maandag 31 oktober 2016

Tekens van je lichaam

Ik wil het gaan hebben over het maken van beslissingen en alle subtiele tekenen van je lichaam daarbij. Dat is in feite het werk van het Miltcentrum, dat ik gedefinieerd heb.

Op het moment dat ik mijn strategie volg (wachten tot er iets naar me toe komt) heb ik dit Miltcentrum niet zo nodig. Dan is het meer een aanvulling op mijn innerlijke autoriteit, die in mijn sacrale centrum ligt en ja of nee zegt.

Op het moment dat ik mijn strategie NIET volg, en dus vanuit mijn hoofd iets ga manifesteren, krijg ik te maken met allerlei subtiele vormen van weerstand. In eerste instantie tenminste, tot het steeds heftiger wordt en ik ergens in vastloop.

Aangezien ik niet perfect ben, een mens ben, en open centra heb, volg ik vaak mijn strategie niet. Inmiddels heb ik ervaren hoe belangrijk het is om de subtiele tekenen van mijn lichaam te leren duiden die me vertellen dat iets niet goed zit. Het wormpje van twijfel in mijn maag: ik heb zojuist geïnitieerd en dit is het niet waard om mijn tijd aan te besteden. Het kippenvel op mijn rug en armen: mijn gids wil me iets duidelijk maken.

Hier komen vast nog wel meer dingen bij. Ik verzamel ze als herfstschatten.

Ook zijn er subtiele tekenen die me kunnen vertellen dat ik wél iets mag doen, ook al is er geen duidelijke ja/nee-vraag gesteld. Aan deze tekenen kan ik nog wel eens voorbijgaan, terwijl ik aan het wachten ben. Het belangrijkste hiervan is 'het popcorn-moment' waar ik het in de vorige blog ook al over had. Aangezien ik een open keelcentrum heb, is spreken voor mij net een grote soep waar ik helemaal in verdrink. Wanneer moet ik spreken? Wat moet ik zeggen? Hoe verwoord ik dingen? Wat zijn woorden? Wat betekenen woorden? Hoeveel zeg ik van wat ik weet? Hoeveel mag ik zeggen en is uitgenodigd en afgelijnd en hoeveel is mijn ego dat de touwtjes in handen probeert te grijpen?

Dat zijn continue overwegingen als je een open keelcentrum hebt. De strategie van het open keelcentrum is: wacht met spreken tot je wordt uitgenodigd. Maar 'uitnodiging' is niet zo letterlijk. Dat kan ook heel subtiel en energetisch zijn. Een frequentie die zegt: nu is het gepast om mijn puzzelstukje bij te dragen. Een teken daarvoor kan zijn dat mijn hart heel hard gaat kloppen, of dat ik als het ware een energie voel oppoppen in mijn borst die ik kan uiten.

De tekenen van mijn lichaam zijn als een landkaart die ik gebruik om te navigeren. Dat vraagt dat ik leer kaartlezen, zodat ik de symbooltjes begin te begrijpen. En veel van die tekenen kan ik afspreken met mijn lichaam, of bespreken met mijn gids.

Maar soms wordt er een schaduwstuk aangeraakt, zoals vandaag, waar ik echt doorheen moet zonder navigatie, behalve dan aanwezig te zijn bij wat er gebeurt. De gevoelens en emoties en gedachten lopen dan allemaal door elkaar heen en het subtiele bewustzijn van mijn Miltcentrum is onderdeel van die massa.

Ik ben heel kwetsbaar dan. Ik kan mezelf dan niet beschermen met mijn strategie en autoriteit. En dat is waarom het zo belangrijk is om alleen de juiste mensen in mijn leven toe te laten. Want die zien mijn waarde: en dat ik mijn schaduwstukken aan ze laat zien is geen belasting, maar een eer. Want dat is enorm kostbaar, ik ben enorm kostbaar. Veel te kostbaar om mijn tijd en energie te besteden aan iets of iemand waar ik een miniem wormpje van twijfel bij voel.

En zo zou het voor iedereen kunnen zijn. Het gaat radicaal in tegen wat de meesten van ons hebben geleerd bij onze opvoeding. In ieder geval de mijne.

Ons sacrale centrum is een supermind. Die weet of er compatibiliteit is. Die is de stem van het universum, van de levensenergie.

Authentiek zijn is de enige manier waarop ik mijn heilige, sacrale energie met de wereld kan delen. Dat is de les die voortkwam uit mijn schaduwstuk vandaag, dat ik verder niet inhoudelijk ga delen, want daar voel ik een wormpje van twijfel bij. Punt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen