maandag 31 oktober 2016

Tekens van je lichaam

Ik wil het gaan hebben over het maken van beslissingen en alle subtiele tekenen van je lichaam daarbij. Dat is in feite het werk van het Miltcentrum, dat ik gedefinieerd heb.

Op het moment dat ik mijn strategie volg (wachten tot er iets naar me toe komt) heb ik dit Miltcentrum niet zo nodig. Dan is het meer een aanvulling op mijn innerlijke autoriteit, die in mijn sacrale centrum ligt en ja of nee zegt.

Op het moment dat ik mijn strategie NIET volg, en dus vanuit mijn hoofd iets ga manifesteren, krijg ik te maken met allerlei subtiele vormen van weerstand. In eerste instantie tenminste, tot het steeds heftiger wordt en ik ergens in vastloop.

Aangezien ik niet perfect ben, een mens ben, en open centra heb, volg ik vaak mijn strategie niet. Inmiddels heb ik ervaren hoe belangrijk het is om de subtiele tekenen van mijn lichaam te leren duiden die me vertellen dat iets niet goed zit. Het wormpje van twijfel in mijn maag: ik heb zojuist geïnitieerd en dit is het niet waard om mijn tijd aan te besteden. Het kippenvel op mijn rug en armen: mijn gids wil me iets duidelijk maken.

Hier komen vast nog wel meer dingen bij. Ik verzamel ze als herfstschatten.

Ook zijn er subtiele tekenen die me kunnen vertellen dat ik wél iets mag doen, ook al is er geen duidelijke ja/nee-vraag gesteld. Aan deze tekenen kan ik nog wel eens voorbijgaan, terwijl ik aan het wachten ben. Het belangrijkste hiervan is 'het popcorn-moment' waar ik het in de vorige blog ook al over had. Aangezien ik een open keelcentrum heb, is spreken voor mij net een grote soep waar ik helemaal in verdrink. Wanneer moet ik spreken? Wat moet ik zeggen? Hoe verwoord ik dingen? Wat zijn woorden? Wat betekenen woorden? Hoeveel zeg ik van wat ik weet? Hoeveel mag ik zeggen en is uitgenodigd en afgelijnd en hoeveel is mijn ego dat de touwtjes in handen probeert te grijpen?

Dat zijn continue overwegingen als je een open keelcentrum hebt. De strategie van het open keelcentrum is: wacht met spreken tot je wordt uitgenodigd. Maar 'uitnodiging' is niet zo letterlijk. Dat kan ook heel subtiel en energetisch zijn. Een frequentie die zegt: nu is het gepast om mijn puzzelstukje bij te dragen. Een teken daarvoor kan zijn dat mijn hart heel hard gaat kloppen, of dat ik als het ware een energie voel oppoppen in mijn borst die ik kan uiten.

De tekenen van mijn lichaam zijn als een landkaart die ik gebruik om te navigeren. Dat vraagt dat ik leer kaartlezen, zodat ik de symbooltjes begin te begrijpen. En veel van die tekenen kan ik afspreken met mijn lichaam, of bespreken met mijn gids.

Maar soms wordt er een schaduwstuk aangeraakt, zoals vandaag, waar ik echt doorheen moet zonder navigatie, behalve dan aanwezig te zijn bij wat er gebeurt. De gevoelens en emoties en gedachten lopen dan allemaal door elkaar heen en het subtiele bewustzijn van mijn Miltcentrum is onderdeel van die massa.

Ik ben heel kwetsbaar dan. Ik kan mezelf dan niet beschermen met mijn strategie en autoriteit. En dat is waarom het zo belangrijk is om alleen de juiste mensen in mijn leven toe te laten. Want die zien mijn waarde: en dat ik mijn schaduwstukken aan ze laat zien is geen belasting, maar een eer. Want dat is enorm kostbaar, ik ben enorm kostbaar. Veel te kostbaar om mijn tijd en energie te besteden aan iets of iemand waar ik een miniem wormpje van twijfel bij voel.

En zo zou het voor iedereen kunnen zijn. Het gaat radicaal in tegen wat de meesten van ons hebben geleerd bij onze opvoeding. In ieder geval de mijne.

Ons sacrale centrum is een supermind. Die weet of er compatibiliteit is. Die is de stem van het universum, van de levensenergie.

Authentiek zijn is de enige manier waarop ik mijn heilige, sacrale energie met de wereld kan delen. Dat is de les die voortkwam uit mijn schaduwstuk vandaag, dat ik verder niet inhoudelijk ga delen, want daar voel ik een wormpje van twijfel bij. Punt.

Popcorn en kristal

Ik heb zaterdag een hele mooie dag ervaren met een groepje gelijkgestemden. Na mijn intentie om meer hartcontact te maken vanuit gelijkwaardigheid, heb ik dit meteen al gemanifesteerd. Zo werkt manifestatie dus als je een Generator bent!

Voorheen verstopte ik me in een groep. In Jong Bewust zette ik mezelf juist helemaal neer, als andere uiterste van het spectrum onveiligheid. Want wat als er niemand luisterde? Nu heb ik de balans gevonden. Om vanuit de kwetsbaarheid van het 'popcorn'-moment iets te delen en mezelf daarmee neer te zetten, zonder dat ik daarmee de controle grijp. Ik had popcorn gemaakt om uit te delen en zo ontstond de metafoor. Een popcorn-moment is alsof er popcorn oppopt in je hart, het gevoel dat er iets gedeeld wil worden. Daarmee stuur je dus helemaal niks, maar manifesteer je wel precies datgene waar je behoefte aan hebt. Want wat er uit je hart opkomt is wat er mag gebeuren, zonder plan, zonder structuur.

Ik laat mezelf nu gewoon zien, in mijn proces. En precies dat laten zien is wat ik nodig heb. Ik ben benieuwd hoe de Jong Bewust-bijeenkomsten vorm gaan krijgen nu ik dit geïntegreerd heb, en of ik me nog steeds verdrietig kan voelen op momenten dat het lijkt alsof ik iets wil zeggen (open keelcentrum?) maar er geen opening is, en of dat verdriet überhaupt wel van mijzelf is, iets ouds uit het verleden, of een emotie of projectie (3.5) van een ander. Interessant om dat te onderzoeken. Deze week ben ik in ieder geval aan het ervaren hoe belangrijk het is om geen vooropgezet plan te hebben bij het aangaan van interactie. De invloed van de zon in poort 44.

We deden zaterdag een meditatie over o.a. kristal. Wat ik daarover kan delen is de frequentie van een dimensie waarin ik een priesteres in een kristallen tempel ben. Deze kristallen energie is met mij vanuit de (binnen)aarde verbonden via mijn 1e chakra, en leid ik via de processen in mijn hart de wereld in. Daarom is het ook zo belangrijk om schaduwstukken en onzekerheden te hebben, die zijn daar thuis. Die resoneren met anderen. We delen al onze emoties. Zo kan ik ook anderen meenemen op de zuiverende en liefdevolle trilling van emotionele openheid. Mijn innerlijk kind kan gaan spelen met alle beschadigde kindjes van de mensen om me heen. We gaan allemaal door iets heen.

Ik ben de afgelopen weken echt grote stappen aan het zetten, met zevenmijlslaarzen richting mijn werk als Reader en begeleider. Ik kan dat wel de hele dag door doen, zo fijn vind ik het. En ik leerde zaterdag: ik vraag er geld voor, omdat dat nog het middel is in de wereld waarin we leven. Dat was een laatste puzzelstukje.

Mocht je dit lezen en aangesproken worden, dan kun je altijd contact opnemen voor een Reading via roos@jongbewust.nl.

vrijdag 28 oktober 2016

Iemand op een voetstuk zetten -> onveiligheid

Eeuwenlang zijn spirituele leiders op een voetstuk geplaatst en hebben ze een boodschap verspreid over ascentie, een staat van verlichting ergens daar bovenin. Die tijd is nu voorbij. Om maar met de deur in huis te vallen: we zijn allemaal gelijk. Dat is waar deze tijd naartoe gaat: onze bewustwording van ons eigen innerlijk weten en het verdwijnen van de hiërarchie. We hoeven niet iemand anders meer boven ons te stellen als autoriteit. In waarde en in wat we aan elkaar te bieden hebben zijn we gelijk. Een mooi voorbeeld hiervan vind ik de spiritueel leidster Teal Swan. Zij heeft als visie dat ze niet haar schaduwstukken wil verbergen voor de wereld, omdat het juist belangrijk is om te laten zien dat elke spirituele leider ook een mens is, en die schaduw net zo bij het leven hoort als het licht. Een spirituele leider is daardoor niet meer buiten bereik, hoog op dat voetstuk, maar die staat naast je. Doordat die transparant en authentiek is, kun je dat zien. Dat maakt dat je makkelijker mee kan transformeren.

Ik heb zelf een beetje een haat-liefde-verhouding met dat voetstuk gehad. Ik heb mezelf extra geprogrammeerd dat ik een 3/5 ben, een Human Design term voor iemand die op een voetstuk wordt gezet door anderen en dan vroeg of laat een fout maakt waardoor 'ie er weer af dondert. Ik was 'm een beetje aan het knijpen voor de projecties die mensen op mij kunnen maken van de 'redder', en begon eigenlijk een beetje spoken te zien. Ik wilde per se niet dat mensen mij op die manier zouden zien: als één of ander verlicht persoon. Dat ben ik namelijk niet. Niet op die manier.

Maar ik doe ondertussen nog precies hetzelfde bij andere spiritueel leiders: ik zet ze op een voetstuk als toonbeeld van verlichting, en als ze een fout maken, donderen ze ervan af. Dat is alleen erg als ik mijn eigen kracht en autoriteit op ze heb geprojecteerd en die dus met hun fout mee naar beneden dondert en ik 'm dus 'kwijt' ben. Vooral met mannelijke autoriteitsfiguren heb ik dat.

Een klein verhaaltje.

Vandaag had ik een gastenles Reading. Dan komen er mensen van buitenaf de les in op wie we kunnen oefenen. Maar deze keer was er een gast te weinig, en zat ineens de directeur van mijn opleiding voor mijn neus. Shit. Die moest ik gaan readen, met al mijn onzekerheid en zenuwen. En dat ging hartstikke goed, en ik heb die onzekerheid ook weer kunnen transformeren, een wegwijzertje richting het thema 'onveiligheid', waar ik nu op uit ben gekomen.

Wat me opviel, is dat deze directeur in reactie op mijn reading dingen met me deelde over zichzelf, zijn jeugd en zijn leven. Dat raakte me. Niet alleen omdat het mooi, authentiek, en kwetsbaar was, maar ook omdat ik eens te meer weer inzag dat we in wezen allemaal met hetzelfde bezig zijn. En de één heeft misschien meer schaduwstukken getransformeerd en heeft dus een hogere vibratie dan de ander, maar dat maakt in een reading* niet uit. Omdat je je afstemt op de ander en in de spiegel kunt kijken met wat er resoneert. En er resoneert altijd wat met een ander. Die onzekerheid van mij, dat buiten me leggen van de autoriteit, is een oud stuk, dat wijst op een innerlijk beschadigd kindje - of meerdere - dat ik nog mag gaan zoeken ergens in mijn systeem.

Als ik me onveilig voel, zoek ik zekerheid in mijn hoofd - zoals de theoretische uitleg van het 3/5-profiel. Door dat als een soort van 'ik ga lekker toch fouten maken'-schildje omhoog te houden, heb ik nog weer een laag valse stoerheid op die gevoelens van onveiligheid geplaatst.

Hoe vertaal ik dit naar mijn werk met Jong Bewust? Eigenlijk door deze blog te schrijven. Ik heb weer een bevestiging gekregen hoe waardevol het is om een boekje open te doen over je innerlijke processen, juist als je in een positie zit waar andere mensen van alles op kunnen projecteren. Als je dit doet, als je ook de neiging hebt om al snel iemand anders (wie dan ook) als 'de autoriteit' te zien, net als ik, dan wil ik je uitnodigen om naar binnen te kijken en op zoek te gaan naar gevoelens van onveiligheid in jezelf. Want dat is wat daaronder kan zitten. Dat het niet veilig is om op jezelf te vertrouwen. Dat je je veiligheid in de handen van iemand anders moet leggen om geliefd te worden. En de zekerheid van jezelf, waar je aan bent gaan twijfelen doordat iemand waar je van afhankelijk was je wist te overtuigen van een ander standpunt, precies die zekerheid mag je weer gaan omarmen. Zo kan een stuk boosheid uit het verleden transformeren tot kracht, en hoef je deze niet meer buiten je te zoeken. Dat is wat er uit mijn eigen proces kwam, dat ik meteen maar tijdens het schrijven van deze blog heb gedaan - ik ben een groot voorstander van dingen NU doen - ik ontdekte een beschadigd kindje in me dat in groep drie haar vinger had opgestoken en weliswaar gelijk had, maar de docent zei iets anders. Je voelt 'm vast wel.

Dit is waarom ik van Reading hou. Niet omdat ik daarmee naar boven klauter om die geidealiseerde staat van 'verlichting' te bereiken, maar omdat het me menselijk maakt en me in een spiegel laat kijken die ik in mijn eentje niet omhoog zou kunnen houden. Bevrijdend en mooi.

Ik ben er klaar voor om meer hart-contact met mensen te maken vanuit gelijkwaardigheid!

*of in het echte leven, als je vanuit je hart contact maakt.

dinsdag 25 oktober 2016

3.5, slachtofferschap en de holocaust

een transitblog

Een paar dagen geleden stond de aarde in mijn design-aarde: 3.5 in detriment. Dit is geen leuke lijn. De Rave I tjing leert me dit:

3.5 Victimization. When actions designed to overcome confusion alienate others. Mars exalted. The courage to stand by one's convictions. The unique energy of individuality to withstand confusion. The Earth in detriment, where victimization leads to appeasement and suffering. Confused energy which is dominated by the ordering power of others.
Ik zag in een transitvideo dat dit de persoonlijkheidszon van Hitler was. Het Engels woord victimization - de keynote van deze lijn - gaat over exploitatie en van andere mensen een slachtoffer maken door ze uit te buiten. In de chaos van het vinden van een nieuwe orde, in het maken van een nieuwe wereld, buitte Hitler anderen uit en maakte hij ze tot slachtoffer. In hoeverre liet hij zich uitbuiten en zette hij dit misbruik voort? Het leidt keer op keer tot verwarring, deze lijn, en het laat zich overweldigen door anderen die een eigen wereldbeeld hebben, die de wereld anders willen ordenen. In detriment is er al helemaal geen ontkomen aan. De exalted-versie kan tenminste nog bij zijn eigen overtuigingen blijven en deze victimization uitvoeren. In Hitlers geval had deze individuele kracht vreselijke gevolgen. In zijn drijfveer om een betere wereld te ordenen, moesten er talloze mensen sterven en lijden.

Ik ben Hitler niet, dus ik hoef dit niet allemaal te gaan internaliseren. Maar het maakte me wel duidelijk hoe verstrekkend de gevolgen van deze lijn kunnen zijn. Ik heb het tenslotte ook in me, dus ik herken het. Vooral door de transitdag. Ik heb het om me heen in actie gezien.

Ik hoorde die dag (afgelopen zondag) allerlei verhalen over nare situaties waar mensen slachtoffer van waren. Verschillende mensen stortten hun hart bij me uit over hun lastige situatie, problemen op het werk, diep diep onoverkomelijke problemen met allerlei zaken, pijn en lijden en een kant van de wereld die ik het liefst niet zie. Ik zag ze als slachtoffers van de situatie, ik vond het vreselijk, en wilde niets liever doen dan ze helpen, terwijl dit niet mijn verantwoordelijkheid was. Meestal kan ik neutraler blijven, en ga ik iemand niet medelijdend omhelzen, maar dat deed ik op deze dag wel. Ik maakte hen tot een slachtoffer met mijn projectie. De pijn van de wereld, die in deze verhalen lag, maakte dat ik het liefst een mooie wereld wilde maken, waarin bepaalde mensen niet meer bestonden. Ik kan me dus voorstellen wat Hitler dreef.

Andersom werkt dit hetzelfde. Ik heb deze lijn onbewust. Mensen projecteren dit dus ook allemaal op mij.

Ik vind het zelf vreselijk om als slachtoffer gezien te worden. Ik krijg mensen op me af die om één of andere reden vinden dat ik zielig ben, of die iets hebben gezien bij me waar ze de conclusie uit trokken dat ik daar heel erg mee zat. Terwijl het in feite wel meeviel. Een ijselijk, intens drama om niets. Ze stellen me gerust, troosten me, en dat voelt juist betuttelend. Het gaat wel weer voorbij, hoor, zo'n doos ben ik nou ook weer niet.

Ik schrok er best wel van, om dit nu eens bewust te ervaren. Blijkbaar doe ik dit onbewust voortdurend. Blijkbaar zie ik onbewust ook andere mensen als slachtoffer. Mijn reddersyndroom wordt dan meteen geactiveerd, ik wil mensen meteen geruststellen (appeasement), en dat terwijl het gewoon hun levenspad is en het niet mijn verantwoordelijkheid is om daar iets aan te fixen. En ja, misschien worden ze gedomineerd door anderen, misschien lijden ze daaronder, misschien zijn ze wel echt slachtoffer van een situatie die onrechtvaardig is, misschien leven ze in een wereld die ik het liefst wil veranderen. Maar het is niet aan mij om daar iets aan te veranderen. Tenzij ik mijn strategie en autoriteit volg.

Net zomin dat het aan anderen is om iets aan mij te veranderen op het moment dat ze dit in me zien. Jij, lezer van deze blog, zie jij mij soms als slachtoffer, als verward, verstrikt in chaos en lijden, gedomineerd door anderen? Denk jij dat je me moet helpen om uit deze verwarring te komen waar ik zogenaamd in zit, wil je me troosten en medelijdend omhelzen? Misschien heb jij dit niet zo, maar geloof me, anderen doen dit wel eens. En daar zal ik niet goed op reageren. Dit leidt tot alienation, vervreemding, zie die blauwe zin. Dat is de les van deze lijn: probeer deze verwarring niet op te lossen, je vervreemdt de ander (mij dus) alleen maar van je. Onbewust zal ik je dan van me wegduwen, omdat ik voel dat je me als slachtoffer ziet, me betuttelt, en ik mijn zaakjes heus zelf wel op kan knappen. Dan lijkt het alsof je me probeert te fixen, terwijl ik gewoon mijn individuele levenspad volg, met alle zwaarte en melancholie van dien.

Er zit veel pijn in deze lijn. Omdat het onbewust is bij mij, kan ik mijn vinger niet zo goed op deze pijn leggen. Ik zie hoe belangrijk het is om schaduwwerk te doen met deze poort, hoe belangrijk het is om dingen niet persoonlijk te nemen, zodat het niet tot al te hevig lijden leidt. Maar waarschijnlijk zal het altijd tot lijden blijven leiden. Want dat hoort ook gewoon bij het leven. De kunst is om daarin toch bij jezelf te blijven. Zelfs als je iemand anders ziet lijden. Je hoeft niks te fixen. Het is je verantwoordelijkheid niet. Dat is poort 50.5: instinctief weten wat je kunt fixen en wat niet. Dat is het vangnet waarmee mijn 3.5 detriment vergezeld gaat.

Ik heb me vooral vroeger heel vaak laten overweldigen door 'the ordening power of others'. In plaats van bij mijn eigen kracht en individualiteit te blijven, liet ik mezelf tot een slachtoffer maken. Ik was bang voor de verandering waar ik zelf toe in staat was, en blokkeerde dus liever mezelf dan dat ik echt mezelf was. Inmiddels weet ik beter hoe ik bij mezelf moet blijven en kan ik dat sprankje doofheid dat toch in deze poort zit, gebruiken, samen met al mijn andere individuele poorten (met name 38 en 39), om toch bij mijn eigen overtuigingen te blijven. Maar tenauwernood. Ik word hoe dan ook gedomineerd in bepaalde situaties, ik raak in de war en raak mijn overtuigen kwijt, en dit leidt tot lijden.

Alleen is dit belangrijk om in het licht van mijn hele chart te zien. Als ik me laat overweldigen door de ordening van anderen, kan dat naadloos samenvallen met mijn aftredende 7.4, die het leiderschap aan anderen geeft. Prima. Het kan naadloos samenvallen met de 32.2, die zich inhoudt omdat hij wel ruikt dat ie niet kan transformeren. Het kan naadloos samenvallen met mijn 10-57, die zich in de perfecte vorm gedraagt en aanpast aan de situatie om mijn integriteit veilig te stellen. Het kan me helpen om niet in de valkuil van mijn open ego te vallen en te proberen de beste te zijn, me autoritair te gedragen (26.6). Het kan resoneren met de nederigheid van poort 5, die buigt voor de universele flow.

Mijn poort 3 is niet zwak. Die kan muteren en orde maken van chaos. Als ik bij de juiste mensen ben, hebben zij de juiste projectie, en kan ik mezelf zijn en word ik minder gedomineerd. Het valt allemaal wel mee.

Elk mens heeft zulke detriment-poorten in zich, of andere poorten die van zichzelf al behoorlijk donker zijn. Dit te begrijpen helpt om jezelf als mens te accepteren. Het mag er allemaal zijn.

Schaamte en emotionele veiligheid

Ik keek gisteren een video van Teal Swan (goh) over schaamte. Ik was me niet zo bewust van mijn schaamte, en ineens was het overal. Ik ontdekte mijn onbewuste innerlijke normen, die toch nog heel conservatief zijn: ik moet een goede studie hebben gedaan, een baan hebben, een eigen inkomen, en ik moet er anders uitzien. Kortom, ik moet 'geslaagd' zijn waar ik gefaald heb. Ik schaam me omdat ik mijn studies heb afgebroken, naast mijn opleiding Reading geen werk of studie heb, en geen eigen inkomen heb. Vooral dat laatste is pijnlijk.

Mijn behoefte om mezelf desondanks te laten zien aan de hele wereld op een exhibitionistische manier, nam heel onveilige vormen aan op de kunstacademie. 'Don't wear you inside out to keep you warm', was een zin uit een liedje van Ane Brun die mij toen heel erg raakte. Toch deed ik het. Ik ontdekte waarom: ik heb een beschadigd innerlijk kindje in me, heel jong nog, dat voor het eerst naar school moest. Eigenlijk voelde ze zich onveilig en overgestimuleerd. Maar toch moest ze zichzelf laten zien. Dat heeft mij geconditioneerd om me áltijd te laten zien, zelfs als het onveilig voelt. En vervolgens is er de schaamte dat ik niet zus-of-zo ben, die ik onderdruk. Maar dit kan niet ongeuit gaan: die komt tot uiting in de vorm van een schimmelinfectie en eczeem.

Ik heb die schaamte geheeld. Eerst gisteravond, door het helemaal te doorvoelen en erover te praten met iemand die ik vertrouw. En vannacht, toen ik een intensieve, helende droom had waarin ik vriendschap sloot met die schaamte. En ik voelde ook heel duidelijk dat ik mijn licht met de hele wereld wil delen. Dat dit de reden is dat ik op aarde ben.

Toen kwam ik op het onderwerp 'emotionele veiligheid'. Hoe kan ik mijn expressie emotioneel veilig maken? Allereerst door lekker te snoeien in mijn vriendenlijst op facebook. Ik heb me laten leiden door mijn onderbuikgevoel en iedereen ontvriend waar mijn lichaam een negatieve respons op had. Dat waren soms behoorlijk random mensen. Familieleden, oude vrienden van de middelbare school, kunstacademievrienden, internet-bekenden waar ik nooit contact mee heb, etcetera. Het is niet persoonlijk. Het is maar facebook - dat ik die band even verbreek zegt niets over mijn gevoel voor jou, mocht je dit lezen. Maar die mensen laten toch nooit iets achter op mijn tijdlijn, dus als ze al die tijd mee hebben gekeken en nu ineens mijn feed missen, dan kunnen ze weer bij me aankloppen en zullen we zien wat er dan ontstaat. Misschien dat ik me wél veilig bij ze voel als ze me laten weten dat ze mijn blogposts en andere dingen die ik deel, waarderen.

Ik heb met opzet geen bericht of waarschuwing vooraf geplaatst. Ik hoef mijn emotionele veiligheid niet te verantwoorden, aan niemand. Mijn respons op sommige mensen verraste me: hen vertrouw ik wel, terwijl ik dacht dat dat niet zo was. Nu voelt facebook voor mij als een veilige omgeving. Het voelt al een tijdje verkeerd om mijn blogs steeds op facebook te delen. Dit ga ik dus ook niet meer doen, ook al vind ik het lastig om die aandacht los te laten. Ik wil namelijk mensen bereiken met mijn licht.

Waar sta ik met dat delen? In mijn droom sleepte ik een lamp van hot naar her, wat helemaal niet handig was aangezien er een snoer met een stekker aan vast zat, die ergens ingeplugd was. Die lamp is mijn licht, en ook mijn duisternis, die ik deel met de wereld. Maar die lamp hoef ik niet mee te slepen naar onveilige plekken. Ik hoef alleen maar te kijken waar het snoer de aarde ingaat. Daar kan ik mijn lamp neerzetten. In een veilig afgeschermde omgeving. En via dat snoer, dat in mijn droom voor de internetkabel stond - en onze verbinding als mensheid via de aarde, omdat we allemaal van hetzelfde vlees gemaakt zijn - kan ik de hele wereld bereiken. Door mijn strategie te volgen komen vanzelf de juiste mensen met mij in contact, omdat mijn aura ze dan kan aantrekken. Een kind kan de was doen.

Ik ben hier niet op aarde om te voldoen aan maatschappelijke normen. Ik ben er om ze te veranderen. Met zachtheid, liefde, en transformatie van wat er geheeld mag worden. Ik ben er om mensen te laten zien hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen, door te kiezen wat goed voelt, en hoe ze kunnen kiezen wat goed voelt. Ik ben er om ze het vertrouwen te geven dat het goed is zo. Dat ze goed zijn zoals ze zijn. Dat ze waarde hebben, precies zoals ze zijn. Ik ben er om die liefde te delen. En dat kan ik het beste doen door allereerst voor mezelf te zorgen. Door de transit van het 50-27-kanaal kan ik dat vandaag doen.

maandag 24 oktober 2016

Door de leegte heen//hoger zelf

Twee blogs geleden had ik het over mijn neiging om achter internet te gaan op het moment dat ik bevestiging nodig heb. Een klein beetje verslaving. Een leegte, met een boel eenzaamheid eronder, die ik al wel kende, maar waar ik nog steeds afleiding van zocht.

Ik had wel door dat ik de connectie met mezélf miste, want dat had ik eens ergens gelezen. Ik ben, nadat ik mijn emoties en behoeften en dergelijke had gevoeld en geheeld (schaduwwerk) dus gaan mediteren en heb de hele avond met mijn hogere zelf gesproken. Ik heb mezelf in een bad van mijn hogere essentie gelegd. Ik heb het in en uitgeademd. Ik heb mezelf er volledig mee gevuld tot ik overliep, en toen bleef ik het in en uit ademen, gewoon omdat het prettig was. Dat was de bevestiging en aandacht die ik nodig had. Ik weet niet eens meer waar we het allemaal over hebben gehad. Maar ik heb al mijn vragen kunnen stellen en alle begeleiding en antwoorden gekregen om me uit mijn mentale cirkeltjes te trekken.

Als we ons alleen voelen, hebben we in feite behoefte aan onszelf. Niet dat dit betekent dat je zelf al je behoeften moet vervullen en dat het vervullen van je behoefte door een ander per definitie verkeerd is - want we zijn allemaal één en een ander is dus alleen maar een aspect van jou/de eenheid dat je zelf hebt gemanifesteerd - maar het kan wel helpen. Vooral als je vertrouwen op jezelf mag ontwikkelen om in balans te komen. We hebben allemaal hulp en begeleiding in de vorm van gidsen bij ons. Sommige gidsen hebben een speciaal doel, zoals gidsen die samen met ons karma uit een vorig leven komen oplossen. Je hebt een beschermengel, dat is een hogere bron-energie die niet op aarde is geïncarneerd (in tegenstelling tot gidsen) en die altijd bij je is. Sommige begeleiding helpt je met een bepaald thema. Zo heb ik een 'healing master' (een tool uit mijn opleiding healing), een aspect van mij dat me helpt om tijdens healings en readings, een soort sjamaan met brede schouders en groene of blauwe ogen, die een heldere groene energie om zich heen heeft. Hij verschijnt soms ook aan me als een groene flits, en heeft een krachtige, vurige en zekere energie. Misschien is hij verbonden met de energie van verschillende aartsengelen, maar hoe dat precies zit is niet zo interessant. Mijn punt is: met al deze gidsen had ik even wat minder contact. Mijn verbinding met boven was er wel - die is er altijd - maar nét niet waar ik behoefte aan had. Ze konden me niet helpen met die behoefte aan bevestiging.

Dus verscheen mijn hogere zelf aan mij als gids: een lange vrouw van wit-gouden licht, met lang witgouden haar en zwarte ogen die alle licht opvangen. Ik heb de afgelopen dagen intensief met haar uitgewisseld. Ik kan haar raadplegen wanneer ik wil, in tegenstelling tot de andere gidsen, die afstand nemen op het moment dat ik bevestiging nodig heb (ja lekker he, eigenlijk duw ik ze zelf weg) omdat ik dan een beroep doe op mezélf en daarmee weer het vertrouwen in mezelf versterk. Ze haalt alle angels uit wat ik denk, als ik daar wat moeite voor doe. Elke kleine verkramping ben ik zo samen met haar voor.

Ze heeft me geleerd dat het mogelijk is om samen met haar mijn leven te creëren, maar dat ik wel de wetten van mijn lichaam in acht moet nemen (de strategie en autoriteit uit Human Design). Dat schaduwwerk de eerste manier is om je leven zelf in de hand te nemen, omdat je dan de punten van aantrekking oplost en daarmee je levensweg vrijer en lichter wordt. Als je positief denkt met een schaduw van negatief denken eronder, schiet dat niet zo veel op, namelijk. En andersom. Als je negatief denkt met een schaduw van een positieve vibratie eronder, manifesteer je niet zo snel je negatieve gedachten. Hoe dat zit? Het lijkt tegenstrijdig. Maar als je niet op je eigen kracht of licht durft te vertrouwen - doordat je in je jeugd te horen kreeg dat je er op een bepaalde manier niet mocht zijn - dan druk je dat ook in de schaduw. Een vertrouwen op het leven, dat je kwijtgeraakt bent, zit dus eigenlijk in de schaduw, onder allerlei lagen van beschermingsmechanismen. Dat heb ik dus weer in eigendom genomen.

Er is niks mis met de wereld. Alles zit op de juiste plek. Dat heeft Human Design me duidelijk gemaakt. Maar om dat er ook zonder oordeel te laten zijn, is een ander verhaal, dat vraagt dat we vanuit ons hoofd in ons hart en lichaam en innerlijke autoriteit komen, zodat alles niet vervormd wordt, en ook daadwerkelijk op de juiste plek valt.

zondag 23 oktober 2016

Waarden en mannelijke energie

Een tijdje geleden schreef ik dat ik tegen het onderzoeken van mannelijke energie aan zat te hikken. Ik dacht dat ik dit waarschijnlijk bij een mannelijke docent in mijn opleiding Reading zou gaan ervaren. Ik heb namelijk twee mannelijke docenten en leer veel van ze, soms op een confronterende manier, soms op een fijne manier. Maar dat ging toch een beetje anders. Inmiddels heeft het leven mij voorzien van heel veel onderzoeksmateriaal, en mijn docenten bleven buiten beeld. Ten eerste waren er op de afgelopen ontmoetingsdag van Jong Bewust voornamelijk mannen aanwezig. Dat is nooit zo: het cliché dat er in het spirituele wereldje vooral vrouwen zitten werd vaak ook in de ontmoetingsdagen van Jong Bewust bevestigd. Dit was dus een positieve uitzondering op de regel. Het bracht het gesprek op een gegeven moment op mannelijke energie. Een vriend van mij die er bij was gaf daar een mooie definitie van die me aan het denken heeft gezet.

Kijken of ik het kan reproduceren. Hij zei dat de mannelijke energie is als een berg: onverzettelijk ruimte biedt hij ruimte aan de kwetsbaarheid en het gevoel, binnen gezonde grenzen. Mannelijke energie gaat dus juist over gevoel en kwetsbaarheid en dat er helemaal laten zijn. Een echte man is dus heel anders dan de 'machoman' die onze cultuur ons voorschotelt.

De andere focus die het leven mij heeft gegeven op de mannelijke energie, is via een uitwisseling met iemand voor wie ik een Human Design-reading deed. Dat doe ik eigenlijk niet zo snel meer via internet, omdat ik 1) geen professional ben en 2) de neiging heb om te veel te vertellen (4.6) en mensen daar een beetje tegen wil beschermen. Bovendien kost het me veel tijd en energie, en het geeft me ook veel energie, maar ik schat mijn inspanningen steeds meer op waarde. Als je interesse hebt in mijn Human Design, kun je contact met me opnemen, dan kunnen we kijken of we daar een vorm voor kunnen vinden die ons allebei past. Ik ben dan wel geen professional, maar voor mijn gevoel begrijp en leef ik het zoals het bedoeld is.

Maar goed, in die uitwisseling kwam de focus op poort 50. Daar wou ik het deze week sowieso over hebben, omdat dat de zon-transit is. Poort 50 heet 'de kookpot', en is de bron van onze mentale ontwikkeling. Het is de poort in het miltcentrum die alle andere poorten samenbrengt in een intuïtief bewustzijn van wat er van waarde is in het moment. Dat is ook hoe je voor kinderen zorgt: door te reageren op wat er belangrijk is in het nu. Poort 50 gaat dus over waarden, wat belangrijk is, en heeft een echo in zich van het 'behoud' van onze voortplanting, onze traditionele opvoeding van onze kinderen. Het is precies hoe ik de bovenstaande definitie van de mannelijke energie ervaar. Het staat als een huis: het registreert wat belangrijk is in het moment, vanuit het gevoelige instinct, en maakt daar onvermurwbaar ruimte voor. Mijn designzon staat in poort 50. Dit onderstreept dus mijn theorie dat je thema's in mannelijke en vrouwelijke energie worden bepaald door je designzon en -aarde, aangezien dat de thema's zijn die je van je vader en moeder meekreeg, je eerste kennismaking als mens met de mannelijke en vrouwelijke energie. Ik herken mijn vader ook in die poort, vooral omdat die poort de voorloper is van onze mentale ratio, en ik mijn vader als 'de ratio' in mijn leven ervaar, die alles overziet en objectief kan oordelen (heel fijn van een mentale projector).

Deze week kon ik dus nog verder onderzoeken hoe de instinctieve waarden in elkaar zitten. De transit maakt een globaal conditioneringspatroon van poort 50. We ervaren het allemaal deze week (tot en met de 24e). We hebben misschien allemaal op één of andere manier geëvalueerd wat nog belangrijk is en wat we willen behouden, en wat plaats moet maken voor iets nieuws. Ik heb zelf letterlijk de 'drie waarden' van Jong Bewust gerevalueerd.

Ik ben bekend met dit proces van waarden behouden, overboord gooien en nieuwe aannemen. Dat is mijn levensweg. Het is namelijk mijn incarnatiekruis in Human Design (de combinatie van mijn persoonlijkheidszon en -aarde en mijn designzon en -aarde), dat gaat over "wetten". Behouden wat van waarde is, en muteren wat vernieuwd kan worden. Deze week kan/kon ik dus lekker bewust gaan muteren! De waarden zelf (poort 50) heb ik ook als bewuste maan, dus daar vind ik mijn emotionele veiligheid in. Door goed mijn grenzen aan te geven in het moment, door te voelen wat ik belangrijk vind, blijf ik bij mezelf en mijn principes (hij staat daar namelijk in lijn 2). Vooral anderen zien dat ik dit doe, omdat het een lijn 2 is. Zij zien en zeggen vaak ook hoe goed ik aan het invoelen ben.

Voor ik helemaal verzand in allerlei Human Design-dwarsvertakkingen (wat mijn hobby is), hier de conclusie van dit verhaal. Ik heb mijn visie over de mannelijke energie vernieuwd. Ik heb de waarde weer ingezien van de combinatie van kwetsbaarheid en kracht. En vooral bewonder ik die poort 50, en de wijsheid ervan. Ik hou van het gevoel van waarde bepalen, en een verandering maken door echt voor mijn intuïtieve principes te gaan staan. Ik vind het een geweldige week en een geweldige transit.

En hopelijk gaat vandaag mij ook nog wat begrip geven in de aarde in detriment in 3.5. Want die heb ik zelf als designaarde. En mijn moeder komt langs. Typisch. Haha.

zaterdag 22 oktober 2016

Verslingerd aan internet en social media

Ik bekeek een video van Teal Swan genaamd 'Internet Addiction'. Ik ben niet per se verslaafd aan internet - ik weet hoe zo'n soort verslaving eruit ziet - maar herkende me wel in een aantal van de punten die ze noemde. Ze stelde de vraag: wat is de onderliggende behoefte als je achter internet wilt? Ik ging het na en kwam erop uit dat dit de behoefte was aan aandacht en bevestiging. De 'like', kortgezegd. Zonder meteen in Human Design-jargon te schieten, kan ik begrijpen waar dit vandaan komt. De angst dat ik niet goed genoeg ben. De angst dat als ik niets doe, en mezelf niet laat zien, de hele wereld me zal vergeten en ik alleen achterblijf. Een overblijfsel van een innerlijk kindje dat zichzelf per ongeluk opsloot op een balkon en er toen af wilde springen in haar verlatenheid.

Het onderliggende gevoel dat ik wil vermijden als ik achter internet ga, is leegte. De oppervlakkige sensatie daarvan is 'verveling', maar daaronder zit leegte. En ik heb keer op keer de neiging om aan de leegte voorbij te gaan, ook al weet ik mentaal wel dat door de leegte en onderliggende eenzaamheid heen gaan allerlei voordelen heeft. Hoeveel vrienden ik ook heb, hoe druk ik het ook heb, hoe fijn mijn relatie ook is, de leegte blijft. Het maakt dat ik niet volledig aanwezig ben in de huiselijkheid van mijn dagelijks leven. Dat ik de dagelijkse routines zie als een sleur. Dat ik het huis ervaar als 'leeg', ook al staat het vol spullen.

Ik weet dat meditatie - wat op het eerste gezicht een toegeven aan de verveling en leegte lijkt - me het gevoel van diepgaande bevestiging geeft dat ik zoek, dwars door de eenzaamheid heen. Het punt is, ik vind het onnatuurlijk om elke dag een 'verplicht' meditatie-uurtje in te stellen. Liever mediteer ik op het moment dat ik daar behoefte aan heb. Alleen ben ik me niet zo bewust van de momenten dat ik daar behoefte aan heb. Omdat ik al snel de neiging heb om naar die laptop te grijpen. Dus daar komt de praktisch oplossing in het spel. Misschien kan ik een post-it op mijn laptop plakken met het opschrift 'weet je het zeker? Misschien wil je liever even mediteren?' Om mezelf te helpen om bewust onbekwaam te worden (in plaats van onbewust onbekwaam). En door vervolgens te leren herkennen wanneer ik me leeg of eenzaam voel, kan ik de neiging om naar die laptop te grijpen vóór zijn.

Ik zet dit op mijn blog - samen met mijn voornemen om niet meer Human Design-jargon te gebruiken om mijn kwetsbaarheid te maskeren - zodat ik als het ware een belofte aan mezelf maak, een reminder die ik op datzelfde internet kan vinden dat ik gebruik om mijn eenzaamheid te vermijden. Hier wil ik namelijk bewust mee omgaan. Ik weet dat er een schat onder verborgen ligt.

Tijd om even te mediteren.

Jargon

Eigenlijk is deze persoonlijke blog vooral een Human Design-blog geworden! Met hier en daar een beschrijving van mijn ontwikkelingen in mijn opleiding Reading. Ik weet dat veel mensen daar niet zoveel aan hebben, als ik in Human Design-jargon begin te schrijven... Maar ik vind het gewoon zo leuk om bij te houden hoe de transits vanuit Human Design effect op me hebben, dus daar schrijf ik dan vrij ontoegankelijke blogs over. Sorry, eventuele nieuwe lezers!

Ook beschrijf ik hoe ik langzaam in het reine kom met mijn persoonlijke design. Maar eigenlijk is dat vooral een reis om mezélf te accepteren. Human Design kan heel ingewikkeld zijn, maar uiteindelijk gaat het erom dat je jezelf bent en accepteert. Dat je je gevoel volgt en alles wat je van jezelf in de schaduw hebt gedrukt, er weer kan laten zijn. Daarom vind ik het zo'n fijn systeem. Het geeft een landkaart van wat er in die schaduw kan liggen. Misschien dat het alleen maar een bepaalde richting op wijst, maar om schaduwwerk te doen - dat wil zeggen, als je echt eerlijk naar jezelf durft te kijken - is het soms fijn om een aanknopingspunt te hebben. Vooral als de buitenwereld je die even niet geeft. Dan gaat je binnenwereld in beweging komen. Want er is altijd contrast in je leven, dualiteit. Als het niet in de buitenwereld is, dan wel in de binnenwereld. Op het moment dat we in een rustige levensfase komen en naar binnen keren, kan het dus zijn dat er van binnen een heleboel loskomt. Er is dan de tijd, ruimte en veiligheid om dat op te lossen. Human Design is voor mij een zaklamp geweest die de boel even helder verlichtte, zodat ik ermee aan de slag kon.

Er zijn terugkerende valkuilen. De neiging om me beter voor te doen, terwijl ik eigenlijk heel onzeker ben - dat komt voort uit mijn open egocentrum. De neiging om conflict te vermijden en anderen te pleasen - dat komt voort uit mijn open emotiecentrum. De neiging om teveel te zeggen en te doen om aandacht te trekken - dat komt voort uit mijn open keelcentrum. De neiging om anderen te overtuigen dat ik het allemaal op een rijtje heb - dat komt voort uit mijn open ajna. En de neiging om vragen te beantwoorden die niet de mijne zijn - dat komt voor uit mijn open hoofdcentrum. Hierin ben ik op mijn kwetsbaarst.

En om dat te verhullen, dat kwetsbare, gebruik ik jargon. Misschien is het wel veel interessanter om dat Human Design-jargon weg te laten, precies op de moment dat ik me erin probeer te verstoppen. Wie weet wat voor blogs dat oplevert.

woensdag 19 oktober 2016

Fouten maken, groeien en accepteren wat niet te transformeren is

Dit is een transitblog, gaat over Human Design!

Ik beschreef twee blogs geleden dat ik een beetje tegen afgelopen weekend aanhikte. De transit van 'de angst voor morgen' (poort 57) gaf me kopzorgen op spiritueel gebied. Ik had een gastenles voor de boeg (waarin ik de coördinator, de leider van het Readingroepje, zou zijn) en ik ging een ontmoetingsdag voor Jong Bewust leiden. Ik zag dat de transit in het weekend nog een stapje verder ging, namelijk naar de 'angst om te falen'. Dit is een bekende angst voor mij, vanwege mijn 3/5 profiel met open ego. Stel dat ik zou falen in mijn leiderschap?

Poort 32, waar de zon vrijdag in kwam, gaat over faalangst. En dat was toch een beetje anders dan ik had verwacht. Me verstandelijk zorgen maken of ik ga falen of niet, is iets heel anders dan de angst die opkomt bij de instinctieve erkenning van wat wel en niet losgelaten kan worden. Dat is een gezonde angst, die alleen in het moment te voelen is, alsof je je adem inhoudt als je van de duikplank springt. Normaal is mijn 32 onbewust, en het was een verademing om bewust te begrijpen hoe mijn Transformatiekanaal in zijn geheel werkt.

Ik kan namelijk transformeren. Maar wat ik nog niet wist, is dat ik ook niet kan transformeren. Niet transformeren met een reden, namelijk: omdat dit niet in mijn capaciteiten ligt of omdat het niet correct is in de situatie. Dat is de functie van mijn 32.2: instinctieve terughoudendheid. Je kunt het wel voor je zien: met mijn continu aftredende leiderschap (7.4), mijn mentale onverantwoordelijkheid (lees: subjectieve waarheden aannemen en weer verwerpen, de eerste dertig jaar van de 4.6) en mijn instinctieve terughoudendheid, ben ik niet bepaald een dominante leider in een informele setting. Ik ben conflict-ontwijkend (39.2) met een reden: alles komt vanzelf wel op z'n pootjes terecht. Een informele setting is wat vaak ontstaat als ik mijn levenspad volg: poort 54.3, covert interaction. Dat is prima, alleen gaf ik mezelf op mijn kop. Ik vond dat ik meer had moeten doen, omdat 'dat nu eenmaal zo hoort als je leider bent'.

Maar wat ik dus ontdekte, is dat ik niet álles kan transformeren, en dat het ook gezond kan zijn om dingen gewoon te accepteren zoals ze zijn. Ook al veroorzaakt dat ongemak bij mij en bij anderen. Als het niet in mijn macht ligt om iets te sturen, is dat geen vereiste voor correct leiderschap. En door dat inzicht ben ik weer gegroeid (de 42-aarde die bij de 32-zon hoorde). Ook al heb ik een visie van hoe de dingen het meest efficiënt kunnen verlopen, het leven is rommelig en chaotisch. Dat is prima. Iedereen is weer anders. Iedereen mag fouten maken en inefficiënt zijn. Leiden betekent in mijn geval (met mijn design) dat ik instinctief erken welke 'fouten' correct zijn om te maken met een groep, en welke 'fouten' anderen moeten maken om te kunnen groeien. Ik zeg 'fouten', maar eigenlijk is dat alleen maar hoe mijn geconditioneerde verstand dat begrijpt. Als er in zo'n situatie een schaduwkant (iets wat je verstand als 'fout' heeft bestempelt en weggedrukt) zichtbaar wordt, is dat precies wat er mag gebeuren, hoe oncomfortabel dat misschien ook lijkt.

Dit is de werkelijke kracht van het proefondervinderlijke proces van de 3/5: dingen uitproberen en ervan leren. Daar komt het woordje 'fout' niet eens in voor. Laat staan 'falen'.

En zo heb ik ontdekt hoe mijn hoofd de onbewuste faalangst van poort 32 heeft verdraaid: door zich zorgen te maken over van alles en nog wat wat verkeerd kan gaan, terwijl het allemaal juist goed verkeerd gaat.

dinsdag 18 oktober 2016

Een wiel uit een uitgesleten spoor duwen

Het blijft nog een grote uitdaging om na een mutatie (Human Designjargon voor een geconcentreerde krachtige verandering die tot vervulling leidt) de leegte in te gaan. Ik kom slippend en schurend op mijn remweg terecht, en probeer nog om door te gaan met mijn ogen dicht, tot ik vroeg of laat op mijn gat beland en knarsetandend blijf zitten. Het liefst met muziek, thee en kaarsjes, maar het verzorgen van die dingen is alsof ik eigenhandig een wiel uit een uitgesleten spoor moet duwen. Het uitgesleten spoor van 'altijd maar doorgaan, ook al voelt het niet goed'. Ik moet eigenhandig alle afleiding (lees: internet) elimineren, en mijn aandacht richten op die leegte in mijn binnenste, op dat absolute ontbreken van iets. Het is niet zo dat ik dan een stiekeme, geruststellende aanwezigheid voel van 'iets' dat in de maak is. Nee. Ik voel helemaal niets. En bovendien is mijn lichaam doortrokken van intens verdriet. Als ik het heb klaargespeeld om daar een tijdje mijn aandacht op te richten, krijg ik al snel mijn beloning.

Dat duurt eigenlijk maar een kwartiertje, twintig minuten, om eerlijk te zijn. Veel korter dan mijn weerstand op de remweg en mijn pogingen om toch maar door te gaan. Het doorvoelen van de leegte stelt eigenlijk zo weinig voor dat ik me bijna een valsspeler voel als ik meteen weer nieuwe ideeën krijg. In een moeiteloze puls komt mijn creatieve energie weer terug. Ik zit meteen vol met zekerheid en zelfvertrouwen over de volgende stap. Het is een lachertje. Al die weerstand om een kleine twintig minuten.

Vandaag wist ik mezelf na een druk en inspirerend weekend weer in de leegte te manoeuvreren. Met muziek, thee en kaarsjes. Ik sloot mijn ogen, legde mijn handen op mijn onderbuik, en bracht mijn aandacht daar naar binnen. Ik voelde de stilstand van het absolute nulpunt van mijn creatieve energie. Ik waagde me aan het volledig 100% doorvoelen van de melancholie, als kleine speldenprikjes in mijn lichaamscellen. Die begon te stromen en golfde mee met de melancholische muziek, maar vond geen uitweg. Ik realiseerde me weer: dit is het gevoel waar iedereen naar op zoek is met al die pumpkin spice latte's, met alle verdrietige films, met alle dekentjes en boeken en met regen bezaaide ramen en herfstdecoratie en kunst. Dit gevoel van melancholie is gewoon hier aanwezig, en het is zoveel intenser om het van de eerste hand te ervaren, in plaats van via een verhaal of betekenisvol herfstritueeltje.

Er popte een idee op, waar ik al een tijdje op aan het broeden was, en dat nu tot een oplossing kwam. Ik overlegde met mijn hogere zelf en maakte zo weer connectie met mijn essentie - waar het over ging ga ik beschrijven in een blog van Jong Bewust. Hier wou ik vooral het proces delen van het herschrijven van de paden in mijn hersenen.

woensdag 12 oktober 2016

Positieve focus op fouten maken

Ik voel de laatste tijd veel onzekerheid over wat ik doe op spiritueel gebied. Maar als ik me daarop focus verandert dit in positieve kriebels van opwinding. Het is puur het onvoorziene element van hoe het allemaal gaat lopen. Dit laatste trimester van mijn Readingopleiding ga ik met grote sprongen vooruit. Begin december mag ik (tenzij ik het wel heel bont maak ;)) mijn diploma ontvangen. Ik heb er zin in.

Na een periode van diepe twijfels, zoals ik die nog niet eerder had ervaren, kwam mijn passie voor Healing & Reading weer helemaal terug. In dat proces heb ik mijn ambities van mijn hoofd naar mijn lichaam/hart verlegd. Dat wil zeggen: eerst zat ik nog erg in mijn hoofd met die Healing & Reading-ambities. Ik wilde het doen om de verkeerde redenen. Om mensen te helpen transformeren (terwijl iedereen al goed is zoals die is), om zelf iets te 'kunnen' (terwijl ik er geen plezier meer aan beleefde) en om geld te verdienen (en daarmee kwam ik in een push-energie terecht die alles juist blokkeerde).

Nu maakt het me niet meer uit of ik iemand transformeer in een sessie of niet. Ik doe het voor mezelf, omdat ik zo graag in de spiegel kijk (die de ander voor me ophoud) om mezelf te leren kennen. Ik doe het voor mezelf, omdat ik mezelf transformeer. Ik doe het voor mezelf, omdat ik er voldoening uit haal. En ik heb geen angst meer omtrent geld, of het gebrek aan geld. Geld is neutraal geworden, zelfs iets waar ik positief tegenover sta. Ik zit niet meer in schaarste. Ook al heb ik niet veel geld, ik heb het gevoel alsof ik dat wel heb: ik leef in overvloed. Ik doe nu alles wat ik ook zou doen als ik heel veel geld had. Ik weet niet meer hoe dat precies is getransformeerd van survivaldenken naar overvloeddenken, maar dat is min of meer vanzelf gegaan. Waarschijnlijk is dat ook getransformeerd toen ik de bodem raakte, ergens in deze zomer, samen met een heleboel andere blokkerende overtuigingen.

Alles wat ik voor de ander kan betekenen, is als een cadeautje. Ik vind het fijn. Maar de ander is al goed zoals die is. Ik help alleen maar de ander te laten zien dat alles al op de juiste plek zit. Ik ontvang hun dankbaarheid (in energie of in geld) en krijg daar het gevoel van dat ik eindelijk grip heb op mijn eigen basis in het leven, gegrond ben, mijn passie onbelemmerd de wereld in kan laten stromen en mijn levensdoel actief aan het vervullen ben.

Ik heb een rustig zelfvertrouwen opgebouwd. In bepaalde dingen die ik nodig heb voor mijn spirituele carrière - zoals leiderschap - heb ik absoluut mijn 'plaatjes', en dat ga ik komend weekend (wanneer er weer een ontmoetingsdag van Jong Bewust is) waarschijnlijk weer een stuk helen en ontwikkelen. Ik zat met de 57-transit van deze week aanvankelijk erg in de 'angst voor morgen', en maakte me zorgen of het allemaal wel goed ging komen dit weekend. Ik ontdekte dat deze angst - die normaal onbewust is aangezien mijn eigen 57 onbewust is - opkomt als ik tussen de pulsen van mutatie in zit. Dan gebeurt er niks en ben ik bang dat er nooit meer iets gebeurt als ik niet snel actie onderneem. In het nu zijn is daar de enige remedie tegen. Doen wat ik leuk vind - waar ik positief op reageer - in het nu is tussen de mutaties door extra belangrijk, omdat ik al snel in slachtofferschap zwelg. Dat is een bekend thema van mij.

Dat ik ineens zo positief ben over mijn capaciteiten, verhult dat ik bang ben om fouten te maken. Ik had afgelopen vrijdag een reading gedaan waarvan het thema 'fouten maken' was. Ik vermoedde al dat de komende zontransit - die dit weekend ingaat - in poort 32 van faalangst komt, en dat blijkt te kloppen. Tijd om die angst eens te onderzoeken. Want normaal is die ook onbewust bij mij. Ik ben benieuwd. Ik ga kijken hoe mijn hoofd die onbewuste angst verbuigt tot zorgen waar ik de vinger altijd net niet helemaal op kan leggen. Ik ben benieuwd hoe die angst huishoudt in mijn systeem, dat ga ik vást herkennen. Mijn transformatiekanaal zal dan helemaal bewust te ervaren zijn - zowel mijn ambitie als mijn gevoel voor continuïteit - en ik zal dan bewust & gedreven mensen kunnen ondersteunen en ervaren hoe mijn ambities ondersteund worden en ik mijn positie met Jong Bewust kan transformeren. Ik transformeer sowieso al elke keer een stukje met Jong Bewust als ik interactie heb, maar nu zal ik daarin de continuïteit ervaren.

Ik wil graag een positieve focus op fouten maken ontwikkelen. Dat is mijn intentie voor het weekend, die al mijn onzekerheid of ik alle projecties wel waar kan maken, ombuigt tot een interessant experiment. Ik organiseer zo'n dag namelijk voor mezelf: om mezelf te leren kennen en transformeren en voldoening te ervaren. En precies dat maakt het zo leuk voor anderen. Want op die energie kan iedereen dan mee gaan trillen. Er is dan ook een energetische ruimte voor anderen om zichzelf te leren kennen, transformeren en voldoening te ervaren. Dat is een cadeautje voor de anderen, en voor mezelf.

dinsdag 11 oktober 2016

Werken aan jezelf//spiritueel perfectionisme//spelen

Ik heb heel veel van Teal Swan's materiaal geabsorbeerd. Dat heeft een proces van heling in me getriggerd waarover ik in vorige blogs schreef. Ik heb veel schaduwwerk gedaan, allemaal in één keer, en als ik nu haar materiaal lees of bekijk, voel ik die triggers niet meer zo. Ik ben bijna klaar met haar werk.

Ik heb veel geleerd van haar 'transcendente perspectief', van waaruit ze haar blogs en video's schrijft. Dit transcendente perspectief, de hogere wijsheid die toegespitst is op aardse vibraties, voelt gelijk aan mijn eigen als ik blogs schrijf. Dat betekent dat ik ook authentiek ben in mijn online expressie. Toch voel ik daar vooral veel onzekerheid in: een energetische match met Teal Swan.

Zoals met het ontmoeten van nieuwe mensen die mij alleen van internet kennen. Ik ben namelijk een 3/5, en dat betekent dat ik te maken heb met positieve projecties van andere mensen, maar fouten maak, dingen verkeerd heb gezegd of gezien of gedaan. Dan val ik keihard van een voetstuk waar ik niet per se om gevraagd heb. Ik ben niet altijd zo bewust dat ik de hoogste frequentie van het 3/5-profiel kan uitleven (praktisch zijn omtrent het maken van fouten als onderdeel van het proces van generalisatie en juist daarmee tegemoetkomen aan de positieve projecties), want soms ben ik totaal onpraktisch en in mijn eigen vingers aan het snijden. En het zou goed kunnen dat Teal Swan ook een 3/5 is. Als je kijkt naar alle haat die ze ontvangt als ze niet zo perfect of verlicht blijkt te zijn als mensen graag in een spirituele leider zien… Brr. Niemand kan er iets aan doen, aan dat projectieveld van lijn 5. Ik heb veel mensen om me heen met een 5 in hun profiel, en ik vind het zelf ook lastig om door die projecties heen te kijken, of het juiste op hen te projecteren. Dat is het dilemma van een lijn 5.

Ik ben helemaal voor het maken van fouten, maar met mijn houding van 'let maar niet op mij, ik ga het toch verkeerd doen' haalde ik mezelf ook omlaag. Dat was nodig, omdat ik zo laag moest gaan om die schaduw te bereiken - of eigenlijk wees het mentale concept van de 3/5 me de weg naar die schaduwkant. Nu is het tijd om mijn frequentie weer omhoog te brengen. Na schaduwwerk is het belangrijk om het licht toe te laten op alle plekken die geheeld zijn. Ik voel me weer heel, sterker dan voorheen. En ik ga even niet zo diep meer graven, aangezien dat proces van mezelf uit elkaar halen en weer in elkaar zetten een tol vraagt van mijn lichaam (hartkloppingen, om precies te zijn) die me leert dat ik al goed ben zoals ik ben, en niet zoveel 'werk' aan mezelf hoef te doen. Dat is een open ego-thema. (Het ego-centrum in Human Design is verbonden aan het fysieke hart.)

Een mens kan niet altijd grote transformerende sprongen maken.

Het mooie aan Reading vind ik dat ik geen generalisaties maak, geen objectieve waarheid vertel. Het enige wat ik doe, is me afstemmen op die persoon op dat moment. En dan vertel ik haar wat op dat moment haar vibratie een stukje kan verhogen. Dat kan het totaal tegenovergestelde zijn als wat ik aan iemand anders vertel. De één heeft het nodig om te horen dat ze meer mag bezinnen, de ander heeft het nodig om te horen dat ze juist meer naar buiten mag treden (juist omdat ze al een stap verder is en zich al heeft bezonnen). Ik bedenk dat niet: het komt in de vorm van symbolische beelden in me op, waar ik een boodschap uit haal. Om zulke boodschappen te kunnen vertellen, is het nodig dat ik mijn eigen pijnstukken ook aanga. Daarvoor is het weer nodig dat ik die pijnstukken héb. Anders valt er niets te transformeren, noch bij mezelf, noch bij de ander. En het basisprincipe van Healing/Reading is dat je eerst iets bij jezelf transformeert, een matchend thema dat opkomt in het contact, en dan pas bij de ander.

Het is veilig dat ik nog in opleiding ben, want nu hoef ik nog niet perfect te zijn. Nu mag ik nog pijnstukken hebben en schaamteloos schaduwkanten uitleven. Maar stel dat ik straks een 'professional' wordt. Dan moet elk haartje op de juiste plek zitten. Ik ben daar onzeker over, bang een fout te maken waardoor mensen collectief zullen afhaken.

De grap is, ik ben al tijden bezig om een professional te zijn, voor Jong Bewust. Spelenderwijs, want dat is waar Jong Bewust voor staat: een speelveld te zijn voor juist dit soort processen van jonge lichtwerkers. En als ik met mijn sikkeneur kan transformeren, kan iedereen transformeren. Dat is juist helemaal waar ik voor sta. Ik geef mezelf hierdoor elke dag de kans om al mijn schaduwstukken omtrent spiritualiteit te transformeren. Veel mensen begrijpen dat niet van Teal Swan en kunnen haar lagere frequentie niet verenigen met haar hogere frequentie. Daardoor ben ik 'm ook even aan het knijpen, want dit is precies waar ik bang voor ben. En omdat ik er bang voor ben word ik tot haar aangetrokken. Dat ik me nu steeds minder tot haar aangetrokken voel, betekent dat ik dit aan het helen ben.

zaterdag 8 oktober 2016

En weer van schaduw naar licht

Na de shockerende en diep opwellende mutatie van gisteren - waar anderen ook uit hebben kunnen putten aangezien het tijdens meerdere readings plaatsvond - is het vandaag weer tijd voor wegebben. En ik blijf achter met melancholie en de angst voor het niets, de angst dat dit betekent dat er morgen niets meer zal zijn, dat dit het was. Dus dit is waar mijn angst voor de periodes van leegte tussen de pulsen uit voortkomt. Mijn 57 resoneert mee met de zon die in 57 is gegaan, zodat ik hem ook bewust kan ervaren. Of haar, eigenlijk. Want ze heeft een best wel vrouwelijke, zachte energie, maar doordringend. Zoals water een steen kan uithollen.

Human Design vist me op uit de schaduw. Ik hoef niks aan mezelf te veranderen, ik hoef geen laagjes van een ui af te pellen om te helen, want veel van die laagjes zijn gewoon genetische imprints, en hebben dus hun rol in het geheel. Mijn poort 60 wordt beheerst door 'The keepers of the wheel', een godheid die ervoor zorgt dat alles zijn plek inneemt in het wiel van de tijd. Dat is mijn godenpropaganda, dat is de basis van mijn helende kracht: alles heeft een rol, elke beperking mag er zijn, het is namelijk onderdeel van een groter mechaniek, een grotere beweging. Dat geeft rust. Ik kan ervan uit gaan dat dat wiel vanzelf weer een tandje verder schuift. Ik hoef niet bang te zijn voor het niets. Dat zegt mijn hoofd tegen mijn gevoel - het tegenovergesteld van wat ik gisteren zei, toen ik het gevoel als uitgangspunt nam - maar het werkt. Ik voel de restjes schaduw die nog verwerkt moesten worden in mijn systeem oplossen in licht. Het gevoel is niet beter dan het hoofd. Het heeft allebei een rol in het geheel. En in deze tijd maakt de mensheid een beweging van het hoofd naar het gevoel.

Het gevaar met spritualiteit, en vooral schaduwwerk - met deze onverzadigbare beoordelende 18-58 transit (en een open ego) - is dat ik eindeloos gaat ploegen naar trauma om te helen. En wij zitten vol met trauma's. Op het moment dat we onze teen stoten en niets laten merken ontstaat er al een trauma, omdat we het niet helemaal hebben toegelaten, in eigendom genomen en gevoeld. Het is dus niet erg dat we trauma's hebben. Ze hoeven niet allemaal nu opgelost te worden. Ze mogen er gewoon zijn. (En daardoor komen ze naar de oppervlakte en lossen ze op.) Soms zijn er dieper liggende thema's, die we in dit leven grondig uitleven, incarnatie-thema's. Bij mij is dat 'slachtofferschap' - het thema van mijn vrouwelijke energie (design-aarde, ik leef het uit in relatie tot mijn moeder, aangezien dat onze archetypische eerste ervaring met het vrouwelijke is). De collectieve pijn van het vrouwelijke dat gekwetst wordt in haar ontvankelijkheid, zodat ze grenzen moet oprichten die alleen maar voor weerstand zorgen. Dat het mannelijke haar ziet als prooi en haar wil penetreren en shockeren, om de overvloed van de moederlijke warmte te bereiken.

Ik zal dit thema mijn hele leven onderzoeken en afpellen, maar gaat niet weg. Het zit in mijn genen. Dus tenzij ik een staaltje metafysische epigenetica uithaal met mezelf - wie weet wat er allemaal mogelijk is tussen hemel en aarde - zal ik hierin blijven leren tot ik sterf. Dat is oké. Ik vind het wel interessant eigenlijk. Ik schrijf er een heel boek over.

Ik zit nu tegen de mannelijke energie aan te hikken, tegen het onderzoeken van de kookpot: mijn design-zon in poort 50. Dit gaat over de waarden die ik van mijn vader heb meegekregen, en de rol die hij in mijn leven inneemt als mentale autoriteit (hij is een mentale projector). De instinctieve waarden die verheven worden tot gedachtegoed. Ik weet nog niet helemaal hoe dit zit. Het zal vast een keer naar boven komen. Waarschijnlijk in confrontatie met één van mijn mannelijke docenten, want zo gaan die dingen.

Dan ga ik nu melancholische muziek luisteren.

vrijdag 7 oktober 2016

In de schaduw

Ik ga de laatste dagen door een diep, donker stuk schaduw. Dit proces is gecatalyseerd door Teal Swan - ze heet niet voor niets 'de spirituele katalysator'! Haar werk is langzaam bij me naar binnen gesijpeld en heeft dingen losgetrild waar ik niet helemaal op had geanticipeerd, maar waar ik wel op zat te wachten.

Ik heb mijn constitutionele kwalen weer volledig onder de loep gelegd, een beschadigd, angstig innerlijk kindje heel veel aandacht gegeven, ik heb een heftige gebeurtenis uit een vorig leven (weer) intens beleefd en nu kom ik uit op een laag dieper. Eenzaamheid. En met het aanraken van dit gevoel, dat onder meerdere lagen schaduw verstopt zat, kan ik ineens helemaal ontvangen. Alsof ik omringd was door donkere schaduwen, die ik met heel veel kracht heb lopen tegenhouden, en die nu allemaal op me terecht komen en me bedelven onder steun, liefde, goedkeuring en zelfs bewondering. Het waren helemaal geen enge dingen! Het was juist verbondenheid!

Dat was niet helemaal wat ik had verwacht, als ik in mijn eenzaamheid zou zinken. Dat ik dan mezélf zo sterk zou voelen, en me dan ineens volledig verbonden zou voelen met iedereen met wie ik de laatste tijd bijzonder contact heb gehad. Ik kan hun geschenken plotseling ontvangen.

Dit sluit ook aan bij een meditatie die ik laatst had gedaan om mijn gidsen te zien. Ik heb namelijk tijdelijk een gids gehad die inmiddels meer afstand heeft genomen, omdat ons gedeelde karma uit een vorig leven afgerond werd. Ik voel mijn beschermengel bijna continu als een moederlijke omhelzing - had ik al verteld dat ik een bang beschadigd kindje in me heb? - maar ik was nieuwsgierig of er nog meer gidsen bij me waren.

Toen kreeg ik dus al die mensen om me heen te zien - met name alle jongeren van Jong Bewust. Zij zijn mijn gidsen in deze fase van mijn leven. Met andere woorden: mijn groei schuilt er nu in dat ik hun geschenken, hun lichtwerk en schaduwwerk en mijn reflecties in hun spiegel volledig kan toelaten. Ik heb veel weerstand rondom mijn grenzen, en ik merk nu dat het toelaten van 'enge' dingen in de buitenwereld, juist verpakte geschenken zijn. Als ik dat niet toelaat, vanuit angst, maak ik mezelf eenzaam, omdat ik me afsnijd van eenheid.

Dit is een diep transformerend proces, en het zet even alles op z'n kop. Spiritualiteit is niet altijd leuk. Soms is het ook zo zwaar en donker dat je niet meer weet waar je het licht moet zoeken. Een donkere draaikolk, kelder of put. De schaduwkanten die ik totnogtoe van mezelf heb laten zien in deze blog zijn vooral schaduw-gedachten en het bovenste laagje schaduw-emoties. Maar dit zat er dus allemaal onder. Pure rauwe angst, pure rauwe wanhoop en eenzaamheid en al die andere heftige zware dingen.

Ik voel me doordrongen van vermoeidheid, en ben helemaal vervuld en voldaan. Die zwaarte die ik nu in mijn lijf voel is een teken van diepe ontspanning, van delen van mezelf die ik voorheen nog niet kon aanraken, laat staan ontspannen. Ik ben diep in mijn gevoel gezonken, en plotseling gaat Human Design naar de achtergrond. Ik leerde vandaag in mijn opleiding dat het moeten verwoorden of begrijpen van een gevoel betekent dat het gevoel er in de eerste plaats niet gewoon mag zijn. Dan ga je namelijk uit het gevoel en in je hoofd om weer terug te gaan naar het gevoel, en dan is er al sprake van weerstand. Dat vond ik een heftige waarheid - en eentje die ik volledig onderschrijf, nu ik door dit proces ga. Ik heb het tegenovergestelde gezegd, maar nu is mijn waarheid veranderd, en het zegt eigenlijk in essentie hetzelfde.

Ik heb het niet nodig om te schrijven om in balans te komen. Maar ik heb het wel nodig om mijn keelchakra te ontwikkelen, zodat dit gevoel en mijn verstand volledig met elkaar verbonden worden. Als ik mijn keelchakra niet ontwikkel, raak ik uit balans. Maar dat is iets anders dan het nódig hebben om te schrijven om een gevoel te kunnen ordenen. Dat is niet waar, dat is een trucje van mijn verstand. Een gevoel is er om te erváren, niet om te ordenen of begrijpen. Dat is de uitdaging van deze tijd, geloof ik. En om dat te leren, is het waarschijnlijk nodig om het verstand daarbij te gebruiken, net zo lang tot je het vanzelf los kunt laten - fietsen zonder zijwieltjes, voelen zonder begrijpen. Het ultieme getuigenbewustzijn. Ik ben gloeiend dankbaar dat ik zover ben gekomen, door mijn toewijding aan mijn eigen helingsproces, zodat ik dit nu mag ervaren. Er is niets fijner, voller en levender dan helemaal in je gevoel te zinken.

dinsdag 4 oktober 2016

Onvoorwaardelijke liefde: blegh

Pff. Ik heb net de video 'Spiritual Bypassing' gekeken van Teal Swan (bedankt Marloes, die had ik nog niet gezien). Zij raakt mij op dit moment omdat ik op dezelfde golflengte zit van rommelig spiritueel zijn, en tegen alles aanschoppen wat een kloof maakt tussen 'de spirituele mythe' - zoals positief denken, aura beschermen etc - en de authentieke werkelijkheid. Dat is trouwens wat 'spiritual bypassing' is (wist ik ook niet) Als je namelijk positief wilt denken en daarmee het negatieve als minderwaardig bestempelt, zal het terugkomen als een boemerang, en ben je bovendien niet authentiek. Ik heb dat inmiddels wel tot op het bot ervaren en uitgekleed. Nu is mijn fysieke reactie op een negatieve gedachte een vonk van opwinding, omdat ik mezelf zojuist een kans heb gegeven om van mezelf te houden. Serieus. Dat is nu mijn reactie op een negatieve gedachte. Ontspanning. Kracht. Zelfliefde. Ik voel het direct als er een discrepantie ontstaat tussen zo'n negatieve gedachte en mijn staat van zijn. Met andere woorden: als ik de negatieve gedachte ga onderdrukken of veroordelen. Dan ga ik namelijk direct uit mijn kracht, alsof er een ballonnetje opgaat in mijn 1e chakra. Meestal is het maar een klein rukje, en blijf ik met beide benen op de grond staan, en onderzoek ik innerlijk glimlachend de negatieve gedachte. Dat klinkt heel boeddhistisch, innerlijk glimlachen, maar het is iets wat vanzelf ontstaat, niet iets dat ik expres doe. Ik zit eigenlijk gewoon vol met zelfspot, op een goede manier.

Maar goed, dat was ook niet het voorbeeld van 'spiritual bypassing' dat mij raakte. Het voorbeeld dat een innerlijk rukje gaf aan mijn gemoedsrust was 'onvoorwaardelijke liefde'. En aangezien ik in balans kom door te schrijven en op die manier te ordenen (aarde in keel & poort 3) ga ik dit weer en plein public onderzoeken. Dat voelt trouwens niet kwetsbaar. Dus ik ben ook niet dapper. Even die mythe de wereld uit helpen ;)

Ten eerste raakt de term 'onvoorwaardelijke liefde' op een nare manier aan iemand die ik heb gekend. Ik voelde me bij haar altijd alsof ik op mijn tenen moest lopen, omdat ik vreesde dat ze elk oordeel van mijn kant met röntgenstralen doorzag en ik door de mand zou vallen.

Maar ik ben niet in staat tot onvoorwaardelijke liefde. Zo. Dat is eruit. Ik kan héél goed voorwaardelijk liefhebben. Ik heb een fantastische relatie met fantastische lessen en fantastische ruzies en fantastische oordelen en verwachtingen waar niet aan tegemoet gekomen wordt. Dat is het geheim van mijn relatie. Dat we vol verwachtingen en oordelen zitten, en dat het zonder dat we er veel moeite voor hoeven te doen tóch werkt, vanwege onze chemie. We hebben een kalme relatie - we zijn bijvoorbeeld nooit bijna uit elkaar gegaan - met soms een dikke olievlek. Dat is geen verdienste. Dat is gewoon zo.

Het concept 'onvoorwaardelijke liefde' is in mijn relatie ook nog nooit uitgedaagd. We zijn er sterren in om in gezond stamverband te leven: doe jij dit, dan doe ik dat? Ja of nee, en dan boos worden en daarmee dealen en het goedmaken. Maar de rest van de tijd loop ik rond met de sterke verdenking dat ik niet goed bezig ben in mijn contact met andere mensen. Hou ik wel onvoorwaardelijk van ze? Ojee, ik heb een oordeel of negatief gevoel! Ojee, die persoon heeft een negatief trekje, snel mijn ogen sluiten voor de vriendschap in gevaar komt! Ojee, deze docent heeft een negatief trekje, hoe kan ik hier nog met open hart in de les zitten, gewoon negeren!

Het punt is, dat ik dan alleen maar mijn hart sluit voor mezelf. Ik mag best oordelen - oh hee, het dringt nu pas tot me door dat ik de transit gigantisch aan het uitleven ben, 18-58 - als ik dát maar niet veroordeel. Ik ben dus zover dat ik alle negatieve gedachten die betrekking hebben op mezelf of op abstracte concepten er helemaal laat zijn, maar niet mijn negatieve gedachten en gevoelens die betrekking hebben op andere mensen. Aha. Interessant.

