zaterdag 22 oktober 2016

Verslingerd aan internet en social media

Ik bekeek een video van Teal Swan genaamd 'Internet Addiction'. Ik ben niet per se verslaafd aan internet - ik weet hoe zo'n soort verslaving eruit ziet - maar herkende me wel in een aantal van de punten die ze noemde. Ze stelde de vraag: wat is de onderliggende behoefte als je achter internet wilt? Ik ging het na en kwam erop uit dat dit de behoefte was aan aandacht en bevestiging. De 'like', kortgezegd. Zonder meteen in Human Design-jargon te schieten, kan ik begrijpen waar dit vandaan komt. De angst dat ik niet goed genoeg ben. De angst dat als ik niets doe, en mezelf niet laat zien, de hele wereld me zal vergeten en ik alleen achterblijf. Een overblijfsel van een innerlijk kindje dat zichzelf per ongeluk opsloot op een balkon en er toen af wilde springen in haar verlatenheid.

Het onderliggende gevoel dat ik wil vermijden als ik achter internet ga, is leegte. De oppervlakkige sensatie daarvan is 'verveling', maar daaronder zit leegte. En ik heb keer op keer de neiging om aan de leegte voorbij te gaan, ook al weet ik mentaal wel dat door de leegte en onderliggende eenzaamheid heen gaan allerlei voordelen heeft. Hoeveel vrienden ik ook heb, hoe druk ik het ook heb, hoe fijn mijn relatie ook is, de leegte blijft. Het maakt dat ik niet volledig aanwezig ben in de huiselijkheid van mijn dagelijks leven. Dat ik de dagelijkse routines zie als een sleur. Dat ik het huis ervaar als 'leeg', ook al staat het vol spullen.

Ik weet dat meditatie - wat op het eerste gezicht een toegeven aan de verveling en leegte lijkt - me het gevoel van diepgaande bevestiging geeft dat ik zoek, dwars door de eenzaamheid heen. Het punt is, ik vind het onnatuurlijk om elke dag een 'verplicht' meditatie-uurtje in te stellen. Liever mediteer ik op het moment dat ik daar behoefte aan heb. Alleen ben ik me niet zo bewust van de momenten dat ik daar behoefte aan heb. Omdat ik al snel de neiging heb om naar die laptop te grijpen. Dus daar komt de praktisch oplossing in het spel. Misschien kan ik een post-it op mijn laptop plakken met het opschrift 'weet je het zeker? Misschien wil je liever even mediteren?' Om mezelf te helpen om bewust onbekwaam te worden (in plaats van onbewust onbekwaam). En door vervolgens te leren herkennen wanneer ik me leeg of eenzaam voel, kan ik de neiging om naar die laptop te grijpen vóór zijn.

Ik zet dit op mijn blog - samen met mijn voornemen om niet meer Human Design-jargon te gebruiken om mijn kwetsbaarheid te maskeren - zodat ik als het ware een belofte aan mezelf maak, een reminder die ik op datzelfde internet kan vinden dat ik gebruik om mijn eenzaamheid te vermijden. Hier wil ik namelijk bewust mee omgaan. Ik weet dat er een schat onder verborgen ligt.

Tijd om even te mediteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen