n beetje geweest hoe je een lichtwerker kan zijn met schaduwkanten. En wat de verschillende spirituele niveau's zijn. En hoe dit onzekerheid triggerde, en mijn schaduw dat mijn ego natuurlijk de beste wil zijn. (Hallo poort 26.6 in open ego.)

Ik heb een tijdlang op mijn blog hier en op Jong Bewust alle kleine zandkorreltjes van irritatie in mij beschreven, waar ik als het ware een parel omheen maakte. Met andere woorden: ik maakte mijn schaduwwerk openbaar. Lekker authentiek. Ik tapte uit een bron van kracht, door mijn ego openbaar te maken en volledig de vrije teugel te geven in alle opvattingen en meningen en daar dan weer een draai aan te geven, en ik was bezig met alchemie. Het transformeren, transmuteren van het lagere in het hogere. Waarbij het lagere in feite was wat ik niet van mezelf accepteerde, maar door het schrijven en helen ervan weer wel. Dingen als oordelen, roddelen, jaloezie, van alles en nog wat, blader maar terug.

Tot nu toe even een recap. Zo van: previously, in... 

Nu een nieuwe aflevering. Ik heb vrijdag in de les mijn hartchakra getransformeerd. Dat was precies waar ik aan toe was, en mijn opleiding is over het algemeen goed afgestemd, dus dat was ook wat de opleiding mij bood. Als je gewend bent met spirituele gidsen te werken: ik heb jezus-energie ingeademd en geïntegreerd in mijn hart, zodat ik vanaf nu vanaf dat energieniveau werk. Los van alle religieuze ladingen, die de meeste van mijn bloglezers volgens mij niet hebben (oh ze heeft Jezus gevonden! Hallelujah!): wil je weten wat dit voor energie is? Kijk naar het woord: jezus. Het is een scheldwoord. Het woord zelf - hoewel het naar een geascendeerde meester verwijst vol vergevingsenergie - heeft een lelijke bijklank voor de meeste mensen. Het zit vol blauwe plekken. Eigenlijk vervult het woord 'jezus' precies dezelfde functie als Jezus zelf vervulde: het toekeren van de andere wang. Absorptie van negatieve energieën en weer loslaten. Je geeft jezelf een blauw plek elke keer als je het woord als scheldwoord gebruikt, want eigenlijk doe je alleen jezelf pijn, als je die absorptie van het negatieve niet met je hart doet, maar alleen maar weerstand ervaart en het op die manier probeert 'los te laten' met het scheldwoord zelf - van je af te duwen dus. Jezus is er als spirituele gids om ons te helpen om onszelf hier weer in los te maken, vrij te maken, te vergeven.

Door deze transformatie op hartgebied, heb ik veel dingen losgelaten. Veel oud verdriet vooral, omtrent de kunstacademie. Heb je opgemerkt dat ik weer ben gaan tekenen door de illustraties die ik op de Jong Bewust-website plaatste? Dat kwam omdat ik eindelijk die oude pijn heb opgelost! Een enorm belangrijk moment waar ik wel een hele blog aan kan wijden vol met oude koeien, maar daar voel ik mijn energie niet naartoe gaan, dus dat kun je dan het beste gewoon van me aannemen. Ook kan ik sommige dingen nu niet meer die ik voorheen wel 'kon' - voor zover je kunt spreken over 'kunnen' in deze context ;) - namelijk echt nasty sarcasme. Eerder was dat een helend iets voor mij, omdat het negativiteit transformeerde met humor, maar nu is het alleen maar een extra blauwe plek die ik mezelf niet meer wil toedienen. Liefdevol sarcasme, met andere woorden 'gewoon humor', is nu meer mijn ding.

En daarmee ben ik precies het soort persoon met precies dezelfde boodschap geworden waar ik twee weken geleden nog zo'n sterke weerstand tegen voelde. Zo'n liefdevolle lichtwerker. Dit geeft mij vooral compassie ten opzichte van mensen die zich ook onzeker voelen als iemand zogenaamd 'spiritueel beter' is dan jij, althans, zo voelt het dan.

Hoe ik dan weet dat ik naar het volgende spirituele niveau ben getransformeerd? Door de boodschap van mijn hoofdgids. Hij liep al een tijdje rond met een zilveren kruis. Dat werd het nieuwe symbool waardoor ik hem kon herkennen. Ik begreep de betekenis ervan niet, terwijl ik normaal zo graag een symbolisch beeld zie. Gisteren keek ik een video van Teal Swan over de derde stap van spiritualiteit. En daar zag ik dit beeld in:


Daar staat trouwens ook bij welke video het was. 

Het midden van het oneindigheidssymbool werd omcirkeld om de derde fase van spiritualiteit aan te geven. Beetje een ingewikkeld verhaal en waarschijnlijk vooral interessant voor mijzelf, of als je houdt van het begrijpen van spirituele modellen. Dit is een heel compact en simpel model. Ik raad het je aan. De linkerkant van het oneindigheidssymbool beschrijft ze als het 'streven naar het goede' om jezelf uit de slachtoffermentaliteit te halen. Dat is de eerste stap. Dat je gaat kiezen voor wat goed voelt in plaats van als een slaaf of 'drone' je leven te leven zonder je vragen te stellen of gelukkig te zijn. Doen wat goed voelt is daarbij de eerste stap tot spiritualiteit. Je gevoel volgen. Maar je bent dan nog steeds weg aan het rennen van wat NIET goed voelt. En dan komt de tweede stap van spiritualiteit: alles er laten zijn en volledig in de schaduw duiken als iets niet goed voelt. De stap van de alchemist. Het donker toelaten en daardoor transformeren tot licht. In een ander model zit er nog een stap tussen: de artiest, die weliswaar alles voelt en uit en daardoor dus ontwaakter is dan de 'drone', maar die het niet in balans heeft gebracht (wat ik op de kunstacademie dus deed). De alchemist heelt het en brengt het wél in balans. En dan komt de laatste fase: die van de keuze zonder weerstand. Rechts afslaan terwijl je op zich geen weerstand hebt naar links, bewust gekozen hebt om naar rechts te gaan. Oordelen zonder te veroordelen. 

Nou, weet je waar ik vooral benieuwd naar ben? Of ik op mijn beurt ook weer mensen trigger in hun onzekerheid. Of dat ik erin geslaagd ben dit stukje ook mee te nemen in mijn transformatie zodat andere mensen er niet door getriggerd hoeven worden. Dan kan jij het als bloglezer meenemen in je trilling. Maar, haters gonna hate... Er zijn altijd triggers. Dat maakt ook niet uit. Als ik iemand weer irriteer met mijn verhaal over Jezus, dan zij het zo. 

Ik heb 'nog' een stukje in me dat zich veel aantrekt van wat andere mensen van mij denken, en dat zich onzichtbaar voelt. 

In de vorige blog had ik het over de heling van mijn 1e chakra. Daar zijn nog wat grijze steentjes (geen baby's) in achtergebleven, die er niet waren om getransformeerd of afgevoerd te worden. Dit zijn precies die parels die ontstaan zijn vanuit de irritaties. Dat wat ik heb getransformeerd. Mijn bron van kracht. Als ik er gevoelsmatig op afstem, voel ik de boodschap om vooral die transformatie van de onzekerheid 'dat je nog niet goed genoeg bent als je niet in de laatste fase van spiritualiteit bent' neer te zetten. Dus, die voel ik nu. Op hartgebied, solar plexus, en kruin. En ik transformeer hem met behulp van Jezus, samen met nog wat angst om mijn licht te uiten. Want dat is de volgende laag ervan. De onzekerheid is niet omdat je bang bent voor je schaduw, maar omdat je bang bent om je licht neer te zetten. 

Ik weet nu precies wat voor woorden en 'holle frasen' mensen kunnen triggeren in hun onzekerheid. Zoals het woordje 'nog', zo van: 'zit jij nog in je ego?' En het woordje 'al', zo van: 'ben jij al in de 5e dimensie?' Want die zeggen alleen maar dat je 'nog' niet goed genoeg bent zoals je 'al' bent. Door mijn 'jezus'-voorbeeld heb ik ook al duidelijk kunnen maken hoe belangrijk woorden zijn, wat voor lading ze kunnen dragen. Veel spirituele discussies draaien uiteindelijk om 'semantics' (weet even het nederlandse woord niet): hoe je het zegt en wat je bedoelt met de termen. Terwijl je in essentie hetzelfde bedoelt. 

Zo heeft het woord 'ego' voor mij een hele negatieve bijklank. Een cadeautje dat ik nu ga transformeren, maar nog even niet. Want ik wil er nog even helemaal in duiken, en wroeten met deze irriterende zandkorrel voor het een parel wordt. Het ego klinkt voor mij als een monster, een hebbertje, een nare kleine kwasimodo die met vieze handjes overal aanzit om het tot het zijne te maken. Dat zegt dus blijkbaar iets over mijn schaduw. Blijkbaar mag ik geen vieze handjes hebben omdat ik dat ooit heb geleerd. 'Kinderen die vragen, worden overgeslagen'. 'Ik mag niks hebben voor mezelf', dat komt bij mijn oma van vaders kant vandaan, degene van wie ik mijn eczeem heb geërfd. 

De lading die op een woord zit, zegt iets over jezelf. Dus ik blijf gewoon het woordje 'nog' en 'al' en 'ego' gebruiken. 

En dan komt nu de klapper. 

