zaterdag 27 augustus 2016

Schaamte over mijn leven: als een droom niet tot wasdom komt

De afgelopen 9 maanden heb ik iets uitgeprobeerd, en ik heb gefaald. Ik had een beeld voor ogen, een visie, een droom, die ik wilde manifesteren. Ik heb de kansen die ik kon vinden gepakt, maar het was alsof ik me aan strohalmen vastgreep. Niets werkte. Dat had ik na 2 maanden al door, maar toch bleef ik proberen. Ik gooide het over een andere boeg: faal. Ik liet er wat tijd overheen gaan en probeerde het nog een keer: faal. Ik bleef hetzelfde liedje proberen te zingen, en gaandeweg vergat ik steeds meer noten en vervormde de melodie, tot ik me afvroeg of ik het liedje eigenlijk wel mooi genoeg vond, en uiteindelijk helemaal stilviel.

Dat 'liedje' ging als volgt.

Ik had Jong Bewust overgenomen van Willemein, en wilde daar op mijn manier vorm aan gaan geven. De spirituele vaardigheden die ik in mijn opleiding Healing & Reading leerde zou ik immers kunnen doorgeven aan andere jongeren, om zo mijn steentje bij te dragen aan de spirituele jongerenbeweging die de laatste jaren in Nederland is ontstaan. Ik had het idee dat deze beweging (bestaande uit Eigentijdse Jongeren, Young Masters Global en aanverwanten) ook mijn platform zou worden, mijn plek van co-creatie, waarin ik mijn licht zou manifesteren. Ik probeerde een soort positieve, liefdevolle guru te zijn, en boodschappen over heling te verspreiden. Ik maakte een aantal connecties met mensen uit deze Nederlandse jongerensubcultuur met wie ik misschien kon samenwerken.

Om één of andere reden kwamen die samenwerkingen nooit echt van de grond, ook al was ik steeds degene die uitgenodigd werd. Ook kreeg ik nauwelijks bekendheid. Elke keer als ik Jong Bewust groter probeerde te maken, stuitte ik op allerlei muren - in mezelf, maar ook in de omgeving - en kwam ik eropuit dat het van nature een kleine beweging was. Daardoor waren er echter ook steeds te weinig aanmeldingen voor mijn evenementen. Ik had veel te geven, voelde ik, maar ik had geen invloed - ik kon mijn visie over heling niet delen op de manier die ik voor ogen had. Ik stopte er uren en uren werk in, maar kreeg er niets voor terug. Dat was enorm frustrerend.

Om de metafoor van het liedje nog verder door te voeren: ik probeerde steeds opnieuw (af) te stemmen, maar dat maakte niet dat de muziek beter klonk. Mijn ritmes schiepen geen patroon.

Toen begon de identiteitscrisis. De zaadjes hiervan ontkiemden in mijn opleiding Reading: ik merkte dat ik het niet eens meer was met bepaalde spirituele paradigma's. Ik had het eigenlijk wel gehad met dat zweverige gedoe - moe werd ik ervan. Eigenlijk was het niks voor mij om zo'n wollige, positieve, empathische, warme internetpersoonlijkheid te zijn die boodschappen van liefde en licht verspreidde.

Zo ziet een spiritueel rolmodel eruit in het wild.

Dat beeld paste helemaal niet bij mij! Ik was - en ben - geen positief rolmodel! Mijn stem, zo ontdekte ik, is veel sarcastischer, geeky-er, meer in contact met de negatieve elementen van het leven, en mijn manier van zelfliefde komt tot uiting via zelfspot en humor. Dit kon ik niet verenigen met deze subcultuur, waarin jongeren vaak spreken met een positieve, liefdevolle stem, en ze elkaar ook vooral veel knuffelen. Dat knuffelen is trouwens ook niet zo mijn ding - ik krijg de zweterige kriebels als ik foto's zie van hopen vervlochten mensen - maar dat terzijde.

Ik voelde dat het tijd was om de banden met deze jongerensubcultuur te verbreken. Elke keer dat ik op de Facebookpagina's van voorgenoemde groepen keek, voelde ik me eenzaam en een mislukking. Dus ik heb met een soort vilein genoegen alle 'spiritueel en jong'-getinte pagina's en groepen ontliket waar ik lid van was.

Voor de volledigheid: mijn droom was niet alleen om Jong Bewust invulling te geven, maar ook om een eigen praktijk uit de grond te stampen. Ik had immers mijn Healingcertificaat gehaald. Maar ook de stappen die ik hierin zette, in respons op de vele gesprekken die ik hierover had met mijn vriend, sloegen dood als een lauw biertje. Tel daarbij op dat ik het eigenlijk heel vermoeiend vind om naar mensen te luisteren, en je kunt je afvragen of mij wel mag worden toegestaan om nog healings of readings te geven, al is het maar in lessituaties. (Vrees niet: eerlijk gezegd heb ik nog nooit buiten de lessituatie op een vreemdeling geoefend, laat staan dat ik er geld voor heb gevraagd, en ik ben altijd heel beleefd en voorkomend, dus het is niet zo dat ik onherstelbare schade heb aangericht - dit speelt zich allemaal af in mijn eigen schedelkom.)

Het is zó ontzettend belangrijk voor mij om me te realiseren dat deze 9 maanden van uitproberen geen mislukking zijn geweest. Ik kan het gevoel hebben dat ik stil heb gestaan, terwijl ik in feite juist grondig te werk ga op de weg die ik gekozen heb. En op deze weg is het nou eenmaal een kwestie van zelf een evenwicht vinden, weg van de gebaande paden, zonder zijwieltjes. Trial en error.

Ik vind het moeilijk om het los te laten. Want ik had de bedoeling om binnen deze subcultuur veel goede vrienden te gaan maken, om daarin de invulling van mijn leven te vinden. Beide dingen zijn niet gelukt en laten gaten achter. Ik heb liefhebbende ouders en prijs mezelf gelukkig met de contacten die ik heb, want ik heb zeer goede vrienden, maar ze zijn op één hand te tellen en wonen niet bepaald om de hoek. Ook heb ik geen werk overgehouden aan al mijn inspanningen. Kortom: het ontbreekt mijn leven aan verdere invulling, zodat ik me vaak voel ronddwalen in een groot, luxe, maar leeg huis.

En daar schaamde ik me om. Ik vond het vreselijk om toe te geven dat mijn droom was mislukt. Dat ik me een groot deel van de tijd verveelde en down voelde. Dat ik wéér een opleiding had uitgeprobeerd waar ik voortijdig de motivatie uit voelde verdwijnen. Zo van: "wat een sukkel, heeft ze de universiteit geprobeerd, de kunstacademie, het leven in gemeenschappen, en nu een spirituele opleiding waarin niks moet en alles mag, en zelfs dát lukt niet!" Ik schaamde me dat ik niet positief genoeg, niet liefdevol genoeg, niet wollig en zweverig genoeg was - of wat dan ook voor vorm van 'niet goed genoeg' - om mijn draai te vinden in de spirituele jongerenbeweging. Ik schaamde me ervoor dat ik hiertegen begon te rebelleren, ik schaamde me voor alle tegendraadsheid die ik in mezelf ontdekte. En ook vreesde ik dat ik in één moeite door al mijn potentiële cliënten uit deze jongerenbeweging kwijtraakte, door hun heilige huisjes omver te gooien. Ik stevende angstig af op destructie en het was onweerstaanbaar. Wellicht gaat heeft deze catharsis van mij een negatief effect op iemand die wél resoneert met al die spirituele jongerengroepen, en ik had eerst een 'sorry' in deze zin staan, maar eigenlijk is dat helemaal niet mijn zaak. Want, en ik citeer Tiger Singleton die mij heel synchronistisch (ik wíst dat ik naar beneden moest scrollen op FB voor ik deze blog zou delen) kon uitleggen waarom dat niet mijn zaak is:

When I write, I do not write to another, for another, or as separate from anything. I only write to/for/from the one I am. Every word, or sentence, has the perceived possibility of causing harm, however the harm is not in the words, but in the interpretation of the one who reads. This responsibility rests in the one who perceives, not in the one who is perceived as separate from the reader. Reading what I write, is not to hear me, but it is to hear yourself. If it pisses you off, this is your own doing. If it liberates you, this is your own doing. I share for the sake of sharing, for the sake of allowing that which is most natural. I give the moment to the moment. In this, I receive the fullness of the moment and the infinite beauty contained within. A beauty beyond a personal gain in some future idea; a beauty in being what already is. This is the freedom to be what you are. This is to authentically receive life, when we allow the naturalness of our inherent freedom.

Ik moet hierover schrijven op deze blog. Nu en de afgelopen tijd. Ik moest dat half-weten, dat bijna-weten delen, deze innerlijke weg met mijn opleiding en mijn pogingen tot een spirituele carrière. Dat wou mijn lichaam, daar luisterde ik naar, dat is een genetisch imperatief. Ik kraakte mijn eigen code, ik vond mijn eigen stem en stukje bij beetje ontsluierde ik waar ik stond, met anarchie tot gevolg.

Brr, verandering en chaos.

Gelukkig was ik slim genoeg om te beseffen dat ik juist in mijn kracht, in mijn individualiteit aan het komen was. Met dank aan Human Design. Terwijl de dromen van Jong Bewust, samenwerkingen met andere jongerengroepen en mijn eigen Healingpraktijk verbrijzelden, nam mijn passie voor Human Design exponentieel toe. Ik kreeg de kans om met de HD-opleiding te beginnen, en die greep ik met beide handen aan. Daar werd ik sterker van. Dat gaf me de voldoening van het uitrekken van mijn geest, de bevrediging van me eindeloos verdiepen in en werken aan iets waar ik mijn tanden in kon zetten.

Ik ben namelijk een nerd.

Dat voldane gevoel heb ik nooit gehad als ik een healing of reading gaf. Dan was het alsof ik een hap zuurstofloze lucht nam, keer op keer. Toch was het mijn weg om de opleiding Healing en Reading te doen - alleen niet om er iets mee te manifesteren. Puur als manier om te centreren, om mezelf te helen, naar binnen te gaan en mijn concentratie te versterken. Ik heb de onbetaalbare vaardigheid geleerd om met de kracht van mijn geest een probleem te duiden, een gevoel in mijn lichaam te traceren, ermee te communiceren en het te helen. Dat voelt soms alsof ik een dun haartje onder mijn vinger neerdruk in een grote storm, maar ik heb geleerd mijn grip hierop te verstevigen, om te blijven voelen, te blijven helen. En het blijkt dat ik deze vaardigheid puur voor mezelf heb geleerd. Ik heb 9 maanden lang geprobeerd deze vaardigheid te externaliseren, met een miskraam tot gevolg. Soit. Aftreden maar! (Ʊ 7.4) Ik heb een alternatief gevonden, en al levert het niet de invulling aan mijn leven op die ik verlang, ik ben niet helemáál richtingloos.

Veel van wat ik in deze blog schrijf wist ik al. Maar met het opdiepen van mijn schaamte - die me nóg verder deed terugtrekken in eenzaamheid en mislukking - heb ik eindelijk een hoofdstuk afgesloten.

Kortom, geen eenhoorns, maar Hermoine. Als je je ook niet (meer) verwant voelt met iets waar je al je hoop en dromen op gericht had, hoop ik dat deze blog een feest van herkenning was. En/of als je ook de zweterige kriebels krijgt van massale knuffelhopen.

2 opmerkingen:

  1. Mooi, fijn om te lezen :) haha ja massale knuffelhopen zijn ook niet zo mijn ding..
    Trouwens wat vervreemding betreft (beetje een sleutelwoord voor je geloof ik), je eerlijkheid maakt veel goed :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je :)
      Ah ja, 56.3 en 3.5 zijn allebei vervreemdend idd, dus fijn om terug te horen ^^

      Verwijderen