dinsdag 25 oktober 2016

3.5, slachtofferschap en de holocaust

een transitblog

Een paar dagen geleden stond de aarde in mijn design-aarde: 3.5 in detriment. Dit is geen leuke lijn. De Rave I tjing leert me dit:

3.5 Victimization. When actions designed to overcome confusion alienate others. Mars exalted. The courage to stand by one's convictions. The unique energy of individuality to withstand confusion. The Earth in detriment, where victimization leads to appeasement and suffering. Confused energy which is dominated by the ordering power of others.
Ik zag in een transitvideo dat dit de persoonlijkheidszon van Hitler was. Het Engels woord victimization - de keynote van deze lijn - gaat over exploitatie en van andere mensen een slachtoffer maken door ze uit te buiten. In de chaos van het vinden van een nieuwe orde, in het maken van een nieuwe wereld, buitte Hitler anderen uit en maakte hij ze tot slachtoffer. In hoeverre liet hij zich uitbuiten en zette hij dit misbruik voort? Het leidt keer op keer tot verwarring, deze lijn, en het laat zich overweldigen door anderen die een eigen wereldbeeld hebben, die de wereld anders willen ordenen. In detriment is er al helemaal geen ontkomen aan. De exalted-versie kan tenminste nog bij zijn eigen overtuigingen blijven en deze victimization uitvoeren. In Hitlers geval had deze individuele kracht vreselijke gevolgen. In zijn drijfveer om een betere wereld te ordenen, moesten er talloze mensen sterven en lijden.

Ik ben Hitler niet, dus ik hoef dit niet allemaal te gaan internaliseren. Maar het maakte me wel duidelijk hoe verstrekkend de gevolgen van deze lijn kunnen zijn. Ik heb het tenslotte ook in me, dus ik herken het. Vooral door de transitdag. Ik heb het om me heen in actie gezien.

Ik hoorde die dag (afgelopen zondag) allerlei verhalen over nare situaties waar mensen slachtoffer van waren. Verschillende mensen stortten hun hart bij me uit over hun lastige situatie, problemen op het werk, diep diep onoverkomelijke problemen met allerlei zaken, pijn en lijden en een kant van de wereld die ik het liefst niet zie. Ik zag ze als slachtoffers van de situatie, ik vond het vreselijk, en wilde niets liever doen dan ze helpen, terwijl dit niet mijn verantwoordelijkheid was. Meestal kan ik neutraler blijven, en ga ik iemand niet medelijdend omhelzen, maar dat deed ik op deze dag wel. Ik maakte hen tot een slachtoffer met mijn projectie. De pijn van de wereld, die in deze verhalen lag, maakte dat ik het liefst een mooie wereld wilde maken, waarin bepaalde mensen niet meer bestonden. Ik kan me dus voorstellen wat Hitler dreef.

Andersom werkt dit hetzelfde. Ik heb deze lijn onbewust. Mensen projecteren dit dus ook allemaal op mij.

Ik vind het zelf vreselijk om als slachtoffer gezien te worden. Ik krijg mensen op me af die om één of andere reden vinden dat ik zielig ben, of die iets hebben gezien bij me waar ze de conclusie uit trokken dat ik daar heel erg mee zat. Terwijl het in feite wel meeviel. Een ijselijk, intens drama om niets. Ze stellen me gerust, troosten me, en dat voelt juist betuttelend. Het gaat wel weer voorbij, hoor, zo'n doos ben ik nou ook weer niet.

Ik schrok er best wel van, om dit nu eens bewust te ervaren. Blijkbaar doe ik dit onbewust voortdurend. Blijkbaar zie ik onbewust ook andere mensen als slachtoffer. Mijn reddersyndroom wordt dan meteen geactiveerd, ik wil mensen meteen geruststellen (appeasement), en dat terwijl het gewoon hun levenspad is en het niet mijn verantwoordelijkheid is om daar iets aan te fixen. En ja, misschien worden ze gedomineerd door anderen, misschien lijden ze daaronder, misschien zijn ze wel echt slachtoffer van een situatie die onrechtvaardig is, misschien leven ze in een wereld die ik het liefst wil veranderen. Maar het is niet aan mij om daar iets aan te veranderen. Tenzij ik mijn strategie en autoriteit volg.

Net zomin dat het aan anderen is om iets aan mij te veranderen op het moment dat ze dit in me zien. Jij, lezer van deze blog, zie jij mij soms als slachtoffer, als verward, verstrikt in chaos en lijden, gedomineerd door anderen? Denk jij dat je me moet helpen om uit deze verwarring te komen waar ik zogenaamd in zit, wil je me troosten en medelijdend omhelzen? Misschien heb jij dit niet zo, maar geloof me, anderen doen dit wel eens. En daar zal ik niet goed op reageren. Dit leidt tot alienation, vervreemding, zie die blauwe zin. Dat is de les van deze lijn: probeer deze verwarring niet op te lossen, je vervreemdt de ander (mij dus) alleen maar van je. Onbewust zal ik je dan van me wegduwen, omdat ik voel dat je me als slachtoffer ziet, me betuttelt, en ik mijn zaakjes heus zelf wel op kan knappen. Dan lijkt het alsof je me probeert te fixen, terwijl ik gewoon mijn individuele levenspad volg, met alle zwaarte en melancholie van dien.

Er zit veel pijn in deze lijn. Omdat het onbewust is bij mij, kan ik mijn vinger niet zo goed op deze pijn leggen. Ik zie hoe belangrijk het is om schaduwwerk te doen met deze poort, hoe belangrijk het is om dingen niet persoonlijk te nemen, zodat het niet tot al te hevig lijden leidt. Maar waarschijnlijk zal het altijd tot lijden blijven leiden. Want dat hoort ook gewoon bij het leven. De kunst is om daarin toch bij jezelf te blijven. Zelfs als je iemand anders ziet lijden. Je hoeft niks te fixen. Het is je verantwoordelijkheid niet. Dat is poort 50.5: instinctief weten wat je kunt fixen en wat niet. Dat is het vangnet waarmee mijn 3.5 detriment vergezeld gaat.

Ik heb me vooral vroeger heel vaak laten overweldigen door 'the ordening power of others'. In plaats van bij mijn eigen kracht en individualiteit te blijven, liet ik mezelf tot een slachtoffer maken. Ik was bang voor de verandering waar ik zelf toe in staat was, en blokkeerde dus liever mezelf dan dat ik echt mezelf was. Inmiddels weet ik beter hoe ik bij mezelf moet blijven en kan ik dat sprankje doofheid dat toch in deze poort zit, gebruiken, samen met al mijn andere individuele poorten (met name 38 en 39), om toch bij mijn eigen overtuigingen te blijven. Maar tenauwernood. Ik word hoe dan ook gedomineerd in bepaalde situaties, ik raak in de war en raak mijn overtuigen kwijt, en dit leidt tot lijden.

Alleen is dit belangrijk om in het licht van mijn hele chart te zien. Als ik me laat overweldigen door de ordening van anderen, kan dat naadloos samenvallen met mijn aftredende 7.4, die het leiderschap aan anderen geeft. Prima. Het kan naadloos samenvallen met de 32.2, die zich inhoudt omdat hij wel ruikt dat ie niet kan transformeren. Het kan naadloos samenvallen met mijn 10-57, die zich in de perfecte vorm gedraagt en aanpast aan de situatie om mijn integriteit veilig te stellen. Het kan me helpen om niet in de valkuil van mijn open ego te vallen en te proberen de beste te zijn, me autoritair te gedragen (26.6). Het kan resoneren met de nederigheid van poort 5, die buigt voor de universele flow.

Mijn poort 3 is niet zwak. Die kan muteren en orde maken van chaos. Als ik bij de juiste mensen ben, hebben zij de juiste projectie, en kan ik mezelf zijn en word ik minder gedomineerd. Het valt allemaal wel mee.

Elk mens heeft zulke detriment-poorten in zich, of andere poorten die van zichzelf al behoorlijk donker zijn. Dit te begrijpen helpt om jezelf als mens te accepteren. Het mag er allemaal zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen