vrijdag 7 oktober 2016

In de schaduw

Ik ga de laatste dagen door een diep, donker stuk schaduw. Dit proces is gecatalyseerd door Teal Swan - ze heet niet voor niets 'de spirituele katalysator'! Haar werk is langzaam bij me naar binnen gesijpeld en heeft dingen losgetrild waar ik niet helemaal op had geanticipeerd, maar waar ik wel op zat te wachten.

Ik heb mijn constitutionele kwalen weer volledig onder de loep gelegd, een beschadigd, angstig innerlijk kindje heel veel aandacht gegeven, ik heb een heftige gebeurtenis uit een vorig leven (weer) intens beleefd en nu kom ik uit op een laag dieper. Eenzaamheid. En met het aanraken van dit gevoel, dat onder meerdere lagen schaduw verstopt zat, kan ik ineens helemaal ontvangen. Alsof ik omringd was door donkere schaduwen, die ik met heel veel kracht heb lopen tegenhouden, en die nu allemaal op me terecht komen en me bedelven onder steun, liefde, goedkeuring en zelfs bewondering. Het waren helemaal geen enge dingen! Het was juist verbondenheid!

Dat was niet helemaal wat ik had verwacht, als ik in mijn eenzaamheid zou zinken. Dat ik dan mezélf zo sterk zou voelen, en me dan ineens volledig verbonden zou voelen met iedereen met wie ik de laatste tijd bijzonder contact heb gehad. Ik kan hun geschenken plotseling ontvangen.

Dit sluit ook aan bij een meditatie die ik laatst had gedaan om mijn gidsen te zien. Ik heb namelijk tijdelijk een gids gehad die inmiddels meer afstand heeft genomen, omdat ons gedeelde karma uit een vorig leven afgerond werd. Ik voel mijn beschermengel bijna continu als een moederlijke omhelzing - had ik al verteld dat ik een bang beschadigd kindje in me heb? - maar ik was nieuwsgierig of er nog meer gidsen bij me waren.

Toen kreeg ik dus al die mensen om me heen te zien - met name alle jongeren van Jong Bewust. Zij zijn mijn gidsen in deze fase van mijn leven. Met andere woorden: mijn groei schuilt er nu in dat ik hun geschenken, hun lichtwerk en schaduwwerk en mijn reflecties in hun spiegel volledig kan toelaten. Ik heb veel weerstand rondom mijn grenzen, en ik merk nu dat het toelaten van 'enge' dingen in de buitenwereld, juist verpakte geschenken zijn. Als ik dat niet toelaat, vanuit angst, maak ik mezelf eenzaam, omdat ik me afsnijd van eenheid.

Dit is een diep transformerend proces, en het zet even alles op z'n kop. Spiritualiteit is niet altijd leuk. Soms is het ook zo zwaar en donker dat je niet meer weet waar je het licht moet zoeken. Een donkere draaikolk, kelder of put. De schaduwkanten die ik totnogtoe van mezelf heb laten zien in deze blog zijn vooral schaduw-gedachten en het bovenste laagje schaduw-emoties. Maar dit zat er dus allemaal onder. Pure rauwe angst, pure rauwe wanhoop en eenzaamheid en al die andere heftige zware dingen.

Ik voel me doordrongen van vermoeidheid, en ben helemaal vervuld en voldaan. Die zwaarte die ik nu in mijn lijf voel is een teken van diepe ontspanning, van delen van mezelf die ik voorheen nog niet kon aanraken, laat staan ontspannen. Ik ben diep in mijn gevoel gezonken, en plotseling gaat Human Design naar de achtergrond. Ik leerde vandaag in mijn opleiding dat het moeten verwoorden of begrijpen van een gevoel betekent dat het gevoel er in de eerste plaats niet gewoon mag zijn. Dan ga je namelijk uit het gevoel en in je hoofd om weer terug te gaan naar het gevoel, en dan is er al sprake van weerstand. Dat vond ik een heftige waarheid - en eentje die ik volledig onderschrijf, nu ik door dit proces ga. Ik heb het tegenovergestelde gezegd, maar nu is mijn waarheid veranderd, en het zegt eigenlijk in essentie hetzelfde.

Ik heb het niet nodig om te schrijven om in balans te komen. Maar ik heb het wel nodig om mijn keelchakra te ontwikkelen, zodat dit gevoel en mijn verstand volledig met elkaar verbonden worden. Als ik mijn keelchakra niet ontwikkel, raak ik uit balans. Maar dat is iets anders dan het nódig hebben om te schrijven om een gevoel te kunnen ordenen. Dat is niet waar, dat is een trucje van mijn verstand. Een gevoel is er om te erváren, niet om te ordenen of begrijpen. Dat is de uitdaging van deze tijd, geloof ik. En om dat te leren, is het waarschijnlijk nodig om het verstand daarbij te gebruiken, net zo lang tot je het vanzelf los kunt laten - fietsen zonder zijwieltjes, voelen zonder begrijpen. Het ultieme getuigenbewustzijn. Ik ben gloeiend dankbaar dat ik zover ben gekomen, door mijn toewijding aan mijn eigen helingsproces, zodat ik dit nu mag ervaren. Er is niets fijner, voller en levender dan helemaal in je gevoel te zinken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen