zaterdag 20 augustus 2016

Naar wakker worden

Word je wel eens wakker met een naar gevoel? In een onprettige emotie, melancholisch, futloos, bezorgd, teleurgesteld? Zonder dat daar een reden voor leek te zijn, want je was immers nog maar net wakker? Waar ging het mis? In dat piepkleine moment tussen het slapen en wakker worden? Heb je in dat moment onbewust een negatieve gedachte gedacht die onmiddellijk je hele dag zal gaan kleuren met de bijbehorende emoties? Als je je nu al naar voelt, kun je de rest van de dag wel vergeten, toch? Want er is dan niets waarvoor je uit bed wilt komen, alsof je van een roze wolk plotseling in een koude grijze put bent gevallen.

Oké, als je dit herkent, dan is deze blog voor jou. Voor mij, bedoel ik, want ik schrijf voor mezelf. Ik weet alleen nog niet wat ik ga schrijven, maar ik heb het idee dat ik hier wel wat over weet.

Namelijk: er is geen enkele reden dat je wakker wordt met een naar gevoel. Het is gewoon een chemie in je hersenpan. Of ergens anders in je lijf. Het is gewoon hoe je ziel zich vandaag uitdrukt. Je hoeft het niet te helen of te veranderen. Er is geen reden tot schaamte. En: alles gaat voorbij.

Het zijn de gedachten over dit gevoel die je mag helen. Misschien zijn het gedachten in de trant van 'ik moet positief denken' of 'ik zou moeten opstaan met positieve affirmaties' of 'ik ben bang dat ik me nooit meer goed zal voelen want op dit moment is dit gevoel zo definitief dat het alles is wat er is' of wat voor andere angst ook die je kan hebben óver het nare gevoel. Die dingen kun je controleren, door ze de macht uit handen te nemen, door ze te omarmen.

Dan is dit maar alles dat er is in je leven. So what? Nodig het gevoel helemaal uit in je innerlijke ruimte en het probeert weg te kruipen in een donker hoekje, wat het niet zal kunnen vinden omdat je er een schijnwerper op blijft richten, en dan *poef* is het weg. Als de chemie in je lichaam dat tenminste toestaat. Want als het nare gevoel sterk genoeg is, verdwijnen de negatieve gedachten niet zomaar, omdat ze je goed willen laten voelen en dus moeilijker loslaten.

Mijn tactiek als ik wakker word met een naar gevoel is koppig blijven liggen. Ik hoef nergens heen. (Wat is het toch fijn om werkloos te zijn.) Ik daag het gevoel uit, ik daag mijn hoofd uit om dit nog langer als een probleem te zien, terwijl ik alle tekenen geef dat ik het niet als een probleem beschouw door er gewoon aan toe te geven. Ik weersta het gevoel niet, maar ga er helemaal in. Met een zucht en een kreun wentel ik me in mijn apathie. Ik traceer het gevoel tot een plek in mijn lichaam, meestal ergens in mijn buik, en blijf daar met mijn aandacht bij, alsof ik mijn vinger op een heel klein haartje moet leggen om te voorkomen dat het wegwaait. Dat haartje wordt gaandeweg steeds steviger, tot ik het gevoel flink te pakken heb. Tegen die tijd weet ik er geluid aan te geven, en worden mijn gedachten fatalistisch. Ik ken ze inmiddels wel - ze doen nooit de moeite om te veranderen, alsof ik me zo makkelijk voor de gek laat houden, ha! - dus ik geloof er niet meer zo in, gewoon uit verveling. Het is soms zo saai om al die verbeeldingskracht in een slecht verhaal te steken.

En dan ebt het ongemerkt weg en merk ik dat ik wel tien dingen kan bedenken die interessanter zijn om te doen dan de hele ochtend in bed doorbrengen. En eigenlijk begin ik ook best wel trek te krijgen. Misschien ga ik mijn routine eens doorbreken, want die obligate kop thee en havermout maken dat ik stante pede weer terug onder de dekens wil kruipen, dus vandaag maak ik pannenkoeken! Zo'n hele stapel, met honing of siroop en tahin en kokos en cacaonibs. Ja, dat is een goed plan. Waar wacht ik nog op?

Ik heb dit niet elke dag, maar vaak genoeg* om er bewust mee om te gaan. En aangezien ik het niet zo interessant vind om te beschrijven wat voor leuke dingen ik allemaal met mijn vriend of mijn vrienden doe - dat is bovendien superpersoonlijk - schrijf ik liever over de hobbels in de weg. Dat voelt minder persoonlijk, en meer universeel. Tijdens een tripje met een vriend of vriendin heb ik het namelijk over de realiteit van mijn ervaringen die naar boven komen op dat moment met die persoon, terwijl dit allemaal maar gedachten zijn over hoe ik mijn leven los van de realiteit of tijd ervaar. Dit is mijn hoofd aan het werk, en wat mij betreft geloof ik dat niet zo, dat is allemaal voor jullie, alleen is het schrijfplezier genoeg reden voor mezelf om ermee door te gaan. Oké, dat was weer een flink staaltje ondoorgrondelijke logica, maar goed, dat bedoel ik.

Lekker slapen vannacht, en lekker wakker worden! Of niet. Boeie.

*Wat wil je ook, met een individueel kanaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen