zaterdag 1 oktober 2016

Reading & mijn sacrale energie - spiritualiteit zonder sarcasme!! (probeer ik)

Ik merk zoals gewoonlijk dat mijn rode draad weer doorgeknipt is en plaatsmaakt voor een nieuwe. Die ga ik dus weer beschrijven, zodat ik over een maand kan zeggen: het klopt niet meer, dit is nu de waarheid. Het is een beetje lastig om innerlijk weten te delen als dat vooral een fysieke ervaring is, die tot in de puntjes van mijn tenen voelbaar is, maar nog geen woorden heeft. Het is moeilijk voor mijn patroonlievende hoofd, dat goochelt met formules, en mijn verhaallievende stem, die goochelt met metaforen. Ik heb gisteren geleerd dat mijn boodschap desondanks heel duidelijk is, en ik niet onzeker hoef te zijn of wat ik bedoel niet volkomen verwatert. Dat is vaak de reden voor sarcasme: mezelf een beetje belachelijk maken, omdat ik niet op mezelf vertrouw. Dan duw ik dus juist mensen weg. Dat is mijn 56.3: vervreemding. De aandacht niet los willen laten en eroverheen gaan met nog een grapje.

Ik heb hard gewerkt voor mijn opleiding en gisteren mijn voorliefde voor Reading weer ontdekt. Wat is dat toch leuk! En valide, en waardevol, en vervullend, blablabla, gewoon al die fijne dingen weetjewel. Ik heb hier steeds het patroon van mijn readings op de hak genomen (met een spaghettimonster, jep, I went there…), omdat ik voorheen voelde dat het misschien wel wat koffiedikkijken was. Dat was het ook, op de manier waarop ik het deed. Maar toen kreeg ik feedback van een docente en ging ik daarmee aan de slag (wauw lekker nederig) en dat heeft alle vaagheid eraf gespoeld. Namelijk: maak onderscheid tussen wat van jezelf is en wat van de ander. Als ik dát doe, wordt mijn boodschap helemaal duidelijk. De overlap tussen mij en de ander wordt haarscherp en ik hoef niet meer álles op mezelf te betrekken, zoals ik eerder deed. Dan kan ik iets vertellen over de ander - die ik niet ken - wat gewoon klopt, wat ze dan 'heel knap' vinden (ieh complimenten ik kan er niet tegen) maar dat is niet helemaal de juiste term, want het is niet zo dat ik allerlei formules aan het uitrekenen ben in mijn 'knappe' hoofd. Of nou ja, dat doe ik wel, maar pas nadat ik de beelden vanzelf naar me toe heb laten komen. Met zo weinig mogelijk interpretatie. De opzet van een Reading beschermt me tegen mezelf, tegen mijn excessieve hoofd, dat oordeelt en indeelt, zodat er een wijsheid uit voortkomt die dieper gaat.

Wat trouwens ook grappig is: mijn gevoel voor timing. Ik heb sinds saturnus in poort 5 staat (die mijn Ritmekanaal ook bewust maakt) ervaren hoe repetitief mijn ritme is - wat een beetje saai was - maar ook hoe geniaal mijn timing, zodat ik op precies het juiste moment de klas binnenkom, naar beneden loop om mijn mobiel te horen, etcetera. Dat is gewoon leuk. En die bijbehorende flow van synchroniciteiten, die is natuurlijk ook fijn. Als ik die opmerk weet ik dat ik op het juiste pad zit.

Maar minstens zo belangrijk zijn de momenten dat die flow er even niet is. Dat de puls uit staat. De morning after… Het is dan zó gemakkelijk om ergens buiten me vervulling te gaan zoeken. Om zo lekker halfbewust in mijn vriendje op te gaan - vooral als hij naar mij toekomt - of volledig de draad kwijt te raken op internet, of in Human Design… En daarna de frustratie. De degeneratie en vermoeidheid van bezig zijn met iets wat echt totaal niet vervullend was. Nu ben ik dat vóór geweest, vandaag, en dat is niet fijn, want dat confronteert me met verdriet en eenzaamheid. Die eenzaamheid komt voort uit de angst dat er niets meer naar me toe zal komen, dat dit het was, dat het eigenlijk allemaal een illusie was en ik gewoon moet worstelen om te vechten voor mijn leven - 28-overblijfsel van de transits? Conditionering van mijn vriend? En dat verdriet zit in alle vezels van mijn lichaam, melancholie, ik herken het gevoel weer als onderdeel van mijn mutatiekanaal. Als ik me er helemaal aan overgeef, komt er wel weer iets nieuws uit voort, maar dat bewust te fixeren in mezelf vraagt veel discipline. Om de leegte op te zoeken, en externe stimulatie te beperken zodat die 3.5 tenminste niet volledig ten onder gaat in verwarring. Om niet te gaan snacken. Tja, mijn poort 39 heeft hierin een dikke vinger in de pap, vrees ik - altijd op zoek naar de vervulling van poort 55 (waar onze eetstoornissen zitten).

Zo'n gevoel van knarsend tot stilstand komen. Mijn poort 3 is immers druk aan het werk om de mutatie van gisteren te ordenen - maar ja, die is onbewust, dus daar heeft mijn hoofd geen boodschap aan, die wil gewoon door met z'n stomme hoofd, dus die moet even tandenknarsen. Diepe zucht. Vooral dat 'stomme' in die zin maakt dat ik het even helemaal los kan laten. Want ja, ik vind het stom. Ik wil het namelijk perfect doen, dit strategie-en-autoriteit-verhaal. Duh, 18-transit die met mijn 58 samenkomt en dat open ego nog even lekker omwoelt. ;)

Ik kan 'ja' zeggen tegen allemaal mooie dingen die op mijn pad komen (29), en ik maak grote stappen in mijn ontwikkeling, maar ik weet ook donders goed dat dit allemaal maar door kan blijven gaan in dit tempo als ik stap-rust-stap-rust doe. Anders struikel ik alleen nog maar harder met dat 3/5-profiel, en wie weet val ik wel in een kloof met die 29 en dat willen we tenslotte graag beperken. Dus, yielding, meebuigen als een rietstengel. Mijn eigen poort 5 in lijn 6. Ondanks mentale en fysieke druk toch wachten en mijn stap-rust-ritme volgen, met de nadruk op die rust, die wordt omringd door valkuilen. Dat zijn mijn 3 sacrale poorten: 29.4, 5.6, 3.5. Die dirigeren mijn energie. Toewijding (stap naar voren), wachten (rust) en ordenen (de mutatiepuls van stap-rust-stap-rust). Een heen-en-weer-getrek als ik er niet naar luister, dat extreme vormen kan gaan aannemen van volledig doordraaien en volledig uitgeput raken, maar dat een moeiteloze flow wordt als ik heel goed naar mijn lichaam luister en doe wat het wil doen. Zoals na een mutatie als een zoutzak op bed liggen. Heel belangrijk voor mijn sacrale centrum om dat midden op de dag te doen, wat ik daar verder ook van mag vinden. Lees: wat mijn-moeder-in-mijn-hoofd (die driedubbel poort 3 heeft en dus mijn verwarde 3.5 lekker kan overstemmen) daar ook van vindt. Al vindt ze dat voornamelijk 'slachtofferschap', want dat is tenslotte de keynote van poort 3.5. Grappig om te zien hoe wij elkaar spiegelen en dat dit ons moeder-dochter-thema is (mijn 3.5 is design-aarde, waar je moederthema zit): slachtofferschap als je moe bent, wat er niet mag zijn. Zij heeft haar split op 46 zitten dus zij kan ook behoorlijk in kloven neerstorten met haar 'ja'-poort, in een gevaarlijk momentum, waar ze dan steeds weer tegenaan loopt.

Maar goed, die complimenten dus. Daar was nog een rood draadje in deze blog niet helemaal afgesloten. Wat gebeurt er als ik ontvang? Dat komt te dichtbij. Nervositeit over intimiteit: open emotiecentrum. Alsof ze iets van me gaan verwachten, op me projecteren, wat ik toch weer omver ga helpen: 3/5-profiel. Mijn open ego kickt erop en is er bang voor. Het is totaal onbelangrijk wat anderen van mij vinden: of ze het nu absurd afschuwelijk of fantastisch verheven vinden, ik heb er niet zoveel aan, als ik zelf niet een gevoel vanbinnen heb van mijn waarde. Ik kan pas van mezelf houden als ik álle fouten mag maken van mezelf, als álle poorten en gedachten er mogen zijn met hun complexiteit en tegenstellingen. En als ik dat mag, dan ga ik mijn eigen curve, die van stap-rust-stap-rust, en kan ik dus op de bodem zitten en toch vervuld zijn. Zoals nu. En hoe meer ik die melancholie toelaat en beleef, hoe meer ik in de melancholie van de herfst ga zitten, met alle geuren en kleuren om me heen, het rode warme licht en de koudere ochtenden, tot het haast ondraaglijk is hoe huiselijk en levend ik me wel niet voel, bijna alsof ik zélf een pompoenmuffin ben!
(hm, dat was niet helemaal het soort afsluiting dat ik aan deze blog wou geven, maar goed, dit ging alle kanten op dus dan kan je zo'n einde verwachten denk ik)

8 opmerkingen:

  1. Hihi pompoenmuffin... sorry dat ik lach hoor, maar je doet het zelf :D
    Had ook een mutatiemoment gisteren. Echt een gigantische :) herken wel de neiging om dat vandaag te willen voortzetten.. maar herken het ook wel.. gisteren was gisteren, vandaag heeft weer zijn eigen energie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. :P
      Ah interessant, wil je er iets over vertellen? :) Ja, je meesterwerk loslaten en verder gaan...

      Verwijderen
    2. Er waren een paar dingen die mij al heel lang dwars zaten. Het een was de ogenschijnlijke onverenigbaarheid van hd en anastasia. Het andere was dat mijn schrijven niet echt stroomde o.a. doordat ik het eng vond omdat ik ondervonden had dat mijn woorden soms scheppend waren. Ik miste het schrijven zoals ik dat eerder zo goed kon, waarbij alles al schrijvende transformeerde. Na lange tijd lukte dat nu eindelijk. :) en haalde ik een groot stuk angst uit de schaduw.

      Verwijderen
    3. Ah fijn! Ja, heerlijk die onverenigbaarheid van HD en … [vul in op de stippellijntjes ;)]
      Ben wel benieuwd hoe je die dingen nu hebt verenigd! Dat interesseert me, die frictie tussen zulk soort gedachtegoed en HD, leuk om daarover te filosoferen. Fijn dat je weer begonnen bent met schrijven! Ik kan je mutatie niet helemaal invoelen/begrijpen maar het klinkt goed :)

      Wat nu bij mij opkomt daarover: woorden hebben zeker scheppende kracht, maar de intentie eronder ook, en de onbewuste intentie dááronder ook, en het hogere zelf dáár weer onder ook, en die zal linksom of rechtsom onze levensweg bepalen dus een beetje negatieve woorden aan de oppervlakte zijn niet zo erg als we op ons hogere zelf vertrouwen. Zodra je iets negatiefs meteen er helemaal laat zijn creëert dat omstandigheden die gebaseerd zijn op acceptatie. Maar goed, voor ik helemaal los ga hier… ;)

      Verwijderen
    4. Inderdaad. En als er angst zit onder positieve woorden... in mijn geval was het zo dat ik hoopte dat mijn angst weg zou gaan door moedig op te schrijven waar ik bang voor was.. echter, daarmee probeerde ik de angst uit de weg te gaan.. ik keek hem niet aan, en zodoende manifesteerden zich dus mijn woorden, omdat ik ze opschreef vanuit angst ;) duurde dus een half jaar voordat ik dat zag... zo diep zat die angst, angst voor mijn eigen macht?

      Schrijven ben ik al die tijd wel blijven doen, maar het lukte me niet om dat oude vertrouwde gevoel er uit te halen. De voldoening bij het schrijven van mn immer positieve laatste alinea..

      Verwijderen
    5. Ah ja, ik begrijp het. Mooi inzicht, ook een subtiele manier waarop de angst zich kan manifesteren…
      Haha, de immer positieve laatste alinea, dat voelt fijn he, om het rond te krijgen maar idd alleen als het vanzelf zo stroomt.

      Verwijderen