donderdag 1 september 2016

Dromen van overgave (en freaky shit)

Het is weer tijd voor blogtherapie!

Ook al durf ik niet ál mijn blogs op facebook te delen - in de hoop dat mijn meest persoonlijke en vreemde blogs alleen gelezen worden door oprechte volgers, en worden genegeerd door de mensen die voyeuristisch doch ongeïnteresseerd doorklikken via facebook - blijf ik koppig voortploeteren op deze weg van ontboezeming. Met de voortdurende angst dat familieleden of vroegere bekenden van de middelbare school meelezen en zien dat ik met engelen communiceer enzo. Ik heb van die momenten dat het me allemaal niks kan schelen, maar ik heb óók een grote terugkerende onzekerheid. Van het slag: 'oh mijn god, ik durf nooit meer naar wat voor familiebijeenkomst dan ook en ik ga iedereen uit mijn verleden op facebook ontvrienden en mijn naam veranderen'. Wat doe je eraan, met een open ego-centrum. Maar dan denk ik weer aan dit citaat uit Marvels Jessica Jones:

You know what happens when you burn a bridgeYou gotta learn to swim. Or fly.

Dus dan doe ik dat maar niet, dat demonen-verslaan - eh, pardon, ontvrienden op facebook en mezelf van mijn familie vervreemden. Dat helpt namelijk nergens tegen.

Toch sta ik handenwringend te kijken naar de brand die ik heb aangestoken, aan de oever van het schijnbaar onvruchtbare stuk land waar ik verder in moet gaan. Ik ben het experiment aangegaan van de strategie en innerlijke autoriteit van Human Design. En het leidt me naar angstaanjagende plekken. Zó angstaanjagend, dat ik google op 'depressie' om erachter te komen of het nog wel goed met me gaat. (Resultaat van dit onderzoek: ik heb geen depressie, want ik beleef gewoon mijn leven en de onvoorspelbare consequenties daarvan.)

Ik héb namelijk een paar bruggen verbrand. Zie mijn vorige blogs, waarin ik de mislukking aan mijn spirituele droomcarrière verklaar. Ik las een mooi citaat van Iris op facebook - hoi Iris, mocht je dit lezen, dank je voor de inspiratie - dat elk bedrijf een eigen persoonlijkheid heeft en een eigen wil om iets te zijn, waar je niet tussen moet gaan zitten. Dat leidde ertoe dat ik aan Jong Bewust vroeg wat het wilde. 'In het verleden blijven', was het antwoord. Ah, dacht ik, in plaats van dat ik mooie herinneringen probeer te hercreëren, mag ik er gewoon van genieten. Blijkbaar verlang ik niet naar een bijeenkomst met diezelfde leuke mensen, maar verlang ik terug naar een tijd? Een tijd waar ik elk gewenst moment aan terug kan denken, waar ik een warm gevoel van krijg en waardoor mijn dag meteen een stuk lichter wordt. Want dat is de functie van mooie herinneringen: om je blij te maken op momenten dat je even niet zo blij bent.

En ik ben niet zo blij. De periodes tussen mijn depressieve buien worden steeds kleiner, en die buien worden steeds donkerder. Zoiets als dit:

Yeah tekentherapie.
Maar in plaats van dat ik uit alle macht iets wat al voorbij is in het heden probeer te slepen, kan ik beter gewoon stil verdrietig zitten zijn om het verlies, een beetje rouwen om mijn mislukte dromen, en dat 'schijnbaar onvruchtbare landschap' dat voor me ligt bekijken. Het is een wet die mijn hoofd maar moeilijk kan geloven, maar als je iets loslaat, maak je ruimte voor iets nieuws.

Om dit te illustreren: een droom. Waar ik geen illustraties van heb gemaakt omdat dat te verontrustend zou zijn want FREAKY SHIT.

Ik droomde vannacht dat ik met een groepje mensen in een verlaten schoolgebouw stond. Er naderde een dreiging als een zwarte olievlek. Het groepje mensen symboliseerde verschillende delen van mijn persoonlijkheid. Mijn verstand was de 'psychopathische broer' die niet bloedde als je hem sneed. (Dat stond voor: een niet door te snijden bloedband - van je denken kun je nooit scheiden.) Mijn creativiteit was een meisje met een bipolaire stoornis, dat prima functioneerde zolang ze haar pillen maar slikte - de zus van de broer. Mijn discipline was een overwerkte juf die iemand in een rolstoel voort moest duwen. En de zwaar gehandicapte dikkerd in de rolstoel symboliseerde mijn luiheid, innerlijke verlamming en tegenzin.

Op het moment dat ik met dat groepje probeerde te vluchten voor de dreiging van de olievlek - zoals je doet in dromen, tenslotte - keerde de psychopathische broer zich tegen me, viel de gehandicapte uit de rolstoel, kreeg de overwerkte juf nog meer stress door de gehandicapte mee proberen te slepen en begon het bipolaire meisje tot mijn verrassing met allerlei oplossingen te komen. Met andere woorden: op het moment dat ik te maken krijg met het onbekende, keert mijn hoofd zich tegen me. Ik ga vechten met mijn verstand, maar kan me er niet van losmaken: elke slag die ik het probeer toe te brengen levert geen bloed op, en ik raak alleen maar meer binnen het bereik van mijn gedachten. Ik krijg stress en probeer mezelf op te jagen (de overwerkte zelfdiscipline) maar ik kan mijn innerlijke verlamming en luiheid niet meer handhaven - hoe meer ik mezelf opjaag, hoe zwaarder ik word. En mijn creativiteit komt tot leven. Schijnbaar beïnvloed en beperkt door 'pillen', wist zij waar alle oplossingen (lees: handige vluchtauto's) zich bevonden. Ze kon zich niet losmaken van het regime van haar pillen, die stonden voor het ritme van het leven dat gevolgd moet worden, maar ze kon prima functioneren.

Ik kan een beetje lucide dromen, dus ik zorgde ervoor dat ik met die hele bups - behalve de psychopathische broer natuurlijk - in de handige vluchtauto sprong en vertrok. Had ik dat maar niet gedaan. Ik kapte de droom af voor ze haar nachtmerrie-achtige verloop kon volgen - de psychopathische broer en de olievlek begonnen als een elastiekje achter die auto aan te komen en ik rekte die afstand puur met wilskracht op - en werd wakker.

Zwarte olievlek.

Als ik dáár op invoel, kom ik uit op het gevoel van totale overgave: veel minder bedreigend dan mijn droom me wilden doen geloven dus. Aha. De dreiging van de zwarte olievlek (het onbekende) is overgave. Wat zou er gebeurd zijn als ik was gebleven, in dat verlaten schoolgebouw? Ik maakte een kleine verbeeldingsbubbel en liet de beelden ontstaan. Dit was wat ik zag:

De psychopathische broer zou oplossen in de olievlek, de magere juf zou helemaal gezond worden opgevuld met levenslust, de dikke gehandicapte zou lekker ontspannen rondzwemmen nu hij niet meer naar beneden getrokken werd door de zwaarte van er-niet-mogen-zijn, en het meisje met de bipolaire stoornis zou geen pillen meer nodig hebben. Dat meisje zou zich als een soort kleurig vuurwerk door die olievlek bewegen, meegaan met de stroom en pure overgave in- en uitademen. Dat meisje zou ervoor zorgen dat  die hele grauwe wereld kleur en leven kreeg en de zwarte olie in vruchtbare aarde veranderen. Het schoolgebouw, dat staat voor al mijn mislukte opleidingen, zou afgebroken worden en plaatsmaken voor iets nieuws.

De hele reden dat dit groepje in dat schoolgebouw zat, was dat arme bipolaire meisje. Dat meisje dat soms waanzinnig creatief is, en soms waanzinnig depressief. Dat meisje waar de rest van mijn persoonlijkheid op wacht en voor zorgt. Dat meisje dat naar school moet van mijn innerlijke gang. Laat ik dat meisje haar natuurlijke ritme teruggeven, in plaats van een kunstmatige levensverloop voor haar te creëren (met "pillen"). Laat ik haar vertrouwen. Als zij in dat inktzwarte onbekende wil duiken, dan is daar vast kleur en leven te vinden. Dat meisje is geen slachtoffer, ook al lijkt ze dat. Dat meisje is poort 3.5 en ze is in mijn onderbewuste te vinden. Ze is pure creativiteit, en ze creëert en hercreëert en recreëert en ik heb geen flauw idee wat ze doet, en waarom ze 'ja' en 'nee' zegt tegen alles wat er op mijn pad komt, maar dát ze iets doet staat vast.

De dag nadat ik mezelf had losgemaakt uit al die spirituele jongerengroepen - met een innerlijke dankjewel op de Kondo-manier - kreeg ik een bericht van een nicht die ik bijna nooit spreek. Dat een kennis van haar contact met mij wilde. Nu voelde ik daar een 'nee' bij, maar het geeft wel aan dat er nieuwe dingen naar me toe komen op het moment dat ik de oude loslaat.

En wat betreft die depressieve gevoelens: die zijn normaal en horen bij het leven. Ik hoef niet te zwemmen of te vliegen, ik mag gewoon als een zoutzak op die kale oever gaan zitten, tot het leven me opport om verder te lopen. En dan kan ik reageren op die porren met mijn innerlijke autoriteit. Mijn moeder kwam met een idee, wat op niets uitliep. En ik kreeg een mail: of ik in september mee wilde doen aan de volgende stap van de opleiding Human Design.

Ik voelde een 'nee'. Op dat moment raakte ik in de war, en ook een beetje in paniek, om eerlijk te zijn. Want Human Design, dat was toch mijn WEG? Maar mijn sacrale centrum zegt zo duidelijk als het maar kan 'uh-uh'. Het is niet eens een 'eeeeh' of het ontbreken van een respons. Het is gewoon een keiharde 'nee', een 'mij niet gezien, gatverdamme, ik moet er niet aan denken, ik word al moe als ik eraan denk'-nee.

Verder kreeg ik ineens het benodigde aantal aanmeldingen voor de Jong Bewust-bijeenkomst die ik een tijdje geleden had georganiseerd - en die ik ondanks mijn innerlijke punt achter mijn 'spirituele carrière' niet had geannuleerd omdat ik vind dat je zoiets niet zomaar halverwege kan aborteren. Juist toen ik het had losgelaten dus. Voilà, dat gaat dus wél gebeuren.

IN DE WAR!!1!!!1!1!

Nu heb ik helemáál geen idee meer wat mijn leven van plan is. Totale overgave nadert. Ik wacht af. Mijn lichaam zal wel weten hoe hier een nieuwe orde van te maken valt, want mijn hoofd kan hier helemaal niks mee.

6 opmerkingen:

  1. Pfff, fijn om je blog te lezen! Ondanks dat jij je nu even zo in de war voelt, ben ik enorm geinspireerd door jouw helderheid over het volgen van je strategie en autoriteit ^_^. Ik ben zelf elke keer bang dat ik het verkeerd doe en dat ik er allemaal niks van snap, maar ik zie nu dat ik mij nog meer mag overgeven aan wat ik voel (vooral uitnodigingen -die heel redelijk en prima lijken- afslaan die onverklaarbaar gewoon niet goed voelen) en daar naar mag luisteren. Ik heb momenteel ook geen idee wat mijn leven van plan is. Ieee, heel vervelend lekker spannend!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah, wat fijn om dat ook weer terug te horen en dat je dit herkent! Heb net namelijk definitief doorgegeven dat ik niet meedoe aan die Human Design vervolgcursus… brr. Fijn om ook jouw 'wiebelige' ervaringen hierin te lezen! Soms snapt ons hoofd er niks van hè…
      Leuk trouwens dat jij ook met het Human Design -experiment bezig bent, succes met nee zeggen als je denkt dat het wel een goed idee is! :P

      Verwijderen
  2. Aah... heel herkenbaar.. dat weten dat overgave het beste is, maar er toch zo ontzettend goed in zijn om het te vermijden, omdat het toch zo verschrikkelijk bedreigend voelt..
    En het HD-experiment heeft mij de afgelopen dagen ook behoorlijk op de proef gesteld. Met mn emotionele autoriteit nog een beetje anders dan bij jullie (geloof ik, weet niet precies van Marloes). Ik voelde ook een hele duidelijke 'nee' in mn buik en vergat dat dat niet mijn autoriteit is. Tranen met tuiten gehuild omdat ik maar niet snapte waarom ik nou een 'nee' moest voelen. Maar die tranen met tuiten waren gewoon mijn crash, explosie, collectieve golf. Haha, en nu weet ik het niet meer. :P Ingewikkeld hoor. Maar ben nu wel blij dat ik niets besloten heb. Langzaam leren we.. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mjah, maar we doen ons best <3 het is niet zo dat we onszelf expres saboteren, het is gewoon iets dat niet natuurlijk is voor onze denkgeest? Of het zit gewoon in ons design. Met mijn 60.3 ben ik in ieder geval 'conservatief', in die zin dat ik vasthoud aan de status quo - een beetje het tegenovergestelde van overgave dus :P
      Mm, duidelijkheid is er dus nog niet... Dat lijkt me nog lastiger, ik heb ook moeite om mijn absolute waarheid te bepalen in het nu als er een emotionele transit is, zoals de afgelopen tijd. Maar ik ontdekte wel dat een 'nee' een 'nee' blijft, ook bij emotionele transits, kan dat bij jou dan nog heel erg omslaan?

      Goed om te horen in ieder geval dat het normaal is dat het volgen van S&A niet altijd even makkelijk is. :P Maar het wordt vast makkelijker? Hoop ik? Nouja, we leren in ieder geval een boel en als het goed is, voelt dat dan succesvol of bevredigend :P

      Verwijderen
  3. Erg mooie tekening trouwens :)

    BeantwoordenVerwijderen