Ik zit op dit moment in een hoge vibratie ten opzichte van de dingen waar ik over schrijf. Maar ik heb ook andere vibraties in me, die veel lager zijn, ten opzichte van andere dingen, andere zandkorreltjes waar ik nu niet over schrijf. Zoals dat ik me iets van anderen aantrek. Want dan wordt het zo'n lang verhaal. Maar goed, met deze dingen moet ik echt nog stap 1 van spiritualiteit zetten. Er keihard van wegrennen omdat het niet goed voelt (grenzen stellen, mijn emoties volgen), en er dan weer naartoe gaan om het te helen (emoties loslaten), en dan bewust te kiezen welke kant ik op wil gaan ten opzichte van die zaak. Te kiezen voor het licht, in feite. 

Dit is de weg van de 3/5. Door de dingen heen ploegen die niet werken, deze proefondervindelijk en aan den lijve ondervinden, en dan transformeren en generaliseren om andere mensen te helpen. Dat is een hogere vibratie dan ik voorheen had rondom dit profiel. Voorheen zat er voor mij een sterk element in van martelaarschap. En dat komt keer op keer terug als ik weer in die eerste stap zit: het slachtoffer zijn. Ik voel nu ook de geëxalteerde vibratie ervan. En ik weet dat ik zei allebei 'nog' tegen ga komen. 

Ik heb over het algemeen geen weerstand naar het negatieve, naar de schaduw. Tenminste, niet naar de dingen die ik nu weet, maar ik kan nooit weten wat ik niet weet, met andere woorden, ik kan mijn onderbewuste nooit helemaal kennen. Ik voel ook geen weerstand meer naar het goede, naar mijn licht. Daarom schrijf ik in deze blog ook openlijk over Jezus. Oh, daar is nog een restje weerstand, een klein krampje in mijn hart. Heel belangrijk, want dit gaat over ruimte innemen. En met mijn chronische eczeem, dat bij die oma vandaan komt - die nu trouwens allang naar een hoge dimensie is gegaan - is ruimte innemen een belangrijk levensthema voor mij. 

Ik laat mensen zien - met name hooggevoelige jongeren - hoe ze hun ruimte kunnen innemen, hoe ze voor zichzelf kunnen gaan staan. Niet vanuit het einddoel van 'wees assertief!' want daar had ik zelf een bloedhekel aan als dat me werd gezegd, maar vanuit de compassie met het proces zelf. Met alle 3de lijn-stappen onderweg. Ik kan me eindelijk uiten. En zoals een docent op de kunstacademie ooit tegen mij zei 'ik zou heel graag willen zien wat jij allemaal kan creëren als je niet meer wordt tegengehouden door je eczeem'. Bij deze, dus. Ik ben benieuwd. 

Ik voel nu een grote paniek opkomen bij de gedachte deze post te publiceren, die ik in dit liefdesveld laat oplossen. Terwijl ik dat doe ontstaat er een enorme warmte waar mijn eczeem zit. Misschien is het morgen genezen, misschien niet. Ik heb er geen weerstand meer tegen. Ik heb geen weerstand meer tegen mezelf. Voor nu. Tot de volgende keer. 

Dit is geen eindstadium. Dit is een logisch gevolg van al het zware werk dat ik heb gedaan door van mezelf te proberen te houden terwijl ik in de shit zat. Bepaalde vibraties ten opzichte van bepaalde dingen (zoals mijn kunstenaarschap, dat mijn diepste waarheid en zijn vertegenwoordigt, iemand die zei dat ze Verlicht is, de lading die ik op het 'ego' had zitten, mijn hart, licht en liefde (zodat ik geen sarcasme meer hoef te gebruiken), mijn eczeem) zijn getransformeerd. Andere vibraties die ik heb zitten nog steeds ergens vast. Deze blog was een mengeling van schaduwwerk en lichtwerk. Lichtwerk is kiezen voor het licht nadat je de schaduw hebt geheeld, en dit licht dan uitdragen zodat het zich kan vermenigvuldigen. 

PS: ik heb deze blog niet op dezelfde dag gepubliceerd als ik hem heb geschreven. Aanvulling: inderdaad was mijn eczeem de volgende dag bijna weg. Zo krachtig is de geest tenslotte, als de weerstand eenmaal weg is... ;) 

zaterdag 17 december 2016

Heling van mijn 1e chakra

Ik ben de laatste tijd zo bezig met het verhogen van mijn trilling en 'de hoogte in gaan' dat mijn aandacht als vanzelf weer terug naar de basis gaat. Om te kijken hoe het daar eigenlijk ervoor staat, en of alles wel is geïntegreerd in mijn fysieke lichaam en realiteit.

Ik ging gisteravond in bed in meditatie en zag mijn 1e chakra volledig gevuld met melkwitte vloeistof, vermengd met rood. Er dreven allemaal kleine grijze baby's in. 'Het kind met het badwater wegspoelen', kwam bij me op, maar verder kon ik er niet veel mee. Ik gaf het tafereel en alle gevoelens die het bij me opriep onvoorwaardelijke aandacht. Toen viel ik in slaap.

Vanmorgen tijdens mijn boswandeling kwam het weer naar boven. Nu begreep ik het. Ook al ben ik krachtig en gegrond, er zitten beschadigde kindjes in mij die geheeld mogen worden, en continu goed gronden, zorgt ervoor dat ze daar maar wat verdrinkend ronddobberen. Ik focuste me één voor één op deze baby's. De eerste was bang, klein en onveilig en wilde graag omarmd en gezien worden, tot die oploste in mijn hart. Het badwater werd iets rozer. De tweede was ook bang, maar dat was een bozere angst, en die wilde gevoeld worden en vloeide toen weg via mijn voeten (eigenlijk weet ik niet meer precies hoe dat ging). Het badwater werd roder. Bij de derde werd het 'badwater' bloederig en veranderde de baby in een monster, om me af te schrikken. Ik bleef mijn aandacht erop focussen. Dit was mijn neiging om de verantwoordelijkheid voor anderen te nemen, ze te 'dragen' (toestaan dat ze een 1e chakrakoord bij me maken zodat ze afhankelijk van me worden). Het mee-lijden. Deze wilde niet omarmd worden, want dat zou ook mee-lijden betekenen. Ik hoefde er alleen maar mee te zijn, een tijdlang. Een oefening in compassie. Op het moment dat ik die opviste, werd mijn chakra helemaal helder rood en was die weer in balans. De witheid was namelijk als een soort 'emotionele pus' die de baby's in mijn 1e chakra uitscheidden. Die laatste baby activeerde een samentrekking in mijn borst, waar ik een tijdje mee rondliep in het bos. Er kwamen mensen aan en ik had de neiging om rechtsomkeert te maken om ze te vermijden. Dat deed ik dus, want in de eerste plaats luister ik naar mijn instinct en emoties. Toen ging ik voelen waarom. Ik kreeg de boodschap dat ik wegliep voor mijn eigen angst - de angst om ze energetisch te gaan 'dragen'. Die angst verwelkomde ik. Bij de volgende mensen die ik tegenkwam was ik iets neutraler, en toen sloeg het om en verdween dat verkrampte gevoel in mijn borst weer.

Oké, wat heb je zojuist gelezen?

Het eerste chakra staat voor onze basis, onze veiligheid en ons contact met de materie. In de eerste anderhalf (volgens mij, kan ook iets meer zijn) jaar van ons leven zijn we deze aan het ontwikkelen. Als dit proces niet helemaal goed gaat doordat deze basis niet werd gegeven door onze ouders, worden de emoties rond die gebeurtenissen daar opgeslagen, die we innerlijk kunnen waarnemen in de vorm van dat beschadigde kindje. Dit is een blokkade die de werking van dat chakra belemmert. Dit is vooral fysiek voelbaar, omdat we op die leeftijd mentaal nog niet ontwikkeld waren. Je kunt deze oude trauma's - die iedereen heeft, want welke ouder kan z'n baby nou elk moment de aandacht geven die het nodig heeft, soms moet een ouder ook wel eens plassen of zo - helen via dit soort innerlijk werk. Ze komen naar boven wanneer je er klaar voor bent om ze te helen, wanneer ze getriggerd worden. Op eerste chakraniveau ben ik weer in balans gekomen, en kan ik alles volledig dragen wat ik heb meegemaakt.

Ik heb een overvloed aan schrijfmateriaal van alle transformaties die ik heb beleefd, die er vandaag, morgen en overmorgen nog lekker uit kan stromen op die geweldige transit van poort 11, die mijn hongerige 56-je inmiddels helemaal verzadigd heeft. Je zult merken dat de toon van mijn blogs is veranderd, misschien ga ik uitleggen waarom, misschien niet, want ik vind dit delen nu heel kwetsbaar, en dat is precies waar ik over wil gaan schrijven.

Transit: zon in 11.4, de leraar ;) Afgelopen drie dagen veel interne ideeën (lijn 1 t/m 3), dus nu kan ik ze externaliseren volgens mijn S&A.

Mijn chart: zie dat hongerige 56-je dan!

Lever-detox-salade

Ik ben bezig mijn lichaam te ondersteunen in het ontgiftingsproces, op een natuurlijke wijze. Dus niet zoals de liverflush in één keer, maar gaandeweg de leversteentjes afbreken en mijn nieren en lymfesysteem helpen om gifstoffen af te voeren. Ik heb namelijk van jongs af aan al eczeem. Als kind was dit heel erg, tot mijn 9e, toen stopte het. Op mijn vijftiende/zestiende vlamde het in alle hevigheid weer op, met name door emotionele oorzaken, hormonen en de culminatie van slechte voeding. Ik kan daar een heel persoonlijk verhaal over gaan houden maar dat doe ik vandaag maar niet, dat heb ik de afgelopen jaren al genoeg op deze blog gedaan. Sindsdien ben ik niet meer eczeemvrij geweest, maar de afgelopen tien jaar heb ik het wel stapje voor stapje genezen. Met de hulp van een keur aan alternatieve genezers en de hormoonzalf - waar ik eerst een haat-liefde-verhouding mee had, maar waar ik nu gewoon pragmatisch en neutraal tegenover sta. Als ik de hormoonzalf gebruik, heeft mijn lichaam extra ondersteuning nodig bij het ontgiften, omdat de steroïden uit de zalf mijn lever weer extra belasten. Maar het werkt wel als een bus op mijn huid! Vooral als ik ondertussen mijn lever ondersteun. Dan krijg mijn huid net dat zetje om te genezen waardoor mijn lichaam de energie die in de ontsteking was gaan zitten, weer kan gebruiken voor de ontgifting zelf. Ik kan nog niet zonder.

Ik heb niet veel last meer van mijn eczeem: het jeukt weinig, en mijn huid is op alle andere plekken heel gezond. Maar het is interessant om naar de plekken te kijken waar het zit. Een jaar geleden was dit op de plek van mijn nieren en dikke darm, op mijn rug. Nu zit het vooral bij mijn lymfeklieren: op mijn schouders en in mijn liezen. Blijkbaar zijn die organen zich één voor één aan het reinigen. Mijn lever moet blijkbaar nog aan de beurt komen en die ben ik aan het ondersteunen. Verder eet ik gezond en ben ik weer meer gaan bewegen, wat goed is voor mijn lymfesysteem en mijn eczeem ook sterk vermindert - vorig jaar had ik een actief baantje waardoor het soms zelfs helemaal weg was. Heel mooi, maar dat zegt ook dat mijn lichaam nog steeds toxisch belast is. Omdat mijn lever en nieren nog niet helemaal alle afvalstoffen eruit kunnen filteren, is het nodig om er aandacht aan te blijven schenken en regelmatig lichaamsbeweging te doen. De ondersteuning van de ontgifting doe ik door naar mijn intuitie te luisteren wat betreft voeding en kruiden. En volgens mij sijpelt er heel wat kennis door van vorige levens waarin ik zo'n wijs kruidenvrouwtje was...

Kruiden als mariadistel ontgiften de lever, en voedsel als artisjokken, asperges, amandelen, bietjes en appels ook. Zo zijn er vast nog wel meer dingen. Vandaag kreeg ik weer een duidelijk signaal dat ik mijn lever een handje moest helpen: ik zag in technicolor een hele maaltijd voor me, een dwarsdoorsnee van mijn lever en het effect dat deze maaltijd erop zou hebben. Het beste was nog wel dat ik er bij voorbaat van ging watertanden! De ingrediënten: bietjes, appel en appelciderazijn. Het lijkt wel alsof ze voor elkaar gemaakt zijn, want de smaken vullen elkaar perfect aan.

Appelciderazijn is echt een knaller wat betreft ontgiften! Het ondersteunt niet alleen de lever, maar ook de nieren en werkt tegen candida in de darmen. Het bevat allerlei enzymen, vitamines, zuren en mineralen, die het lichaam ondersteunen, ontgiften en bacteriën, schimmels en parasieten doden.
De pectine uit de bieten en appels stimuleert bijvoorbeeld de reiniging van de lever en de afvoer van gifstoffen.

Twee geraspte bietjes
1 geraspte appel
3 theelepels appelciderazijn
1 bosui
(optioneel: peper, zout is niet nodig)

Ik heb de bietjes kort gestoomd, maar je kunt ze ook rauw eten. Met de zoete appel en de azijn is de smaak zoet-zuur en lekker om te combineren met zoutige-umami-licht-bittere aardappelkoekjes. 

± 8 gekookte aardappelen
1 ui
2 teentjes knoflook
1 eetlepel bieslook
1 theelepel nootmuskaat
1 theelepel zout
snufje peper
(optioneel: edelgist, dit versterkt de hartige smaak)

Stamp (!) de aardappelen met de rest van de ingrediënten. Als je ze niet stampt maar blendert, gaat het zetmeel een soort van elastiek maken van het mengsel, waardoor de textuur rubberachtig en slap wordt. Maak 7 dikke koeken en bak ze in kokosolie (eventueel met een scheutje olijfolie) tot beide zijden goudbruin zijn.

PS: dit was mijn lunch, als je er een complete maaltijd van wilt maken waar je al je voedingsstoffen uit haalt, kun je er een gekookt ei bij eten als je vegetarisch bent, of bijv. falafelballetjes of Dees worst als je vegan bent... Ik eet zometeen snert dus genoeg eiwitten vandaag voor mij! 

maandag 12 december 2016

Wat ik eet als ik ongesteld ben

Ik heb van die dingen die ik per se moet doen op de eerste dag dat ik ongesteld ben (goh ja, ik heb echt poort 5). Chocola eten is daar één van. Kamillethee drinken een tweede. Een warme kruik een derde. En verder heb ik linzensoep nodig - ik weet niet waarom, maar er zal wel één of ander stofje in zitten dat goed tegen de krampen is. Magnesium bijvoorbeeld. Dat zit in chocola en dadels, en in nog wel meer dingen, zoals amandelen en groenten en weet ik veel. Dus daar eet ik dan maar lekker veel van. En verder heb ik vandaag lekker twee pijnstillers genomen want ik voelde aan alle kanten dat ik anders weer door de hel zou gaan en daar had ik niet zo veel zin in. Dat louteringsritueel met het naar de pijn toe ademen als een barende vrouw doe ik de volgende keer wel weer.

Ontbijt
Havermout met chiazaad, amandelmelk, cacaonibs, banaan, notenpasta, jam en maple syrup. En vrouwenthee met o.a. hibiscus en kamille. 

Lunch
Linzensoep met pompoen en tomaat.


Snack
Twee van deze jongens. Ugh, niet zo'n sterke maag vandaag door die pijnstillers. Of misschien komt het door de poedersuiker die ik bovenop had gestrooid. Maar hier werd ik flink misselijk van. Ik had beter wat extra soep kunnen nemen.


Avondeten
OMG. Opgerolde lasagna, spinazie, cashewkaas, bruine rijstpasta en tomatensaus. Van dit recept. Goddelijk. Zo goddelijk dat ik het eerst moet delen in deze blogvoordat ik het op heb. Want ik kan niet zo goed iets gewoon 'hebben' zonder het te delen: mijn spirituele huiswerk voor deze week. Laat ik dan nu mijn laatste rolletje aansnijden voor ik niets meer overheb om te hebben.

zondag 11 december 2016

Vergelijken voor overeenkomsten

Ik las een mooie blog van Teal Swan - onee, komt ze weer met die Teal Swan waar ik niks mee heb, denken nu vast een paar mensen - dat ons ego geneigd is om te vergelijken. Vooral om de verschillen te vinden. Want ons ego is onze afgescheidenheid, ons perspectief dat losstaat van de eenheid. Als je dat drukke ego gebruikt om in plaats daarvan de overeenkomsten tussen jou en anderen te vinden, zegt Teal, dan voel je je meteen een stuk minder alleen. Ik ging dat prompt doen en het was behoorlijk leuk. Ik heb mezelf zelfs vergeleken met mijn brownies, want je kunt overal overeenkomsten in vinden. Een zoet lichtlaagje bovenop, maar een stevige donkere basis eronder. Zoiets. Overigens waren die brownies niet mijn avondeten, want ik had écht zin in frisse sla.

Snelle salade voor als je brownies hebt gegeten en behoefte hebt aan iets fris: in de pan geroosterde kikkererwten met currypoeder (pas op: ze poppen de pan uit, en gaan achter het fornuis liggen waar je nooit schoonmaakt), sla, bosui, olijven, citroensap, chilipeper, spirulina en sesamzaadjes.

Wat ik vandaag heb gedaan (en gegeten)

Ik had vanochtend een lumineus idee, namelijk: om eerst te gaan wandelen en dán pas die laptop aan te doen. Want voor ik het weet ben ik verstrikt in informatie die er helemaal niet toe doet en dan is de toon van mijn dag gezet. Nu werd de toon van mijn dag gezet door het bos. En dat was eigenlijk niet een toon, maar een hele symfonie. Omdat ik me had voorgenomen om mijn ajna wat meer in de watten te leggen door me te focussen op schoonheid, had ik mijn fotocamera meegenomen. En dat wierp zijn vruchten af.

Kom hier, kind, mwehehehe!




Boselfie. 
(Dat is een woordgrap.)
(Ik denk ik zeg het maar even.)
(Van selfie.)
(Oké, we begrijpen elkaar.)




Geometrische shizzle.

Mijn vriend heeft de laatste tijd heel mooie krullen. 

Lekker flatteus voor pampus na de wandeling. Ooh, dit is echt het beste plekje van het huis in de winter, precies in de zon.

Gekarameliseerde venkel is zooo mooi en zooo lekker! Met peper en zout en gemalen venkelzaad - VENKEL INTENSIFIED.

Ziet er verder niet zo smakelijk uit met die aardappelpuree maar was het wel. Met 'gehakt'balletjes van bruine bonen, Provamel'gehakt' en een uitje.

Aangezien ik in het bos was geweest, was ik geïnspireerd. Ik besloot iets te doen waar ik al een tijdje mee rondloop: illustraties maken voor de Jong Bewust-blogs. Deze is in affe versie hier te zien.

En toen werd het donker en mochten de kerstlichtjes aan, want we zijn ecologisch. We hebben geen pot voor ons kerstboompje, maar wel een pan, want we hebben niet zoveel zin om moeite in dat soort dingen te steken. Maar we zijn wél ecologisch.

Mocht je gedacht hebben 'wat is die gezond met die lunch': dit is min of meer mijn avondeten. Van Ambers Chococakerecept (linkje!).

En tot zover mijn Generator-energie, mweeeeew power down. Heerlijk om zo creatief bezig te zijn en dan kan 's avonds die laptop aan voor lethargische Youtubemarathons en is het nog leuk ook. *klopt zichzelf op schouder*

vrijdag 9 december 2016

Woordenbraken

Vandaag is het vierde jaar van mijn opleiding begonnen - het Lightworkerjaar. Meteen de eerste les al deden we een oefening die 'woordenbraken' heet, waarbij je al je gedachten op een papier moest opschrijven rondom een bepaald thema. Dat kan ik op zich vrij goed. Maar als je deze blog leest weet je dat ook wel. Kotsiekotsie. Lekker man. Daar gaan we weer.

Ik ben veel aan het nadenken de laatste tijd en ik heb allerlei overwegingen en concepten op deze blog geplempt. In mijn queeste om mijn relatie met mijn verstand te verbeteren - gisteren stelde ik de intentie - stuitte ik vandaag op een nuttige video tussen de aanbevolen video's op Youtube. Van Teal Swan natuurlijk. Ze beschreef hoe we ons verstand kunnen gebruiken om - in een leven waarin we ons op het positieve focussen - in de negatieve emoties te duiken op het moment dat ze opkomen. Dat komt keer op keer terug. Om helemaal te zijn met de emotie die ik voel. Dat vind ik gemakkelijker in een Reading, waarin er een soort van versterking is, een resonantie en uitvergroting van de emotie door de persoon tegenover me. Maar als ik alleen ben -

En daar kwam het inzicht al, vandaag in de les. Ik ben bang om alleen te zijn. Om alles alleen te moeten doen. Om alleen achter te blijven. Ik voel me kwetsbaar, niet normaal, alsof ik heel erg goed op mezelf moet passen in deze wereld, en daar zit verdriet op.

En natuurlijk, omdat ik me hier niet bewust van was, creëerde dit punt van aantrekking allerlei situaties in mijn leven waarin ik alleen achterbleef. Nét een aanmelding te weinig voor een event, waardoor het niet doorging. Mijn vriend die het druk heeft. Al mijn pogingen tot promotie - die echt wel geïnspireerd en afgelijnd waren - draaiden uit op een paar druppeltjes verkeer in plaats van de stroom die ik had gevisualiseerd. Maar ja, als ik ondertussen een onderstroom van 'allenigheid' zit uit te stralen, dan is dat wat ik krijg.

Ik ga het komende jaar gebruiken als een kick-ass ondersteuning van precies de dingen waar ik al mee bezig ben. Mijn wekelijkse 'therapiesessie' en leerschool ineen. In wezen leert het Lightworkerjaar mij om vanuit mijn hart te leiden. Dat doe ik al met Jong Bewust. Ik bén al een Lightworker. Waarom ik dan toch dit jaar ga doen? Cadeautje! Nee maar serieus, ik geef mezelf die ondersteuning om het niet allemaal zelf te hoeven uitzoeken. Om mijn groei te katalyseren, geleid door de thema's en meditaties uit mijn lessen. Die zullen gaan over polariteit, leven en dood, overgave, allerlei technieken om te transformeren met het hartchakra, nog meer shizzle die ik vergeten ben, iets dat 'de adolf check' heet en dat waarschijnlijk te maken heeft met de donkere kant van leiderschap, (wtf), en al die dingen bieden mij de verdieping waar ik aan toe ben. En waarschijnlijk ook veel nieuwe dingen en ego-sterf-momenten. Jippie. (Dat was sarcastisch. Sarcasme is mijn spirituele superwapen. Oeh, weer een dwarslinkje!)

We gaan ook veel mimisch uitbeelden. Daar begonnen we vandaag al mee. Ik vind het erg leuk. Ik zit als een blij kind steeds mijn vinger als eerste op te steken. En ergens dit jaar gaan we ook trommelen en dansen en heel veel lachen. Want dat hoorden we de voorgaande jaren steeds door de muren heen van Lightworkersklassen die bezig waren. Rare spirituele lui die lekker in hun eigen wereldje zitten!

Nou mijn vriend komt weer thuis dus ik stop deze blog.

donderdag 8 december 2016

Hartschool

Vandaag in mijn droom kreeg ik de boodschap door dat in deze tijd op de aarde aanwezig zijn, betekent dat je kunt leren om temidden van alle turbulentie van je hart uit te gaan. Dat er op geen enkele andere plek zo'n leerschool is waarin je zó precies afgelijnd en onverstoorbaar kunt leren creëren, juist omdat er zo'n afleiding is. Waarin je alles wat in je onderste chakra's geraakt wordt toch met je hart blijft verbinden en ondanks alle informatie die rondzwerft in de bovenste chakra's, toch voorwaarts kunt gaan op de weg van je hart. Dat is een krijgerspad. Een subtiel lijntje dat een spirituele krijger hand over hand volgt. Dit lijntje werkt door in je ziel, zodat je essentie nog krachtiger wordt door dit leven. Als een kompas dat een extra magneet krijgt.

Deze boodschap was voor mij bedoeld, dus wellicht resoneer jij er niet mee. Misschien is het voor jou geen 'dun lijntje'. Maar ik vond 'm wel hoopvol en bekrachtigend, dus ik wou 'm graag delen.

De Wet van Polariteit

Ik ben de laatste tijd een beetje aan het studeren op de 7 Wetten van het Universum*. Vandaag wil ik het hebben over de Derde Wet: polariteit. Alles heeft een tegendeel. Ik merk namelijk, dat als ik iets schrijf in deze blog, ik een tijdje later precies het tegenovergestelde beweer. Bij voorkeur wanneer het gaat om iets wat ik volgens mij belichaam. Ik ontdek steeds weer dat ik dan ook de tegenoverliggende zijde in me heb.

Als ik zeg: ik neem teveel verantwoordelijkheid, kun je garanderen dat ik kort daarna een blog schrijf waarin ik ontdek dat ik ergens géén verantwoordelijkheid in neem. Als ik zeg dat mijn spirituele boodschap is om al het negatieve en onvolmaakte wat er is te omarmen, en niet naar het 'perfecte einddoel' te streven, blijkt dat ik een schaduwkant heb die wél Verlicht en perfect wil zijn. Zodra ik zeg dat ik ergens voor sta, haalt het leven dat weer onderuit. Er is geen waarheid. Er is alleen een soep van waarheden.

Ik vind dat niet erg. Zo groei ik. Dat heet expansie. Dat is het doel van het universum.

(Oh wacht, dat betekent dat ik in een volgende blog waarschijnlijk ontdek dat ik het wél erg vind.)

Maar serieus: ik heb godzijdank het idee opgegeven om mentaal consistent te zijn. *onderdrukt de neiging om het over Human Design te hebben* *faalt*

In Human Design is de valkuil van een open ajna - wat ik dus heb - dat je probeert mentale zekerheid te krijgen in het leven. Dat je consistente theorieën en waterdichte redeneringen wil hebben. Dat je je vastgrijpt aan een 'systeem' dat je gaat helpen om zekerheid te krijgen. (Zoals ik doe met Human Design.)

Afgelopen zomer gaf ik lekker de transits de schuld van mijn drukke hoofd: die definieerden mijn ajna (maansknoop in 63 op mijn 4). Maar nu heb ik geen enkel excuus meer. Er is al tijden niet zo'n transit. En om mijn vriend (die ook 63 heeft) nou de schuld te geven... nee. Het is mijn eigen conditionering. Ik ben continu aan het nadenken. Ik probeer slim te zijn. Ik heb betweterige trekjes (lees deze blog maar eens). Ik zit, als ik alleen ben, continu in mijn hoofd. Zelfs als ik een wandeling maak in de natuur, moet ik mijn ajna (6e chakra) dwingen om naar buiten te kijken, in plaats van naar binnen naar steeds hetzelfde haperende filmpje dat zich daar wil afspelen. Ik krijg hoofdpijn zodra ik ergens te hard over nadenk. Even zo'n klein flitsje, hamertje, dat me eraan herinnert dat ik geen mentale autoriteit heb. Dat het succesvol uitvogelen van mijn leven geen enkele toegevoegde waarde heeft. Toch zie ik ook de wijsheid in van dit open centrum. Dat ik geen enkele zekerheid hoef te hebben. Dat ik godzijdank geen patent op de waarheid heb en me daar ook niet druk om hoef te maken. Dat ik alle antwoorden die mijn hoofd brouwt, net zo makkelijk weer kan loslaten, op zoek naar een nieuw antwoord. Naar gewoon 'ja' tegen het leven zeggen, tegen alle ervaringen, zonder naar de toekomst te hoeven kijken, zonder dit te hoeven begrijpen. (4.6 met lijn 6 kijkt uit naar de volgende poort in de mandala: 29).

Dit betekent dat ik dus in de ene blog kan schrijven dat ik teveel verantwoordelijkheid neem, en in de volgende blog dat mijn neiging in de schaduw te duiken juist mijn manier is om verantwoordelijkheid te ontduiken. Zonder mezelf te verdedigen. Zonder te censureren om er een consistent geheel van te maken. Boeiend.

Ook dat is een reden dat ik niet zo vaak positief georiënteerde blogs schrijf: ik weet dat ik uit mijn torentje zal vallen en het de volgende keer weer een negatief verhaal zal zijn, want zo werkt het leven. Dat is die Wet van Polariteit. De alchemist - één van de 4 niveaus van bewustwording - brouwt die polariteiten samen tot een zinvol en praktisch geheel. Dus dat is wat ik dan maar doe. Elke keer weer. Als een naald die zowel onder als boven de stof uitkomt, maar één patroon weeft. Zowel de steekjes erboven als die eronder maken deel uit van het geheel. En dat het een chaos wordt omdat ik niet zo goed weet hoe ik moet naaien, daar kan ik dan ook wel weer iets leuks van maken.

