donderdag 8 september 2016

De laatste puzzelstukjes

De helft van wat ik op deze blog schrijf is niet waar, maar gewoon een verhaal dat mijn hoofd heeft bedacht. En aangezien ik dit met mijn hoofd schrijf, is het moeilijk afstand te nemen. Mijn hoofd krijgt graag grip op dingen, maar bekijkt dingen ook eindeloos van allerlei verschillende kanten. Dat creëert paradoxen. Zoals dat ik graag wil healen, terwijl ik niet wil healen: voor mijn hoofd is het beide helemaal waar. Ik kreeg weer eens de kriebels over wat ik er allemaal heb uitgebraakt op deze blog, en vrees dat het wellicht verkeerd begrepen wordt.

Als ik mezelf niet in de weg sta, willen mijn lichaam en mijn hart automatisch andere mensen healen en mijn visie en verhalen delen en creatief bezig zijn, want dat zit allemaal in me. Alleen weet mijn hoofd niet goed hoe en probeert het daardoor te pushen, wat het tegenovergestelde van healen is. En mijn hoofd weet ook niet of het oké is als ik het een tijdje niet wil, wat me de afgelopen zomer overkwam. Mijn hoofd wil graag vasthouden aan dingen die werken, en dat werkt niet zo in het leven. Dus als een status quo ineens aan flarden gaat, dan raakt het in paniek.

Mijn lichaam is heel anders: die houdt juist van verandering en vernieuwing. Die vindt het heerlijk om tegen de gevestigde orde aan te schoppen puur om te kijken of er niet een betere manier is. Een grote tegenstelling.

Maar dat is allemaal oké. Daar heb ik niet echt een keuze in. Dat is hoe ik in elkaar zit.

Het is mijn reactie op dit proces van niet-weten-wat-ik-moet-doen-tot-er-vanzelf-iets-gebeurt dat wél een keuze is. Denk ik. Dat zegt Anne Frank tenminste. De laatste stukjes van je karakter vorm je zelf. Hoe je omgaat met wat je voorgeschoteld krijgt in je leven, denk ik dat ze bedoelt. Accepteer ik de objectieve ervaringen in mijn leven als de waarheid, en de verhalen die ik ervan maak als illusies? En hoe sta ik tegenover het leven in het algemeen? Ga ik klagen als ik tegenspoed krijg, neem ik alles persoonlijk, of kies ik voor volwassenheid en vriendelijkheid? Duik ik weg voor de tomaten des levens of laat ik me vies worden en accepteer ik ze? Zoiets.


Ik heb heel veel verwachtingen over het leven. Ik vind dat ik van alles verdien. En dat zal ook vast wel zo zijn, maar ik heb nogal een zeurderige mentale instelling, als ik eerlijk ben. Ik vind dat het leven elk moment moet voldoen aan allerlei voorwaarden, en ik heb de neiging om me als een nukkig kind te gedragen op het moment dat die voldoening er niet is. Dát is iets dat ik kan veranderen. Het is het enige dat ik aan mezelf kan veranderen: een beetje een sportieve mentale houding kweken in plaats van in de slachtofferrol te gaan zitten. Ben ik een verwende, teleurgestelde passagier, of een zich verwonderende passagier? Neem ik het leven persoonlijk of neem ik wat gezonde afstand?

Het Human Design-stuk begint, waarschuwing voor hersenbijen.

Nu heb ik een poort (3.5 in design-aarde, mijn favoriete uitdaging) in me die als sleutelwoord 'slachtofferschap' heeft. Maar dit is een projectie van anderen op mij, en/of een gewaarwording in mijn lichaam. Niet een mentale houding.

Ik laat me makkelijk overweldigen door het oplossende vermogen van anderen en mijn eigen kwetsbare ordeningsvermogen gaat daaraan ten onder. Als ik in een kersverse mutatie zit, en nog helemaal breekbaar en nieuw ben in een situatie, hoef ik maar in het aura van iemand met poort 3 te stappen of ik word neergedrukt. Zo voelt dat. Mijn lichaam vind dat niet leuk, die probeert terug te veren, maar of iemand nou een ongewenste oplossing aandraagt of alleen maar in mijn aura zit, ik voel me overweldigd door de ordening van de ander. Alsof die tegen me zegt met zijn aura: goed, je zit nu in deze situatie en dan ga je dit en dit doen, want dat is beter voor je dan je eigen futiele creatievermogen, sst, stil maar, dit is voor je eigen bestwil. En dat terwijl ze helemaal niet zien wat voor geweldigs er allemaal uit mijn eigen creativiteit voort kan komen: dat zit erachter en leidt tot een bedrukt gevoel.

Dit 'ordenen' is het ordenen van levensomstandigheden: een proces waar ik met mijn hoofd niet bij kan. Pure creatiekracht, het loslaten van mijn creatieve uitscheiding op de wereld! (Dit poort heeft ook te maken met anale uitscheiding, en Ra Uru Hu noemt elke vorm van creativiteit een vorm van uitscheiding. Mm lekker hoor.)

Vannacht droomde ik dat ik onder druk van een hele groep mensen een fiets voor iedereen in de groep moest maken. Ik had alleen maar satéstokjes tot mijn beschikking, plakband en wat kleine legowieltjes - dat ging het niet houden, en bovendien werden ze steeds kleiner. Daar kon ik niet op fietsen, noch iemand anders. De stokjes braken en al mijn pogingen vielen steeds uit elkaar en ik kreeg allerlei opmerkingen over hoe ik het moest aanpakken waardoor ik er al helemaal niks meer van bakte en iedereen wegduwde waardoor ik ze van me vervreemdde.

Zo voelt dat, mocht je je het afvragen. Alsof je uit alle macht een voertuig voor jezelf probeert te maken om op te steunen, maar dat dit ondanks je fervente inspanningen dreigt te knappen onder druk van de ander, en dat je de ander niet kunt helpen maar dat je voelt dat als je maar de ruimte krijgt, je dit wel kan. Zo'n soort slachtofferschap: in een hoekje gedrukt worden, kwetsbaar zijn, tijd nodig hebben. En dat de ander dan denkt dat je een arm schaap bent dat hulp nodig heeft.

Het hele drama van poort 3.5: ik hoop dat ik er zo een duidelijk beeld van heb.

Het is niet erg. Uiteindelijk ben ik toch wel zo koppig dat mijn eigen creatieve manier van ordenen zegeviert. En dan is het wél in een voertuig dat mijn gewicht kan houden, en het gewicht van alle anderen. Want het is tenslotte een vijfde lijn, en die moeten praktisch zijn om aan het de projectie van 'redder' te voldoen, en het slachtoffer worden van de ordening van de ander is onderdeel van dat proces. Dat garandeert dat ook dát wordt meegenomen in de mutatie, en dat ook dát wordt gemuteerd. Mijn ordening is dus de ordening van de ander plus de mijne. Het overstijgt nadat het buigt. De verkettering komt eerst, en dan andermans projectie van de redding. Zo ervaar ik het tenminste.

Terug naar dat mentale slachtofferschap. Dit komt niet voort uit de druk van anderen op mijn creativiteit, en het leidt ook zeker niet tot een praktische oplossing. Mentaal slachtofferschap is een vicieuze cirkel. Ik heb de neiging om me helemaal onder te dompelen in mijn verhalen over mijn leven en mijn eigen martelaarsrol hierin. Om alle willekeurige gebeurtenissen in mijn leven heel persoonlijk te nemen. Niet dat ik alles als een aanval zie, maar wel zoek ik naar redenen waarom het mijn eigen schuld is.

Ik heb de kans om iemand te zijn die tegen kritiek, onverwachte aanpassing en verandering kan, en die het beste maakt van haar leven, of om iemand te zijn die hardnekkig gelooft in haar eigen beperkende verhalen en conditioneringen over wat me voldoening moet geven. In die zin bestaan beperkingen alleen in mijn hoofd.

In elk individueel kanaal zit een bepaalde zwaarte, een melancholie, een donkere wolk. Maar in hoe ik omga met die zwaarte heb ik een keuze. Denk ik. Alleen vergeet ik dat altijd op het moment dat ik in die zwaarte zit. Dus waarschijnlijk is dit vechten tegen de bierkaai. Wat een bierkaai dan ook moge zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen