vrijdag 28 oktober 2016

Iemand op een voetstuk zetten -> onveiligheid

Eeuwenlang zijn spirituele leiders op een voetstuk geplaatst en hebben ze een boodschap verspreid over ascentie, een staat van verlichting ergens daar bovenin. Die tijd is nu voorbij. Om maar met de deur in huis te vallen: we zijn allemaal gelijk. Dat is waar deze tijd naartoe gaat: onze bewustwording van ons eigen innerlijk weten en het verdwijnen van de hiërarchie. We hoeven niet iemand anders meer boven ons te stellen als autoriteit. In waarde en in wat we aan elkaar te bieden hebben zijn we gelijk. Een mooi voorbeeld hiervan vind ik de spiritueel leidster Teal Swan. Zij heeft als visie dat ze niet haar schaduwstukken wil verbergen voor de wereld, omdat het juist belangrijk is om te laten zien dat elke spirituele leider ook een mens is, en die schaduw net zo bij het leven hoort als het licht. Een spirituele leider is daardoor niet meer buiten bereik, hoog op dat voetstuk, maar die staat naast je. Doordat die transparant en authentiek is, kun je dat zien. Dat maakt dat je makkelijker mee kan transformeren.

Ik heb zelf een beetje een haat-liefde-verhouding met dat voetstuk gehad. Ik heb mezelf extra geprogrammeerd dat ik een 3/5 ben, een Human Design term voor iemand die op een voetstuk wordt gezet door anderen en dan vroeg of laat een fout maakt waardoor 'ie er weer af dondert. Ik was 'm een beetje aan het knijpen voor de projecties die mensen op mij kunnen maken van de 'redder', en begon eigenlijk een beetje spoken te zien. Ik wilde per se niet dat mensen mij op die manier zouden zien: als één of ander verlicht persoon. Dat ben ik namelijk niet. Niet op die manier.

Maar ik doe ondertussen nog precies hetzelfde bij andere spiritueel leiders: ik zet ze op een voetstuk als toonbeeld van verlichting, en als ze een fout maken, donderen ze ervan af. Dat is alleen erg als ik mijn eigen kracht en autoriteit op ze heb geprojecteerd en die dus met hun fout mee naar beneden dondert en ik 'm dus 'kwijt' ben. Vooral met mannelijke autoriteitsfiguren heb ik dat.

Een klein verhaaltje.

Vandaag had ik een gastenles Reading. Dan komen er mensen van buitenaf de les in op wie we kunnen oefenen. Maar deze keer was er een gast te weinig, en zat ineens de directeur van mijn opleiding voor mijn neus. Shit. Die moest ik gaan readen, met al mijn onzekerheid en zenuwen. En dat ging hartstikke goed, en ik heb die onzekerheid ook weer kunnen transformeren, een wegwijzertje richting het thema 'onveiligheid', waar ik nu op uit ben gekomen.

Wat me opviel, is dat deze directeur in reactie op mijn reading dingen met me deelde over zichzelf, zijn jeugd en zijn leven. Dat raakte me. Niet alleen omdat het mooi, authentiek, en kwetsbaar was, maar ook omdat ik eens te meer weer inzag dat we in wezen allemaal met hetzelfde bezig zijn. En de één heeft misschien meer schaduwstukken getransformeerd en heeft dus een hogere vibratie dan de ander, maar dat maakt in een reading* niet uit. Omdat je je afstemt op de ander en in de spiegel kunt kijken met wat er resoneert. En er resoneert altijd wat met een ander. Die onzekerheid van mij, dat buiten me leggen van de autoriteit, is een oud stuk, dat wijst op een innerlijk beschadigd kindje - of meerdere - dat ik nog mag gaan zoeken ergens in mijn systeem.

Als ik me onveilig voel, zoek ik zekerheid in mijn hoofd - zoals de theoretische uitleg van het 3/5-profiel. Door dat als een soort van 'ik ga lekker toch fouten maken'-schildje omhoog te houden, heb ik nog weer een laag valse stoerheid op die gevoelens van onveiligheid geplaatst.

Hoe vertaal ik dit naar mijn werk met Jong Bewust? Eigenlijk door deze blog te schrijven. Ik heb weer een bevestiging gekregen hoe waardevol het is om een boekje open te doen over je innerlijke processen, juist als je in een positie zit waar andere mensen van alles op kunnen projecteren. Als je dit doet, als je ook de neiging hebt om al snel iemand anders (wie dan ook) als 'de autoriteit' te zien, net als ik, dan wil ik je uitnodigen om naar binnen te kijken en op zoek te gaan naar gevoelens van onveiligheid in jezelf. Want dat is wat daaronder kan zitten. Dat het niet veilig is om op jezelf te vertrouwen. Dat je je veiligheid in de handen van iemand anders moet leggen om geliefd te worden. En de zekerheid van jezelf, waar je aan bent gaan twijfelen doordat iemand waar je van afhankelijk was je wist te overtuigen van een ander standpunt, precies die zekerheid mag je weer gaan omarmen. Zo kan een stuk boosheid uit het verleden transformeren tot kracht, en hoef je deze niet meer buiten je te zoeken. Dat is wat er uit mijn eigen proces kwam, dat ik meteen maar tijdens het schrijven van deze blog heb gedaan - ik ben een groot voorstander van dingen NU doen - ik ontdekte een beschadigd kindje in me dat in groep drie haar vinger had opgestoken en weliswaar gelijk had, maar de docent zei iets anders. Je voelt 'm vast wel.

Dit is waarom ik van Reading hou. Niet omdat ik daarmee naar boven klauter om die geidealiseerde staat van 'verlichting' te bereiken, maar omdat het me menselijk maakt en me in een spiegel laat kijken die ik in mijn eentje niet omhoog zou kunnen houden. Bevrijdend en mooi.

Ik ben er klaar voor om meer hart-contact met mensen te maken vanuit gelijkwaardigheid!

*of in het echte leven, als je vanuit je hart contact maakt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten