vrijdag 2 september 2016

Leven in een gemeenschap: een Human Design-perspectief

Deze blog is educatief dus lees 'm alleen als je genoeg concentratie hebt voor Human Design-informatie. Anders kom je misschien tot de onaangename ontdekking dat er een bij in je hersenen is gevlogen. Wacht, wat?! Ja, je weet wel, zo'n bij die zoemt in je hersenpan waardoor je je niet meer kan concentreren. 

Het visioen

Een paar jaar geleden was ik er volledig van overtuigd dat dit de nieuwe weg zou zijn. Dat de mensheid in kleine of grote ecologische gemeenschappen zou moeten wonen die zelfvoorzienend waren, als een netwerk over de aarde met uitwisseling en ruilhandel, in respectvolle communicatie met het land en met elkaar. Dat visioen is niet verdwenen, maar mijn rol erin is wel veranderd.



Toen ik in 2012 langs verschillende eco-gemeenschappen reisde, liep ik tegen allerlei dingen aan die voor mij niet werkten. Mijn visioen van vreedzaam samenleven en ieders individualiteit de ruimte geven viel stuk op de hiërarchische structuur die er nou eenmaal is in een gemeenschap. Er is één baas - de opa - en die vertelt iedereen wat die moet doen, top-down. Eerst dacht ik dat de bewoners van deze gemeenschappen nog teveel vastzaten in de patronen van deze maatschappij, in verouderde patriarchische verhoudingen, en dat het daaraan lag. Als ze dat eenmaal konden elimineren, dan zou de gemeenschap wél werken.

Nadat ik een bepaald aantal gemeenschappen had bezocht waarin zulke patronen terugkwamen - ondanks principes van consensus - begon mijn overtuigingskracht af te nemen. Ik had een omslagpunt: ik wilde op mijn eigen voorwaarden leven - niet onderaan de ladder als boerenslaaf in andermans gevallen paradijsje. Ik leek overgevoelig te zijn geworden voor de dicht op de huid zittende persoonlijke frictie onder de leden van een gemeenschap - en alles was teveel. No way dat ik daar nog aan mee zou doen. Die hiërarchie en problemen waren overal. Elke gemeenschap was op haar eigen manier disfunctioneel en beperkt. Ik resoneerde niet met die superpersoonlijke leefomgevingen van al die wildvreemde mensen. Ik zeg wel 'ik', maar tegen die tijd was het een 'we' geworden: ik en mijn vriend.

Dus we wilden een eigen huis, afgezonderd van de maatschappij, weg van die niet-passende sfeer in een gemeenschap.

Ik nam logischerwijs aan dat dit betekende dat ik mijn droom van de zelfvoorzienende gemeenschap had verloren, of tenminste op pauze had gezet, om in de toekomst een eigen gemeenschap op te zetten met gelijkgestemden die mij wél pasten. Maar laatst kreeg ik een inzicht over de onderdelen van het Ego-circuit die mijn vriend en ik samen definiëren. Ik ontdekte dat alles juist op z'n plek is gevallen en dat het er al is.


Het Stamcircuit

In Human Design gaat het Stamcircuit over alle dingen die ik in deze blog beschrijf. Ieder mens heeft het Stamcircuit in zich: het zit in onze genen. In sommige delen ervan ben je gefixeerd en draag je op je eigen manier bij aan een stam, in andere delen ben je receptief voor de buitenwereld. Als je geen definitie in het Stamcircuit hebt (maar bijna iedereen heeft wel wat hangende poortjes), ben je hier om wijs te worden over de verschillende manieren waarop een Stam functioneert.

De Stam is een ander woord voor gemeenschap. De Stam-energie is persoonlijk, gebaseerd op wederzijdse afspraken, onderhandelingen, steunen en ondersteund worden en het regelen van het samenleven van een groep mensen vanuit waarden en tradities. Als individu moet je altijd wat inleveren in de wederzijdse afspraken van de Stam. Dat zie je terug in onze maatschappij. Onze maatschappij is gebaseerd op het Stamcircuit. Kijk bijvoorbeeld naar de uitkeringsinstantie: je hebt rechten, je krijgt geld, maar je hebt ook plichten, je moet solliciteren, waar je als individu misschien helemaal geen zin in hebt. Zoiets als het Basisinkomen komt voort uit het individuele circuit: het is iets nieuws, een nieuw systeem, dat in het collectief gekomen is en steeds verder verfijnd moet worden voor het in de Stam geïntegreerd kan worden. Maar de Stam weerstaat zulke bemoeienis, omdat het de traditie wil behouden. En niet alleen dat: zonder Stamenergie zou de sociale cohesie verdwijnen. Voor de mensheid zoals we die kennen is het Stamcircuit onmisbaar. Het Stamcircuit heeft dus niet alleen een persoonlijke, maar ook een politieke energie.

In het Stamcircuit heb je verschillende onderdelen - kleinere circuits - die de noodzakelijke elementen van het voortbestaan van een Stam in stand houden. Zo heb je het circuit van Verdediging, dat zorgt voor onze voortplanting en de zorg voor onze kinderen, opvoeding en onderwijs. En er is het Ego-circuit, dat weer op te splitsen is in drie verschillende onderdelen: de kapitalistische stroom, de socialistische stroom, en de geldlijn.

Blauw: kapitalistische stroom, Rood: socialistische stroom

De kapitalistische stroom zit rechts in het lichaam* - ha - en is egoïstisch, op de materie gericht en het opklimmen op de ladder, carrière maken, geld verdienen voor de stam, op eigen voorwaarden bijdragen aan de stam, instinctmatig overleven.

De socialistische kant is gericht op de emotionele kanten van het instandhouden van de stam - aanraken en warmte, gevoeligheid voor elkaars behoeften, voedseldistributie, religie, vriendschap, familiegevoel, en het maken van emotionele afspraken om dit allemaal te regelen - dingen die tijd nodig hebben en zich vanuit empathie ontvouwen.

Dan heb je nog de geldlijn, die de linkse en rechtse stromen verenigt in de macht om de Stam vanuit het Ego te kunnen manifesteren in de wereld, door kapitaal, geld en grondbezit. Deze komt tot uiting in het Keelcentrum.


Enes
Ik










Drie keer raden welke van die stromen mijn vriend en ik volledig gedefinieerd hebben? De rechter, de kapitalistische. Had je dat verwacht? Nee? Lekker sympathiek, hè? Met andere woorden: we worden gedreven door een gezond egoïsme om op onze eigen voorwaarden en met behoud van onze eigen gewoonten in Stamverband te kunnen leven, door met zo weinig mogelijk inspanningen zoveel mogelijk geld te verdienen. We zijn een Stam van twee, en ons egoïstische kapitalisme is duidelijk zichtbaar in onze leefsituatie.

Aha, dacht ik. Het is niet zo dat we de gemeenschapsdroom hebben losgelaten, nee, we hebben hem ons juist helemaal eigen gemaakt. Wij vormen samen de ideale stam vanuit ons genetische imperatief. Of het nou sympathiek, socialistisch of zorgzaam is of niet - en dat is het niet echt - we hebben geen keuze. We volgen ons gevoel (strategie & autoriteit) en dit is de situatie die er ontstaat. Het zijn onze genen, het is onze chemie, en die dingen komen onbelemmerd tot expressie.

Om daadwerkelijk ál onze waarden te kunnen manifesteren in een gemeenschapsvorm hebben we mensen nodig met de Geldlijn. Mensen met geld, grond of kapitaal, dus. En ook mensen met zorgzaamheid (27), alleenzijn (40) en seksualiteit (59) - dat zijn de poorten die verder nog ontbreken in ons gezamenlijke Stamcircuit. Geen wonder dat we moeite hebben met deze dingen. Geen wonder dat we nog geen kinderen hebben - liever niet!

We hebben wel een deel van het socialistische circuit (19-49, het kanaal van het traditionele huwelijk), maar de energie stokt in het emotionele centrum, en komt niet tot expressie in een afspraak in het Egocentrum, laat staan dat het Keelcentrum er iets van manifesteert. We zijn gevoelig voor elkaars behoeften, maar het is nog een hele kunst om daar een werkend geheel van te maken. De laatste tijd zit 40-37 (ons ontbrekende kanaal) in de transit, dus nu gunnen we elkaar wat meer ons eigen ding, maar over het algemeen zorgt het ontbreken van een gefixeerde manier van alleenzijn voor problemen in onze relatie. We hebben altijd wel wat emotionele dingen uit te werken samen.

Conclusie

In een gemeenschap moet je continu wat opofferen. Het individu dient zijn identiteit (deels) uit te schakelen, en als het dat niet kan, wordt het eruit gezet. Dat zagen we in de gemeenschappen die we bezocht hebben, dat hebben we ervaren in onze eigen familie, en dat ervaren we nu met elkaar. Met andere woorden: we hebben het samen goed voor elkaar, in stam-verband, maar we hebben nog steeds wat te willen in onze individuele ontplooiing. Dat is een heel andere energie.

Gemeenschappen zijn dus niet gebouwd op individuele vrijheid. En aangezien onze huidige tijdsgewricht is gebouwd op het Stamcircuit, is onze wereld in het algemeen niet gebouwd op individuele vrijheid. Individuele vrijheid is een mooi ideaal, maar heeft ook weer z'n nadelen. De sociale cohesie wordt dan minder. Rond 2027 zullen we dat wel gaan beleven, wanneer er een nieuw tijdsgewricht komt waarin het integratiecircuit van persoonlijke survival alles gaat vormen. Maar tot die tijd denk ik dat mijn vriend en ik lekker in onze kapitalistische bubbel blijven leven. Niet omdat dat nou zo sympathiek is of voortkomt uit een hoger ideaal, maar omdat ons genetische imperatief dat wil.

Ik vond het nogal een onluisterende ontdekking: van mijn ultieme socialistische ideaal van frisse groene gemeenschapsparadijsjes naar puur kapitalistisch egoïsme. Maar nu hoef ik er van mezelf tenminste niks meer aan te veranderen, zodat ik weer uit mijn transference (schuldgevoel) kan komen.

Wauw, als je tot hier hebt doorgelezen en je hoofd niet klappert van een overdaad aan informatie. Ik hoop dat deze blog jou ook hoop heeft gegeven of tenminste heeft onderhouden en geïnformeerd. Hoe zit jouw Stam in elkaar?

*Links voor de kijker, rechts voor het chart-lichaam.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen