maandag 28 november 2016

Teveel verantwoordelijkheid nemen

In verantwoordelijkheid zit het woord 'antwoord'. Waar je op kunt antwoorden (respons voelt) is je verantwoordelijkheid, verder niet. Dat is een gouden motto voor mij. Vooral omdat ik een generator ben met dubbel poort 50. Waar ik een respons op voel vanuit mijn energie-centrum, daarvan gaat mijn energie aan, daar kan ik wat mee, daar heb ik een reactie op.

Ik vind dit nog wel eens lastig als het betekent dat ik even GEEN reactie voel bij iemand die ik verder wel mag. Ik word er nogal gestresst van als iemand dagenlang, of soms zelfs wekenlang niet van me zou horen. Eigenlijk vind ik dat ik de verantwoordelijkheid heb om meteen te reageren. En dat terwijl ik dan niet eens de energie ervoor heb. Dan probeer ik voorbarig dit te 'helen' door te kijken waarom de ander zogenaamd 'weerstand in me oproept', alsof het verkeerd is en de schuld bij mij ligt. Terwijl het eigenlijk gewoon een puzzelstukje is dat nog niet op z'n plek gevallen is. Een kwestie van timing. Als ik pas over een week reageer, blijft het contact zuiver en zal het blijven stromen. Als ik nu reageer, vertel ik de verkeerde dingen, vervreemd ik mensen van me (daar ben ik in ieder geval bang voor) en reageren ze niet meer op mij. Dan blokkeer ik het juist.

Ik schreef twee blogs terug dat de neiging om teveel verantwoordelijkheid te nemen voortkomt uit een patroon van voor je ouders zorgen als ze hun emoties bij je neerleggen. Dit ben ik nog aan het onderzoeken. En ik heb de neiging om dit proces te versnellen, zodat ik het NU heb geheeld.

Ik gaf mezelf een Reading, precies omdat ik mezelf wou helen. En daarin zag ik juist het tegenovergestelde: chill...

Wat ik in mijn opleiding heb geleerd is de 'roosreading'. Dan stel ik me een roos voor die de thema's van iemand symboliseert. Die roos popt uit het niets op voor mijn geestesoog in reactie op de afstemming die ik maak op iemands energie. De eigenschappen, kleuren, bewegingen die die roos heeft, vertellen me iets over de toestand van de persoon zelf.

Nu ik dit bij mezelf deed - één van mijn favoriete Readingtechnieken omdat ik zelf ook Roos heet immers - zag ik een nogal wiebelige roos. Dat stond voor de onzekerheid. En de bloem was groot en van stralend witgeel licht: mijn verbinding met mijn hogere zelf en al mijn levensgeluk. Maar in de bloemblaadjes zaten allemaal zwarte torretjes, slakken en spinnen. Ik had de neiging om die eruit te werken zodat de roos weer zuiver was. Maar ik kreeg de boodschap: die zwarte dingetjes horen ook bij de natuur - mijn natuur. Dit zijn mijn zorgen, mijn 'thema's', negatieve gedachten die ergens uit voortkomen, triggers, dingen die ik aan het helen ben. De wortels van de roos zaten nogal gespannen zo diep mogelijk in een harde, droge bodem. Ik ervaar de basis van mijn leven (mijn inkomen) als iets hards en onvruchtbaars. Maar ik ben toch keihard aan het gronden. Alsof krachtig zijn de enige manier is waarop ik er kan en mag zijn. Toen ik dit ontspande, werd de aarde vruchtbaar en konden de wortels ook vermenigvuldigen in een grote losse kluwen. De zon begon te stralen op de roos. De torretjes en spinnen vielen uit de bloem en deden hun ding op de bodem rond de roos. Het klinkt misschien raar, want dit was meer een gevoelsmatig begrip, maar ze beschermden me door webben te weven waar indringers in verstrikt zouden raken. Door het signaal te geven: hier wordt al geleefd. Mijn zorgen & negatieve gedachten beschermen me, laten zich zien aan de wereld, creëren ruimte om me heen, en juist dat beschermt me.

Ik had zoiets van: het kan maar beter gaan regenen, om die bodem wat rijker te maken. Maar de regen kwam niet: het licht werd alleen maar feller. Ik ontspande me weer, en de wortels gingen dieper en vonden een waterader. Het huidige weer moet even doorstaan worden, maar voor mijn overleving wordt gezorgd. Wat ik denk nodig te hebben (geld), komt niet in de vorm op de me neerregenen die ik voor me zie. Het is al diep aanwezig, en ik hoef er alleen maar op in te tappen en te wachten tot het zijn werk doet.

Deze Reading leerde me dat ik me geen zorgen hoef te maken over de zorgen die ik me maak. Die zorgen mogen er ook zijn, ze hebben hun eigen rol in het geheel. Ik hoef niks te helen. Ik hoef niks te creëren dat anders is dan het nu. Ik hoef niks te weten en ik hoef niet altijd krachtig en verantwoordelijk te zijn. Alles heeft z'n rol en er wordt voor me gezorgd.

Lekker man.

Modderkleuters en lichtbakens

Op het moment dat ik een geïnspireerd lijkend positief imago verspreid op social media is er iets in mij dat meteen wil zeggen: oh maar ik voel me ook zwaar, pessimistisch en onzeker! Ik weet niet zo goed waar die neiging vandaan komt. En precies dat is ook niet belangrijk, of het goed is of slecht: dat is het hele punt wat ik wil maken. Voor mij gaat het hand in hand: het positieve delen en het negatieve delen, zonder waardeoordeel dat het ene beter is dan het andere. Gewoon delen wat er uit me stroomt. Hoe negatief en vanuit mijn ego of volslagen zweverig positief het ook is. Het negatieve delen blijft mijn manier om te gronden en in mijn kracht te komen, om mijn zorgen los te laten. En dan heb ik het idee dat dit voor andere mensen ook fijn is. Omdat ik het zelf ook fijn vind om iemands menselijkheid en worstelingen te zien achter alle mooi bewerkte foto's en spiritueel ontwaakte berichten. Omdat ik anders het gevoel krijg dat ik nog maar een spirituele kleuter ben die in de modder zit te roeren, terwijl iedereen schoon en licht ergens op een wolk zit te filosoferen.

Ik ben de laatste tijd sterk de tegenovergestelde vorm van spiritualiteit tegengekomen: de positieve focus, het ontstijgen van het ego, de 'einddoel-spiritualiteit'. Dat triggert mij, ik ben er een beetje allergisch voor. Het druist in tegen alles wat ik in mijn opleiding leer, en mijn eigen waarheid. Ik omarm het liefste alles wat er in dit moment is, en zie het volledig aanwezig zijn met alles wat ik voel en denk in het hier-en-nu als de ultieme vorm van spiritualiteit. Mindfulness is voor mij betekenisvoller dan concepten als 'naar de 5e dimensie gaan' of 'onvoorwaardelijke liefde'. Die dimensies zijn niet zo mijn ding. Op die manier kijk ik niet naar de wereld. Voor mij is onvoorwaardelijke liefde een logisch gevolg van het omarmen van alles in het hier-en-nu. Als ik onvoorwaardelijke liefde had willen ervaren, was ik niet in dit leven met deze ouders met dit levenspad met dit design op deze planeet geïncarneerd. Dan was ik wel in die hogere dimensies gebleven. Nu ik toch hier ben, zit ik liever als een kleuter in die modder te roeren, eigenlijk, om die modder helemaal te leren kennen. Die modderige kleuters zijn zo gek nog niet.

Dus, wat is mijn reality-check die ik graag wil delen? Hou je vast.

Ik ben bezig met het heerlijk inspirerende en eveneens onzekere en frustrerende proces van het opbouwen van een carrière in het spirituele veld. En ik heb een keuze, die ik steeds weer opnieuw word uitgenodigd om te maken.

Keuze 1 is: mezelf als Reader & Healer en 'leider' van Jong Bewust aanprijzen op een voornamelijk positieve manier. Dat houdt bijvoorbeeld in dat ik al mijn boodschappen eindig met een positieve noot. Dat ik motiverende uitspraken deel. Dat ik elk schaduwaspect dat ik in mezelf aantref niet in woorden vang, maar deze meteen transformeer naar hun positieve equivalent, om een lichtbaken te zijn voor anderen, en dán pas deel. Ik zeg dan bijvoorbeeld niet: mijn passie voor Jong Bewust is ontstaan vanuit mijn eenzaamheid. Ik zeg: Jong Bewust is ontstaan vanuit de behoefte aan verbinding die ieder mens heeft. Het houdt in dat ik een voorbeeldfunctie ga vervullen. Het wordt onpersoonlijker, universeler. Het houdt in dat de mate waarin ik straal, een graadmeter is voor het succes van mijn professionele kwaliteiten. Hoe lichter ik ben, hoe betere Healer ik ben. Hoe gezonder ik ben, hoe betere Healer ik ben. Hoe liefdevoller ik ben, hoe betere Healer ik ben. Kwetsbaarheid is dan een manier om mijn puurheid te delen. Kortom: ascenderen maar!

Keuze 2 is: mezelf als mens neerzetten, met alle rommelige trial en errormomenten van dien. Alle helingtools die ik aan anderen te bieden heb op mezelf demonstreren. Dat betekent: de verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen stukken, wat ik sowieso al doe, want zo zit ik in elkaar,  ik doe het eigenlijk een beetje teveel, dus eigenlijk betekent het gewoon: mijn leven delen. Kwetsbaarheid is dan een manier om mijn rauwheid te delen, alle momenten dat ik het even niet weet, en vooral ook: de delen van mij die niet geheeld zijn. Zoals mijn fysieke kwalen (menstruatiepijn, eczeem), mijn terugkerende onzekerheid, mijn neiging om in mijn hoofd te gaan zitten en in al mijn andere valkuilen te vallen. Dit betekent dat ik riskeer dat ik het vertrouwen verlies van mensen die hun 'redder' of Healer graag op een voetstuk zetten. Het betekent dat ik laat zien dat ik imperfect ben. Maar het betekent ook dat ik niet van jou verwacht dat jij ascendeert, altijd maar zelfvertrouwen hebt, een baken van onvoorwaardelijke liefde bent of wat voor einddoel dan ook bereikt. Dat boeit mij niet. Jij bent zoals je bent op dit moment, en misschien erger ik me daar zelfs aan. De graadmeter van mijn professionaliteit wordt dan bepaald door de mate waarin ik aanwezig kan zijn met wat is. Deze eerlijkheid is de bron van alle heling en zelfliefde. Laat ik je een geheim over Healing verklappen: alleen vanuit deze eerlijkheid kan ik jou helen. Je irriteert mij: maar ik heb daar ruimte omheen zitten, ik identificeer me er niet zo mee omdat ik het er helemaal laat zijn, en ik kijk in de spiegel om te zien wat mij zo ergert aan jou. Ik kan je dan juist healen.

Welke van de twee heb jij liever? Ik heb een duidelijke voorkeur voor keuze 2. Maar het kan zijn dat jij een heel andere keuze wilt maken. Dat is oké. We zitten allemaal anders in elkaar, hebben andere persoonlijkheidstypes, andere rollen in dit leven, en - in het geval dat er healers meelezen die wel voor keuze 1 gaan - een andere misse. Er is helemaal niets mis met lichtbakens zijn. Sterker nog: bedankt dat je er bent. Dat stelt mij in staat om dit te complimenteren met de andere kant. En ondertussen vind ik het ook knap irritant om de boodschap te krijgen dat 'als ik "nog" in mijn ego zit, ik dit-en-dit moet doen om mijn werkelijke pure zelf te zijn'. Daar erger ik me aan. Maar ik vat het niet persoonlijk op - of juist heel persoonlijk waarna ik weer in de spiegel kijk om mezelf te helen - en ik hou nog steeds van de mensen die dit zeggen. Dat is precies wat onvoorwaardelijke liefde is, tenslotte. Snap je? Keuze 1 en 2 komen op hetzelfde uit, maar gaan een andere weg ernaartoe.

Ik schreef laatst een blog over grenzen op de website van Jong Bewust. Grenzen zijn een thema van mij. De antwoorden die ik had gevonden kwamen rechtstreeks voort uit mijn eigen struikelblokken. Ik schreef een blog over slachtofferschap. Ik had het in alle voorbeelden over mezelf.

En ik ben Healer. Een verdomd goede, als ik zo vrij mag zijn.

Er is een stemmetje dat schreeuwt dat ik mezelf in de vingers snijd door mijn imperfectie te delen. En er is een stemmetje dat ferm doch liefdevol zegt: dit is PRECIES waar het om gaat, authenticiteit en transparantie en delen wat heling werkelijk inhoudt midden in de modder, in plaats van een soort hermetisch lichtfront te vormen dat ver verheven is boven alle twijfels en duisternis. Dat past zó niet bij mij! Binnen no time ontdekt iedereen dat ik stiekem weer in de modder heb zitten spelen, omdat de vlekken me verraden, en dan moet alles weer in de was. Met antivlekkenwasmiddel.

Als je hiermee resoneert: hartstikke mooi. Dat betekent dat jij ook je schaduw kan omarmen. Als je hier niet mee resoneert omdat je 'verder geascendeerd' bent dan ik: super, dan kan ik waarschijnlijk iets van je leren wat ik confronterend zal vinden. En als je er niet mee resoneert omdat je andere overtuigingen hebt en je schaduw niet aan kunt gaan: dan zijn we hier verder klaar.

Ik weet dat dit het pad is dat ik moet gaan. Dit is nu mijn waarheid. Misschien niet altijd - ik verander vaak van gedachten - maar voor nu is de enige manier waarop ik voorwaarts kan gaan, dapper te zijn in het delen van mijn onzekerheden en worstelingen. Op het moment dat ik het zo verwoord, is het alweer sociaal geaccepteerd. Maar op het moment dat ik zeg: ik worstel echt heel erg met de heling van mijn eczeem de laatste tijd, geloof je dan nog dat ik een goede Healer ben?

Het punt is: ik zit op een bepaalde frequentie terwijl ik dit schrijf. Ik houd er meerdere tegelijk vast, ik ga ertussen heen en weer. Van modderkleuter naar lichtbaken, en weer terug. Van angst naar liefde. En van liefde naar angst. En die frequenties mogen er allemaal zijn, zoals elke frequentie er mag zijn. En dan gaan alle frequenties weer omhoog. Ik speel ermee, net zoals die kleuter met de modder speelt. Want ons innerlijk kind is ons meest pure deel, en als dát met alle zware dingen op deze aarde (de modder) kan spelen, dan moet het toch wel goed zijn?

zondag 27 november 2016

Het verband tussen onzekerheid en teveel verantwoordelijkheid nemen

Ik liep de laatste tijd rond met twee belangrijke thema's. Dit klinkt een beetje abstract, alsof mijn leven een thematisch, conceptueel project is. De manier waarop ik 'rondloop met een thema' is dat dit geraakt wordt in mijn persoonlijke contacten, en meestal ook in de Readings die ik geef (die mij mijn eigen actuele thema's terugspiegelen). En meestal heeft mijn lichaam er ook nog wat over te zeggen. Zo had ik al een paar dagen het gevoel dat er een spiertje in de linkerkant van mijn ribbenkast 'niet goed zat'. Af en toe schoot daar een soort van krampje in. Zo'n typisch makkelijk te negeren fysiek signaaltje. Maar ik ken dat soort signalen en ik sta er bij stil. Tenminste, dat probeer ik zoveel mogelijk. Dit gevoel verhevigde toen mijn moeder langs zou komen en ik heel gestresst nog iets wou bakken zodat het klaar zou staan als ze aankwam, en dat terwijl ik eigenlijk naar de wc moest. In plaats van door te gaan met kneden en bakken, en in plaats van meteen naar de wc te gaan, maakte ik contact met dit gevoel en dat krampje in mijn hartstreek groeide uit tot een steek van verdriet. Er kwamen tranen naar boven en een gevoelsmatige groep herinneringen uit mijn jeugd. Ik nam er de tijd voor, waste mijn handen, ging naar de wc en ging even zitten op de bank. Daarna ging ik rustig verder met bakken.

Eerst even die twee thema's.

Het eerste thema, waar ik al tijden mee rondloop, was onzekerheid. Mijn terugkomende gevoel dat ik niet goed genoeg ben, dat ik me wiebelig voel, dat ik het niet weet, dat ik bang ben het verkeerd te doen. Het bestaat uit verschillende elementen, maar het is fysiek voelbaar als één groot gevoel van onzekerheid in mijn zonnevlecht. Ik vind het spannend om alles te doen wat ik nu doe. Om mezelf te laten zien. En om verantwoordelijkheid te nemen.

Het tweede thema was dus 'verantwoordelijkheid nemen'. En dan vooral in verband met het op je nemen van de verantwoordelijkheid om als kind voor je ouders te zorgen. Elke keer dat een ouder zijn of haar emoties op een onbewuste manier bij het kind neerlegt, gaat dit een rol spelen. Het kind gaat proberen voor de ouder te zorgen, en neemt een last op zich die eigenlijk van de ouder is. Dit kan al bij kleine dingen voorkomen. Zoals wanneer het kind niet wil afwassen, en de ouder vertoont passief-agressief gedrag en gaat onderhuidse verwijten uiten, op een weliswaar onbewuste manier, maar die het kind heel goed oppikt. De ouder wordt demonstratief ongelukkig. Het 'geen zin in de afwas hebben' is dan niet bespreekbaar. Dus het kind doet het toch maar, vanuit de gevoelde verantwoordelijkheid voor de emoties van de ouder. Het gaat zorgen voor de ouder en zet zijn eigen behoeften opzij.

Stel dat een ouder het kind verantwoordelijk houdt voor zijn geluk. Zegt: 'verlaat me niet, ik kan niet zonder je, ik pleeg zelfmoord als je op jezelf gaat wonen'. Dat is een vorm van emotioneel misbruik, waardoor het het patroon van zorgen voor de ouder de ontwikkeling van het kind zelf vervormt. Natuurlijk hoeft het niet zo erg te zijn. Er is een heel spectrum. Ik durf niet te zeggen dat iedereen dit thema in meerdere of mindere mate heeft, maar het lijkt me iets dat al snel kan optreden in de manier waarop ouders tegenwoordig hun kinderen opvoeden. Ik heb dit in ieder geval wel ervaren in het contact met mijn moeder (in HD-taal: zij heeft 50-27, ik heb 50). Anders zou ik niet iets gaan staan bakken terwijl ik eigenlijk heel nodig naar de wc moest.

De manier waarop we onze ouders tegemoet treden is de manier waarop we de wereld tegemoet treden. Deze verantwoordelijkheid die we voor onze ouders voelen, gaan we voor de wereld voelen. We willen voor de wereld gaan zorgen.

Ik ontdekte (dit vertelde een boom mij) dat mijn onzekerheid voortkomt vanuit een continu inspelen op deze verantwoordelijkheid. Doe ik het wel goed genoeg? Maak ik iedereen wel blij? Zijn er geen onbewuste hulpvragen, verwijten of andersoortige appèls? Mijn radar staat eigenlijk voortdurend aan. (In HD-taal: mijn moeder heeft 19-49, ik heb 49). Dat maakt me wiebelig en onzeker, en vergroot mijn gezonde spanning tot een gestresste faalangst. Waarom?

Dit komt omdat ik mijn onzekerheid niet heb geaccepteerd. Ik vond altijd dat ik assertief moest zijn omdat het proces van socialisatie in deze maatschappij me dat vertelde. Stil zijn is niet goed, je moet extravert zijn. Timide zijn is niet goed, je moet zelfvertrouwen hebben. Dat idee. Dus ik ben niet alleen onzeker, ik probeer ook nog eens te doen alsof ik niet onzeker ben en/of deze onzekerheid te ontstijgen met allerlei spirituele technieken. Nu kwam ik tot de kern, door dat verdriet uit mijn 'ribspiertje' (of wat het dan ook was) te laten stromen. Eigenlijk was dat een verdriet als een hulpvraag, om bij mijn eigen behoeften stil te staan. Terwijl ik dit schrijf ontdek ik dat nog niet helemaal door deze emotie heen ben gegaan, en hem nog niet volledig heb vervangen door zelfzorg.

Eerst kwam die bijbehorende onzekerheid. Ik ontdekte dat mijn onzekerheid transformeert tot heel goed afgestemde gevoeligheid op het moment dat ik hem accepteer. Het is dan niet meer iets om te verbergen door het te onderdrukken. Het is dan juist een tool waardoor ik nog beter word in het werk dat ik doe. Want wie weet het ooit zeker? Onzekerheid is zo een vorm van nederigheid, van vaker dan één keer ergens bij stil staan om te voelen wat het is. In Readings een nuttige gave. Ik laat mensen in hun waarde en heb niet de sterke neiging om iemand iets op te dringen.

Zodra ik dit volledig heb doorvoeld, getransformeerd en begrepen schrijf ik er vast wel een blogje over voor Jong Bewust. Als ik er een spirituele mythe in kan ontdekken, tenminste. Krijg je dán het 'affe' gevoel dat misschien in deze blog nog een beetje ontbreekt.

woensdag 23 november 2016

De gevolgen van een hoge vibratie #1

Ik ben bezig mijn verlangens te manifesteren. Dat betekent dat alles wat ik voel, denk en zeg, sneller zijn weerslag krijgt in mijn realiteit. Dat is even oppassen, want voor ik het weet heb ik weer een negatieve gedachte en gaat mijn vibratie weer omlaag en zit ik met de gebakken peren.

Wat voelde je toen ik dat schreef? Is dit wel waar?

Nee. Natuurlijk is het niet waar. Het is immers gebaseerd op oordeel en schuldgevoel. Ik vond dit zó enorm verwarrend in mijn eigen weg. Op het moment dat ik denk 'shit nu moet ik oppassen, niet aan iets negatiefs denken, NIET AAN IETS NEGATIEFS DENKEN' is dat niet een fout op zich. Dat is niet de oorzaak van het ongeluk dat ik op mijn weg aantrek. Dat is een symptoom. En dat is een fantastisch symptoom, want het betekent dat ik zojuist de ruimte vrij hebt gemaak om iets te helen. En door dat te helen ga ik nóg sneller op die weg voort met de Wet van Aantrekking. Alles wat er is, is er om geliefd te worden, tenslotte.

De angst om mijn leven te verstoren met een negatieve gedachte komt voort vanuit iets veel diepers (gebrek aan vertrouwen in mezelf). Een negatieve gedachte is als de top van een ijsberg van emoties. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Om geliefd te worden.

Even tussendoor: Blijven stromen, dat is de sleutel. Daarom heet het ook e-motie, in beweging. Emoties op zich zijn niet verkeerd. Dat is zo'n frustrerende spirituele mythe! Wees toch lekker boos, pissig, jaloers, angstig, eenzaam, wraakzuchtig etcetera. En ga dan nóg een laagje dieper in die emotie. Net zo lang tot je bij de kern komt en er tranen omhoogkomen. Dan heb je het geheeld. Dan 'val je erdoorheen', noemen ze dat volgens mij in de psychologie. 

Dus, elke keer dat ik in de rats zit dat mijn gemoedstoestand minder is dan positief, is dit een teken dat een dieper liggend emotioneel trauma klaar is om geheeld te worden. Ik ontdekte allerlei blokkades. Dat ik mezelf wilde verstoppen. Dat ik mezelf niet zoveel waard vond. Dat ik bang was dat er niets naar me toe zou komen als ik niets deed. Dat ik bang was dat ik mensen van me zou vervreemden als ik me écht uitsprak. Dat ik bang was dat ik niet te vertrouwen was, en dat negatieve emoties en gedachten de boel alleen nog maar erger zouden maken.

Dit alles komt neer op: gebrek aan vertrouwen in mezelf. En dat komt uit mijn jeugd. Uit mijn opvoeding. Nu ik eindelijk bezig ben om vanuit het vertrouwen in mezelf, mijn leven vorm te geven, zit ik in een onwijs hoge fijne vibratie. Maar: ik stuit op de ene na de andere trigger, die me weer terugbrengt naar die lagere vibratie. Naar innerlijk kind-werk uit mijn jeugd. Ik hoef maar te visualiseren dat ik vrijelijk geld uitgeef om mijn leven ten volle te ervaren, en volledig authentiek te zijn bij mijn vriend, en ik krijg een telefoontje van mijn vader waarin hij uitspreekt dat hij mijn keuze om toch door te gaan met mijn opleiding niet begrijpt, hij me financieel niet kan ondersteunen en me pusht om toch maar een uitkering aan te vragen. (Wat totaal niet mijn weg is.) Ook is hij emotioneel niet beschikbaar, net zoals mijn vriend soms is (duh, daarom heb ik deze relatie aangetrokken, hoe irritant dat ook is). (En trouwens is het typisch Nederlands om emotioneel niet beschikbaar te zijn.) Voilà: emoties. Met de loep van mijn complete inzicht hierin, leidde ik mezelf door het helingsproces. Dit telefoontje kwam niet voor niets. Het kwam omdat ik mezelf heb opengesteld om de weg te gaan die ik nu ga en de vibratie van heling het universum in heb gestuurd met de vraag om mij te helen. Dit is één van de levenspaden die ik in dit leven kon kiezen, waarin ik nu de ene deja-vu en synchroniciteit na de andere ervaar. (Beiden tekenen dat je op de weg zit die je hogere zelf heeft gekozen.)

Het is heel simpel: nu ik aan het universum verklaar dat ik er klaar voor ben om me te laten zien en mezelf op waarde schat en vertrouw dat alles vanzelf naar me toe komt, komen alle stukken in mij naar boven die daar niet mee resoneren. En aangezien de Wet van Aantrekking stelt dat dit gelijk-aardige energie aantrekt, is mijn vader in deze situatie de spiegel, het symptoom, de boodschapper. Niet de oorzaak. Ik koester dan ook geen wrok naar hem toe. Ik heb zelf gekozen voor een leven met hem als vader. Om niet begrepen en gevalideerd te worden, om eenzaam te zijn in mijn gevoeligheid.

Zodat ik een jongerenbeweging kan leiden waarin ik hooggevoelige jongeren met elkaar verbind. Zodat ik Healer en Reader kan zijn en álle kleine subtiele gevoelens van een hooggevoelige bewust kan worden en valideren. Ik ben er immers zelf ook doorheen gegaan. Ik heb immers zelf ook het verlangen gehad om niet meer eenzaam te zijn. Dat is hoe de Wet van Aantrekking vormkrijgt. Door mijn 'negatieve imprint' (in mijn geval de eenzaamheid) ontstond het verlangen dat sterk genoeg is om mijn levensmissie vorm te geven. En dát trekt alle ervaringen aan die ik nodig heb om aan de andere kant ervan uit te komen. En het gaat er niet om dat ik 'daar' kom, maar dat ik 'hier' ben.

Ik ben nu de diepste emotionele beschadigingen uit mijn jeugd aan het oplossen. Ik leerde van Teal Swan dat we voor ons achtste levensjaar onze herinneringen niet mentaal opslaan, maar emotioneel. Dat betekent dat we hiermee kunnen werken door somatisch contact te maken met de emoties. Niet door cognitieve therapie te doen. Somatisch betekent via het lichaam. In je lichaam worden in je cellen trauma's opgeslagen: je cellulaire geheugen. Dit emotionele trauma kwam vrij uit mijn lever en gal - traditioneel de organen die geassocieerd zijn met woede (in de traditionele Chinese geneeskunde) maar ook met gebrek aan vertrouwen in jezelf, en de zware emoties niet durven te laten stromen. Daarom roep ik ook steeds dat die er mogen zijn. Als ze er écht van mij mochten zijn en als het geen thema van me was, zou ik me er ook niet bewust van zijn, zou ik het ook niet roepen. De gewonde heler. Dit is lange tijd mijn focus geweest. En ik had de afgelopen dagen een nóg sterkere fixatie op het doen van een leverreiniging. Dat blijkt uiteindelijk niet meer nodig te zijn. Het kan ook emotioneel, dat was juist de bedoeling. Je lichaam kan leversteentjes ook zelf oplossen en zo de afvalstoffen afvoeren. Alle druk die ik de afgelopen dagen in dat gebied voelde, is weggestroomd, met heel veel geborrel in mijn buik. Oude dingen losgelaten. Vertrouwen in mezelf: ik heb alle wijsheid in me die ik nodig heb. Ik trek precies de hulp aan die ik nodig heb. Ik heb dit zelf gedaan. Ik hou van het leven. Ik ben weer in mijn hoge vibratie. En het eerste wat ik voel/denk als ik me dat realiseer is: meer hiervan! Wat dat verder ook moge betekenen...

maandag 21 november 2016

Manifestatie

Aangezien ik heb uitgedokterd hoe manifestatie werkt* als je een Generator bent, hier een blog over de voortgang daarvan. Sommige intenties worden razensnel gemanifesteerd. Andere dingen hebben meer tijd nodig. Dat komt door verschillende factoren: kosmische timing, mijn eigen helingsweg, maar vooral ook doordat wat ik écht wil diep in mijn hart de prioriteit heeft.

Ik heb een tijdje geleden de intentie gehad om meer met yoga te doen. De volgende ochtend hielp mijn eigen lichaam me ermee door de ochtendgroet beter uit te voeren. Ik ging verder niet zelf op zoek naar yoga, maar liet het naar me toekomen. Dat is tenslotte de Generatorstrategie. En gisteren, 3 weken later, kreeg ik een tijdschrift vol met yogaposes van mijn moeder. Ze vroeg ongeveer 6 keer of ik het van haar wilde hebben, anders nam ze het weer mee. Ze heeft een emotionele autoriteit, dus dat ging een paar keer heen en weer, aangezien ik uiteraard van jongs af aan heb geleerd haar te pleasen, en dus met haar heen en weer ging. Haha. Zucht. Pas toen ik me realiseerde dat ik het universum zelf had gevraagd om meer informatie over yoga, viel het kwartje. Ja, natuurlijk wilde ik dat tijdschrift hebben! Kijk een gegeven paard niet in de bek en alles. Zo grappig hoe ik mogelijkheden tot groei niet herken omdat ze nieuw zijn. En dat het loont om goed stil te staan bij alles wat op mijn pad komt.

Soms is die flexibiliteit om in te spelen op de mogelijkheden in het moment, precies wat ik nodig heb. Ik had een positieve respons bij het doen van een leverreiniging. Ik weet intuïtief dat dit precies is wat mijn lichaam nu nodig heeft om verder te helen. Ik heb het emotionele en energetische werk gedaan, zowel op huidgebied als op menstrueel gebied. Ik heb mijn dieet volledig afgestemd op de behoeften van mijn lichaam. Vegan, glutenvrij, suikervrij, veel groente, water en fruit, zo weinig mogelijk E-nummers. Dus de logische volgende stap is om de oude afvalstoffen die mijn lichaam heeft opgeslagen uit mijn systeem te werken. Eerst vond ik het een goed idee om een heuse leverreiniging te doen waarbij je bitterzout inneemt en een reinigend drankje om de leverstenen eruit te persen in twee dagen tijd. Ineens kwam daar een shift in. Ik kan het ook anders doen. Mijn lichaam is zó gevoelig dat zulk soort ingrijpende detoxprocessen al snel teveel zijn. Ze zijn niet ontworpen voor hooggevoelige lichamen zoals die van mij, zegt mijn intuïtie. Ik heb een zachtaardiger manier nodig. Dus laat ik dit met energie helen. En heel veel water 's ochtends en water met citroensap drinken, appels eten, appelciderazijn, bietensapjes etcetera... Dat is genoeg, vertelt mijn lichaam me. Ik geloof er eigenlijk niet zo in dat zo'n ingenieus zelfreinigend bouwwerkje als je lichaam het nodig heeft om een ingreep van buitenaf te krijgen om dingen los te trekken. Een gezond lichaam kan het zelf afvoeren. Dus dit is innerlijk werk wat ik kan doen, door mijn lichaam precies de lichaamsbeweging, frisse lucht, voeding en andere prana te geven die het nodig heeft. Zoals yoga. Ik heb vanmorgen een serie gedaan die meteen al heel veel deed.

Verder ben ik mensen om me heen aan het manifesteren. Dit schijnt de prioriteit te hebben over andere dingen, zoals het creëren van een eigen inkomen. Dat komt omdat de wens die in de kern van mijn hart zit, is om in een gemeenschap te leven met gelijkgestemden. Dit is ook in deze tijd de meest belangrijke focus nu het systeem zo instort - gekatalyseerd door Trump. Dus komen er vooral gelijkgestemden op mijn pad, en verdiep ik de band met degenen die al in mijn leven waren. Dat inkomen is minder belangrijk, en zit op een parallel spoor van heling.

Ik ben op dit moment bezig mijn blokkades rond het uitgeven van geld op te lossen (die rond het ontvangen heb ik al opgelost). Maar ja, als je geld ontvangt en hebt, en het niet kunt uitgeven, is er ook geen reden om het geld te hebben en krijg je er ook niet veel van. Dus voor mij is leren geld uit te geven aan de dingen die ik nodig heb om het leven ten volle te ervaren - ook al lijkt het 'luxe' volgens mijn calvinistische conditioneringen - het medicijn. Dat betekent dat ik vanmiddag een hele leuke tijd ga hebben met het doen van boodschappen. Ik ben nu al aan het visualiseren wat ik allemaal voor lekkers voor mezelf ga kopen. Zoals van die rauwe crackertjes voor 3 euro. En zo'n klein bakje medjooldadels voor 2,50. En één pak glutenvrije muesli voor 4 euro. En alles voelen wat ik voel als ik al die dingen in mijn mandje stop, en dat helemaal toelaten en boos door de supermarkt stampen, lekker in de schaduw duiken...

Ik las een beetje een beangstigend artikel over het instorten van de maatschappij. Met daarin de oproep: wacht niet langer met wat je in je hart wilt! Dat zette mij er weer lekker toe aan om in mijn hoofd te gaan zitten en nog een tandje bij te zetten. Terwijl mijn hart me nu juist vertelt dat het beste wat ik nu kan doen is met lege handen zitten, niks doen: mijn HD-strategie volgen. Door dit artikel getriggerd ontspon zich een gesprek tussen mij en mijn vriend, en we kwamen er op uit dat ons levensdoel is om onze creativiteit te uiten. Daar kreeg ik een uurtje later een mooie bevestiging van, doordat een vriendin van me levensdoelkaarten legde waarop 'creativiteit' stond, en ook 'leiderschap', 'oneindige overvloed' en 'carrieremogelijkheden'. Die laatste als bevestiging dat het inderdaad belangrijk is om een gegeven paard niet in de bek te kijken, en alert te blijven op wat er op mijn pad komt, zoals met dat yogatijdschrift. Ik droomde vannacht dat ik 1500 euro kreeg, dus met die overvloed zit het ook wel goed. Ach, de verleiding om je helemaal te bombarderen met alle synchroniciteiten die er op mijn pad komen...

En dan weer helemaal de kern-boodschap van mijn blog laten verwateren. En die is namelijk: vertrouwen. Je hart trekt namelijk vanzelf wel aan wat het wil. Ik hoef dat niet te bewijzen met synchroniciteiten. Daar kun je bewust mee bezig zijn, met dat hart-aantrekken, waardoor het sneller gaat (hemel op aarde creëren). Je kunt er ook onbewust mee bezig zijn, waardoor het langzamer gaat (hel op aarde). Op het moment dat je de angst oplost dat je je eigen levensdoel tegenwerkt, en alle onderliggende gevoelens van schuld, eenzaamheid en niet goed genoeg zijn en dergelijke - en dat hoeft echt niet volledig geheeld te zijn - kan je al gaan manifesteren wat je wenst. Ik ga hier nog veel meer over schrijven, want ik geloof dat de pitfalls van manifestatie (zoals dat alles je eigen schuld is) best diep zijn, en het kan helpen om van iemand anders te horen dat het niet stom is om daarin te vallen, maar juist het beste wat je kan doen, zodat je eindelijk eruit kan klimmen naar de andere kant. Ik resoneer meer met het soort spiritualiteit dat in het diepe springt om met de ander naar de kust te zwemmen, dan in het soort dat als een vuurtoren een lichtbaken staat te zijn waar de ander zelf naartoe kan zwemmen.

En dan nu mijn belangrijkste spirituele praktijk van vandaag: overvloedig boodschappen doen. Ik vind het een beetje spannend, dus stuur me alsjeblieft je liefde op deze belangrijke missie. ;)

*In de toekomst komt hier vast wel een duidelijker versie van, als ik een eigen website heb en alles.

vrijdag 18 november 2016

Vrouwelijke & mannelijke energie

Oké, soms schrijf ik wel een beetje ondoorgrondelijke blogs, als ik ze zo teruglees. Ik zit dan zo in mijn verhaal, dat ik het er zo snel mogelijk uit wil hebben, en ik me niet helemaal kan voorstellen of er misschien nog een inleiding nodig is, of een verklarende woordenlijst, of nazorg, of de realisatie dat ik misschien maar beter helemaal niet op 'publiceren' had kunnen klikken, wat dat betreft. Ik heb mezelf daar laatst toch een paar keer goed in tegengehouden, ai ai, maar goed ook, dat hoefde de wereld helemaal niet te weten. Die behoefte aan aandacht ook! Zucht. En voor mezelf schrijven, zonder iemand anders om me op af te stemmen... hallelujah. Open keelcentrumtroubles!!

Maar goed, daar wilde ik het helemaal niet over gaan hebben. *focus*

Ik zit in een heftige tijd. Dat wil zeggen: het wildwaterbaangevoel. Best leuk, zo lang ik goed in mijn bootje blijf zitten. (Strategie en autoriteit jwz.) Er gebeuren in rap tempo allerlei transformerende dingen. En aangezien ik het kanaal van mutatie heb, zijn dat gróte dingen. En dat viel lekker samen met die intense supermaan. Alsof ik eindelijk mijn zevenmijlslaarzen heb aangetrokken in plaats van mezelf onder de duim te houden. (See what I did there?) Sowieso gaat (zelf)heling steeds sneller naarmate je er langer mee bezig bent. Je energieveld is dan namelijk zo schoon en flexibel dat je energiestroom en liefdevolle aandacht belemmeringen als een loep uitvergroten en verbranden. En dat biedt weer ruimte aan diepere lagen van heling. Zoals kern-dingen uit je jeugd of vorige levens. Dingen waarin je jezelf al veel te lang onder de duim houdt.

Ik heb eindelijk de slag te pakken van de Wet van Aantrekking. Sommige dingen manifesteer ik heel snel, zoals inspirerende contacten, groene stoplichten, voedsel en synchronistische heling. Andere dingen kosten wat meer tijd, zoals mijn gezondheid en inkomen. Afgelopen week zat ik in zo'n bewust veld door die inspirerende contacten, dat ik een gezondheidsthema wel aan móest gaan. Het wond er verder ook geen doekjes om. In het kort: ik zat in de trein en viel bijna flauw van menstruatiepijn. Voor de goede orde: flauwvallen van pijn is een fysieke reactie die optreedt als de pijn te ernstig is om nog bewust bij aanwezig te zijn, en het gaat meestal gepaard met kokhalsneigingen en andere manieren waarop je lichaam overtollige balast wil lozen. (He lekker.) Meestal zorg ik voor mezelf door pijnstillers te nemen, maar deze keer was ik er te laat bij. Door de loep van bewustzijn die ik hierop zette - ik plaatste het op facebook - kon ik niet anders dan dit te helen.

Een heel proces. Gesprekjes met mijn baarmoeder. Meditaties. Volle maan. Artikelen lezen. Zelf-Reading. Reading van iemand anders. Etc. Alle zeilen erbij.

Het komt erop neer dat ik meer vrouwelijke energie mag toelaten in mijn 2e chakra. (Sacrale centrum.) Ik heb daar veel mannelijke energie - daarom ben ik ook zo'n goed in het volgen van mijn innerlijke autoriteit, die hakt daar knopen door en bewaakt mijn grenzen. Maar de vrouwelijke energie mag daaronder nog wel wat meer aandacht krijgen. Ik hoef niet overal mee te vechten op aards gebied! Ik mag ook passief toelaten. Als ik mijn grenzen dan niet voel doordat ik in mijn 'please'-valkuil val: soit. Trial en error. Dit komt ook overeen met Human Design. Mijn onderste gedefinieerde centra doen hun eigen ding wel: daarin mag ik meer loslaten dat mijn behoeften door iemand anders worden vervuld, en verzachten in het niet-weten, het gewoon 'zijn'. De strategie van de pure Generator. Met lege handen zitten wachten op de puls van het volgende. En van daaruit mijn sacrale centrum volgen.

Deze vrouwelijke energie is dan wel weer sterk aanwezig in mijn bovenste chakra's: daar laat ik van alles toe en ben ik vol compassie omtrent mentale concepten en gesprekken. De mannelijke energie mag ik daar juist wel weer naartoe brengen. Als een zwaard dat tot de kern prikt. Ik mag wel wat zekerder worden als ik me uitspreek. Dit komt juist ook overeen met mijn open centra bovenin mijn Human Design-chart: ik mag meer vertrouwen op mijn onderscheidingsvermogen en wijsheid, en zekerder zijn dat mijn woordgebruik helder is en me vrijer voelen in de creatieve vorming van beelden en concepten. Dat is mijn leerschool in dit leven: formuleren gaat met trial en error. Ik leer het wel. En ik kán het ook. Niet op een gefixeerde manier - ik heb de bovenste centra immers open - maar wel op een zuivere manier. Door de openheid van die centra als spiegel te gebruiken voor de energie van de ander. Aan de ene kant is mooie verhalen formuleren iets waar ik veel complimenten over krijg, aan de andere kant is het iets waar ik echt in kan 'zwemmen'. Tijd dus voor de focus van de mannelijke energie. Zwemmen is oké, als ik maar niet kopje onder ga. Ik heb een strategisch verstand: dat kan zich focussen op veel verschillende manieren.

Een stukje combi-Human Design & energetische Reading pour vous.

De meest praktische manier om die mannelijke en vrouwelijke energie in mij in balans te brengen: kijken naar mezelf in de spiegel, zonder kleren, en voelen wat ik dan voel. Super simpel en zo helend.  Liefde naar de vorm. Want het hartchakra zit middenin en alles. Dit kwam voort uit de wederzijdse Reading van vandaag in de les. (Nog 1 les en ik heb mijn certificaat!)  (Maar ik kan nu al Readings geven hoor, dat is ook maar een papiertje joh.)

Zo, nou heb ik echt mijn best gedaan om er een logisch verhaal van het maken. Dit is dus een voorbeeld van de intensieve transformaties waar ik het in het begin van deze blog over had. Er zijn er nog wel meer, dus wellicht ga ik daar andere blogs over schrijven. Lekker duidelijke zinnen. Super goed. Ben ik klaar? Ik geloof van wel. En... stop.

woensdag 16 november 2016

Vrijheid

Ik droomde dat ik kon vliegen. Ik had deze droom besteld, aangezien ik laatst een video had gekeken waarin werd genoemd dat dit staat voor een ongeëvenaarde staat van vrijheid. Dat leek me wel wat. Dus ik manifesteerde dit door me hiervoor open te stellen, en een paar dagen later, na een aantal ingrijpende gebeurtenissen, was ik eraan toe om in die vibratie van vrijheid te zijn.

Een droom (in de REM-slaap) geeft jouw vibrationele staat weer op dat moment. Een droom symboliseert daarin alle relevante geïntegreerde en niet-geintegreerde elementen, en hoe jij tegenover je leven staat. Door je in het perspectief van elk droomelement te verplaatsen, kun je jouw vibrationele staat ontrafelen en integreren. Een droom is de meest eerlijke manier waarop dit voor ons mogelijk is, omdat 's nachts het ego en het verstand zijn uitgeschakeld. In de REM-slaap ontstaan de voorspellende dromen, aangezien je de dingen aantrekt die nu in jouw vibratie zitten. Als je die punten van aantrekking na het dromen meteen integreert, kan je dat proces van manifestatie nóg verder beïnvloeden.

Mijn volledige droom bestond eruit dat ik kon vliegen, en vrij was van de worstelingen en angsten in de wereld onder me. Maar er was iets wat me achterna zat (Voldemort, in feite), dat ik toch steeds kon ontwijken. Ik had echter ook een soort van taak te doen in een supermarkt, waar heel veel schoolkinderen steeds binnenstroomden (stond voor overvloed). Er was vooral één hele dikke, ongelukkige vrouw die van alles van me wilde. Ik had eigenlijk een beetje weerzin naar haar toe. Maar uiteindelijk gaf ik haar een pakje uit de schappen met drie hele sappige medjooldadels (mijn symbool voor rijkdom, liefde en verzachting, haha) en toen loste Voldemort op in het niets, verdween het contrast uit de droom en vloog ik weg.

De reden dat Voldemort verbonden was met die dikke vrouw, was omdat ze respectievelijk mijn neiging om wilskrachtig vanuit mijn hoofd te werken vertegenwoordigen, en mijn eenzaamheid. Vanuit die eenzaamheid in mijn 3e chakra, ga ik op een krachttoer omdat ik bang ben dat het anders niet voor elkaar komt. Op het moment dat ik die eenzaamheid mijn liefde en aandacht geef, heeft de neiging om op een krachttoer te gaan geen vat meer op me. Dan kan ik echt vertrouwen dat het leven mij vanzelf alles wel brengt omdat ik één ben met alles. Het grappige was, dat het vliegen nog gemakkelijker ging en ik pas echt de smaak te pakken kreeg toen ik me vanuit mijn dantien bewoog, wat gedurende de droom steeds even lukte. Ik kan nog lijfelijk voelen hoe fijn het was om te vliegen.

De reden dat ik deze blog schrijf, is om je te verleiden om ook zulke dingen aan te trekken in je leven en te laten zien wat er allemaal mogelijk is, of, als je op je eigen manier allerlei wonderlijke zaken aan het manifesteren bent, om een blik van verstandhouding (en interessante informatie) uit te wisselen...

maandag 14 november 2016

Vollemaangedachten

Deze blog schrijf ik met een grote violette vlam om me heen ter bescherming. Ik voel heel veel kracht en transformatie, en tegelijkertijd ook dat dit confronterend kan zijn voor anderen. Sowieso voel ik me altijd heel krachtig als ik een blog heb geschreven, tot ongeveer 5 minuten nadat ik 'm heb gepost, want dan lezen mensen het en komt het in een collectief veld waarin ik ook weer de emoties en blokkades en oordelen van anderen voel, die in mindere of meerdere mate spiegelingen zijn van mijn eigen onzekerheden. Het is dan niet meer alleen van mij. Daarom is het een cadeautje dat ik deze blogs voor jou schrijf: ik geef je toegang tot mijn energie, zodat je, als je wilt, in dat veld van acceptatie en heling opgenomen kan worden. Waarbij ik mijn onzekerheden op een grote prinsessentroon plaats, want die gidsen me door het leven en zijn juist mijn bijdrage aan collectieve transformatie. Onzekerheid maakt dat ik niet zomaar als een bulldozer iets doe, maar altijd heel genuanceerd afweeg hoe de situatie in elkaar zit. Dat is de kracht van onzekerheid. Het brengt nederigheid en openheid voor een hogere waarheid.

Ik zit in een intens proces van het in goede banen leiden van mijn ambities. Die zijn weer op volle kracht terug, nadat ik mijn innerlijke drijfveren jarenlang vooral op mijn survival en herstel heb gericht. Ik heb vandaag geleerd dat ik - vanuit angst dat het allemaal niet gaat lukken - deze ambitie omzet in wilskracht en de neiging om dingen strategisch te willen aanpakken. Mijn niet-zelf. Dat komt voort vanuit mijn ego, dat eigenlijk best wel onzeker is. En mijn hoofd, dat nog steeds moeilijk kan geloven dat er heus wel iets gebeurt als ik niks doe. Dat maakt dan complete powerpointpresentaties om alles maar een vorm te kunnen geven, omdat er anders chaos kan komen.

En toch is mijn hoofd niet mijn vijand. Zonder dat zou ik deze blog niet kunnen schrijven. Ik ben bang voor mijn chaos - die geeft me het gevoel dat ik een slachtoffer ben. En ook daarin zit een grote wijsheid. Dat is een opschoningsproces waarbij ik niet alleen mezelf, maar ook de wereld transformeer. Dat is mijn levensdoel: de wereld veranderen vanuit de acceptatie van de beperking van wat er is. En daar dan mijn visie over delen in formules die steeds veranderen.

Ik mag meer gaan geloven dat het collectief iets is dat echt bestaat, en levend en totaal voelbaar en tastbaar is. Dat het mij meer beïnvloedt dan ik zelf denk. Dat ik vaak denk dat iets van mijzelf is, terwijl ik dan eigenlijk meetril op een collectieve beweging. Ik mag gaan ervaren dat ik daarin de verantwoordelijkheid niet zó sterk hoef te nemen als ik al doe. Ik mag het ook loslaten en de eenheid voelen, de geruststellende aanwezigheid van een groot veld waarin ik zelf gelukkig maar een klein radertje ben, zodat ik mijn rol kan vervullen. Niemand kan de wereld in z'n eentje redden, wat alle filmische epossen (epi? ugh) je ook doen geloven... Je verandert jezelf en het deeltje waar je mee in verbinding staat, verandert mee.

We zijn misschien onzeker om op onszelf te vertrouwen. Om ons echt te laten gaan. We hebben misschien niet ervaren dat het leven als een groot collectief tapijt onder je voeten is waar je je veilig in kunt laten vallen. Dat was wat ik vandaag ervoer. Ik zat in de trein en had zulke erge menstruatiepijn dat ik duizelig werd en bijna flauwviel. Ik ben op de grond gaan zitten op het station, in de regen, op de natte ondergrond vol met stukken kauwgum en peuken, en ik voelde me volkomen veilig. Ik had vreselijke pijn, van het soort waar je niet doorheen kan ademen, niet doorheen wil ademen maar alleen nog maar niet wil bestaan, maar ik voelde me volledig veilig. Ik vertrouwde erop dat als het misging op mijn route met de bus, er iemand zou komen die me zou helpen. Uiteindelijk was dat niet nodig. We hebben meer kracht in ons dan we denken. We vangen onszélf op als we vallen. En omdat we met alles verbonden zijn, vangt alles om ons heen ons op. Soms lijkt dat 'verkeerd' te zijn, 'mis te gaan', maar deze pijn was precies wat ik nodig had om de overvloed in mijn leven te ervaren. Om die als herboren volledig te ontvangen en waarderen. Omdat ik, kaalgestript in die pijn, niet anders kon. Zo kreeg de intentie om overvloed in mijn leven te ervaren vorm.

En ondertussen mag het hoofd daarvan denken wat het wil. En jouw hoofd ook. Iedereen heeft oordelen en denkt van alles over van alles. Dat is niet iets om te veranderen. Dat is iets wat vanzelf zijn perfecte rol aanneemt als je je focus verplaatst naar een positieve intentie, naar je essentie, die uit liefde en licht bestaat. Mijn gedachten zijn niet van mezelf. Dus deel ik ze.

woensdag 9 november 2016

Innerlijk werk

Ik zag vandaag op mijn tijdlijn dat Trump president is geworden. En vervolgens allerlei synchronistische tijdlijnberichten die mij hielpen om met mijn sterke reactie om te gaan. Ik ging mediteren.

Ik merkte dat ik direct in verbinding stond met het collectieve veld en dat ik mediteerde voor de hele wereld, om te helpen om deze stukken in vibratie te verhogen. Ik was geraakt in mijn hart en zonnevlecht. Verdriet, angst, boosheid. Mijn hogere zelf vertelde me de waarheid die iedereen zal horen als hij hierop mediteert: dit is een verandering ten goede, het zal bijdragen aan het ontwaken van de planeet, het maakt onze collectieve schaduw duidelijk, het maakt de individuele kracht in mensen wakker om te zeggen dat ze niet meer in dit systeem willen leven.

We zitten in een overgangstijd als mensheid, op weg naar een nieuw bewustzijn. De gangbare systemen zijn aan het instorten en deze presidentsverkiezing is daar onderdeel van.

De kern van de aarde is aan het pulseren met wit licht. Iedereen is in deze overgang verbonden via die kern. We gaan allemaal door dezelfde processen heen, op onze eigen manier. Ken je die scene in LotR waarin Gandalf zegt: you shall not pass! En met zijn staf een rimpeling van wit licht veroorzaakt? Dit witte licht verspreidde zich via mij uit de kern van de aarde over het hele aardoppervlak. Ik verbond me met mijn liefdesveld: een kristallen tempel van rozenkwarts. Mijn zonnevlecht balde zich samen in kracht die eruit stroomt, en mijn hart gaf zich over om álles te ontvangen wat nu speelt.

Als dit jou ook raakt: wees niet bang, er is niets te vrezen. Ga naar binnen. Mediteer. Voel de kracht in alle emoties die in je geraakt zijn. Die mogen er zijn. Verbind je met de aarde en de kosmos, roep hulp in, en laat ze transformeren tot hun hoogste potentieel. Zo help jij de aarde en haar bewoners met dit proces.

Geef je over. Alles verloopt volgens een goddelijk plan, en het komt de wereld ten goede. Je hebt niet voor niets gekozen om nu op deze planeet te leven.

zaterdag 5 november 2016

Bewijsmateriaal verzamelen

Ik kreeg gisteren een Reading van één van mijn klasgenoten, waarin duidelijk werd dat ik de onzekerheid in mijn 3e chakra kan loslaten door die te uiten met mijn 5e chakra, waarbij ik mijn handen ook kan gebruiken. Mijn gids zei: schrijf er een blog over. Dus bij deze type ik dit schaduwstuk uit.

Ik heb de neiging om niet te kijken naar het bewijsmateriaal dat ik het goed doe, maar naar wat er ontbreekt in het huidige moment. En dan ga ik in het huidige moment zo goed mogelijk mijn frequentie afstemmen op dat wat ik wil, waarbij ik in mijn onderbuik aanwezig blijf om het naar me toe te laten komen. Zo blijf ik steeds doorgaan met mijn blik gericht op de horizon. En het lijkt ondertussen alsof er niets gebeurt, want die momenten dat er niets gebeurt bepalen het beeld dat ik heb van mijn realiteit, alsof ik dan pas echt bewust ben. Dat zorgt ervoor dat mijn verstand vaak een beetje wanhopig wordt, en geen grip krijgt op mijn leven.

Ik hou niet bij wat voor synchroniciteiten er allemaal op mijn pad komen. Ik hou niet bij welke intenties ik stel en welke allemaal wel niet zijn vervuld. Ik hou niet bij wat ik aan mezelf waardeer. Ik hou niet bij wat voor werk ik allemaal doe, en ik zie mezelf nog steeds als werkeloos en een nietsnut.

Ik ben echter keihard aan het werk, door elke dag te mediteren en schaduwwerk te doen, lichtwerk te doen, Readings te geven, blogs te schrijven, mijn opleiding te volgen, bijeenkomsten voor Jong Bewust te organiseren, te studeren op al het werk van Teal Swan wat ik te pakken kan krijgen, de transits van Human Design in de gaten te houden... Mijn leven manifesteert zich in rap tempo: de ene wens na de andere wordt vervuld. De synchroniciteiten bepalen mijn realiteit: elke dag nemen ze me mee in een roes, een flow waardoor ik niet meer hoef na te denken. Daardoor ben ik me er ook niet zo bewust, omdat ik me eraan overgeef, en dan schakel ik mijn verstand tijdelijk uit.

Dus bij deze de intentie om bewijsmateriaal te verzamelen zodat ik mijn realiteit daardoor ga laten bepalen, en niet door die oude onzekerheid dat ik niets (goed) doe. Laat ik er vandaag mee beginnen:

Een voorbeeld van een intentie die is gemanifesteerd, is een Reading te ontvangen. De afgelopen lessen kwam ik steeds niet aan de beurt om een Reading te ontvangen, terwijl ik dit wel wou. En gisteren kreeg ik een Reading van 15 minuten, terwijl we in die 15 minuten eigenlijk nog van rol zouden wisselen, wat niet gebeurde. Ik kon dus alleen maar ontvangen. Verder bood iemand in mijn groep spontaan uit zichzelf aan om naar Zwolle te komen en mij een Reading te geven, aangezien hij nog moet oefenen.

Een voorbeeld van een synchroniciteit die ik tegenkwam, is dat in de nieuwe tv-serie die ik heb ontdekt, de hoofdpersonen enorm lijken op de hoofdpersonen uit het boek dat ik schrijf.

Het helingswerk dat ik de afgelopen tijd heb gedaan, heeft een blokkade weggehaald die op mijn hart zat, die me belemmerde om mijn kennis over healing door te geven, en die nog stamde uit een vorig leven. Ook heb ik zwaarte omtrent mijn familiepatronen losgelaten, zodat ik dat niet meer hoef uit te leven. Verder heb ik de eerste stap gezet om mijn angst voor spinnen op te lossen, door deze intentie te stellen en de volgende dag een spin tegen te komen in een meditatie en dit aan te gaan. Ik heb me opengesteld voor contact met gelijkgestemden waardoor ik omhoog word getrokken, en dit kreeg ik in overvloed. Ik heb gedurende de dag goed contact met mijn gids, die me helpt om niet vast te komen te zitten, en om in de flow te blijven. Ik doe elke ochtend droomwerk: ik glip direct in de herinnering aan mijn laatste droom, die ik volledig ga interpreteren en helen, zodat ik elke ochtend delen van mezelf integreer die de dag ervoor nog niet geïntegreerd waren.

Heel veel van de zelfheling die ik doe, vergeet ik weer op het moment dat ik er klaar mee ben. Het is makkelijk om dan te denken dat er niets gebeurt. Het is makkelijk om te denken dat mijn grootste intenties steeds maar weer mislukken, terwijl mijn kleinere intenties continu worden vervuld en ik elke dag een ander persoon ben.

Het gaat goed met me. Ik verdrink in de endorfines en dopamines. Ik ben zó gelukkig dat ik zelfs tevreden ben als ik in een schaduwstuk duik. Mijn verstand loopt een beetje achter, en denkt dat ik nog steeds vast zit in mijn leven. Mijn verstand heeft behoefte aan bewijs, en kan niet zoveel met de overgave aan de mutatie. En dat bewijs ga ik voortaan verzamelen, zodat ik weer helemaal afgelijnd ben op de realiteit die ik aan het creëren ben. Ik zet een hele grote spiegel voor mezelf neer, waarin ik ook de goede dingen kan zien. Want ook die zitten soms in de schaduw.

Deze blog is mede mogelijk gemaakt door de zon en mercurius in poort 1: praten over expressie & manifestatie; navelstaren 2.0. 

woensdag 2 november 2016

Voorouders, sneeuwscheppen en synchroniciteiten

Ik heb vanmorgen tijdens een Reading mijn karmische banden met mijn voorouders verbroken. Ik hoef hun stukken niet meer uit te gaan leven, ik hoef daar niks mee. Ik ben het resultaat van hun liefde, en dat is het enige dat ik hoef mee te nemen. Verder kan ik gewoon mezelf zijn, mijn eigen hoge trilling, en hoef ik die zwaarte niet meer mee te slepen. Ik heb het vergeven en losgemaakt.

Het is mijn passie om elke dag zware stukken los te maken. Ik vind het heerlijk om de duisternis te omarmen. Dát is mijn passie. Zonder dat ben ik als een losgeslagen stuk wrakhout.

Ik heb zo'n intense energie van mutatie in me, die elke dag uitgedrukt wil worden, als een grote sneeuwschep die een zo groot mogelijke hoeveelheid sneeuw omschept en laat oplossen in het zonlicht.

Het viel me gisteravond op dat ik, na weer een hele dag heerlijk schaduwwerk te hebben gedaan en genoten van het leven, op een emotie stuitte waar ik even niks mee kon. Mijn normale technieken waarmee ik tot de kern van een emotie kom en die doorvoel, ermee communiceer en laat oplossen, werkten niet. Ik ging in het gevoel zitten en vroeg me af wat dit dan was.

Bleek dat het verdriet was van één van de personages uit mijn boek, die rouwde om een ander personage... Dus ik ben in een vlaag van inspiratie gaan schrijven en heb er 's avonds laat nog 1300 woorden uit gerold.

Al mijn personages zijn delen van mijzelf. Mijn vrouwelijke hoofdpersoon is hoe ik het leven ervaar. Mijn mannelijke hoofdpersoon is mijn animus. Een ander personage is mijn gids, het deel dat weet hoe alles geheeld kan worden. Een ander personage is mijn logica en rechtvaardigheid. Weer een ander personage is mijn hogere zelf. Een ander personage is mijn corruptie en machtsmisbruik. Etcetera. Ze zijn allemaal delen van mijzelf. En gisteravond liet ik het personage dat mijn animus vertegenwoordigt eindelijk het deel ontmoeten dat mijn hogere zelf vertegenwoordigt. Daar heb ik ze achtergelaten, aan het begin van de scene. Ik ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren.

Vandaag gebeurde er een synchroniciteit waar ik door geschokt werd - op een manier die verder gaat dan kippenvel. Mijn vriendje heeft eczeem op zijn ene wang, en zei tijdens een Reading die ik daarop deed dat hij het alleen storend vond als het op het midden van zijn gezicht kwam: 'al had ik een wijnvlek op de helft van mijn gezicht, dat maakt mij niet uit, als het maar niet in het midden van mijn gezicht komt!'

De Reading die ik met mijn vriend deed ging over 'niet gestoord willen worden', dus die positie op het gezicht of die wijnvlek, had daarin verder geen betekenis, behalve dan als wegwijzer naar dat gevoel van niet gestoord willen worden.

Maar mijn animus-personage heeft een wijnvlek op de helft van zijn gezicht. Dat is zijn karmische thema van schuld met zich meedragen, een stuk dat hij altijd wegschminkt, tot hij in een fase komt waarin hij delen van zichzelf gaat reïntegreren en hij ook dat laat zien.

We zijn allemaal verbonden. Het hele leven is een aspect van mij. Ik weet alleen niet zo goed wat dit nu in praktische zin betekent. Een synchroniciteit zonder betekenis is voor mij als een sneeuwschep zonder sneeuw. Mijn gids zegt dat ik het ook niet met mijn 6e chakra hoef te begrijpen, maar dat ik erin naar binnen kan gaan met mijn gevoel.

Aha. Dat was het. Ik voelde gisteravond dus ook al dat het lijkt alsof mijn personages zich in de echte wereld voelbaar maken. Nu ik zo intensief in de 5e dimensie aan het leven en creëren ben - waarin ik ook dit verhaal schrijf - is er iets geopend waardoor ook mijn personages in de echte wereld naar binnen kunnen gaan. Dat is puur een teken van mijn creatiekracht. Door het verhaal te schrijven, kan ik deze hele wereld beïnvloeden.

Volgens mij heb ik weer mijn inspiratie gevonden om ook vandaag weer een stuk te schrijven.

dinsdag 1 november 2016

Slangen van heling

Hier is een ouroubouros van sleur en weer uitkomen op het gevoel in mijn binnenste en daar weer over schrijven en weer uitkomen op een gevoel in mijn binnenste en daar weer over schrijven. Die ouroubouros is nu vrijgelaten zodat die zich kan vernieuwen. Mijn lichaam bepaalt nu - de supermind die ik van de aarde heb gekregen in deze dimensie, wat precies de reden is dat het leven op aarde zo graag gekozen wordt - waar ik me mee bezig houd. 

Ik heb dat vanmorgen in bed gedaan. Al mijn chakra’s waren al wakker, behalve het tweede. Dat is de supermind van mijn lichaam. Op het moment dat die zich eindelijk als een kat uitrekte, deed mijn lichaam dat ook, en begon ik met mijn ochtendrituelen. Maar deze keer geleid door mijn lichaam. Mijn ochtendyoga was intenser en zette nu echt zoden aan de dijk. Mijn lichaam kon de poses veel beter nu, en ik hoefde me geen zorgen meer te maken of ik het wel goed deed. Mijn lichaam begrijpt de functie van elk van de poses - of asana’s, maar ik heb heel weinig verstand van yoga, ik doe de ochtendgroet precies één keer ;) En ik vroeg mijn lichaam: waarom ben je zo bezig om al het vuil er steeds uit te werken (eczeem)? Het antwoord was: omdat jij het er steeds in laat, door de meningen van mensen binnen te laten en helemaal te absorberen terwijl je eigenlijk weerstand voelt, en door je eigen mening omver te laten halen hierdoor, en zo sta je in contact met de ander: door die helemaal binnen te laten, zonder de grenzen meteen al te voelen van waar de ander staat en waar jij staat, en die pas na de vermenging vast te stellen, moet ik de vervuiling die zo is ontstaan er steeds weer uit werken. 

Dus ik kan me gewoon afsluiten voor de meningen van mensen. Ik kan ze gewoon buitensluiten. Ik voelde mijn darmwanden zich sluiten, zodat ze hun optimale functie kunnen vervullen. Ik voelde hoe probiotica staat voor het naar binnen halen van vriendjes die mij helpen met mijn processen. Net als echte vrienden. Die hoef ik niet helemaal in mijn systeem met alles te laten vermengen, maar die voegen iets toe aan de processen die ik zelf al aanga. 

Ik heb eczeem vanaf dat ik 1,5 jaar oud was. Eczeem is mijn gids in dit leven, mijn wake-up call, mijn herijktpunt, mijn fysiek tastbare en eindeloze ui van heling. Eczeem gaat over grenzen (onder andere, want het gaat ook over boosheid er laten zijn en transformeren tot kracht en het gaat over kwetsbaarheid, schaamte en jezelf laten zien). En die grenzen heb ik nu weer een stukje verder herijkt. Niet als een oeroubouros die zichzelf in de staart bijt en steeds in dezelfde sleur, steeds in dezelfde cirkeltjes ronddraait, maar door in te tunen op het NU, en daarin mijn lichaam te volgen, zodat die slang weg kan glibberen. Want die sleur is een gewoonte, die ik heb aangeleerd op school: steeds maar met iets bezig zijn in de hoop op een beloning ergens in de toekomst. Die beloning komt nooit, want die is alleen te vinden in het nu. Op het moment dat ik uit de sleur ga (sleur is een lage frequentie van mijn kanaal van ritme) kan ik mijn ritme afstemmen op de behoeften van mijn lichaam. En dat is kristalhelder in zijn behoeften en communicatie. Ik type dit dan ook vanuit mijn onderste twee chakra’s. Ik voel hoe ik mijn poreusheid volledig kan afsluiten in die chakra’s, en toch nog volledig open sta in mijn aura voor wat er op mijn pad mag komen aan mensen en gebeurtenissen. 

Mijn vrije wil ligt erin dat ik kan kiezen op welk niveau ik nu mijn aandacht richt. Op hogere dimensies, op mijn zesde of zevende chakra, op het schrijven en spreken van wat er in mij leeft, op de verbinding met andere mensen en hoe ik hier mijn liefde in kan brengen, op mijn eigen macht en machteloosheid, op mijn lichaamsgevoel en op mijn reden van bestaan, mijn limitatie in mijn fysieke vorm, het kanaal dat ik zo ben voor de wijsheid van de aarde, dat in mijn 1e chakra zit. Op mijn droomwerkelijkheid, die mijn huidige frequentie symboliseert, op mijn zintuigelijke werkelijkheid, die mijn verbinding is met alles wat leeft, op mijn hogere zelf, dat puur licht is, op mijn gidsen, die intiem betrokken zijn in mijn proces van heling. Alles is een schakering waarin ik de focus kan kiezen met mijn vrije wil, geleid door wat ik daarin aantref, als een getuige. 

Ik heb de intentie om te leven volgens inspiratie, volgens wat er opkomt in het moment. Dit is hoe ik dat doe. Gisteravond had ik de intentie om meer mijn lichaam te bewegen, in dans of yoga of biodanza, wat er ook maar op mijn pad komt. Ik ga niet googlen, ik ga niet op zoek. Vanmorgen voelde ik hoe mijn lichaam zelf al weet welke bewegingen het wil maken. Het had naast die yoga nog een andere boodschap, namelijk dat ik het stukje verbinding dat ik zoek met mijn vriendje kan maken door te dansen op zijn muziek.

Ik mag mezelf herijken. Ik mag het verhaal van mijn leven herschrijven zoals ik het wil, wanneer ik het wil. Het is plooibaar. En door mijn leven te herijken, kan ik ook weer verder met mijn fictieve verhaal, dat zich als een slang om mij heen slingert in dit leven, verweven met mij als mijn levensdoel en mij gidsend naar de volgende stappen in mijn leven, en andersom.  

Samenvattend: alles in je leven heeft een functie, en door bewustzijn gaat die functie naar zijn hoogste trilling. 

Ik mag in dit leven mensen hun macht teruggeven om hun eigen heling in werk te stellen, door hun de 'staf van Asclepius' te geven. In een vorig leven werd dat vergolden en daarom heb ik nu zo'n sterk verlangen om alles wat ik weet over heling te delen. Bij deze. Eindelijk die blokkade in mijn hart opgelost, zodat ik asjeblieft kan zeggen!