zondag 27 november 2016

Het verband tussen onzekerheid en teveel verantwoordelijkheid nemen

Ik liep de laatste tijd rond met twee belangrijke thema's. Dit klinkt een beetje abstract, alsof mijn leven een thematisch, conceptueel project is. De manier waarop ik 'rondloop met een thema' is dat dit geraakt wordt in mijn persoonlijke contacten, en meestal ook in de Readings die ik geef (die mij mijn eigen actuele thema's terugspiegelen). En meestal heeft mijn lichaam er ook nog wat over te zeggen. Zo had ik al een paar dagen het gevoel dat er een spiertje in de linkerkant van mijn ribbenkast 'niet goed zat'. Af en toe schoot daar een soort van krampje in. Zo'n typisch makkelijk te negeren fysiek signaaltje. Maar ik ken dat soort signalen en ik sta er bij stil. Tenminste, dat probeer ik zoveel mogelijk. Dit gevoel verhevigde toen mijn moeder langs zou komen en ik heel gestresst nog iets wou bakken zodat het klaar zou staan als ze aankwam, en dat terwijl ik eigenlijk naar de wc moest. In plaats van door te gaan met kneden en bakken, en in plaats van meteen naar de wc te gaan, maakte ik contact met dit gevoel en dat krampje in mijn hartstreek groeide uit tot een steek van verdriet. Er kwamen tranen naar boven en een gevoelsmatige groep herinneringen uit mijn jeugd. Ik nam er de tijd voor, waste mijn handen, ging naar de wc en ging even zitten op de bank. Daarna ging ik rustig verder met bakken.

Eerst even die twee thema's.

Het eerste thema, waar ik al tijden mee rondloop, was onzekerheid. Mijn terugkomende gevoel dat ik niet goed genoeg ben, dat ik me wiebelig voel, dat ik het niet weet, dat ik bang ben het verkeerd te doen. Het bestaat uit verschillende elementen, maar het is fysiek voelbaar als één groot gevoel van onzekerheid in mijn zonnevlecht. Ik vind het spannend om alles te doen wat ik nu doe. Om mezelf te laten zien. En om verantwoordelijkheid te nemen.

Het tweede thema was dus 'verantwoordelijkheid nemen'. En dan vooral in verband met het op je nemen van de verantwoordelijkheid om als kind voor je ouders te zorgen. Elke keer dat een ouder zijn of haar emoties op een onbewuste manier bij het kind neerlegt, gaat dit een rol spelen. Het kind gaat proberen voor de ouder te zorgen, en neemt een last op zich die eigenlijk van de ouder is. Dit kan al bij kleine dingen voorkomen. Zoals wanneer het kind niet wil afwassen, en de ouder vertoont passief-agressief gedrag en gaat onderhuidse verwijten uiten, op een weliswaar onbewuste manier, maar die het kind heel goed oppikt. De ouder wordt demonstratief ongelukkig. Het 'geen zin in de afwas hebben' is dan niet bespreekbaar. Dus het kind doet het toch maar, vanuit de gevoelde verantwoordelijkheid voor de emoties van de ouder. Het gaat zorgen voor de ouder en zet zijn eigen behoeften opzij.

Stel dat een ouder het kind verantwoordelijk houdt voor zijn geluk. Zegt: 'verlaat me niet, ik kan niet zonder je, ik pleeg zelfmoord als je op jezelf gaat wonen'. Dat is een vorm van emotioneel misbruik, waardoor het het patroon van zorgen voor de ouder de ontwikkeling van het kind zelf vervormt. Natuurlijk hoeft het niet zo erg te zijn. Er is een heel spectrum. Ik durf niet te zeggen dat iedereen dit thema in meerdere of mindere mate heeft, maar het lijkt me iets dat al snel kan optreden in de manier waarop ouders tegenwoordig hun kinderen opvoeden. Ik heb dit in ieder geval wel ervaren in het contact met mijn moeder (in HD-taal: zij heeft 50-27, ik heb 50). Anders zou ik niet iets gaan staan bakken terwijl ik eigenlijk heel nodig naar de wc moest.

De manier waarop we onze ouders tegemoet treden is de manier waarop we de wereld tegemoet treden. Deze verantwoordelijkheid die we voor onze ouders voelen, gaan we voor de wereld voelen. We willen voor de wereld gaan zorgen.

Ik ontdekte (dit vertelde een boom mij) dat mijn onzekerheid voortkomt vanuit een continu inspelen op deze verantwoordelijkheid. Doe ik het wel goed genoeg? Maak ik iedereen wel blij? Zijn er geen onbewuste hulpvragen, verwijten of andersoortige appèls? Mijn radar staat eigenlijk voortdurend aan. (In HD-taal: mijn moeder heeft 19-49, ik heb 49). Dat maakt me wiebelig en onzeker, en vergroot mijn gezonde spanning tot een gestresste faalangst. Waarom?

Dit komt omdat ik mijn onzekerheid niet heb geaccepteerd. Ik vond altijd dat ik assertief moest zijn omdat het proces van socialisatie in deze maatschappij me dat vertelde. Stil zijn is niet goed, je moet extravert zijn. Timide zijn is niet goed, je moet zelfvertrouwen hebben. Dat idee. Dus ik ben niet alleen onzeker, ik probeer ook nog eens te doen alsof ik niet onzeker ben en/of deze onzekerheid te ontstijgen met allerlei spirituele technieken. Nu kwam ik tot de kern, door dat verdriet uit mijn 'ribspiertje' (of wat het dan ook was) te laten stromen. Eigenlijk was dat een verdriet als een hulpvraag, om bij mijn eigen behoeften stil te staan. Terwijl ik dit schrijf ontdek ik dat nog niet helemaal door deze emotie heen ben gegaan, en hem nog niet volledig heb vervangen door zelfzorg.

Eerst kwam die bijbehorende onzekerheid. Ik ontdekte dat mijn onzekerheid transformeert tot heel goed afgestemde gevoeligheid op het moment dat ik hem accepteer. Het is dan niet meer iets om te verbergen door het te onderdrukken. Het is dan juist een tool waardoor ik nog beter word in het werk dat ik doe. Want wie weet het ooit zeker? Onzekerheid is zo een vorm van nederigheid, van vaker dan één keer ergens bij stil staan om te voelen wat het is. In Readings een nuttige gave. Ik laat mensen in hun waarde en heb niet de sterke neiging om iemand iets op te dringen.

Zodra ik dit volledig heb doorvoeld, getransformeerd en begrepen schrijf ik er vast wel een blogje over voor Jong Bewust. Als ik er een spirituele mythe in kan ontdekken, tenminste. Krijg je dán het 'affe' gevoel dat misschien in deze blog nog een beetje ontbreekt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen