dinsdag 23 augustus 2016

Hoe mensen willen helpen averechts werkt

Dit is de kern van healing. Je hoeft iemand niet te fixen: ze is al heel. Ze hoeft er alleen maar aan herinnerd te worden, zodat de innerlijke weerstand tegen een deel van haarzelf oplost. Dát is heling. Zo simpel als het maar kan.

Op het moment dat je vanuit je wil, je ego, de gedachte dat er iets 'beter' moet, iemand gaat helpen, draag je niet bij aan heling. Je bent eerder het idee dat de ander niet goed genoeg is aan het versterken. Want er moet dan iets veranderen aan hoe die persoon is. Vanuit de beste bedoelingen weliswaar, 'voor haar eigen bestwil', maar toch: het is niet goed zoals het is. En dat is een gebrekkig uitgangspunt.* Het is de basis van alle oorlogen, om maar even een abrupte retoriek toe te passen.

Nou, blij dat we dat duidelijk hebben. Ik ga het nu hebben over mijn verkondiging van mijn breed uitgemeten twijfel aan mijn healerschap. Ook dat is goed zoals het is en ik wil nog steeds mensen helpen. Huh, wat probeer ik nu weer interessant te doen met deze schijnbare tegenstelling om een spanningsboog te creëren? Ja, precies!

Sorry hoor - mijn verstand vond zichzelf weer even heel leuk.

Maar goed, ik ga dit verhaal plausibel maken.

Dus, vandaag in de serie 'breinsecreties van R. Octo Andus S.' (een zwakke poging om mijn naam niet op deze blog te zetten wat al te laat is want google laat mijn geschiedenis niet zomaar in het verleden):


hoe kan ik mensen helpen zonder ze te willen helpen?!?!!!? - inzichten in de paradoxale mechaniek van healing!!#%@#*^#$#*

Hieronder alvast een teaser:


Daar gaan we dan.

Zoals je in de vorige blog hebt kunnen lezen, hangt er deze zomer een drukkende globale twijfel en verwarring in de lucht. Ik ben zelf onder andere veel aan het malen of ik er wel goed aan doe om zo open te bloggen. Zeg maar gerust: ik krijg de bibbers van mijn openheid over de terloopse worstelingen met het openen van een healingpraktijk. Ik ben soms bang dat ik mezelf in de vingers snijd. Want stel dat ik in de toekomst tóch een praktijk open, en mensen lezen hoe ik diep van binnen eigenlijk helemaal geen mensen wil helpen. Dat ik er geen zin in heb. Ik zou als ik dat las snel wegwezen en een ander zoeken. Het geeft een raar beeld van een zogenaamde 'healer'.

Dus bij deze: rectificatie. Het is namelijk allemaal goed. Mijn gebrek aan healing-ambitie is goed. Mijn verlangen om de wereld te transformeren is net zo valide als mijn weerzin om op de manier van instituut Mens & Intuitie healings te geven.

Ik ben namelijk nog mijn manier aan het zoeken. En dat gaat gepaard met een heleboel rebellie tegen 'hoe het hoort', want zo werkt dat bij mij. Ook al heeft iets bewezen dat het werkt, dan nog kan ik ertegenaan schoppen, puur om te kijken of er niet een betere manier is, of het niet nóg verder verfijnd kan worden.

Ik breng namelijk iets unieks, iets nieuws in de wereld. En dat nieuwe komt voort uit de verandering van het oude. Ik vind het heerlijk om de ander een belangrijk omslagpunt te geven, door mijn visie te delen. Door de oppositie te zijn van de status quo, waarbij ik de status quo grondig geëvalueerd en geaccepteerd heb, ben ik zelf al schoorvoetend genoeg om de (r)evolutionaire noodzaak hiervan in te zien. De omslag die ik je kan bieden is dus diep geworteld in de realiteit. Daarbij ben ik de eerste om een stapje terug te doen op het moment dat het niet resoneert. Ook dat is goed - ik ben niet onzeker of zo. Ik maak graag een logische formule van mijn visie, een pasklaar, lineair pakketje in de vorm van een volmaakt klein verhaaltje gegoten, en dat geeft me veel voldoening, maar het is maar een antwoord, niet de waarheid. Want de enige waarheid ligt in jouzelf. Mijn woorden zijn wegwijzers naar jouw eigen ervaring van heelheid. Mijn onderliggende acceptatie van jouw situatie op dit moment is precies datgene wat jou kan transmuteren om nog meer als jezélf in die situatie te staan. En dan kan je jezelf helpen.

Met andere woorden: ik vind het héérlijk om iemand te helpen. Dat doe ik al. Ik kan niet anders. Waar ik ook ga, waar ik ook op reageer: dit is wat er gebeurt, dit is hoe mijn levenskracht de wereld in stroomt. Het is een genetisch imperatief.

Het enige wat ik niet wil, is daar nog een schepje bovenop doen. Door een soort van opgefokte, quasi-gepassioneerde lichtwerkersmentaliteit aan te nemen en in mijn hoofd te halen dat ik bij moet dragen aan één of ander spiritueel ideaal.

Daarom vind ik het prettig om tandenknarsend te bloggen over hoe mijn ambitie om mensen te helpen verkruimelt tot niets, omdat mijn verstand dan de controle loslaat. Zo los ik mijn innerlijke verwarring omtrent het healerschap op. Ik heb de onweerstaanbare neiging om dat publiekelijk te doen. En ik kan me voorstellen dat dit potentiële cliënten van me zou kunnen vervreemden. Dat ze het verkeerd begrijpen.

Niet iedereen kan bij mij naar binnen kijken en mijn genetische imperatief zien, mijn hart dat alleen maar liefde te geven heeft. Maar daar gaat het ook niet om. Het gaat niet om 'iedereen'. Het gaat om één persoon per keer, beginnend met mijzelf. En ik zie mezelf, met dank aan en erevermelding van het publiekelijk bloggen van mijn terloopse twijfels. Op het moment dat ik op 'publiceren' klik, kan ik mijn zelfbegrip incasseren - de perikelen van een open keelcentrum en een onbewust werkende logica. Ik schrijf voor mezelf, en daarom vind ik het soms ook zo'n bijkomende schade dat er ongewenste bezoekers meeloeren.

Sommige mensen zien mij wél voor wie ik ben, en daar prijs ik me dankbaar voor. Dat voel ik meteen. En als ze mij zien, dán pas gaat mijn ambitie om ze te steunen voor ons allebei werken. Het transformatiekanaal is tenslotte een Projectorkanaal: het moet uitgenodigd en erkend worden. En bovendien werkt het vooral voor mijn tribe: mijn vrienden, familie en naasten. (Die zinnen kun je negeren als je geen Human Design-geek bent.) Met andere woorden: ik heb niet de ambitie om de hele wereld te healen.

Wat ik wél onvoorwaardelijk deel is mijn gevoel voor de patronen en ritmes in het leven. Alles in het leven heeft een natuurlijk verloop, en doordat ik dit verloop bij mezelf serieus neem en er zoveel mogelijk naar probeer** te leven - hoe extreem het ook is - kan ik ook jouw unieke levensloop accepteren. Dat is helend. Alles mag er zijn. Het leven stroomt door ons allemaal op de perfecte manier. Als jij nu in een bepaald patroon, een bepaald verhaal zit, dan is dat precies wat er op dit moment moet zijn. Welke leeftijd je ook hebt, waar je ook staat in de maatschappij, op welke emotionele golfbeweging je ook surft, het is allemaal goed.

Dat is de kern van wat ik bij Mens & Intuïtie leer, maar ik had het al in me. Ik heb meer dan genoeg liefde voor de mensheid, ik kan alles accepteren en liefhebben. Ik ben er alleen maar aan herinnerd dat ik dit in me heb, en ik heb het dus geheeld. De reden dat ik nu tegen dat instituut rebelleer - vanbinnen hoor, ik ben niet zo'n punker - is omdat ik niet knie-aan-knie op een stoel tegenover je wil zitten, en dat ongemakkelijke riedeltje wat ik daar heb geleerd af wil draaien als een robotspreekpop. Ik wil intuïtief door een Reading/Healing heen laveren, en niet een bepaalde gevestigde methodiek volgen. Ik heb mijn eigen ritme, mijn eigen rituelen, en die komen vanzelf in de perfecte vorm tot uiting als ik ze genoeg heb verfijnd.

Daarom geef ik mezelf de tijd. Het natuurlijke verloop van mijn leven fluistert me in dat ik nog niet een praktijk moet openen, dat het voorbarig was om dit al te willen toen ik mijn Healingcertificaat haalde afgelopen december. Prima dat ik het al geprobeerd heb: ik heb veel waardevolle ervaringen opgedaan. Maar er is gewoon meer tijd nodig voor verfijning, assimilatie, synthese en integratie. Ik moet eerst helemaal in die waarden, die patronen van Mens & Intuïtie duiken om er vrij van te kunnen breken en mijn unieke bijdrage aan de wereld op te dienen. Vanuit een grondige doorleving van een beperking ontstaat een nieuwe orde.

En ik hoef niet de hele wereld te healen. Alleen de mensen met wie ik resoneer, bij wie ik een 'ja' voel, voor wie ik iets kan betekenen. Als ik een 'ja' bij je voel, zal ik je een belangrijk omslagpunt geven, iets heel nieuws, garantie - dat doet mijn aura met jouw aura, terwijl wij over de symboliek van jouw thema's praten. Daarom is het ook zo belangrijk dat ik een 'ja' bij je voel: anders heb ik je niets te bieden.

Nu heb je een beter beeld van de 'zogenaamde healer' die ik ben. Klinkt goed, toch? Helemaal in lijn met diezelfde persoonlijkheid die zegt: 'ik heb niet de ambitie/zin om mensen te helpen/healen' - nu staat het allemaal in het juiste perspectief, zie je, want ik ben mezelf. Als je het niet ziet, evengoed prima: ook daar kan ik je niet mee helpen.

Aldus ben ik bezig mijn verstand te strippen van alle overtuigingen over wie ik zou moeten zijn. Het geeft veel rust en laat mijn innerlijk kind - mijn enthousiaste geëxalteerde levenskracht - als een stuiterbal op en neer springen. Voor een Generator als ik geen tegenstelling, maar de perfecte vorm.

Het punt is dat ik mijn perfecte vorm moet vinden, voor ik jou kan helpen. En mijn perfecte vorm is nu om geen praktijk in de wereld te willen zetten. Wauw, wat doet dat met mijn energie: mijn aura vouwt zich naar binnen en een gevoel van tintelende verwachting maakt zich van me meester. Ik heb zojuist het universum de kans gegeven om mij precies datgene te brengen dat mijn hart verlangt. Ik ben uit mijn eigen weg gegaan. Ik ben mezelf, zonder ik dat daar ook maar iets aan hoefde te veranderen.

*Tenzij je het kanaal van Verbetering hebt, natuurlijk, maar ook dan komt het niet voort uit een gedachte.
**'Proberen' vind ik een prachtig iets, waarom moet je het per se vervangen door 'doen', alsof experimenteren per definitie verkeerd is en alles meteen goed moet zijn? #fuckyeahlijn3

2 opmerkingen:

  1. Hoi Rosan!

    Heel gek maar ik heb net je blog "gevonden" toen ik zocht naar informatie over Hunan Design. Ik ben een soort van Human Design maagd.. het is al aantal keer op mijn pad gekomen. Ik heb mijn design (en dat van anderen) geprobeerd te lezen en vooral snappen en vertalen. En ik herken zoveel maar voel dat ik iets meer moet ofzo.. en nu kan ik niet stoppen te voelen/denken dat ik jou een berichtje moest sturen. Wazig toch. En ergens in één van je blogs vond ik een uitnodiging. En als projector zijnde heb ik die nodig �� Een berichtje, bij deze ... lieve groet, Sharon

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Sharon, bedankt voor je reactie! En leuk dat je wat deelt over je kennismaking met Human Design. Grappig dat je juist op deze blog reageert, toen ik nog midden in mijn proces zat van uitzoeken of ik wel mensen wilde helpen :) Inmiddels heb ik daar ook al weer veel in ontwikkeld.
      Hoop dat je dit berichtje ook weer terugleest :P Succes met je ontdekkingstocht in Human Design, misschien kan ik iets voor je betekenen op wat voor manier dan ook, misschien niet ;) is allemaal goed. groetjes

      Verwijderen