Vandaag ontdekte ik wat ik allemaal zie als ik mijn ajna wijdopen zet naar de natuur. En: wauw. Dat moet ik echt vaker doen. (Ik durf niet te zeggen wat ik allemaal zag, omdat ik bang ben voor een fantast uitgemaakt te worden, maar eigenlijk is het daar vast al te laat voor ;)) (And proud.) (Doe mij maar een fijne krachtige 5d-realiteitsbubbel, aka, een goed fantasyboek.) Meestal maak ik alleen gevoelsmatig connectie met de natuur, niet op een helderziende manier. Ook heel fijn, om me vanuit mijn onderste 4 chakra's met de natuur te verbinden. Maar er valt ook heel veel te zien, zie ik in bepaalde foto's op mijn tijdlijn. En nu ben ik de laatste tijd bezig mezelf te ontwikkelen in de bovenste chakra's (6 en 7) omdat die weer aandacht nodig hebben in mijn eindeloze dans van bewustzijn. Mocht je meer over de bovenste chakra's willen lezen, hier is een blog op Jong Bewust die gaat over het openstellende van die chakra's voor de universele informatiebron (kronieken van Akasha).

Het 6e chakra gaat ook over schoonheid. Ik ben me weer aan het openstellen voor de schoonheid (in mezelf en) om me heen. Ik raakte geïnspireerd om weer foto's te gaan maken. Al heb ik geen Instagram, ik kan ze wel verwerken in deze blog. Foto's van voedsel (en dan niet in zo'n complete overload als de vorige keer, 4.6 'excess', trial en error...) en van de kerstboom en van voedsel en van mijn wandelingetjes en van voedsel. En misschien ook van voedsel, want dat is tenslotte wel een passie van mij. Wie weet, wat daaruit voortkomt. Dan 'mag' die ajna zich daar lekker mee bezighouden! Jippie! Hoef ik 'm ook niet meer te onderdrukken als de ventilator te hard draait om die oververhitte harde schijf daar bovenin af te koelen en dan stokt omdat het gewoon te veel is. Liever een gezondere uitlaatklep. Deze blog is ook een uitlaatklep, natuurlijk, maar beeld is een directere manier van expressie, eentje die ik al heel lang links heb laten liggen ondanks mijn kunstacademie-achtergrond. Want ik ben nog niet helemaal vriendjes met die ajna van mij. Bij deze mijn intentie om goede vriendjes te zijn met mijn ajna: ik ben goede vriendjes met mijn ajna. Dat is hoe die 7 Wetten werken, tenslotte. Gecombineerd met de Wet van Polariteit betekent dit dat ik zowel ruimte creëer voor dát als voor het tegendeel. Net zolang het de eenheid bereikt.


Weet je nog dat ik het had over mijn nieuwe krachtdier van laatst? Een zwarte draak. Ik kreeg nu een gouden draak op mijn pad. Nadat ie eerst zwart was, om me gerust te stellen in de kracht van alchemistische transformatie, is hij nu zelf getransformeerd tot goud. Lekker man. Alle goeie dingen. Dan ga ik nu verder genieten van de kerstlichtjes. Die zijn ook goud, tenslotte.

*Mentalisme (Eenheid), Correspondentie (Aantrekking), Polariteit, Trilling, Ritme, Oorzaak & Gevolg en Gender.

woensdag 7 december 2016

De Wet van Ritme en andere wetten en nog iets kwetsbaars aan het eind want dat is hoe ik rol

De zon staat vandaag in dezelfde lijn als mijn eigen poort 5, onderdeel van het kanaal van ritme. Met als keynote: yielding to the inevitable. Alles is onderhevig aan een kosmisch ritme. En daar moet een mens hoe dan ook voor buigen. En dat heb ik vandaag gedaan.

De 5e wet van het universum is de Wet van Ritme (google: 7 wetten van het universum als je er meer over wilt weten). Iedereen heeft dan ook dit kanaal in zich. Er zijn cycli en seizoenen in het universum, op onze planeet en in ons lichaam. Alles is in beweging. Er bestaat geen tijd, er bestaat alleen maar beweging. Het hele universum is dus een dans van energie.

Dit betekent dat met het kanaal van Ritme, mijn bewegingen afgelijnd moeten zijn. Moeten, ja. Want anders heb ik een probleem. Zo simpel is het. Daarom werd ik ook zo aangetrokken tot yoga. Dit is een goede manier om mijn bewegingen afgelijnd te maken. Qi Gong is ook een fijne manier. Dat past ook echt goed bij een Generator: bewegen vanuit je dantien (sacrale centrum). Als ik geërgerd raak door iets - bijvoorbeeld een vervelend huishoudelijk klusje - wil ik vaak dat het zo snel mogelijk achter de rug is. Dan ga ik haastige bewegingen maken. Het is dan net alsof de lucht in stroop verandert, en mijn spieren alle kracht verliezen. Ik ben uit aflijning. Ik open de weg naar degeneratie. Bah, alleen al door eraan te denken voel ik het. Dat is hoe die 7 wetten werken, tenslotte.

Ik blijf het nog steeds enorm lastig vinden om niets te doen. Want dat is het alternatief vaak. Mijn leven beweegt in pulsen, niet in een continue stroom. Mijn flow pulseert. Dat betekent dat ik een enorm druk en verrijkend weekend kan hebben, en daarna ineens in een gat val. Vooral omdat ik de bijeenkomst voor Jong Bewust van komend weekend waar ik me al een tijd op verheugde, moest afblazen. Logisch dat er in de decembermaand niet zoveel van de grond komt. Dat is het seizoen van inkeer en drukke feesten. Er is even niets in het nabije vooruitzicht. Geen beweging. Stilstand. De enige beweging is mijn typende vingers. Waar wou ik het ook alweer over hebben?

Oja. Ik heb, zoals gewoonlijk na een stukje alchemie, mijn focus weer verlegd naar het positieve. De laatste tijd kwamen er een aantal 'dwarsliggers' op mijn pad: mensen die mij onaangename dingen spiegelden. Daar ben ik lekker doorheen geploegd. Nu ik er klaar mee ben, focus ik me weer op alle fijne spiegels om me heen. Op de fijne aanmeldingen die ik wél kreeg, op de 'tribe' die Jong Bewust voor mij is, en op alle fijne nieuwe en zich verdiepende vriendschappen in mijn leven. Ook mijn focus daarop zal weer een beweging veroorzaken, die doorwerkt in mijn leven. Dat is de 6e wet, geloof ik. Oorzaak en gevolg. Karma. Dus laat ik 'm versterken. Dat is tenslotte hoe je een schilderij opbouwt: zodra je ergens contrast vindt, versterken.

Ik vind het moeilijker om mijn focus op het positieve te delen, om het met woorden tot expressie te brengen. Het negatieve tot expressie brengen vind ik makkelijker. Ik sta er altijd klaar voor om dat te omarmen. Eén van de dingen die ik waardeer in mezelf is dat ik zo eerlijk ben.

Zo. Dat was moeilijk om te zeggen.

...en toen leidde ik mezelf een halfuur vreselijk af van het verder schrijven aan deze blog, op alle mogelijke manieren. Mijn vriend was bezig door een kookboek (van Rens Kroes) heen te bladeren en reageerde op de foto's erin. Ik scrollde wat door pinterest. Ik knuffelde mijn vriend. Ik las een artikel van Facebook waar ik eigenlijk helemaal niet in geïnteresseerd was.

Laat ik dus maar verdergaan. Mijn schaduw is mijn licht. Ik vind het niet zo eng om mijn schaduw te laten zien aan allerlei mensen. Prima. Ik maak er nog een mooi verhaal van ook. Maar mijn licht? Zeggen dat ik geweldig ben? Zeggen wat ik allemaal aan mezelf waardeer en wat voor positieve kanten ik heb? Wat voor positieve kanten mijn leven heeft? Delen waar ik dankbaar voor ben? Ontzettend kwetsbaar! Die negatieve dingen zijn toch vergankelijk, van voorbijgaande aard. Daar identificeer ik me niet zo mee. Die gooi ik makkelijk op straat. Boeie. Iedereen heeft ze. Rauwheid er laten zijn: geen probleem.

Maar zeggen dat ik van iemand hou? Ik heb al bijna de neiging om dit schermpje weer weg te klikken, zo moeilijk vind ik dat! Alleen mijn vriend wordt regelmatig (zeg maar: zo'n beetje elke keer dat ik hem zie) bedolven onder mijn liefdesbetuigingen, maar de rest moet het stellen met af en toe een moeizaam uitgebracht, lang voorbereid, weifelend 'ik hou van je'. En dan heb ik het eigenlijk alleen over mijn ouders. Die vertel ik dat eens in de zoveel tijd. Bij voorkeur per sms. Jep. En mijn vrienden? Alleen mijn beste vriendin vertel ik geregeld dat ik haar waardeer.

Hm. Misschien kan ik mezelf nu uitdagen... Onee, waarom zadel ik mezelf op met dat soort ideeën? Nu moet ik het nog doen van mezelf ook!

Oké, bloglezers. Bedankt he.

Nee. Dat was het nog niet helemaal. Opnieuw.

Ahem, bloglezers. Ik moet jullie iets vertellen. Ik verwacht eigenlijk helemaal niet dat deze blog wordt gelezen. Niet iedereen zit te wachten op de zieleroerselen van iemand anders, tenslotte. Kan ik helemaal inkomen. Je hebt al genoeg aan je eigen. Maar toch krijg bijna elk bericht dat ik hier post hetzelfde aantal views. Dat betekent dat er mensen zijn die blijven terugkomen. Dat het geen toeval is. Geen ongelukje. Geen legertje bots. Echte mensen. Die de tijd nemen om mijn blogs te lezen. Dankjewel. En dankjewel dat je reageert en me steunt. Dat betekent veel voor me.

Nu voel ik nog tranen opkomen ook!

Ik hecht er waarde aan. En ik vind het eng om ergens waarde aan te hechten. Om de spotlight op mijn leven te zetten. Omdat mensen misschien zullen oordelen dat ik blij ben met kruimeltjes, dat mijn leven een lachtertje is, dat ik het echte leven niet ken of zoiets. Kijk, dat vind ik dan weer wel makkelijk om te delen. Een schaduwstukje. Liever deel ik rare foto's van mezelf op Facebook als profielfoto, dan een foto waarin ik mijn mooie kanten laat zien. Want dat is het beste wat ik kan doen. De beste versie van mezelf laten zien is nog kwetsbaarder dan de lelijkste versie van mezelf. Als mensen die lelijke versie veroordelen is er nog geen man overboord. Dat is veilig. Die heb ik immers zelf ook al veroordeeld. En ik heb 'm bovendien al geheeld, dus boeiend wat iemand er nog van denkt. Maar als ik de beste, mooiste, lichtste versie van mezelf deel? Wat als dat niet mooi genoeg is? Wat als ik niet mooi genoeg ben? Wat als mensen dan nog steeds onverschillig blijven? Als ik al mijn kruit verschiet en nog steeds geen aandacht of liefde krijg? Ik draag geen make-up - in de eerste plaats omdat ik het gedoe vind en mijn huid heel gevoelig is - en soms heb ik wel eens de neiging om daar toch iets mee te doen. Maar dat onderdruk ik. Want als ik de 'mooiste versie van mezelf' creëer door de pluspunten van mijn gezicht te benadrukken en de zwakke punten te verhullen, en mensen vinden het nog steeds niet mooi genoeg? Dan ben ik écht niet interessant. Dat zou ik gewoon zielig vinden, een sneu geval. Zo iemand die heel erg haar best doet om mooi gevonden te worden en daarmee een volstrekt generieke eenheidsworst wordt.

Alsof alle licht hetzelfde is.

Ik dacht altijd dat de schaduw onze diversiteit was. Ons ego onze 'kleur en smaak' in het leven. En ons licht een generieke eenheidsbron. Terwijl elk hoger zelf toch ook zijn eigen karakter heeft. Dat heb ik vaak genoeg gevoeld in Readings & Healings. Sommige zijn 'bubbly' en speels, andere zijn heel verheven, sommige zijn zacht, sommige zijn heel wit en intelligent, etcetera.

Als ik al mijn kaarten op tafel gooi, als ik al mijn licht zou laten zien... Wat als het dan alleen nog maar sterker wordt? Wat als dit juist de weg opent naar nog meer overvloed, liefde en verbinding met de mensen om me heen? Wat als ik daardoor nog beter met Jong Bewust kan werken? Wat als ik er een nog betere Reader van word?

In de schaduw duiken is voor mij een manier om mijn verantwoordelijkheid te ontduiken. Want als ik in de schaduw zit, mag ik fouten maken. Als ik fouten maak, mag ik spelen. Als ik in de modder zit, mag ik vies worden. Maar als ik in het licht zit? Dan moet ik perfect zijn. Als ik mijn licht volledig zou laten zien, voel ik een ongelooflijke verantwoordelijkheid op mijn schouders rusten. Alsof mezelf zijn een ingewikkeld kunststukje is op een evenwichtskoord waar ik elk moment vanaf kan vallen.

Het blijkt dat ik inderdaad bang ben voor mijn eigen licht. Zoals die quote van Marianne nogwat.

Goh.

Laat ik dan nu maar een recept uit dat boek van Rens Kroes gaan maken.

dinsdag 6 december 2016

Wat ik zie bij jou is een reflectie van mijzelf

Ik geloof er niet in dat iemand een 100% objectief perspectief kan hebben. Als ik een Reading geef, heb ik ook niet een 100% objectief perspectief. Ik tap niet in op het 'al' en geef je de ultieme waarheid. Nee, ik geef je een waarheid, afgestemd op wat je nu mag horen, zeg maar het 'al' gefilterd door mijn eigen perspectief. En dat is waardevol. Zet drie mensen tegenover je die je een Reading geven, en ze zullen alledrie wat anders zeggen. Maar, als ze het goed doen, stemt hun thema overeen, en vullen ze elkaar aan. Alsof ze drie puzzelstukjes zijn die allemaal in een ander inkepinkje passen.

Zelfs de meest Verlichte Reader zal je zijn of haar perspectief geven, en dat kan evenzogoed totaal niet in jouw inkepinkje passen. Ook al is die persoon dan Verlicht, het is een manifestatie van de waarheid, niet de manifestatie van de waarheid.

Zo werkt het ook met gidsen. Ze vertellen je niet de objectieve waarheid. Ze vertellen je wat je nodig hebt om je op dat moment beter te voelen. Niet dat ze zitten te manipuleren of liegen. Waarheid betekent gewoon niet hetzelfde op dat niveau. Is dat niet geweldig? Ze hebben jouw hoogste belang voor ogen. Dat is de bron van waaruit ze gidsen. Zeggen ze nu. Wat voor mij nu dus de waarheid is. ;)

Ik leer het meeste van mensen die bereid zijn de spiegel tussen ons in, transparant te maken. Let op, dit betekent niet dat ik dit zelf altijd doe. Dat is niet wat ik zeg. Dat kan ik namelijk niet, want ik word er moe van om altijd maar open en transparant te zijn. Ik word er moe van om te open mijn ervaringen te delen. Openheid heeft ook zijn (gezonde) grenzen. Mensen die te open zijn, hebben in mijn ervaring een probleem met grenzen. Dus: jij hoeft niet altijd open al je emoties met me te delen. Alleen op de momenten die ertoe doen.

Laten we naar de andere kant gaan: gebrek aan openheid. Ik heb er niets aan als iemand zegt: 'ik ben een spiegel voor jou, en alles wat jij als negatief ervaart bij mij, is je eigen schaduw'. Ik had een docent die dat een keer tegen iemand zei. Ik was er wekenlang behoorlijk pissig van, en het ging niet eens over mij. Nu loop ik er weer tegenaan en deze keer komt het dichterbij. Jippie. Nu moet ik er wel mee dealen.

[soulsearchmodus aan] Wat betekent het dat ik dit tegenkom? [/soulseachmodus uit]

Ah. Ik schreef een tijdje terug blogs over verantwoordelijkheid nemen. Iets wat ik misschien wel een beetje teveel doe, schreef ik. Zonder daar verder in te duiken. Ik wist dat dit niet ongestraft kon gaan! En hier is het. De angel. Ik neem teveel verantwoordelijkheid, en dus word ik getriggerd door mensen die in mijn ogen deze verantwoordelijkheid voor hun eigen 'deel van de optelsom' niet nemen. Die zeggen: de spiegel tussen ons in werkt maar één kant op, en ik hoef er niet in te kijken, maar jij wel. Iedereen zou zijn verantwoordelijkheid moeten nemen, is mijn geloof, want dan krijg ik genoeg ruimte en wordt de wereld beter. Dat is de positieve intentie die eronder zit. Als je de positieve intentie onder een onbewust stukje vindt dat voor een 'bug' zorgt in je leven, heb je de angel eruit getrokken. Oh wacht, maar het gaat verder. Daar weer onder zit een beschuldigend: 'ik veeg mijn eigen stoepje door mijn verantwoordelijkheid te nemen en mezelf te helen en daardoor de wereld om me heen, waar blijft jouw inspanning?! We moeten allemaal de wereld verbeteren want de wereld vergaat!'

Eigenlijk is dat gewoon een bedekte behoefte aan controle, alsof ik weet wat de perfecte realiteit voor een ander is, omdat ik me onveilig voel in deze wereld en niet weet hoe ik mijn eigen realiteit kan creëren. Dat onbewuste stukje van mij dan. Ik weet verder wel hoe ik mijn eigen realiteit kan creëren. Dat doe ik bijvoorbeeld door deze blogs te schrijven. De vraag is of ik daar goed aan doe. Meestal wel, denk ik. Zolang ik er maar niet teveel in geloof. Haha. Soms schrijf ik iets waar ik dan later weer over struikel. Maar dat is mijn 3/5 profiel. Niks mis mee, zolang ik maar ruimte maak om van gedachten te veranderen en te leren. Ik weet de waarheid immers niet. Ik weet alleen wat waar is op dit moment, voor mijzelf.

Ziehier mijn innerlijke dialoog rondom manifestatie: 'ojee, wat ben ik nu aan het denken, snel, zet die wensballon weer aan! Oh dit is te controlerend, loslaten, loslaten, met lege handen zitten! Het gevoel voelen dat ik wil manifesteren! Overvloed! Overvloed! Ik leef in overvloed! Oja, maar dat deed ik al, daar zit ik al in. Waar ben ik mee bezig? Zucht. Ik kan gewoon vertrouwen dat het wel goed komt. En misschien niet in de vorm die ik verwacht. MAAR HET MOET WEL IN DIE VORM. Wat ben ik nu aan het denken? Ojee! Visualiseren, visualiseren! Etcetera.'

Misschien past wat ik te zeggen heb wel niet in jouw inkepinkje (ja, ik weet dat ik al na de eerste keer met dat rare woord had moeten stoppen, en nu gaat het werkelijk een beetje de verkeerde kant op sorry not sorry, het is dus in-kee-pinkje, niet inke-pinkje). Wat doe je hier dan nog? Ga snel je kostbare tijd aan iets anders besteden! Je hoeft niet in mijn spiegel te kijken om jezelf te zien! Je mag ook kiezen voor een andere spiegel. Misschien een lachspiegel. Of zo'n H&M-spiegel die je smaller maakt zodat je meer kleren koopt. Kies vooral de allermooiste spiegel uit die je kunt vinden. Die keuze heb je.

Tegen wie heb ik het nou? Tegen mezelf dus. Laat dat gedoe met die spiegels soms ook maar even zitten. Soms wil je ook gewoon naar buiten kijken, niet naar jezelf. Eigenlijk is dit een lange blog om mijn ongenoegen te delen over het feit dat ik vandaag niet naar buiten ben geweest en de hele dag al in mijn eigen sop gaarkook. Als ik die wandeling had gemaakt, had er nu minder negativiteit in mijn aura gezeten. En dan had ik me ook niet aangetrokken gevoeld tot die zak chips die ik net heb ontdaan van zijn lasten. Maargoed. Soms moet je even in je eigen sop gaarkoken voor je weer een weg eruit ontdekt. Goede uitwerking van de metafoor. Zolang ik er maar niet de laatste zin van maak. Wat ik nu dus niet heb gedaan.

Soms moet ik mezelf echt stoppen.

In de flow zijn

Een Human Design-blog. 

Ik heb iets ontdekt over mijn strategie & autoriteit. Het sleutelwoord is 'wachten'. Aangezien deze week de zon in poort 5: 'wachten' staat, kan ik dat helemaal ontdekken. Ik heb ook poort 5, alleen onbewust.

Mijn chart

Nu kan ik 'm ook bewust ervaren. Wachten is niets anders dan 'zijn'. Ik heb ontdekt, dat als ik in de flow ben, ik reageer op de signalen van mijn lichaam, die weer reageren in respons op prikkels. Met andere woorden: als ik naar mijn lichaam luister, ben ik in de flow, en volg ik mijn strategie en autoriteit. Ik gebruik de gevoelens en gewaarwordingen in mijn lichaam (waaronder ook mijn emoties) als kompas. Als ik me bijvoorbeeld eenzaam of verdrietig begin te voelen, geef ik daar aandacht aan, zodat ik het gevoel tot de kern volg en kan voelen waar ik wérkelijk behoefte aan heb. Meestal is dat bij gevoelens in dát spectrum: even rusten en me verbinden met mijn hart, het vertrouwen vinden dat alles wel goed komt. Het gevoel in mijn onderbuik, flowt samen met het gevoel in mijn hart, het gevoel in mijn organen, in mijn schouders, mijn hoofd. Als ik afgelijnd blijf, zeggen al die gevoelens hetzelfde. Als ik niet afgelijnd ben, gaan ze allemaal iets anders roepen. Dan willen mijn vastzittende schouders me tot rust manen, mijn gefrustreerde onderbuik tot actie, mijn hoofd tot het opzuigen van prikkels, and it all goes south...

Het is grappig, want veel van mijn onbewuste kanalen zijn schaduwkanten van mij: ik heb ze als negatief bestempeld en weggedrukt. Zoals poort 57: ik beschouwde mijn zachtmoedigheid en gevoeligheid voor harde geluiden als een stomme overgevoeligheid die niet in deze maatschappij past. Poort 3: "ik mag me nooit slachtoffer voelen, want dat is niet spiritueel". Poort 32: "ik moet altijd mijn ambities waarmaken, en elk gevoel van faalangst of twijfel of de continuïteit van mijn leven nu in gevaar komt moet ik overriden want dat is gewoon stom". Poort 49: "ik mag niemand afwijzen". Poort 39: "ik mag niemand provoceren". Poort 4: "ik mag niet in mijn hoofd zitten".

Huidige transit: je ziet, ook 57 is bewust nu

En poort 5: "mijn behoefte aan gefixeerde ritueeltjes is stom en OCD-achtig (dwangmatig, niet gezond), dus ik moet wat flexibeler zijn. Ik zou het oké moeten vinden om vroeg op te staan, ook al is mijn lichaam nog niet uitgerust. Ik zou het oké moeten vinden om allerlei voedsel op allerlei verschillende momenten te eten, en niet zo moeilijk moeten doen over hoe ik precies eet. En, in het algemeen: ik mag mijn tijd niet nemen, want andere mensen zitten op mij te wachten en dat is belangrijker dan ik."

Ik heb elke ochtend zo'n ritueeltje met glazen water, citroensap, thee, soms fruit, en mijn eigenlijke ontbijt. En dat moet allemaal één voor één achter elkaar, met de juiste hoeveelheid tijd ertussenin. Ook al doe ik dan de hele ochtend over mijn ontbijt, en is lunchtijd weer voorbij. Dan lunch ik later wel weer. (Nu dus, hallo toast met guacamole!) Ik wil elke avond het raam in de woonkamer open zetten, zodat het door kan luchten, en mijn vriend vind dit niet zo belangrijk en slaat dat over. Ik kan er dan echt voor uit bed gaan om het toch te doen. Dit zijn patroontjes die mijn lichaam nodig heeft. Ik kan voelen dat mijn lichaam ervoor kiest, en ik heb de neiging om het weg te wuiven, als negatief te bestempelen, als overgevoelig gedrag, en te vinden dat mijn lichaam het niet nodig zou moeten hebben. Uit één of ander misplaatste pre-apocalyptische verharding van mijn lichaam, afbeulen die handel, zodat ik ook onder gure omstandigheden kan overleven. (Hoe belachelijk klinkt dat, nou ja, hier een schaduwovertuiging naar het licht gesleept.)

Ik vind mijn lichaam veel te hooggevoelig met die zachtheid en vaste ritueeltjes die ik nodig heb om gezond te blijven. Ik schrik snel, heb behoefte aan comfort, kan er niet tegen als iemand een televisie aan heeft staan op de achtergrond, en kan mezelf dat kwalijk nemen. Mijn lichaam weet precies wat het nodig heeft en wanneer het dat nodig heeft. En toch saboteer ik het. Omdat ik het 'slachtofferig' vind. Omdat ik mijn hooggevoeligheid niet omarm.

Daarom vind ik het ook zo fijn om met andere hooggevoelige jongeren af te spreken. Dan krijg ik de bevestiging dat het er mag zijn. Omdat ik, als ik een dag voor Jong Bewust organiseer, vanzelf in een modus kom waarin ik die gevoeligheid omarm. Het is mijn eigen veilige haven. Ik vind het niet eng om in de sfeer van Jong Bewust - waarin de hooggevoeligheid er mag zijn en we luisteren naar onze behoeften - nieuwe mensen te ontmoeten. Want ik zet die sfeer zelf neer. Blijkbaar heb ik andere mensen nodig om dat gevoel van zelfzorg te triggeren in mij. Om dat helemaal zelf te omarmen, omdat ik het dan ook aan andere mensen kan geven. Dan kom ik in een veld waarin ik in mijn flow kan zijn. Dan kom ik in een veld waarin ik die gevoeligheid wél omarm en me erdoor laat leiden, omdat ik dan helemaal in mijn hart ben. Terwijl ik als ik alleen ben, al snel in mijn hoofd ga zitten om dingen gedaan te krijgen. Het is dan veel makkelijker om in oude patronen te vallen. Om in mijn mentale comfortzone en uit mijn fysieke comfortzone te gaan.

Dus, dat was de schaduw, die ik heb beschreven zonder afsluitende draai die alles ineens helemaal transformeert en naar een hoger plan trekt. Want daar gaat het niet om. Tijd om even naar mijn lichaam te luisteren en die wc een bezoekje te brengen.

zaterdag 3 december 2016

Wat je deelt, wordt groter

Er is me iets opgevallen. Ik ben de laatste tijd - vooral omdat ik het niet kan laten, niet per se vanuit een hoger doel - druk bezig met het delen van mijn kwetsbaarheid. En elke keer dat ik dit deed, en er mensen reageerden, groeide ik. Het werd groter dan ikzelf. Ik kon plotseling een ander perspectief zien dat mijn eigen blik verruimde.

Ook al had ik het allemaal best zelf kunnen oplossen, het was een stuk trager gegaan. De grootste les die ik afgelopen jaar heb geleerd - ja we naderen de eindejaarsreflectietijd - is dat ik mijn leven niet in mijn eentje vormgeef. Dat ik mijn passies en ambities samen vormgeef met de mensen om me heen. Ik kan het niet alleen. Ik heb domweg niet een gefixeerde manier om dingen te manifesteren. Ik kan heel veel verschillende manieren uitproberen en in allerlei valkuilen vallen. Maar de snelste route door dat mijnenveld, is door gedragen te worden door het bewustzijn van andere mensen.

Als je een loep ergens op zet en je houdt 'm onder de zon, ontstaat er een brandpunt. Dat is wat dit is: er wordt zoveel licht (bewustzijn) ergens op gezet, dat het vanzelf ontbrandt, transformeert. Dat is één van de verdiensten van kwetsbaarheid.

Ik heb geleerd dat je pas iets hebt aan het perspectief van andere mensen als je van je eigen perspectief uit gaat. En dat volledig valideert. Dan pas kun je groeien door het perspectief van anderen. Niet omdat ze iets in jou vervangen dat kapot was, maar omdat ze iets aanvullen. En zo dragen ze bij aan je expansie. Dat is ook waar ik als Reader aan kan bijdragen: een stapsteentje in jouw groei, gebaseerd op het punt waar jij op dit moment staat. Zoals ik al uitentreure heb uitgelegd: ik ga niet één of andere hoge spirituele waarheid verkondigen zoals 'onvoorwaardelijke liefde' of 'vergeving' of 'zeg ja tegen het leven' (kijk maar wat er met Yes Man gebeurde) maar ik stem me af op jou. Ik ga in jouw frequentie zitten - zodat jij je volledig gezien en begrepen voelt - en vertel op zo'n manier dat jij het begrijpt wat ik daarin zie. Dat kan ik alleen maar zien, omdat het in mijn perspectief zit: het is een gedeeld thema. Ik transformeer ons gedeelde thema via mijn eigen energie, en daardoor gaat mijn frequentie vanaf dat punt weer een stukje omhoog. En afgestemd op jou, kan ik je meenemen. Omdat de energetische uitnodiging er is, en je zelf omhoog kan gaan. Dat is hoe heling voor mij werkt. En de energie kan pas omhoog gaan als je iets er volledig laat zijn, zonder het doel om het te transformeren. Want je bent al goed zoals je bent. Dat is de helingsparadox.

Maar goed, waar ik het over wou hebben: de reden dat ik zo'n allergie had tegen einddoelspiritualiteit is natuurlijk omdat mijn eigen schaduw is dat ik het perfect wilde doen. En 'verlicht' wil zijn. Want anders ben ik als Healer&Reader niet serieus te nemen en dat moest wel nu ik bijna mijn diploma had VOOR GELD weetjewel. Ook al preek ik over authenticiteit (doe ik dat?), ook ik vind het belangrijk wat andere mensen van mij denken. Ook ik probeer 'goed' te zijn, want dan krijg ik liefde. Dat is gewoon hoe mensen werken. Ik kreeg de ultieme test, door iemand tegen te komen die wél zei dat ze Verlicht is. Dat wekte dus mijn allergie op, het raakte me in mijn onzekerheid, en uiteindelijk zag ik dat ik niets anders hoef te doen dan op elk moment mezelf te zijn. Alsof het boek van mijn leven bestaat uit het steeds opnieuw opschrijven van mijn eigen naam. Een krachtdier dat mij hierbij helpt, is de zwarte draak. Een draak is een lichtbaken, maar omdat hij zwart is staat hij ook voor transformatie van de schaduw.

Ik zit in de fase van de alchemist. Mijn derde oog is zich in rap tempo aan het ontwikkelen, geleid door de thema's die in mijn lagere chakra's worden geraakt. De alchemist kan alles transmuteren en een balans tussen het donker en licht maken. Het volgende stadium is de tovenaar: die is dat ontstegen en creëert zijn eigen realiteit. Daar ben ik soms.
De twee voorafgaande stadia zijn trouwens de 'drone' (slapende mens, zombie) en de 'artiest' (bewustzijn van emoties & hogere energie via creatie) - de alchemist brengt hier balans in. De alchemist is puur bezig met transformatie. (Kijk deze video voor meer informatie over dit model van 4 fasen van bewustzijn.)

Juist doordat ik in deze fase zit, kan ik resoneren met de mensen die ik wil bereiken, de hooggevoelige jongeren. Mijn onzekerheid is hun onzekerheid. Mijn neiging om in mijn hoofd te zitten is hun neiging om in hun hoofd te zitten. Het is niet de bedoeling dat ik als een tovenaar op een wolk ga zitten - dat is niet mijn levenspad. Mijn levenspad is dat ik bijeenkomsten organiseer die tot bewustzijn leiden, en mensen raak met mijn authenticiteit, en anderen help te transformeren door mezelf te zijn. Allereerst door een sterk ego te ontwikkelen. Waarbij 'ego' voor mij betekent dat je een goed ontwikkeld persoonlijk besef hebt (grenzen, behoeftes, emoties), en dit is dus iets wat eerder opgebouwd mag worden bij hooggevoelige mensen dan afgebroken. De schaduw is hetgeen wat in mijn definitie mag worden getransformeerd, omdat dit bestaat uit delen van jezelf die zijn weggedrukt en ontkend. Die mag je weer omarmen zodat je zelfliefde vergroot. Elke keer dat ik een bijeenkomst organiseer, of iemand een Reading geef, krijg ik een déja-vu. Dat is het teken dat ik het (een) levenspad volg dat mijn hogere zelf voorafgaand aan mijn leven heeft uitgestippeld. Net als synchroniciteiten helpen déja-vu's je om je bewust te worden van je levenspad, trouwens. Een teken dat je het op het juiste pad zit.

donderdag 1 december 2016

Iemand in z'n waarde laten

Iets wat ik vaak heb gehoord, is dat ik niet zo onzeker hoef te zijn met het aanreiken van mijn helingtools. Dat ik iedereen misschien wel een beetje teveel in hun waarde laat.

Hoe kan je iemand teveel in zijn waarde laten?!

Dit zei een docent in mijn opleiding me, nota bene. Ik geloof het niet. Ik geloof dat je nooit iemand teveel in zijn waarde kan laten. Ik wil niemand helpen. Ik wil gewoon mezelf uitdrukken. En daar help ik toevallig mensen mee.

Ik heb besloten dat dit iets goeds is. En dan nog ben ik nog wel nerveus of ik het altijd kan - mensen mijn waarheid niet opdringen. Dat is juist weer omdat ik een beetje teveel mijn best doe.

Ik heb geen dubbele agenda. Ik vind het niet belangrijk of iemand iets doet met wat ik zeg in een Reading. Ik ga er eerder van uit dat ze het allang weer zijn vergeten, de volgende keer dat ik ze zie.

Toen ik dit voor het eerst ervoer, was het enorm schrikken. Ik dacht: maar als ik geen mensen wil helpen, hoe kan ik dan ooit nog een goede Healer zijn? Ik dacht dat dit betekende dat mijn hart zonder mijn medeweten de handdoek in de ring had gegooid. Dat ik op zoek moest naar een ander soort carrière. Dat mijn ambitie en motivatie waren verdwenen voor het pad dat ik had gekozen.

Het bleek dat dit het belangrijkste omslagpunt was dat ik tot nu toe in mijn opleiding heb meegemaakt. Ik heb niet meer de wens om mensen te helpen. En dat is een geweldige eigenschap voor een Healer. Ik zal uitleggen waarom.

De schaduwkant van de Healer is dat hij het lijden niet accepteert. Hij wil het lijden overstijgen. Hij wil ook andere mensen helpen om het lijden te overstijgen. Lijden is immers niet goed, niet wenselijk. En lijden mag er dus niet zijn. Daardoor ontstaat het doel om verlicht te raken van de pijn. Of Verlicht, met een grote V. Dit is wat ik 'einddoelspiritualiteit' noem. Het werkt me, kort gezegd, op de zenuwen. Als iemand tegen me zegt: 'je hoeft je niks aan te trekken van wat iemand anders jou vertelt', heeft dat niet een positief effect op mij. Het heeft een negatief effect op mij. Het is invaliderend. Het maakt mijn perspectief niet valide. Het zegt: het is niet correct, logisch, begrijpelijk en causaal dat ik me wél iets aantrekt van wat mensen van mij vinden. Het zegt: 'dat jij je iets aantrekt van wat iemand anders vindt, is niet wenselijk, hier, dit is de tegenoverstelde staat van zijn.' Alsof je in een vingerknip kan omschakelen. Snap out of it. En dat kan niet. Dat iemand je vertelt hoe het licht eruit ziet als je in het donker zit, betekent niet dat je de schakelaar kunt vinden.

Het is juist de bedoeling dat je rond gaat voelen in die duisternis, op zoek naar de schakelaar. En als je hem zélf hebt gevonden, dan weet je ook hoe het licht eruitziet. Maar dat wordt bijzaak. Het gaat erom dat je die schakelaar kunt vinden. Die specifieke helingstool, die jou helpt om van A via B via C naar D te komen. In plaats van dat iemand zegt: 'Je hoeft niet in A te zitten, hier, dit is D, ga dat maar voelen'. En daar sta je, op je A-eilandje, met D als fata morgana tegenover je, zonder dat je daar kunt komen want je hebt B en C nog niet gevonden.

Je kunt merken hoezeer dit me op de zenuwen werkt als ik er geïrriteerde grapjes over ga maken.

Ik laat jou dus in je waarde. Ik heb geen enkele wens om je te veranderen. Het is niet mijn zaak wat jij met je leven doet. Alles wat ik zeg, is mijn perspectief, en hopelijk helpt het je, maar ik zeg het niet om iets te fixen. Ik zeg het omdat ik niet anders kan. Omdat ik energie in me heb die uitgedrukt wil worden. Die energie is transformerend, transmuterend en liefdevol. Die komt vanzelf uit me stromen op de momenten dat er een beroep op wordt gedaan. Ik vind niets fijner dan die energie te kunnen uitdrukken. Mezelf te kunnen geven. Ik vertrouw daarop. Ik vertrouw erop dat wat ik het allerfijnste vind om te doen, precies die mensen helpt die het nodig hebben. Gewoon door mezelf te zijn. Dit garandeert dat ik dit altijd zal kunnen blijven doen. Misschien heb ik wel de helingstool die jij nodig hebt. Misschien ook niet. Dat geeft niet: iedereen heeft zijn eigen toolbox met tools die specifiek zijn toegerust voor die persoon. Misschien zit daar Human Design in, misschien zit daar 'einddoelspiritualiteit' in. Want wie weet, misschien helpt het jou wel om te horen hoe het licht eruit ziet als je in de duisternis zit. Heel fijn. Ik hoef je immers niet te helpen. Ik hoef alleen maar mezelf te zijn.