Nou, dat was het weer. Nu ik me er bewust van ben geworden, is het eigenlijk al geheeld, omdat ik weer dat 'aha, interessant' heb gevoeld, wat betekent dat ik het automatisch heb omarmd. Ik ben in essentie namelijk onvoorwaardelijke liefde, dat is iedereen, daar hoef je geen moeite voor te doen of zo. En die liefde is als een vuur in mijn hart, waarin dit 'opgegraven en afgestofte' aspect van mij nu getransformeerd wordt. Zo simpel is heling, dus ik ga er niet meer woorden aan vuilmaken. Die maak ik liever vuil aan toekomstige gevallen van 'spiritual bypassing' en andere schaduwzijden.

Wie weet schrijf ik hier een meer gepolijste blog over op jongbewust.nl, want daar schrijf ik mijn gepolijste, gegeneraliseerde blogs tenslotte, de lijn 5-blogs. Hier alle krulletjes en zaagsel die horen bij het polijsten. De lijn 3-blogs.

zondag 2 oktober 2016

Licht-essentie, persoonlijkheid en lichaam

Na een onverwachte uitwisseling met een vriendin voel ik me geïnspireerd om iets te schrijven, dus ik ben benieuwd wat er op papier gaat verschijnen.


De laatste jaren leef ik steeds meer vanuit mijn lichaam, in overgave voor de wijsheid ervan. Ik neem beslissingen op basis van wat mijn lichaam zegt. Mijn persoonlijkheid is over dat cruciale punt heen waarin het van zorgen maken en interfereren, naar achteroverleunen en vertrouwen gaat. En mijn ziel, mijn essentie, stroomt door beide vormen heen als licht dat door twee prisma's afbuigt in een specifieke, gedifferentieerde vorm: het quantumveld, mijn aura.

Mijn essentie is waar ik mee Heal en Read, gekanaliseerd via mijn persoonlijkheid en mijn lichaam. Om mijn licht echt goed op deze aarde te kunnen manifesteren is het van wezenlijk belang dat ik volledig gestabiliseerd ben in mijn persoonlijkheid en mijn lichaam. Dat ben ik inmiddels, al ben ik mijn lichtlichaam nog aan het integreren. Dat schijnt rustgevend over te komen op andere mensen.

Maar goed, dat is dus een drie-eenheid: lichaam (Design), persoonlijkheid en essentie. Dat is een model, en er zijn vast meerdere modellen en lagen (waaronder een interessant model van die vriendin waar ik graag meer over wil weten ;) ) dat ik naar aanleiding van een video van Teal Swan heb geformuleerd. Zij heeft het in deze video over geesten en sterven.

Dit sluit naadloos aan bij Human Design. Ik ben geen expert, dus dit is allemaal deels mijn eigen innerlijk weten en deels bijeengesprokkelde HD-kennis. Je hebt een Design-kristal, dat het lichaam leidt en in leven houdt: je voertuig. En je hebt een Persoonlijkheidskristal dat je passagierbewustzijn, en jouw 'bril' vormt waardoorheen je de wereld ziet. Dat is waar je je mee identificeert. De meeste mensen weten niet beter dan dat ze alleen maar dat Persoonlijkheidskristal zijn.

Maar er is nog een andere dimensie, die in Human Design niet naar voren komt omdat dat puur over de dualistische mechanieken van de derde dimensie gaat (misschien zit het wel in Rave Cosmology?), namelijk de licht-essentie. In mijn opleiding bij Mens & Intuitie noemen we dat onze 'zon'. De essentie die ons lichaam verlaat als we sterven en terugkeert naar de bron. Het Design-kristal verlaat ons lichaam ook - daardoor sterven we namelijk - en keert terug naar het middelpunt van de aarde, waar het grote Moederkristal zit. Maar het Persoonlijkheidskristal blijft meestal achter op aarde - tenzij je lichaam 72 uur ongeschonden blijft en op dezelfde plek (?) blijft liggen. Eigenlijk zou het Persoonlijkheidskristal moeten terugkeren naar de dampkring - misschien ontstaan daardoor wel de gaten in de ozonlaag (?) - maar aangezien wij dingen als orgaandonatie, autopsie en crematie hebben bedacht, kan het eindproces (bardo) van het Persoonlijkheidskristal vaak niet volledig worden afgesloten. Wat er dan gebeurt, is dat het Persoonlijkheidskristal op aarde gaat zwerven en een geest wordt. Een blauwprint, een afdruk van je identiteit blijft achter op aarde en kan niet 'naar het licht' gaan. De wereld zit er vol mee. 'Rogue Crystal Bundles' noemen ze dat in Human Design. Ik ben er een beetje gevoelig voor als ik me ervoor openstel, maar ik maak dan vooral contact met mijn eigen angsten en niet zozeer met het 'geestenrijk', waarna ik met mijn angsten ga dealen en het contact met de geesten weer verbreek, haha, euhm, juist, moving on

Deze geest, die achterblijft op aarde, is niet hetzelfde als de essentie van de overledene: die is allang naar het licht gegaan. Er is dus geen 'gevaar' in die zin, dat we niet juist overlijden, aangezien onze essentie altijd terugkeert naar het licht. In feite staat onze essentie nooit los van het licht. En onze essentie kan tijdelijk terugkeren in het Persoonlijkheidskristal om te verschijnen aan een geliefde, als dat juist is voor het levenspad van die persoon. Dit kristal verliest na de dood geleidelijk aan de imprint van de planeten op het moment van geboorte - daardoor wordt het schaduwachtig: een geest. Het gaat iets herhalen, op een bepaalde plek of bij een bepaalde persoon, en blijft hangen bij iets waar het zich mee identificeert. Volgens Teal Swan is het mogelijk om dit deel van onze 'vorm' ook naar het licht te sturen. Ik zie daarin een discrepantie met Human Design dat zegt dat een Persoonlijkheidskristal nooit kan terugkeren naar de dampkring als het niet op de juiste manier is gestorven. Ik weet het niet.

Maar ik legde een intuïtief linkje, dat voortkwam uit hoger weten. Als de mensheid collectief de fixatie op het Persoonlijkheidskristal (wie we denken dat we zijn/het verstand dat controle probeert te houden/het 'ego' in spirituele termen) gaat loslaten, ontstaat er ruimte voor de wijsheid van het lichaam, en de wijsheid van onze essentie. En vanuit die wijsheid dus ook weer de juiste stervensrituelen. Dan kunnen we collectief het Persoonlijkheidskristal loslaten en de ozonlaag weer beschermen. Milieuproblematiek komt dus voort vanuit onze hechting aan het ego en kan worden opgelost als we de identificatie daarmee loslaten. Maar goed, dat wisten we al. Ik kan me voorstellen dat dit heel vreemd klinkt voor de meeste mensen, en dat HD-mensen ook zoiets hebben van 'wat een levendige verbeelding heeft dat meisje', maar goed, het voelt als de waarheid voor mij.

Omdat ik zo gefocust ben op de vorm, op het lichaam en op het aflijnen van verstand en lichaam, schenk ik niet zoveel aandacht aan mijn licht-essentie. Ik heb in mijn opleiding geleerd om die vrij te maken en te laten stromen, en het is een automatisme geworden dat ik die dimensie in mezelf levend houd, en er losjes mee in verbinding sta en er volledig in ga staan op het moment dat het nodig is. Reading is vaak een 'oja, dat hogere weten heb ik ook nog'-ervaring. Een fijn, onverwacht moment van thuiskomen in mijn hogere frequentie. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik dat 'thuisgevoel' niet meer zo nodig heb om me thuis te voelen in mijn lichaam, persoonlijkheid en hier op aarde. Ik vind het eigenlijk wel prettig en grappig hier op aarde. Dat hogere hoeft voor mij niet zo, in die zin, dat ik niet ga reiken naar allerlei spirituele ervaringen, hogere dimensies, informatie over ascentie, contact met lichtwezens etcetera. Dat komt vanzelf wel op mijn pad. Dat is hoe ik in spiritualiteit sta. Ik leef volgens een praktische manier van spiritualiteit, door op mijn lichaam te vertrouwen.

zaterdag 1 oktober 2016

Reading vs. Human Design

Ik blijf het fascinerend vinden hoe ik dingen kan oppikken in iemands energie die uiteindelijk ook in hun design blijken te zitten. Gisteren in de les zag ik een eekhoorntje bij iemand in een Reading, als symbool voor een schichtig, instinctief, angstig persoon, die overal op reageerde. Dit eekhoorntje had een duidelijke grens tussen het veilige hol vol noten (de innerlijke 'schatten'/eigenheid) en de enge buitenwereld. Zodat de buitenwereld in ieder geval niet die schatten kon aanraken. De boodschap in deze Reading was: je hoeft niet op elke prikkel te reageren, alleen de dingen die je gevoel aanspreken, en dan komt die overvloed van de 'noten' vanzelf tot uiting in de buitenwereld en krijg je vanzelf gezonde grenzen. Dan verandert die fijngevoeligheid in wijsheid en kun je alles om je heen observeren.

Dat ging duidelijk over het miltcentrum vs. de overstemmende autoriteiten (sacraal/emotioneel). Later zag ik dat zij inderdaad een gedefinieerd miltcentrum heeft, en waarschijnlijk een emotionele (of sacrale) autoriteit, en viel het op z'n plek. Iemand met een emotionele autoriteit kan dus behoorlijk vanuit dat miltcentrum leven en reageren, wat voor vermoeidheid en chaos zorgt en een staat van hyperalertheid in stand houdt. Maar als je op die instinctieve prikkels gaat 'zitten', in plaats van er continu naar te handelen, kom je in de golfbeweging van de emotionele autoriteit terecht. Een interessant inzicht. Eén die ik niet zelf had kunnen bedenken, want ik heb geen emotionele autoriteit. En ik ben tenslotte vooral geïnteresseerd in mezelf, laten we eerlijk zijn. 

(Mocht je het je afvragen: als ik Readings geef maak ik contact met iemands energie via het vragen van de naam en soms de geboortedatum bij een bepaalde techniek om dieper te komen, zo kon ik dus haar chart opzoeken - de grote lijnen tenminste.) 

Ook andersom hebben deze twee benaderingswijzen van 'het duiden van een mens' een overlap. Als ik iemand iets vertel over Human Design - waar ik heel voorzichtig in ben geworden vanwege dat hopeloos excessieve hoofd van mij en de grote transformerende kracht van Human Design - pas ik daarbij automatisch ook een stukje energetische Reading toe. Om contact te maken met iemands quantumenergie, en te voelen waar de uitdagingen op dit moment zitten, en hoe de informatie gestroomlijnd kan worden zodat de boodschap op dit punt in de tijd toegepast is op die persoon. 

Toch zijn het fundamenteel verschillende benaderingswijzen. Human Design is volstrekt mentaal en dualistisch. Energetische Reading gaat vanuit het gevoel en werkt transformerend van dualiteit naar eenheid. Ze zijn dus niet volledig te verenigen, maar creëren een spanningsveld. Net zoals alle dualiteit doet. Maar zonder spanning geen ontlading. Of ontwikkeling. 

Inmiddels ben ik een stukje verder met mijn vragen over de 7 chakra's uit mijn opleiding versus de 9 centra uit Human Design. Mijn HD-docent wilde daar niets over zeggen, omdat het systeem dat uit 7 centra bestaat niet te vergelijken is met dat wat uit 9 centra bestaat - het was een mutatie in 1871 die ons systeem als mensheid volkomen veranderde. Dus het was aan mij om proefondervindelijk uit te vogelen (lijn 3 tenslotte) waar al die centra nou precies voelbaar waren. Omdat ik tijdens Healing en Reading tenslotte werk via mijn eigen chakrasysteem, en het op zich wel handig is om mijn gewaarzijn hiervan te updaten naar hoe Human Design de dingen ziet. Puur om weer te checken of Human Design voor mijn gevoel echt klopt. Zoals ik met alles doe. Want ik ben mijn eigen autoriteit. 

Ik heb inmiddels mijn ego-centrum, mijn miltcentrum en mijn emotionele centrum gelokaliseerd in mijn lichaam. Mijn ego-centrum zit op dezelfde plek als mijn fysieke hart, maar als ie actief wordt ervaar ik het ook als een druk in mijn zonnevlecht, de bewijsdruk. Ik voel daar dan een 'deuk' in mijn zonnevlecht, van geen energie of wilskracht hebben om voorwaarts te gaan. Nogal een valkuil dat ik dit altijd probeerde te versterken, vanuit de chakraleer, omdat ik dacht dat het derde chakra bij mij onderontwikkeld was. Het derde chakra is traditioneel de plek van het ego en volgens veel bronnen ook van de emoties. Ik voel daar mijn emoties en zenuwen (emotiecentrum), mijn angsten (miltcentrum) en mijn bewijsdruk (egocentrum). Tegelijk voel ik emoties in mijn hele buik, en ook in mijn hartchakra (G-centrum). Overal waar die grote zenuwknoop in onze buik reikt. Ik voel vreugde in mijn hartchakra, en ik voel daar ook mijn verdriet en eenzaamheid. Het hart (of G-centrum) is waar liefde te voelen is, daar zijn ze het over eens, maar er is nog zoveel meer te voelen dan dat. 

Mijn miltcentrum voel ik in mijn hele lijf. Niet in elke cel, maar hoe ik het een keer heb horen beschrijven is 'het licht op'. 

Sinds ik mijn strategie en innerlijke autoriteit ben gaan volgen is mijn waarneming van mijn 1e chakra (of wortelcentrum) veranderd. Soms is het stil en bijna niet voelbaar (geen puls, yin-stand) en soms staat ie wijd open en is ie druk bezig met stromen (puls, yang-stand). Mijn 2e chakra (sacrale centrum) is mijn veiligheid, waar mijn balans zit. Die ervaar ik als een warm, altijd gloeiend maar soms 'slapend' en soms 'bruisend' centrum. 

Mijn keelcentrum (keelchakra) is van nature doodstil. Rustig. Inactief. Het schrijven dat ik nu doe belast mijn keelcentrum minimaal, veel minder dan spreken. Ik voelde daar altijd een druk om me te uiten, de drang tot creatieve expressie, en dacht dat ik daar een blokkade had. Sinds ik doorkreeg dat de kern van mijn keelcentrum een oase van stilte is, is mijn bloedsuikerspiegel gestabiliseerd en hoef ik me niet zo nodig meer te uiten. De blokkade (die eigenlijk een overbelasting was) is daardoor verdwenen. Ik voel nu heel duidelijk wanneer ik mijn keel belast en wanneer het stroomt. Het is een kwetsbare plek, waar ik goed voor zorg. Juist omdat ik er jarenlang eczeem heb gehad, en dus grondig heb ervaren hoe het voelt als ik dit centrum verkeerd gebruik. 

Mijn ajna is meestal overbelast, maargoed, wat doe je eraan. Het komt in de eerste plaats doordat de mensheid collectief nog in zijn hoofd leeft. En voor mensen met een open ajna is dat overbelastend en moeilijk los te laten. Maar ik heb de goddelijke stilte in mijn hoofd mogen ervaren vóór ergens in mei die eeuwige transit van poort 63 kwam die een activatie maakt met mijn poort 4, zucht, en dat abstracte kanaal er af en toe ook bij, dat is gewoon niet meer stil te krijgen. Dus ik onderga het maar gewoon. Zelfde met mijn hoofdcentrum. Die is volledig open en dus continu van alles aan het channelen met wisselend belang of succes, maargoed, daar leer ik steeds beter in te onderscheiden. Volgens mij is dat volledig open hoofdcentrum van mij nog wel het meest wijze van al mijn open centra. Maar ik kan me vergissen ;) 

Dus, hier een blog, voor het geval iemand rondliep met de vraag 'hoe combineer je Reading en Human Design nou eigenlijk?' waar misschien wel helemaal niemand meer rondliep, maar ja, mijn open hoofd mag graag dingen verzinnen. En soms zijn dat nuttige dingen. Was dat wijs? ;) 

Reading & mijn sacrale energie - spiritualiteit zonder sarcasme!! (probeer ik)

Ik merk zoals gewoonlijk dat mijn rode draad weer doorgeknipt is en plaatsmaakt voor een nieuwe. Die ga ik dus weer beschrijven, zodat ik over een maand kan zeggen: het klopt niet meer, dit is nu de waarheid. Het is een beetje lastig om innerlijk weten te delen als dat vooral een fysieke ervaring is, die tot in de puntjes van mijn tenen voelbaar is, maar nog geen woorden heeft. Het is moeilijk voor mijn patroonlievende hoofd, dat goochelt met formules, en mijn verhaallievende stem, die goochelt met metaforen. Ik heb gisteren geleerd dat mijn boodschap desondanks heel duidelijk is, en ik niet onzeker hoef te zijn of wat ik bedoel niet volkomen verwatert. Dat is vaak de reden voor sarcasme: mezelf een beetje belachelijk maken, omdat ik niet op mezelf vertrouw. Dan duw ik dus juist mensen weg. Dat is mijn 56.3: vervreemding. De aandacht niet los willen laten en eroverheen gaan met nog een grapje.

Ik heb hard gewerkt voor mijn opleiding en gisteren mijn voorliefde voor Reading weer ontdekt. Wat is dat toch leuk! En valide, en waardevol, en vervullend, blablabla, gewoon al die fijne dingen weetjewel. Ik heb hier steeds het patroon van mijn readings op de hak genomen (met een spaghettimonster, jep, I went there…), omdat ik voorheen voelde dat het misschien wel wat koffiedikkijken was. Dat was het ook, op de manier waarop ik het deed. Maar toen kreeg ik feedback van een docente en ging ik daarmee aan de slag (wauw lekker nederig) en dat heeft alle vaagheid eraf gespoeld. Namelijk: maak onderscheid tussen wat van jezelf is en wat van de ander. Als ik dát doe, wordt mijn boodschap helemaal duidelijk. De overlap tussen mij en de ander wordt haarscherp en ik hoef niet meer álles op mezelf te betrekken, zoals ik eerder deed. Dan kan ik iets vertellen over de ander - die ik niet ken - wat gewoon klopt, wat ze dan 'heel knap' vinden (ieh complimenten ik kan er niet tegen) maar dat is niet helemaal de juiste term, want het is niet zo dat ik allerlei formules aan het uitrekenen ben in mijn 'knappe' hoofd. Of nou ja, dat doe ik wel, maar pas nadat ik de beelden vanzelf naar me toe heb laten komen. Met zo weinig mogelijk interpretatie. De opzet van een Reading beschermt me tegen mezelf, tegen mijn excessieve hoofd, dat oordeelt en indeelt, zodat er een wijsheid uit voortkomt die dieper gaat.

Wat trouwens ook grappig is: mijn gevoel voor timing. Ik heb sinds saturnus in poort 5 staat (die mijn Ritmekanaal ook bewust maakt) ervaren hoe repetitief mijn ritme is - wat een beetje saai was - maar ook hoe geniaal mijn timing, zodat ik op precies het juiste moment de klas binnenkom, naar beneden loop om mijn mobiel te horen, etcetera. Dat is gewoon leuk. En die bijbehorende flow van synchroniciteiten, die is natuurlijk ook fijn. Als ik die opmerk weet ik dat ik op het juiste pad zit.

Maar minstens zo belangrijk zijn de momenten dat die flow er even niet is. Dat de puls uit staat. De morning after… Het is dan zó gemakkelijk om ergens buiten me vervulling te gaan zoeken. Om zo lekker halfbewust in mijn vriendje op te gaan - vooral als hij naar mij toekomt - of volledig de draad kwijt te raken op internet, of in Human Design… En daarna de frustratie. De degeneratie en vermoeidheid van bezig zijn met iets wat echt totaal niet vervullend was. Nu ben ik dat vóór geweest, vandaag, en dat is niet fijn, want dat confronteert me met verdriet en eenzaamheid. Die eenzaamheid komt voort uit de angst dat er niets meer naar me toe zal komen, dat dit het was, dat het eigenlijk allemaal een illusie was en ik gewoon moet worstelen om te vechten voor mijn leven - 28-overblijfsel van de transits? Conditionering van mijn vriend? En dat verdriet zit in alle vezels van mijn lichaam, melancholie, ik herken het gevoel weer als onderdeel van mijn mutatiekanaal. Als ik me er helemaal aan overgeef, komt er wel weer iets nieuws uit voort, maar dat bewust te fixeren in mezelf vraagt veel discipline. Om de leegte op te zoeken, en externe stimulatie te beperken zodat die 3.5 tenminste niet volledig ten onder gaat in verwarring. Om niet te gaan snacken. Tja, mijn poort 39 heeft hierin een dikke vinger in de pap, vrees ik - altijd op zoek naar de vervulling van poort 55 (waar onze eetstoornissen zitten).

Zo'n gevoel van knarsend tot stilstand komen. Mijn poort 3 is immers druk aan het werk om de mutatie van gisteren te ordenen - maar ja, die is onbewust, dus daar heeft mijn hoofd geen boodschap aan, die wil gewoon door met z'n stomme hoofd, dus die moet even tandenknarsen. Diepe zucht. Vooral dat 'stomme' in die zin maakt dat ik het even helemaal los kan laten. Want ja, ik vind het stom. Ik wil het namelijk perfect doen, dit strategie-en-autoriteit-verhaal. Duh, 18-transit die met mijn 58 samenkomt en dat open ego nog even lekker omwoelt. ;)

Ik kan 'ja' zeggen tegen allemaal mooie dingen die op mijn pad komen (29), en ik maak grote stappen in mijn ontwikkeling, maar ik weet ook donders goed dat dit allemaal maar door kan blijven gaan in dit tempo als ik stap-rust-stap-rust doe. Anders struikel ik alleen nog maar harder met dat 3/5-profiel, en wie weet val ik wel in een kloof met die 29 en dat willen we tenslotte graag beperken. Dus, yielding, meebuigen als een rietstengel. Mijn eigen poort 5 in lijn 6. Ondanks mentale en fysieke druk toch wachten en mijn stap-rust-ritme volgen, met de nadruk op die rust, die wordt omringd door valkuilen. Dat zijn mijn 3 sacrale poorten: 29.4, 5.6, 3.5. Die dirigeren mijn energie. Toewijding (stap naar voren), wachten (rust) en ordenen (de mutatiepuls van stap-rust-stap-rust). Een heen-en-weer-getrek als ik er niet naar luister, dat extreme vormen kan gaan aannemen van volledig doordraaien en volledig uitgeput raken, maar dat een moeiteloze flow wordt als ik heel goed naar mijn lichaam luister en doe wat het wil doen. Zoals na een mutatie als een zoutzak op bed liggen. Heel belangrijk voor mijn sacrale centrum om dat midden op de dag te doen, wat ik daar verder ook van mag vinden. Lees: wat mijn-moeder-in-mijn-hoofd (die driedubbel poort 3 heeft en dus mijn verwarde 3.5 lekker kan overstemmen) daar ook van vindt. Al vindt ze dat voornamelijk 'slachtofferschap', want dat is tenslotte de keynote van poort 3.5. Grappig om te zien hoe wij elkaar spiegelen en dat dit ons moeder-dochter-thema is (mijn 3.5 is design-aarde, waar je moederthema zit): slachtofferschap als je moe bent, wat er niet mag zijn. Zij heeft haar split op 46 zitten dus zij kan ook behoorlijk in kloven neerstorten met haar 'ja'-poort, in een gevaarlijk momentum, waar ze dan steeds weer tegenaan loopt.

Maar goed, die complimenten dus. Daar was nog een rood draadje in deze blog niet helemaal afgesloten. Wat gebeurt er als ik ontvang? Dat komt te dichtbij. Nervositeit over intimiteit: open emotiecentrum. Alsof ze iets van me gaan verwachten, op me projecteren, wat ik toch weer omver ga helpen: 3/5-profiel. Mijn open ego kickt erop en is er bang voor. Het is totaal onbelangrijk wat anderen van mij vinden: of ze het nu absurd afschuwelijk of fantastisch verheven vinden, ik heb er niet zoveel aan, als ik zelf niet een gevoel vanbinnen heb van mijn waarde. Ik kan pas van mezelf houden als ik álle fouten mag maken van mezelf, als álle poorten en gedachten er mogen zijn met hun complexiteit en tegenstellingen. En als ik dat mag, dan ga ik mijn eigen curve, die van stap-rust-stap-rust, en kan ik dus op de bodem zitten en toch vervuld zijn. Zoals nu. En hoe meer ik die melancholie toelaat en beleef, hoe meer ik in de melancholie van de herfst ga zitten, met alle geuren en kleuren om me heen, het rode warme licht en de koudere ochtenden, tot het haast ondraaglijk is hoe huiselijk en levend ik me wel niet voel, bijna alsof ik zélf een pompoenmuffin ben!
(hm, dat was niet helemaal het soort afsluiting dat ik aan deze blog wou geven, maar goed, dit ging alle kanten op dus dan kan je zo'n einde verwachten denk ik)