dinsdag 4 oktober 2016

Onvoorwaardelijke liefde: blegh

Pff. Ik heb net de video 'Spiritual Bypassing' gekeken van Teal Swan (bedankt Marloes, die had ik nog niet gezien). Zij raakt mij op dit moment omdat ik op dezelfde golflengte zit van rommelig spiritueel zijn, en tegen alles aanschoppen wat een kloof maakt tussen 'de spirituele mythe' - zoals positief denken, aura beschermen etc - en de authentieke werkelijkheid. Dat is trouwens wat 'spiritual bypassing' is (wist ik ook niet) Als je namelijk positief wilt denken en daarmee het negatieve als minderwaardig bestempelt, zal het terugkomen als een boemerang, en ben je bovendien niet authentiek. Ik heb dat inmiddels wel tot op het bot ervaren en uitgekleed. Nu is mijn fysieke reactie op een negatieve gedachte een vonk van opwinding, omdat ik mezelf zojuist een kans heb gegeven om van mezelf te houden. Serieus. Dat is nu mijn reactie op een negatieve gedachte. Ontspanning. Kracht. Zelfliefde. Ik voel het direct als er een discrepantie ontstaat tussen zo'n negatieve gedachte en mijn staat van zijn. Met andere woorden: als ik de negatieve gedachte ga onderdrukken of veroordelen. Dan ga ik namelijk direct uit mijn kracht, alsof er een ballonnetje opgaat in mijn 1e chakra. Meestal is het maar een klein rukje, en blijf ik met beide benen op de grond staan, en onderzoek ik innerlijk glimlachend de negatieve gedachte. Dat klinkt heel boeddhistisch, innerlijk glimlachen, maar het is iets wat vanzelf ontstaat, niet iets dat ik expres doe. Ik zit eigenlijk gewoon vol met zelfspot, op een goede manier.

Maar goed, dat was ook niet het voorbeeld van 'spiritual bypassing' dat mij raakte. Het voorbeeld dat een innerlijk rukje gaf aan mijn gemoedsrust was 'onvoorwaardelijke liefde'. En aangezien ik in balans kom door te schrijven en op die manier te ordenen (aarde in keel & poort 3) ga ik dit weer en plein public onderzoeken. Dat voelt trouwens niet kwetsbaar. Dus ik ben ook niet dapper. Even die mythe de wereld uit helpen ;)

Ten eerste raakt de term 'onvoorwaardelijke liefde' op een nare manier aan iemand die ik heb gekend. Ik voelde me bij haar altijd alsof ik op mijn tenen moest lopen, omdat ik vreesde dat ze elk oordeel van mijn kant met röntgenstralen doorzag en ik door de mand zou vallen.

Maar ik ben niet in staat tot onvoorwaardelijke liefde. Zo. Dat is eruit. Ik kan héél goed voorwaardelijk liefhebben. Ik heb een fantastische relatie met fantastische lessen en fantastische ruzies en fantastische oordelen en verwachtingen waar niet aan tegemoet gekomen wordt. Dat is het geheim van mijn relatie. Dat we vol verwachtingen en oordelen zitten, en dat het zonder dat we er veel moeite voor hoeven te doen tóch werkt, vanwege onze chemie. We hebben een kalme relatie - we zijn bijvoorbeeld nooit bijna uit elkaar gegaan - met soms een dikke olievlek. Dat is geen verdienste. Dat is gewoon zo.

Het concept 'onvoorwaardelijke liefde' is in mijn relatie ook nog nooit uitgedaagd. We zijn er sterren in om in gezond stamverband te leven: doe jij dit, dan doe ik dat? Ja of nee, en dan boos worden en daarmee dealen en het goedmaken. Maar de rest van de tijd loop ik rond met de sterke verdenking dat ik niet goed bezig ben in mijn contact met andere mensen. Hou ik wel onvoorwaardelijk van ze? Ojee, ik heb een oordeel of negatief gevoel! Ojee, die persoon heeft een negatief trekje, snel mijn ogen sluiten voor de vriendschap in gevaar komt! Ojee, deze docent heeft een negatief trekje, hoe kan ik hier nog met open hart in de les zitten, gewoon negeren!

Het punt is, dat ik dan alleen maar mijn hart sluit voor mezelf. Ik mag best oordelen - oh hee, het dringt nu pas tot me door dat ik de transit gigantisch aan het uitleven ben, 18-58 - als ik dát maar niet veroordeel. Ik ben dus zover dat ik alle negatieve gedachten die betrekking hebben op mezelf of op abstracte concepten er helemaal laat zijn, maar niet mijn negatieve gedachten en gevoelens die betrekking hebben op andere mensen. Aha. Interessant.

Nou, dat was het weer. Nu ik me er bewust van ben geworden, is het eigenlijk al geheeld, omdat ik weer dat 'aha, interessant' heb gevoeld, wat betekent dat ik het automatisch heb omarmd. Ik ben in essentie namelijk onvoorwaardelijke liefde, dat is iedereen, daar hoef je geen moeite voor te doen of zo. En die liefde is als een vuur in mijn hart, waarin dit 'opgegraven en afgestofte' aspect van mij nu getransformeerd wordt. Zo simpel is heling, dus ik ga er niet meer woorden aan vuilmaken. Die maak ik liever vuil aan toekomstige gevallen van 'spiritual bypassing' en andere schaduwzijden.

Wie weet schrijf ik hier een meer gepolijste blog over op jongbewust.nl, want daar schrijf ik mijn gepolijste, gegeneraliseerde blogs tenslotte, de lijn 5-blogs. Hier alle krulletjes en zaagsel die horen bij het polijsten. De lijn 3-blogs.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten